สายไหม T.

นิยายทุกเรื่องมีลิขสิทธิ์ แต่ล่ะเรื่องสร้างมาด้วยมันสมองหยาดเหงื่อดังนั้นห้าม"COPY!!" "ดัดแปลง" หรือ "นำไปลงที่อื่น"ก่อนได้รับอนุญาต ต่อจากนี้ก็ขอให้อ่านนิยายให้สนุกนะคะ ^^

Chapter 1 : ฝากเลี้ยง

ชื่อตอน : Chapter 1 : ฝากเลี้ยง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 39

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2562 23:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 : ฝากเลี้ยง
แบบอักษร

"ลุงคะ เหมียวหิวง่ะ"

.

.

.

[Dontry Talk]

ตือดึงๆ.....เสียงแจ้งเตือนจากแอปพริเคชั่นสีเขียวดังขึ้นในตอนเช้าที่เร่งรีบของเจ้าของโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้

"หืม มีไรว่ะ" ชายหนุ่มยกหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ส่งเข้ามา

LINE

หมอหมา : เฮ้ย ดนมึงว่างป่ะ

Donเอง : มีไร รีบพูดกูรีบ

หมอหมา : กูมีเรื่องให้ช่วย

Donเอง : ช่วยอะไร

หมอหมา : กูฝากลูกหน่อย

Donเอง : ห้ะ!!

หมอหมา : ตามนั้นนะ K

Donเอง : เค ห่าไรว่ะ

: ลูกมึงไม่ใช่ลูกกู

: ไม่รับ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

หมอหมา : ไหนว่ามึงรีบ ไปทำงานก่อนแล้วค่อยคุยกับกูก็ได้

Donเอง : เอออว่ะ แม่งเดี๋ยวกูมา สัส

: วางระเบิดแล้วก็ไล่กูไปทำงาน ตลกมั้งไอ้ห่า

:ไปล่ะ

ผมกดล็อกหน้าจอแล้วรีบขับรถไปยัง กองถ่ายทำ MV เพลงใหม่ของผมทันที ทุกคนอาจจะงงว่าผมเป็นใคร อะไรยังไง ระหว่างที่ผมขับอยู่เนี้ย ผมจะแนะนำตัวไปพรางก่อนละกันนะครับ

ผมชื่อดนตรี ชื่อจริง ดลธิการณ์ บุญศาล ตอนนี้เป็นนักร้อง นักแสดง อายุ 34 ที่กำลังฮอตไฟลุกในตอนนี้ สถานะตอนนี้คือ ไม่ได้โสดนะครับ มีแฟนแล้ว แซ่บมากด้วย ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมทำคุณอกหัก ช่วยไม่ได้จริงๆนะครับเพราะผู้ชายหน้าตาแบบผมมันมีคนเดียวในโลก ถึงแม้คุณจะอกหักแต่ก็สามารถฟังเพลงผมได้นะครับ มโนว่าผมร้องเพลงจีบคุณก็ได้ ผมไม่ถือ :)

นอกเรื่องไปไกลแล้วเข้าเรื่องดีกว่าเนอะ วันนี้ผมมีถ่าย MV ตั้งแต่เช้า ด้วยกลัวว่าตอนเช้ารถจะติดผมจึงรีบขับรถออกมา แต่ไอ้เพื่อนเวรดันทักมาซะก่อน มันบอกว่า จะฝากลูกมันไว้กับผม ช็อกเลยสิครับ มันเห็นผมเป็นอะไร ถึงจะรักเด็กก็เถอะ แต่มันเป็นพ่อมันก็ควรดูแลเองว่ามั้ย ไอ้เพื่อนคนนี้มันทำงานเป็นสัตวแพทย์ มันมีลูกตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ แต่ยังดีที่เมียมันเรียนจบแล้ว ไม่งั้นลำบากแน่ๆ พอถามว่าจะรีบมีไปไหนมันบอกว่ากลัวตายก่อนมีลูก!!! โห้ ผมนี้อึ้ง ตอนลูกมันคลอดผมก็ไปเยี่ยมนะ ดีที่หน้าตาได้แม่ซะส่วนใหญ่ โตไปน่าจะสวยไอ้หมอหมามีแววเหงื่อตกแน่นอน หลังจากไปเยี่ยมลูกมันตอนนั้นก็ไม่ได้เจออีกเลย นอกนั้นก็จะเห็นมันอวดลูกใน Facebook บ่อยๆ ช่วงหลังๆนี้ไม่มีเวลาเผือกเรื่องมันเท่าไร เพราะงานยุ่ง งานการแสดงและอีเว้นมียาวๆไปจนถึงปีหน้านู้น พูดแล้วก็เหนื่อยนะครับ ทำไงได้คนมันฮอต (🙄)

