ธีมา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

12 ไม่ได้ซนนะ...หนูแค่อยากช่วยแดดดี้...2

ชื่อตอน : 12 ไม่ได้ซนนะ...หนูแค่อยากช่วยแดดดี้...2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2562 13:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12 ไม่ได้ซนนะ...หนูแค่อยากช่วยแดดดี้...2
แบบอักษร

“เกิดอะไรขึ้นยัยหวา น้องบูมลูกฉันเป็นอะไร ทำไมต้องเข้าโรงพยาบาลด้วย!?”

นิธิมาอย่างว้าวุ่น ร้อนใจยิ่ง เมื่อทราบจากเพื่อนรักว่า น้องบูมสุดสวาทขาดใจของเธอ ตอนนี้กำลังอยู่กับคุณพยาบาลในห้องทำแผล เพราะเช่นนี้ ยี่หวาจึงต้องโทรมา ขอลางานที่โรงเรียนในวันนี้

นิธิมานั้น ประกาศตัวเป็นคุณแม่ทูนหัวให้กับน้องบิ๊กน้องบูมมาตั้งแต่แรก โดยเฉพาะน้องบูมนั้น เจ้าตัวเล็กน่ารัก ช่างฉอเลาะ ช่างออดอ้อนเป็นที่หนึ่ง นิธิมานั้น รักน้องบิ๊กกับน้องบูมเหมือนเป็นลูกของเธอเองเลยด้วยซ้ำ

“แกซนไปเล่นกระทะ แล้วโดนน้ำมันร้อนกระเด็นใส่มือ ร้องไห้ใหญ่เลย...” ยี่หวาบอกเสียงเศร้า

“ตายแล้วยัยหวา แกไปทำอีท่าไหน ปล่อยให้ลูกชายฉันเจ็บตัวได้ยังไง”

“เอ่อ ..เรื่องนี้...พูดแล้วมันยาวน่ะ” ยี่หวาอึกอัก ไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าเรื่องพฤทธิ์ให้เพื่อนทราบอย่างไรดี การกระทำของพฤทธิ์นั้น ทำให้นิธิมาเคืองแค้นแทนเธอมาตลอดเวลาห้าปี

ถ้าเพื่อนรู้ว่า พฤทธิ์มาอยู่ตรงนี้ด้วยละก็ ...

“เป็นอะไรของแกหวา ทำไมต้องอึกอักมีลับลมคมนัยด้วย... แกมีอะไรลำบากใจหรือเปล่า...หรือว่านายครีสจะทำอะไรให้แกไม่สบายใจ?”

“ไม่เกี่ยวกับครีสหรอกนิด เพียงแต่ว่า...”

“เพียงแต่ว่าอะไรหวา แกรีบพูดมาให้หมดได้มั้ย ฉันร้อนใจ เป็นห่วงลูกชายฉัน” นิธิมาเร่งเร้า ร้อนใจเป็นอันมาก

“คือฉันไม่รู้จะบอกยังไง ... เรื่องมันยาวน่ะแก ...”

“ยาวยังไงแกก็ต้องเล่า เร็วเลยยัยหวาฉันรอฟังอยู่”

นิธิมาเอ่ยสั่งเสียงเฉียบ ทำเอายี่หวาอึ้งไป เธอยังไม่รู้เลยว่าจะเริ่มต้นเล่าให้เพื่อนฟังอย่างไร...

 

 

พยาบาลในห้องทายาทำแผลให้น้องบูมเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงยอมให้บิดาพาตัวหนูน้อยออกมา

น้องบูมเกาะคอบิดาเอาไว้แน่น ขณะที่พฤทธิ์เองก็อุ้มลูกชายเอาไว้อย่างปกป้อง คอยดูแลไม่ห่าง พอเห็นมารดาที่เลี่ยงออกมาคุยโทรศัพท์ น้องบูมก็โบกมือร้องเรียกเธอเสียงดังลั่น

“แม่จ๋า น้องบูมหายเจ็บแย้ว !!”

