เจ้าชายนิรนาม
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Magic 4 This Feeling.

คำค้น : Magic of school

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 270

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 16:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Magic 4 This Feeling.
แบบอักษร

This Feeling  

 

เสียงเซ็งแซ่มาจากห้องโถงใหญ่ของฮอกวอตส์ ที่ภายในห้องนั้นเป็นไปด้วยเหล่านักเรียนพ่อมดแม่มดของแต่ละบ้าน เพื่อรอรับประทานอาหารกันตามปกติ เสียงนกฮูกส่งจนหมายจากระยะไกล แล่นตรงเข้ามายังห้องโถงใหญ่หลายร้อยตัวเพื่อทำหน้าที่ส่งจดหมายหรือสิ่งของให้กับผู้รับตามหน้าที่ 

"แกร๊ก" ห่อจดหมายที่ภายในเหมือนบรรจุอะไรบางอย่างเล็กๆ ตกลงมาบนโต๊ะทางฝั่งบ้านของสลิธีริน "เฮ้? มัลฟอย ใครส่งอะไรให้นาย? " แครบเปิดปากเอ่ยถามในขณะที่นิ้วเรียวยกหยิบซองขึ้นมาตรวจดูพ่วงกับคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อย "ไม่คิดว่ามันจะมาเร็วขนาดนั้น ฉันสั่งของเล่นอะไรมาเล่นนิดหน่อย แต่ก็ยังไม่รู้จะเล่นอะไรดี" 

"มันคือ? " 

"น้ำยาสรรพรส" 

"ห้ะ น้ำยาสะ..อุ้ก" กอยล์ยกมือขึ้นปิดปากแครบในขณะที่กำลังโพ่งพูดออกมาเสียงดังโดยไม่ทันคิด "อย่าเสียงดังสิ ถ้าศาสตราจารย์รู้เข้า พวกเราตายแน่ ว่าแต่.. ทำไมนายไปเอาเจ้านี่มาจากไหน? " 

"...ในหนังสือพิมพ์มีเนื้อหาเกี่ยวกับมัน ฉันคิดว่ามันน่าสนใจก็เลย.. ไปสั่งมาจากตลาดมืดที่พ่อฉันรู้จัก ออกฤทธิ์แค่3ชั่วโมง ก็ถือว่าไม่ได้แย่ แต่ฉันไม่รู้จะเอาไปเล่นกับใคร...." สายตาทอดมองไปยังโต๊ะที่ห่างออกไปไม่มากนัก มันคือโต๊ะฝั่งของบ้านกริฟฟินดอร์ ที่ซึ่งปลายทางของสายนั้น ยังคงเป็นคนๆ เดิมที่นั่งอยู่ที่เดิมในทุกๆ วัน 

"แฮรี่! ขอโทษที่ให้มานั่งนี่คนเดียวนะ" ชายหนุ่มผมสีแดงส้มกระโจนเข้าใส่อีกฝ่ายจากด้านหลังพลางเอาหน้าซุกบนไหล่เล็กนั่นเบาๆ "อ่ะ..รอน... โผล่มาจากด้านหลังฉันตกใจเป็นเหมือนกันนะ" 

"ฮ่า ฮ่า ขอโทษ" 

"....." ร่างสูงหรี่ตามองจากไกลๆ คิ้วของเขากระดกขึ้นเมื่อเห็นความใกล้ชิดของรอนที่ดูจะมากเกินไป หงุดหงิด ทำไมฉันต้องมาหงุดหงิดอะไรแบบนี้ด้วย "...ฉันไปข้างนอกเดี๋ยวนะ" 

"เอ๊ะ ให้ไปด้วยไหม? " 

"ไม่ อยากอยู่คนเดียว" ร่างสูงผละลุกออกจากโต๊ะใหญ่ก่อนที่เขาจะเดินห่างออกไปจากห้องโถงยังสนามในโรงเรียนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ "โห่..หนาวสุดยอด" แค่หายใจ ก็กอบโกยไอจากความหนาวไปได้แล้ว เท้าก้าวเดินเข้าใส่ยังลานกว้างเงยหน้ามองหิมะที่โปรยลงมาอย่างไม่รู้จักหยุด 

".....หงุดหงิด ฉันกำลังเป็นบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย" หน้าก้มลงจ้องมองห่อจดหมายที่พกมาด้วยพร้อมกับเปิดมันออก "...เอาจริงดิ" 

... 

... 