พอถึงเที่ยงคืนผมก็ถ่าย MV เสร็จพอดี

"ขอบคุณที่ทำงานหนักนะครับทุกคน งานเสร็จแล้วกลับบ้านปลอดภัยนะครับ" ผมตะโกนบอกทีมงานหลังจากถ่ายฉากสุดท้ายเสร็จ พรางหยิบโทรศัพท์โทรไปหาสุดที่รักของผม

"Hello มิ้วค์ครับ นอนหรือยัง?" ผมเอ่ยขึ้นเมื่อปลายสายกดรับ

"อืมมมม...นอนแล้วค่ะ" ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน

"เหรอครับ ถ้านอนแล้วงั้นผมวางนะ"

"อย่านะ แหมมมแกล้งแค่นี้เอง"

"ฮ่าา อ้าวแกล้งเหรอเนี้ยไม่รู้เลย" ผมหลุดขำคนปลายสาย เมื่อเธอออกเสียงห้ามผมด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย

"หราคะ มิ้วค์จะเชื่อนะคะ"เสียงหวานเอ่ยประชด

"แล้วทำอะไรอยู่ครับพรุ่งนี้มีงานไม่ใช่เหรอ"

"รอคุณมาบอกฝันดี"

"นอนไปก่อนก็ได้นี้ครับ ยังไงผมก็ต้องบอกฝันดีคุณทุกคืนอยู่แล้ว" ผมเอ่ยตอบปลายสาย ระหว่างนี้ผมก็เดินกลับมาที่รถเพื่อที่จะกลับบ้านแสนสุข

"ไม่เอาหรอก จะรอ" เสียงหวานปลายสายออกอาการงอแงขึ้นมา

"ฮ่าาา ครับๆเข้าใจแล้วๆ ตอนนี้ผมต้องขับรถแล้ว งั้นฝันดีนะครับ" ผมเอ่ยบอกฝันดีคนปลายสายด้วยเสียงที่นุ่มนวลที่สุด

พอถึงบ้านผมก็จัดการอาบน้ำเข้านอนทันที ความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาทั้งวันทำให้ผมเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราในเวลาอันสั้น และหลงลืมบางอย่างไป

เช้าวันต่อมา ร่างหนาเจ้าของห้องนอนสีทึบยังคงนอนหลับสบายบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของเขา เขาจะนอนตื่นตอนไหนก็ได้ แต่เสียงเจ้ากรรมนายเวรก็มาปลุกเขาให้ตื่นจากความฝันซะก่อน

ตือดึงๆ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพริเคชั้นสีเขียวเจ้าเก่าเจ้าเดิม เสียงแจ้งเตือนจำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้น จนทำให้คิ้วบนใบหน้าคมปนหวานขมวดเข้าหากันแน่น บ่งบอกอารมณ์ของร่างหนาที่ขุ่นมัวจากการโดนขัดจังหวะฝันหวาน

สวบ

"อะไรอีกว่ะ"ชายหนุ่มสบดออกมา แขนแกร่งก็ควานหาโทรศัพท์มือถือเจ้ากรรมไปด้วยทั้งที่เปลือกตาทั้งสองข้างยังลืมตาขึ้นไม่สุด

LINE

หมอหมา : สัส

: ลืมเลยนะมึง

: ดน ตื่นดิ้ มึงลืมอะไรหรือเปล่า

: ปล่อยกูรอเก้อนะมึงอ่ะ

: กูฝากลูกหน่อย

:.....