ร้องบอกอย่างดีใจ พอได้ยาทาเป็นครีมขาวๆ ที่เคยปวดแสบร้อนอยู่ก็หายไป กลายเป็นเย็นสบาย ไม่ทรมานแล้ว

“ยังสักหน่อย ต้องมาให้พยาบาลดูแผลอีก แค่นี้ก็ทำกระดี๊กระด๊า เดี๋ยวก็เจ็บแขนอีกหยอก” น้องบิ๊กบ่น หมั่นไส้น้องบูมผู้ไม่รู้อะไรเลย บางทีน้องบิ๊กก็ไม่เข้าใจ ทำไมน้องบูมต้องไม่รู้อะไรเลยขนาดนี้ด้วย แค่เรื่องง่ายๆ ก็ยังไม่เข้าใจอีก

“ไม่ต้องมาแย้วล่ะ น้องบูมหายแย้ว ไม่เจ็บแย้วจริงๆนะ น้องบูมคืนชีพแย้ว!” พ่อหนูยืนยันแข็งขัน ไม่สนใจอะไร ขอแค่หายเจ็บก็พอ

“จ้าคนเก่ง ดีแล้วจ้ะ เดี๋ยวแม่ไปจ่ายค่ายาก่อน จะได้กลับบ้านกันนะ”

ยี่หวาบอก แล้วจะอุ้มน้องบูมต่อจากพฤทธิ์ เขายอมส่งลูกให้เธอก็จริงแต่กลับเอ่ยดักคอเธอเฉยเลย

“ฉันจะจ่ายค่ารักษาเอง เธอไม่ต้อง นั่งรออยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนเด็กๆไปก่อน เดี๋ยวฉันมา”

“เอ่อ ...” ยี่หวาไม่ชิน แต่ไหนแต่ไร ไม่เคยต้องพึ่งพาคนอื่นมาก่อน โดยเฉพาะยิ่งเป็นผู้ชายด้วยแล้ว

สำหรับเธอ...พฤทธิ์ก็ยังเหมือนคนแปลกหน้า ยังไม่คุ้นชินกันอยู่ดี

“คุณแม่คับ บิ๊กไปโรงเรียนม่ายทันแย้ว” น้องบิ๊กร้องบอกมารดาเบาๆ ยี่หวาหันขวับ หน้าเสีย เอื้อมมือไปลูบศีรษะน้องบิ๊ก

“ขอโทษนะจ๊ะ สงสัยวันนี้น้องบิ๊กจะไม่ได้ไปโรงเรียนแล้ว แม่หวาอยากให้น้องบิ๊กอยู่บ้านเป็นเพื่อน คอยดูแลน้องบูม น้องบิ๊กไม่ว่าแม่นะ?”

“อืม ...ความจริงบิ๊กก็ไม่ค่อยอยากไปโรงเรียนหรอกคับ คุณครูสอนแต่เรื่องพื้นๆไม่น่าสนใจเยย บิ๊กอ่านหนังสือเองยังสนุกกว่าอีก” พ่อหนูบ่น ทำเอายี่หวาอึ้งไปเหมือนกัน ลูกชายเธอไอคิวสูง เรียนรู้เร็วกว่าเด็กปกติทั่วไปเป็นอย่างมาก น้องบิ๊กเคยบ่นกับเธอว่าไม่อยากเรียนชั้นอนุบาลเลย มันน่าเบื่อ...

ยี่หวาต้องเกลี้ยกล่อมอยู่ตั้งนาน กว่าที่หนูน้อยจะยอมไปโรงเรียน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ยี่หวาอ้างว่า อยากให้น้องบิ๊กไปเรียนเป็นเพื่อนน้องบูม เพราะอย่างนี้ น้องบิ๊กจึงยอมไปโรงเรียน...