"รอนไปเข้าห้องน้ำนานจัง ฉันคิดว่าเราควรไปตามหาเขานะ" เฮอร์ไมโอนี่กับแฮรี่ที่กำลังยืนรอเพื่อนของเขาที่หน้าหอพักบ้านกริฟฟินดอร์ แต่ดูท่าอีกฝ่ายจะหายไปนานเกินจนรู้สึกเป็นกังวล "อ่ะ นั่น นายหายไปนานมาก พวกเราคิดว่านายตกส้วมห้องน้ำ" 

"...ขะ..ขอโทษที แวะคุยกับคนอื่นเพลินไปหน่อย" 

"เอาเถอะ เราเข้าไปข้างในดีกว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงคาบต่อไปก็จะเริ่มแล้ว" ไมโอนี่กล่าวจบพลางยืนเอ่ยรหัสผ่านประจำบ้านก่อนที่ประตูจะเปิดออกกว้าง "รอน" 

"ห้ะ อ่ะ อะไร? " แฮรี่เอ่ยทักเล็กน้อยแต่แล้วรอนกลับมีท่าทางลนๆ ออกมาเล็กน้อย "เสื้อคลุมนาย" มือเล็กเอื้อมจับเสื้อคลุมอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อทบให้มันเรียบร้อย "เสื้อคลุมนายมันปลิ้นออกมา" 

"..อึก..อ่า" มือหนาผละออกพร้อมกับขยับตัวออกห่าง ในขณะที่แฮรี่เลิกคิ้วมองเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สระสนใจอะไร "โอ๊ะ จริงสิ รอน ฉันลืมไปเลย" ร่างเล็กทึกทักขึ้นมาก่อนคว้ามืออีกฝ่ายไว้ "ห้ะ อะ อะไร? " 

"เฮอร์ไมโอนี่ ฉันขอยืมตัวรอนเดี๋ยวนะ" 

"เอ๊ะ พวกนายจะไปไหนกัน? " ไม่ทันได้เอ่ยถาม แฮรี่รีบวิ่งฉวยมือรอนเดินออกมาจากห้องยังโถงทางเดินกว้าง "จะไปไหนเนี่ย? " ฝีเท้าทั้งสองเดินตรงมาเรื่อยๆ ไม่ไกลนักจนกระทั่งหยุดลง "ที่ฉันบอกนาย จำได้ไหม? ที่..." สีหน้าก้ำกึ่งอึดอัดแปลกๆ ปรากฏขึ้น "..จำได้" ร่างตรงหน้าถอนหายใจเบาๆ "คือว่า ฉันคิดว่า อ้ะ! " 

"มายืนขวางทางทำบ้าอะไรน่ะ? " หลังกระแทกเข้ากลับใครสักคนเข้าจังๆ เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่านักเรียนที่เข้ามาชนแฮรี่จากด้านหลังเป็นนักเรียนบ้านสลิธีริน "ตรงโถงทางเดินไม่ใช่ที่ที่จะมายืนคุยเกะกะ หัดคิดซะบ้างสิ เด็กบ้านกริฟฟินดอร์เป็นแบบนี้กันหมดเลยหรือไง? " รุ่นพี่ตรงหน้ายกยิ้มอย่างเอาเบิกเอาชัยพร้อมกับใช้มือผลักไปที่ไหล่อีกฝ่ายเบาๆ "ขอโทษครับ ผมไม่คิดว่าจะมีใครมาที่นี่" 

"เดี๋ยวนี้เด็กปี5กล้าเถียงเด็กปี6ด้วย? ว้าว บ้านนายได้เคารพกฎกันบ้าง หรือมีใครสอนบ้างหรือ.." 

"ขอโทษครับ" รอนเดินเข้ามายันขวางทั้งคู่เอาไว้ สายตาจ้องมองไปยังรุ่นพี่ตรงหน้าด้วยความไม่สบอารมณ์ "โถงทางออกจะกว้าง หลบนิดนึงไม่ได้หรือไงครับ? ก้นใหญ่เกินกว่าจะเดินหลบหรือไง? " 

"ร..รอน อย่าไปยุ่ง.." 