: เงียบ

: ไม่ตอบถือว่าตกลงนะ เฮ้ย!!

Donเอง : หยุด!!

: หยุดความคิดมึงเดี๋ยวนี้ สัส

: กู ไม่ รับ

: ชัดมั้ย

หมอหมา : ทำไม?

Donเอง : ยังกล้าถาม พ่อประสาไรว่ะมึงอ่ะ

หมอหมา : แล้ว?

Donเอง : ยัง ยังไม่สำนึก

หมอหมา : เดี๋ยวนี้มึงคิดไปถึงไหนเนี้ย

Donเอง : แล้วมึงคิดว่าไงล่ะ

หมอหมา : 📲

หลังตากที่ผมส่งข้อความไปหามัน อยู่ไอ่คนที่ผมแชทอยู่มันก็โทรเข้ามา

"เอ้าโทรมาเฉย" ผมเอ่ยแล้วกดรับสาย

"ไอ้ควายยยย!!!!!" นี้คือคำแรกที่มันพูดกับผมเมื่อผมรับสายมัน น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากปลายสายเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

" ด่ากูเฉย อะไรของมึง" ผมถามมัน

"มึงโง่ว่ะ" มันตอบ

"...." แดกจุดเลยครับ

"เงียบอีก เฮ้ย!! อย่าหลับใส่กูนะมึง " ปลายสายเอ่ยพูดเมื่อผมเงียบใส่

"มึงมีไรโทรมาทำไม" ผมตอบ

"โทรเพื่อมาบอกให้มึงฉลาด" ปลายสายบอก เป็นหมอหมาที่ปากหมาจริงๆเลยนะครับ

"ถ้าจะด่ากุอย่างเดียวกูตะตัดสายมึงทิ้งนะ" ผมตอบเสียงเรียบ

"เออๆไม่ด่าแล้ว มึงกุ..."

"ไม่" ผมเอ่ยตัดหน้ามัน

"อะไรมึงรู้เหรอกูจะพูดอะไร" หมอหมาถามอย่างสงสัย

"เรื่องลูกมึง" ผมตอบ

" อืมใช่ กูฝากหน่อย แต่!!! อย่าเพิ่งวางนะมึงฟังกูก่อน" ปลายสายเอ่ยดักผมไว้ จริงๆผมก็จะตัดสายทิ้งแล้วล่ะ แต่สงสาร จะฟังมันหน่อยล่ะกัน ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญนะ จะด่าให้รักษาหมาแมวไม่ถูกเลยมึง!!

"เออฟังอยู่ เร็วกูง่วง"

"กูฝากลูกกูหน่อย สักอาทิตย์นึง กูต้องไปต่างประเทศกับเมีย จริงๆกูก็อยากเอาลูกไปด้วย แต่ยัยหนูงอแงไม่ไป กลัวครูเหงา กลัวเพื่อนเรียนไม่ทัน เป็นไงลูกกูน่ารักป่ะ" ปลายสายเอ่ยพูด แล้วตบท้ายด้วยการอวยลูกตัวเองอีก จ้ะพ่อเอาที่สบายใจ

"แล้วไปทำไมต่างประเทศ ถ้าจะเที่ยว เที่ยวในไทยก็ได้มั้ย ใกล้ๆเนี้ยมึงจะลำบากทำไม" ผมเอ่ย

"เปล่าไม่ได้เที่ยว เมียกูจะไปเรียนต่อ แม่คุณอยากได้หมวกอะไรของเขาก็ไม่รู้ กูกะว่าจะย้ายไปโน้นด้วย ว่าจะไปทำเรื่อง และเคลียอะไรหน่อย"

"ต่างประเทศนี้ประเทศไหน "ผมถาม

"ฟินแลนด์" ปลายสายตอบ

"ฟินแลนด์!!! ไปอยู่ถาวรเลยเหรอว่ะ" ผมเอ่ยถามหมอหมาด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิมเพราะตกใจ

