email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Hate : [2/2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2562 13:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Hate : [2/2]
แบบอักษร

หมับ!

ฉันที่กำลังก้าวขาขึ้นไปตรงระเบียงต้องหยุดหายใจอย่างตระหนกทันที เมื่อรับรู้ถึงไออุ่นจากท่อนแขนแข็งแรงที่โอบรอบเอวบางเอาไว้แน่น และหลังของตัวเองที่แนบชิดอยู่กับแผงอกกำยำของคนด้านหลัง

“ทำอะไร” เสียงเข้มต่ำดุดันของฟินิกซ์ทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปากล่างไว้ แล้วพยายามแกะท่อนแขนของเขาที่ยังคงโอบรอบเอวบางของฉันออก

“ปล่อยฉัน!” ฟินิกซ์ไม่สนใจคำพูดของฉันสักนิด เขาดึงตัวฉันออกห่างจากระเบียงจนขาข้างที่ก้าวอยู่นั้นลอยอยู่บนพื้นระเบียงแทน เพราะเขาใช้ท่อนแขนแข็งแรงของตัวเองโอบรัดฉันไว้จากทางด้านหลังจนแนบชิดกับแผงอกกำยำของเขาเอาไว้แน่นอย่างน่าโมโห

“ถึงเธอจะโดดลงไปได้ก็หนีคนของฉันไม่รอดหรอกเมเบล”

“นายปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” ฉันจิกเล็บลงไปที่ท่อนแขนของฟินิกซ์อย่างแรง แต่เขาก็ยังคงโอบรอบเอวฉันแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนตามเดิม จากนั้นฟินิกซ์ก็เอื้อมมือมาล็อกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ฉันเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นอย่างขุ่นเคือง จิกเล็บลงไปที่ผิวเนื้อตรงท่อนแขนแข็งแรงของเขามากขึ้นอีกด้วยความโกรธ

พรึ่บ!

”อ้าปาก” ฉันดิ้นหนีทันทีที่ฟินิกซ์จับตัวฉันให้หันไปมองทางเขา แต่ฟินิกซ์ก็เร็วกว่าเพราะเขาใช้ท่อนแขนแข็งแรงโอบรัดรอบเอวบางของฉันเอาไว้แน่นอีกครั้งจนฉันขยับตัวแทบไม่ได้

“ไม่!” ฉันหันหน้าหนีมือใหญ่อีกข้างของฟินิกซ์ที่จับปลายคางฉันเอาไว้อย่างไม่ยอมแพ้

“หึ ชอบลองดีกับฉันใช่มั้ยเมเบล” ฟินิกซ์ปล่อยมือใหญ่ที่จับปลายคางฉันออก แล้วเอื้อมไปหยิบยาที่วางอยู่บนถาดข้าวต้ม จากนั้นเขาก็ยัดมันเข้าปากของตัวเองพร้อมกับยกแก้วน้ำดื่มตามไปด้วย

ฉันมองการกระทำของฟินิกซ์ด้วยความมึนงง แต่แล้วก็ต้องเบิกตาโพรง พยายามดิ้นหนีอีกครั้ง เมื่อเขายกมือใหญ่ขึ้นมาบีบแก้มฉันไว้แน่นจนเจ็บไปหมด

“ปะ...ปล่อย” ฉันเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น มองสายตาคมดุดันดูน่ากลัวของฟินิกซ์แล้วอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ชะมัด เขายกยิ้มมุมปากขึ้นแล้วโน้มหน้าลงมาใกล้ฉันจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ

ริมฝีปากอุ่นร้อนของฟินิกซ์ที่ประกบลงมาที่ริมฝีปากซีดเซียวของฉัน มันทำให้ฉันพยายามหันหน้าหนีแต่ก็ไม่มีแรงมากพอจะทำได้ เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของฉันแรงๆ ฉันเจ็บไปหมดจนต้องเผยอปากออก และรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

ลิ้นเปียกชื้นของฟินิกซ์ดุนดันเข้ามาในโพรงปากของฉันพร้อมกับยาที่เขายัดเข้าปากตัวเองไปเมื่อครู่อย่างรวดเร็วจนฉันต้องเบิกตาโพรงด้วยความตกใจอีกครั้ง

ตุบๆ!

“อึก...อื้อ!” ฟินิกซ์บังคับให้ฉันกลืนยาเม็ดนั้นลงไปโดยที่ดุนดันลิ้นเปียกชื้นของเขาเข้ามาจนฉันต้องทำตามที่เขาต้องการอย่างน่าโมโห

”ทีหลังอย่าคิดขัดคำสั่งฉัน” มือของฉันที่ทาบอยู่บนเสื้อยืดตรงแผงอกกำยำของฟินิกซ์อยู่กำเอาไว้แน่นจนมันแทบจะขาดติดมือได้อยู่แล้วถ้าฉันมีแรงมากพอ ฟินิกซ์ยังคงพูดชิดริมฝีปากฉันแล้วยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใช้สายตาคมดุดันของเขามองมาที่ฉันอย่างข่มขู่

”ฉันเกลียดนาย” ฉันหอบหายใจแล้วพูดด้วยเสียงแหบแห้งอย่างแผ่วเบา

”หึ จำคำพูดของเธอไว้ให้ดีล่ะ” มือใหญ่ของฟินิกซ์ยกขึ้นลูบที่ผิวแก้มฉันอย่างยั่วโมโห แล้วเขาก็ประกบริมฝีปากลงมาที่ริมฝีปากของฉันอีกครั้งด้วยความเร่าร้อน