"วีสลี่ย์ควรเก็บปากเก็บคำหน่อยนะ" รอนยกยิ้มน้อยๆ "หึหึ เอาจริง? ถ้าเรื่องนี้ถึงหูพ่อฉันพวกนายตายแน่" 

"...อุ้ฟ อึก ฮ่า ฮ่า อะไร? จะฟ้องพ่อนายหรอวีสลี่ย์ อย่าทำเป็นตลกน่ะ นี่มันเรื่องฉันกับเจ้าพอตเตอร์นั่น นายไม่เกี่ยว ออกไป" หมัดกำไว้แน่นพลางหยิบไม้กายสิทธิ์ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อขึ้นมา "รอน อย่า! " แฮรี่ที่เล่มดูท่าอีกฝ่ายเริ่มจะหงุดหงิด รีบดึงอีกฝ่ายให้เดินหลบออกมาด้วยกัน "นายทำอะไรน่ะ ถ้าหากพวกเรามีเรื่องกัน เรื่องใหญ่เลยนะ" 

"อะไร? ฉันก็ได้ให้พ่อฉัน... อ่ะ.. เอ่อ โทษทีฉันลืมตัวไปหน่อย" 

"นายเป็นอะไรหรือเปล่าคือว่า... ฉันรู้สึกนายแปลกๆ หลังจากเข้าห้องน้ำ" 

"อ้ะ เอ่อ.." รอนกลอกตาไปมาเหมือนปิดบังอะไรบางอย่าง "เปล่าหรอก แค่... ฉันปวดท้อง ท้องเสียก็เลยหงุดหงิด" เขาหลบตาอีกฝ่ายไปที บางทีก็หันหน้าไปทางอื่นจนกระทั่งแฮรี่พ่นลมหายใจหน่ายๆ ออกมา "ไปห้องพยาบาลไหม? นายดูไม่ดีจริงๆ นะ" มือเล็กขยับเข้าทาบลงบนหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ "อ้ะ! เดี๋ยว" ในขณะที่รอนรีบผละตัวหนี "ไม่ได้เป็นอะไร อยู่ๆ นายก็โพล่งมางี้ฉันตกใจนะ" 

"อ่ะ..ขอโทษ แค่..ช่างเถอะ ฉันว่าเราควรกลับกันดีกว่า" 

"อ่าว แล้วเรื่องที่นายจะถามฉัน? " 

"...อืม..ฟุ่ว.. คือ..ฉันรู้สึกว่าเวลาเจอมัลฟอยแล้วรู้สึกแปลกๆ " 

"....." รอนทำท่าเบิกตาเล็กน้อยโดยไม่ได้พูดอะไร "ฉัน แบบว่า...ฉันรู้ว่าเขานิสัยเสีย ชอบแกล้งพวกเราแถมยัง ขี้เอาแต่ใจ ชอบฟ้องพ่อแล้วยัง.." 

"เหอะๆ " รอนหัวเราะแห้งพร้อมกระตุกยิ้มเฉื่อยๆ ใส่อีกฝ่าย "ขอโทษแล้วกันที่นิสัยเสีย อ้ะ ช่างมันเถอะ" 

"นาย..อีกแล้วนะ จะไม่ไปห้องพยาบาลจริงๆ ใช่ไหม? " แฮรี่เอียงคอเอ่ยถามเล็กน้อย แต่รอนก็ยังดึงดันปฏิเสธอยู่ดี "...บางที ฉันคิดว่าฉันชอบหมอนั่น" ร่างสูงกระตุกด้วยความตกใจ "....! อ..อะไรนะ? " ส่วนแฮรี่ก็ทำได้แค่ยิ้มบางๆ แล้วก็ขมวดคิ้วย่นขึ้นไปอีก "ไม่รู้ ฉัน..ไม่แน่ใจแต่ ฉันมักจะรู้สึกแปลกๆ เวลาหมอนั่นจ้องมา เหมือนในอกมันบีบรัดแปลกๆ แล้วก็รู้สึกบรรยากาศรอบๆ มันร้อนยังกับยืนหน้าเตาผิง อ้ะ! " รอนเข้าโผลกอดอีกฝ่ายไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว "อ่ะ อะไรหรอ? " 

".....พูดบ้าอะไรออกมาน่ะ นาย..อยากจะฆ่าฉันให้ตายหรือไง" 

"นาย..พูดเรื่องอะไรเนี่ย? รอน? " 

"ฉัน...ฉัน... อ้ะ! .." จู่ๆ กลับรีบผละตัวออกห่างอย่างรนๆ "รอน? นาย..." 

"เอ่อ... ฉันขอตัวเดี๋ยวนะ" รอนทำหน้าซีดก่อนรีบวิ่งหายออกไปจากห้องโถงอย่างรวดเร็ว ".....ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลกๆ กับรอนล่ะเนี่ย" แฮรี่ก้มมองต่ำเล็กน้อยก่อนส่ายหัวไปมาอย่างไม่สนใจอะไรพลางเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเอง ในขณะเดียวกันที่หลังประตูโถงใหญ่ ร่างสูงภายใต้ชุดคลุมบ้านกริฟฟินดอร์ เส้นผมสีทองประกาย กำลังยืนหอบหายใจพร้อมเอามือปิดหน้าตัวเองเอาไว้แน่น "บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว ฉันบ้าจริงๆ ด้วย" 

... 