"ไม่แน่ใจ อาจจะอย่างั้นไม่แน่ก็อยู่จน แมวเรียนจบ หรือไม่ก็จนยัยหนูเรียนจบอ่ะ" หมอหมาตอบ แมวนี้ชื่อเมียมันนะครับ มันเป็นคนรักสัตว์แม้แต่ชื่อเมียก็ต้องเป็นชื่อสัตว์ อย่างหลังนี่ล้อเล่นนะ อย่าจริงจัง

"เฮ้ออออ~ เออๆ รับฝากก็ได้ " ผมถอนหายใจ แล้วตอบตกลงไอ้หมอหมาไป

"ดีลลลเพื่อนรัก เดี๋ยวเอาสาวตาน้ำข้าวมาฝาก" ปลายสายเอ่ยหยอกล้อด้วยน้ำเสียงดีใจ

"ผ่อง เอาตีนกูไปก่อนเถอะ" ผมด่ามันไปหนึ่งฉาก ไอ้นี้พูดไม่เข้าเรื่อง

"ครับๆยอมแล้วครับบ!!!"ปลายสายยังล้อไม่เลิก

"แล้วลูกมึงจะมาตอนไหน" ผมเปลี่ยนเรื่อง

"พรุ่งนี้ เจอกันหน้าประตูคอนโดห้องมึง" ปลายสายเอ่ยเสียงนิ่ง

"ห้ะ!! เร็วชิป"

"ไม่เร็วกูคิดไว้แล้ว ยังไงก็ฝากด้วยนะ เจอกันพรุ่งนี้ เคนะ กูไปทำงานแล้ว นอนต่อไปเถอะมึง ติ๊ด...." คนปลายสายเอ่ยจบก็ตัดสายทันที

ส่วนผมก็ได้แต่นอนรอรับชะตากรรมในวันพรุ่งนี้อย่างปลงๆ อีกอย่างผมเองก็ไม่รู้ว่าลูกเพื่อนผมคนนี้เป็นเด็กยังไง ตั้งแต่เด็กน้อยคนนี้เดินได้ผมก็ไม่ได้ไปหาเธออีกเลย ไม่รู้ว่าจะดิ้อจะซนหรือเปล่า

.

.

เช้าวันต่อมา

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมหยุด ตอนนี้ก็ได้แต่รอว่าเมื่อไรไอ้หมอหมากับลูกสาวมันจะมา

กริ๊งงง.....

นั้นไงนึกถึงก็มา ผมเดินไปดูกล้องที่หน้าประตูเพื่อเช็คว่าใครมา แล้วก็จริงๆด้วยไอ้หมอหมานั้นเอง ภาพในจอตอนนี้คือมีผู้ชายคนนึงหน้าตาออกจีนๆหน่อยกำลังยืนจ้องกล้องผมอยู่มือข้างซ้ายตับกระเป๋าลากใบใหญ่สีม่วงลายการ์ตูนดิสนี มือข้างขวาจับข้อมือขาวของเด็กผู้หญิงตัวเล็กท่าทางตื่นๆเหมือนตื่นเต้นและตื่นกลัวในเวลาเดียวกัน จากจอที่ผมมองอยู่ผมเห็นหน้าเธอไม่ค่อยชัดเท่าไร

แกรก......

ผมเปิดประตูออกไป หาไอ้หมอหมา ส่วนมันเมื่อเห็นประตูห้องผมเปิดออกมันก็ลากทั้งคนและกระเป๋าเข้ามาในห้องผมโดยไม่เอ่ยทักทายเจ้าของห้องเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อมันเดินเข้าไปจนถึงห้องนั่งเล่นแล้วมันถึงหันมองหาผม นี้คือมึงเพิ่งรู้ตัวเหรอ