“อื้อ!” ฉันจิกเล็บลงไปที่แผงอกกำยำของฟินิกซ์เอาไว้เพราะเรี่ยวแรงได้หายไปหมด รู้สึกอ่อนเพลียเกินกว่าจะผลักฟินิกซ์ออกไปให้ห่างจากตัวเองได้

ริมฝีปากของฉันเจ็บแสบจากการที่ฟินิกซ์บดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงจนฉันต้องเผยอริมฝีปากออกให้เขาได้ล้วงล้ำลิ้นเปียกชื้นเข้ามาในโพรงปากของฉันได้อีกครั้ง ท่อนแขนแข็งแรงโอบรัดรอบเอวบางฉันเอาไว้แน่นมากยิ่งขึ้น อาการปวดหัวทำให้ฉันทำอะไรคนอย่างฟินิกซ์ไม่ได้สักอย่าง บ้าชะมัด!

ก๊อกๆๆ

”คุณฟินิกซ์ครับ” เสียงทุ้มของผู้ชายที่อยู่อีกด้านของประตูห้องนอนดังแทรกเข้ามา แต่ฟินิกซ์ก็ยังคงบดจูบฉันอย่างรุนแรง โดยที่ฉันได้แต่ส่งเสียงประท้วงภายในลำคอด้วยความยากลำบากและเจ็บริมฝีปากไปหมด เขาไม่คิดจะสนใจคนที่พูดอยู่ด้านนอกด้วยซ้ำ!

กึก!

”อึก...นี่เธอ!” ฟินิกปล่อยริมฝีปากของฉันให้เป็นอิสระทันทีที่ฉันรวบรวมความกล้ากัดริมฝีปากล่างของเขาจนเลือดออก ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดเพราะอาการเหนื่อยหอบด้วยความรวดเร็ว

“สารเลว” ฉันเงยหน้าจ้องมองฟินิกซ์ด้วยความโกรธแค้นและโมโหจนลืมความน่ากลัวของเขาทันที ตอนนี้ฉันอยากจะเอาเล็บตัวเองข่วนหน้าและเนื้อตัวของฟินิกซ์แรงๆชะมัด เผื่อเขาจะรู้สึกเจ็บเหมือนที่ทำไว้กับฉันบ้าง!

หมับ!

”ชอบขัดคำสั่งฉันดีนักใช่มั้ย” มือใหญ่กระชากต้นแขนฉันให้เดินตามเขาไปที่เตียงนอน แล้วฟินิกซ์ก็เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักโต๊ะที่อยู่ข้างเตียงเพื่อหาอะไรบางอย่าง

พรึ่บ!

“นายจะทำอะไรฟินิกซ์!” ฉันเบิกตาโพรงมองสิ่งของที่อยู่ในมือใหญ่ของฟินิกซ์ด้วยความตื่นตกใจและรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาอีกครั้ง

”เอ่อ...คุณฟินิกซ์ คือว่าเรื่องที่ให้ไป...”

”เดี๋ยวฉันจะเข้าไปดูเอง กลับไปได้แล้วนาธาน” ฟินิกซ์ตะโกนบอกคนที่ยังคงพูดอยู่อีกด้านของประตูห้องนอนด้วยเสียงเข้มต่ำอย่างหงุดหงิด และสักพักฉันก็ได้ยินเสียงประตูปิดลงเบาๆพร้อมกับคนที่อยู่อีกด้านออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว

”จะทำอะไรของนาย...” ฉันมองกุญแจมือสีเงินด้วยแววตาตื่นตระหนกทันทีที่ฟินิกซ์หันมามองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์พร้อมกับยกยิ้มมุมปากขึ้น จากนั้นเขาก็ดึงข้อมือฉันให้ไปแนบติดกับเหล็กสีทองตรงหัวเตียงด้วยความรวดเร็ว

”ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าถ้าขัดคำสั่งฉันอีกจะจับเธอมัดไว้กับเตียงไงเมเบล” เสียงเข้มต่ำที่ดังอยู่ใกล้กับใบหู ทำให้ฉันต้องหันหน้าหนีไปอีกทางพร้อมกับเม้มริมฝีปากไว้แน่น

”นายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!” ฉันอยากจะขยับตัวหนีเขาให้มากกว่านี้ แต่กุญแจมือสีเงินที่ยึดข้อมือข้างหนึ่งของฉันไว้กับหัวเตียงทำให้เวลาขยับมันขูดผิวจนรู้สึกแสบขึ้นมาเล็กน้อย เขาไปมีไอ้กุญแจมือบ้านี่ได้ยังไงกัน ให้ตายสิ!

“ถ้าฉันกลับมาแล้วยังเห็นว่าเธอไม่ได้แตะข้าวต้มอีก...คืนนี้ก็เตรียมตัวโดนฉันทำโทษที่กล้าขัดคำสั่งด้วยล่ะ” ฟินิกซ์ไม่สนใจจะฟังคำที่ฉันพูดและเสียงก่นด่าของฉันด้วยความโมโหสักนิด

เขามองหน้าฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวและข่มขู่เสร็จก็ออกคำสั่ง แล้วเดินออกไปจากห้องนอน ไม่ลืมล็อกประตูกักขังฉันไว้อีกครั้ง

ฉันได้แต่มองบานประตูที่ปิดสนิทอย่างขุ่นเคืองและตักข้าวต้มเข้าปากโดยที่ไม่รู้รสชาติของมันด้วยซ้ำไป สักวันฉันจะต้องทำให้ฟินิกซ์เจ็บมากกว่าที่ฉันเจ็บให้ได้เลยคอยดู!

 

 

 

 

ความคิดเห็น