... 

ภายในห้องนอนของบ้านกริฟฟินดอร์ ยังคงมีใครคนหนึ่งกำลังนั่งนิ่งๆ อยู่ข้างหน้าต่างห้องพร้อมกับเสื้อคลุมสีดำในมือ "....เฮ่อ..." 

"นายยังไม่นอนอีกหรอแฮรี่? " รอนที่ยังไม่หลับ เอ่ยทักขึ้นหลังจากได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ นั่น "ยัง.. ฉันแค่กำลังคิดอะไรบางอย่าง" 

"แต่ที่รู้ๆ ว่าฉันจำอะไรไม่ได้เมื่อตอนออกมาจากห้องน้ำ รู้แค่เดินออกมาแล้วก็โอ๊ะ.. รู้ตัวอีกที่ก็มาอยู่ในห้องเก็บของ แถมชุดฉันก็โดนถอดมากองทิ้งไว้กับพื้น" 

"มีคนใช้น้ำยาสรรพรสปลอมเป็นนายมาหาฉัน แต่ฉันไม่รู้ว่า อ่ะ.. ไม่สิ.." แฮรี่จ้องมองชุดคลุมที่มือของตัวเอง "ฉันเห็นตอนที่นายทะเลาะกับสลิธีรินแล้วชักไม้ออกมา ไม้มัน.. ฉันเหมือนเคยเห็นใครสักคนใช้ไม้แบบนั้น แบบว่า อ่ะ.. ฉันคิดว่าฉันอยากไปแช่น้ำ" 

"ที่ห้องน้ำของห้องน้ำของเมอร์เทิลจอมคร่ำครวญน่ะหรอ? นายจะแอบออกไป ทั้งๆ ที่มีคนเดินตรวจตรารอบๆ โรงเรียน? " ไม่ทันพูดจบร่างเล็กก็รีบลุกขึ้นจากเตียงพร้อมหยิบผ้าคลุมล่องหนขึ้นมาคลุมตัวเอง "จะรีบมา" 

"เอาจริงดิ" 

"น่า" ไม่รอช้า ใบหน้าค่อยๆ เลือนหายเข้าไปในผ้าคลุมพร้อมกับบรรยากาศที่เริ่มเงียบ ฝีเท้าเดินตรงไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความมืดและแสงสว่างเล็กน้อยจากปลายไม้ไม้กายสิทธิ์ บรรยากาศเย็นพร้อมรอบระเบียงที่หิมะปกคลุมไปทั่วโรงเรียน เท้าเล็กเดินย่ำๆ ตรงมายังห้องน้ำของเมอร์เทิลจอมคร่ำครวญ ในห้องน้ำที่มีความอุ่นรอบๆ ห้อง "แฮรี่ ทำไมถึงมาที่นี่ตอนนี้ล่ะ? " เสียงพูดเย้าหยอกล้อเอ่ยขึ้นพร้อมกับหญิงสาวที่ร่างของเธอนั้นโปร่งใส เธอคือเมอร์เทิลจอมคร่ำครวญ นักเรียนหญิงที่ถูกบาซิลิสก์ฆ่าตายในห้องน้ำหลังจากสบตากับมันเข้า "ขอโทษนะ คือ.. ผมแค่รู้สึกว่ามันหนาว ก็เลยอยากมาแช่น้ำที่นี่ ได้หรือเปล่า? " 

"งั้นหรอ? คิคิ ฉันดีใจจังที่วันนี้มีคนมาแช่น้ำที่นี่ถึงสองคนแหนะ" 

"สองคนหรอ? แสดงว่าก่อนผมมีอีกคนมาที่นี่น่ะสิ? " 

"ช่าย~~ น้ำยังแช่ได้อยู่นะเพราะพึ่งเปิดไม่นานนี้เอง แถมยังเป็นน้ำนมซะด้วย บำรุงผิวล่ะนะ ฉันอยากแช่แต่ให้ตายเถอะ ฉันตายแล้ว..." เธอพูดด้วยสีหน้าหง๋อยๆ แต่ก็ยิ้มออกมาเหมือนเดิม 