แต่เจ้าตัวก็แปลกแยกจากเด็กคนอื่นๆ น้องบิ๊กไม่ยอมนอนกลางวันในเวลาที่เด็กคนอื่นนอน แกชอบอ่านหนังสือ จะพกหนังสือติดตัวตลอดเวลา อ่านทุกอย่างที่ขวางหน้า เด็กตัวเท่านี้ แต่กลับอ่านหนังสือได้แตกฉานทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ

นอกจากนี้แล้ว น้องบิ๊กยังสนใจภาษาจีน ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส...ยี่หวาเชื่อว่า อีกหน่อยน้องบิ๊กจะต้องเก่งทุกภาษาอย่างไม่ต้องสงสัย!

ขณะที่กำลังรอพฤทธิ์จ่ายค่ารักษาพยาบาลอยู่นั้น จู่ๆเสียงคุ้นเคยของคริสโตเฟอร์ บลูม ก็ดังขึ้น

“หวา น้องบูมเป็นยังไงบ้าง ได้ยินคุณนิดบอกว่า น้องบูมมือเจ็บ ผมเลยรีบตามมาเยี่ยม”

“เอ่อ...อุ๊ย!” ยี่หวายังไม่ทันจะได้ตอบเพื่อนร่วมงานคนสนิท จู่ๆน้องบิ๊กกับน้องบูมก็กางมือออกกว้าง เป็นลักษณะ “กัน” ไม่ให้อีกฝ่ายนั้นเข้ามาถึงตัวเธอ

หญิงสาวอย่างงง จนเสียงเข้มงวดของน้องบิ๊กดังขึ้น

“พวกเรารอคุณพ่ออยู่คับ ลุงบุ๋มอย่าเข้ามาใกล้คุณแม่ดีกว่า เดี๋ยวจาถูกเข้าใจผิด”

“ช่ายแย้ว...” น้องบูมเป็นลูกคู่ให้พี่ชาย นี่เป็นปฏิกิริยาจากความคุ้นเคยของเจ้าตัวโดยแท้

“บิ๊ก-บูม พูดอะไรน่ะ ลุงจะมาช่วยคุณแม่ดูแลพวกหนูไงครับ” คริสโตเฟอร์ยิ้มแย้ม ดีใจที่ไม่เห็นหนุ่มไทยหน้าคมคนนั้นอยู่แถวนี้แล้ว ยี่หวายังคงดูแลลูกน้อยทั้งสองอยู่เพียงลำพังเหมือนเดิม

เห็นดังนี้แล้ว คริสโตเฟอร์ก็ใจมาเป็นกอง เขายิ้มแย้มอยู่ได้ แม้ว่าเด็กน้อยตัวแสบทั้งสองจะออก “หวงแม่” หนักกว่าแต่ก่อนเสียอีก

“คุณแม่ไม่ต้องให้ลุงบุ๋มช่วยหรอก คุณพ่อจัดการได้ทุกอย่างแหละคับ” น้องบิ๊กบอกคริสโตเฟอร์ ทำเอาชายหนุ่มชะงัก เริ่มยิ้มไม่ออก

“อะไรนะ คุณพ่อเหรอ...หนูหมายถึงใคร หรือว่าหมายถึงลุง?” คริสโตเฟอร์เกือบคิดเข้าข้างตัวเอง แต่ทว่าเสียงห้วนไม่คุ้นหูของใครอีกคน ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขาเสียก่อน

“น้องบิ๊กหมายถึงผมเอง จะเป็นคุณได้ยังไง ในเมื่อผมเป็นพ่อของเด็กๆ หัวโด่อยู่ทั้งคน!!”

*********************************

****************************************

**** เอาแล้ว คุณพ่อว่าไงคะ มีหนุ่มมาห่วงแม่หวาต่อหน้าเลย เด็กๆก็เข้าข้างคุณพ่อ คอยช่วยคุณพ่อเต็มที่เลย มีลูกเป็นผู้ช่วยสองหน่อ คุณพ่อพีทเลยค่อนข้างเบาแรง อิอิ

ปลลลลล......ยังไม่ได้แก้นะคะ ผิดพลาดต้องขออภัยด้วยนะคะ ^///////^

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น