"เข้ามาดิ รอไรอยู่" มันพูด ตกลงมึงหรือกูเป็นเจ้าบ้านว่ะไอ้นี้

"เออๆ" ผมตอบรับพรางเดินล้วงกระเป๋ากางเกงวอร์มทั้งสองข้างไปหามัน

"น้องเหมียวคะ นี้ลุงดนนะคะ เพื่อนป๊าเอง"ไอ้หมอหมาแนะนำผมให้ลูกสาวมันรู้จัก แต่เดี๋ยวนะให้เรียกเลยเหรอ

" มะ..." ผมกำลังจะพูดแต่มีเสียงนึงขัดขึ้นมาเสียงก่อน

" หยุดต่อหน้าลูกฉัน นายห้ามพูดคำหยาบ"ไอ้หมอหมาพูดพร้อมทำมือกากบาท

"แล้วต้องพูดกับลูกฉันเพราะ ห้ามขึ้นเสียง ส่วนรายละเอียดอื่นเดี๋ยวฉันบอกอีกทีในไลน์" มันบอก

"แล้วทำไมไม่บอกตอนนี้ทีเดียวเลย"ผมถาม

"ไม่อ่ะพูดเพราะกับนายแล้วมันเลี่ยน ขนลุก!!!" ดูไอ้หมอหมามันพูด มันเป็นคนเริ่มแท้ๆ (-_-)

"นายคงจะจำรู้ชื่อลูกฉันได้ใช่มั้ย " หมอหมาถาม ผมก็พยักหน้ารับ จำได้ว่าลูกมันชื่อ เหมียวเหมียว

"โอเค น้องเหมียคะอยู่กับลุงดนต้องเป็นเด็กดีนะคะ อาทิตย์หน้าเดี๋ยวป๊ามารับนะ......"ผมได้แต่ยืนมองมันสั่งเสียกับลูกอยู่นานสองนาน พอร่ำลาเสร็จผมก็เดินมาส่งมันที่หน้าประตูห้องผม แค่มันก็ไม่ไปไหนซะทีจนผมต้องเอ่ยฝากถามซะเอง

"อะไรไม่ไปอ่ะ"ผมถาม

" ไอ้ดนลูกสาวกูก็ถือว่าเป็นลูกเป็นหลานของมึงคนนึงเลนใช่มั้ย" ไอ้หมอหมามสบตาผมนิ่ง

"ใช่ไง กูก็คิดแค่หลานมั้ย ส่วนลูกไม่คิดอ่ะ เพราะกูไม่ได้ทำ" ผมตอบมันหน้านิ่ง จ้องตามันกลับ

"ตลกเหรอ!?" ไอ้หมอพูดและจ้องตาผม

"มึงเห็นกูตลกเหรอ ถ้าจะระแวงกูขนาดนี้เอาลูกมึงกลับไป ไป" ผมบอกมัน ผมก็เข้าใจหัวอกมันอยู่นะ ก็คนเป็นพ่ออ่ะมีลูกสาวน่ารักๆอยู่คนเดียว เดี๋ยวน่ารักเหรอ อืมมม... ก็น่ารักจริงๆแหะ (ฮั่นแน่)

แปะ....

"เฮ้อออออ......กูเชื่อใจมึงนะ " มันตบบ่าผมแล้วก็เดินไปที่ลิฟเพื่อที่จะไปลาดจอดรถข้างล่าง

เมื่อผมปิดประตูเสร็จแล้วผมก็เดินไปห้องนั่งเล่นเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์เข้าแอปพริเคชั่นแชทสีเขียว พอสาวน้อยรับรู้ถึงการมาของผมเธอก็เงยหน้ากลมเล็กขึ้นมองผม

"ลุงคะ เหมียวหิวง่ะ" เธอใช้ดวงตาโตกลมใสซื่อมองตรงมาที่ผมแล้วเอ่ยคำนั้นออกมา คำว่า ลุง แค่ได้ยินก็เจ็บ

.

.

.

.

ป๊าปลา

"ตลกเหรอ!?"

- SEE YA -

BY สายไหม T

ขอซักเม้นเป็นกำลังใจหน่อยคร้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น