"โอ๊ ขอบคุณครับ" กล่าวจบพลางถอดชุดวางไว้ที่ข้างๆ บ่อ จุ่มเท้าลงทีละข้างเพื่อให้ร่างกายค่อยๆ ปรับอุณหภูมิช้าๆ น้ำค่อนข้างอุ่นพร้อมกับภายในห้องที่มีอุณหภูมิอบอุ่นอยู่บ้าง ร่างค่อยๆ จุมลงไปในน้ำเรื่อยๆ ก่อนนั่งแช่ลงไป "นี่ๆ อย่าเหยียดเท้าออกไปเยอะล่ะ เดี๋ยวจะไปชนอะไรเข้าน่ะ" 

"อะไรหรอครับ! อ้ะ! " 

"พรวด!! " ใต้น้ำที่จู่ๆ กลับมีอะไรบางอย่างโพล่งพุ่งออกมาจากในน้ำจนร่างเล็กกระตุกด้วยความตกใจ "อ..อะไร?! อะไรน่ะ" ร่างตรงหน้าผุดขึ้นมาจากน้ำอยู่ตรงหน้าเพียงแค่เอื้อมเล็กน้อย "......พะ...พอตเตอร์? " ร่างสูงจ้องมองอีกฝ่ายที่ยังนั่งอึ้งอยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจ "ม..มัลฟอย? " 

"นายมาทำอะไรที่นี่" 

"นายตั้งหากมาทำอะไรที่นี่" 

"ฉัน..ฉันแค่มาแช่น้ำ เสร็จก็จะกลับ" มัลฟอยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนกลับลงไปนั่งในน้ำเหมือนเดิม "ผม..ผมก็เหมือนกัน" ทั้งคู่เบนหน้าออกห่างจากกันพร้อมกับบรรยากาศที่เกร็งๆ "ทำไมพวกเธอสองคนถึงทำหน้าแบบนั้น มันทำให้อาหารตาของฉันดูไม่น่าดูเอาซะเลย..." 

"โรคจิตหรือไง? " 

"อย่าไปว่าเธอแบบนั้นสิ" 

"เฮ้อ..." มัลฟอยถอนหายใจเฮือกโตพลางเสยผมที่ตกลงมาบังหน้า "นึกยังไงมาแช่ตอนนี้กัน? " เขาเอ่ยถามขึ้นก่อนในขณะที่บรรยากาศเริ่มเงียบลง "เอ่อ.. ผม..หนาวเฉยๆ " 

"โอ๊ หนาว? ทั้งที่เสื้อที่ฉันให้ไปนั่นน่าจะทำให้อุ่นออกนี่ อ้ะ... ชิ" พอพูดเรื่องเสื้อนั่นขึ้นมา ใบหน้าของมัลฟอยก็เริ่มแดงก่ำถึงเรื่องตอนอยู่ที่หมู่บ้านฮอกส์มี้ด "...ขอบคุณเรื่องเสื้อนะ ฉันจะจ่ายเงินคืนให้" 

"ไม่ต้องหรอก ไม่อยากใส่ของนาย ของมือสอง..." 

"....นี่ ถามอะไรได้ไหม? " เสียงเอ่ยแผ่วเบาด้วยความกึ่งก้อง "นาย เกลียดฉันขนาดนั้นเลยหรอ? " แฮรี่เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับยิ้มบางๆ "...." แต่กลับไร้การตอบกลับจากอีกฝ่าย "งั้นหรอ... ฉันว่าฉันควรกลับห้องดีกว่า แช่นานกว่านี้รอนน่าจะเป็นห่วง" 

"ฉันไม่ได้เกลียดนาย" 

"เอ๊ะ? " หันกลับไปมองอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแปลกใจ "ก็บอกว่าไม่ได้เกลียด พอใจหรือยัง" 

"งั้นหรอ ฮ่า ฮ่า... ขอบใจที่บอกนะ ฉันว่าฉันควรกลับก่อนดีกว่า" ร่างเล็กหัวเราะแห้งๆ ก่อนพยุงตัวลุกขึ้นยืนเพื่อขึ้นจากบ่อแช่ "พอตเตอร์" เสียงเรียบเอ่ยทักขึ้นมาจากด้านหลังในขณะที่กำลังขึ้นไปจากบ่อ ร่างสูงขยับตัวเข้ามาทาบจากด้านหลังของอีกฝ่ายก่อนที่แฮรี่จะหันหน้ากลับไปมอง "อะไร... อ่ะ.." ริมฝีปากทาบลงเบาๆ เล็กน้อยท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องน้ำ มีเพียงแค่เสียงลมหายใจเบาๆ เบาๆ นั่นที่ดังออกมาเล็กน้อย ก่อนที่อีกฝ่ายจะผละออกเบาๆ "ฉันชอบนาย" 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น