My Prince DEnicE

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทเรียนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2562 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทเรียนที่1
แบบอักษร

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นในยามเช้าตรู่ของวัน ก้องไปทั่วลานซ้อม เสียงปืนดังพอจะทำให้คนธรรมดาขวัญเสีย....แต่ไม่ใช่กับนายน้อยของตระกูลแม็คคาติน เด็กหนุ่มวัย 16 ปี ที่ไม่เคยหวั่นไหวและเกรงกลัวกับอาวุธทั้งหลาย

ที่อยู่รอบตัว หรือจะเป็นผู้คน

ที่อายุมากกว่า มีเล่ห์เหลี่ยมกว่า

ในเมื่อเขานั้นมีมากกว่าพวกมัน เพราะเขาคือลูกชายของ

เจอรโรม แม็คคาติน

หัวหน้าแก๊งมาเฟียอิตาลีผู้ยิ่งใหญ่ เขาจะเป็นผู้สืบทอดในภายภาคหน้า เมื่อเขาพิสูจน์ตัวเองได้ว่าตัวเขานั้นเหมาะสม เขาคือ ดีโล แม็คคาติน!!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! แกร็ก!; ฟูว~

แปะๆๆแปะ

"เก่งมากครับนายน้อย...ยังแม่นเหมือนเดิมเลยนะครับ" เอเเวนลูกน้องคนสนิทของป๋าและครูฝึกพูดขึ้น

"เอแวนผมก็ยิงแบบนี้มานานเเล้ว"

"ถึงอย่างนั้นผมก็ชื่นชมครับ..แด๊ดคงภูมิใจคุณมาก" เอเเวนยิ้มร่า แสดงความดีใจต่อนายน้อยของเขา แต่ดีโลกลับพูดออกมาสั้นๆว่า "มันยังไม่พอ" สายตาที่นิ่งเงียบ ทำให้เอแวนตกใจ "เอเเวนมีธุระอะไร" "แด๊ดเรียกพบครับคุณดีโล" "อืม" ดีโลวางกระบอกปืนและออกไปหาคนที่เรียกพบทันที

'แด๊ดหรือป๋าคือพ่อของผม ลูกน้องในแฟมิลี่จะเรียกต่างจากผม ผมจะเรียกว่าป๋า ทุกคนจะเรียกแด๊ด'

เนื่องจากระยะทางของสนามฝึกไกลกับตัวคฤหาสน์ จึงมีเวลาให้ดีโลได้คิดทบทวนตัวเองเสมอว่าเขา เหมาะสมหรือยัง คำตอบมันชัดแล้วว่า...

'ยัง..ป๋าผมยังเก่งไม่พอ..ไม่พอจริงๆ'

'ป๋า..จะต้อง...ภูมิใจในตัวผมมากกว่านี้'

แววตาหมาดมั่น ดุดันจริงจังและเรียบเฉยเมื่อดีโลมั่นใจในคำตอบของตนเอง จนถึงหน้าคฤหาสน์

คลืด~~ตึง กึก. โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!! โฮ่งๆ!! สุนัขต่างพันธ์สองตัววิ่งมาหาดีโลอย่างรวดเร็ว แต่กลับนิ่งและรอคอยคำสั่งอยู่ตรงหน้าของดีโล 'สุนัขสองตัวนี้คือเพื่อนผม ผมเลี้ยงมันมาตั้งมันเป็นลูกหมา

รอมโบ พันธุ์ล๊อตไวเลอร์

ฟาเรล พันธุ์โดเบอร์แมน

โตมาพร้อมกัน ฝึกโหดมาพร้อมกัน พวกมันซื่อสัตย์กับผม ผมเองก็เช่นกัน'.

"รอมโบ ฟาเรล" โฮ่ง!! ดีโลทำเพียงยื่นมือลูบหัวพวกมัน เป็นการแสดงถึงรางวัลที่พวกมันทำตัวดี ดีโลทำแบบนี้เสมอ เวลาเจอพวกมันไม่เล่นเกินไป เพราะพวกมันรับหน้าที่ ที่ต้องระเเวดระวังและพร้อมปกป้องทุกคน "ฉันไปนะ" โฮ่ง!! โฮ่ง!!

"สวัสดีครับ/ค่ะ นายน้อย". เหล่าคนรับใช้และบอร์ดิการ์ทในบ้านพากันทำความเคารพ ผู้ซึ่งเป็นนายน้อยของเขา. ดีโลพยักหน้าและเดินไปห้องทำงานของแด๊ดทันที

หน้าห้อง มีบอร์ดิกาทสองคนเฝ้าอยู่ "ชิค,ชาลล์...ผมมาพบแด็ด" ทั้งสองเปิดประตู "เชิญครับ"

'ที่ผมต้องบอกบอร์ดิกาทหน้าห้องเพราะป๋า..สอนว่าเป็นการให้ความเคารพกับคนที่เรามาหาเป็นความสุภาพแสดงถึงความน้อบน้อมและมีมารยาท ผมเชื่อเเล้วก็ทำตาม มันเป็นผลดีกับผมนะแล้วก็ลูกน้องของป๋าด้วย เขาจะได้ไม่กลัวผม'

"สวัสดีป๋า" "ครับ...ป๋ามีเรื่องจะคุยกับเราหน่อย" ดีโลนิ่งให้ป๋าได้พูดต่อ

"พร้อมจะสืบทอดตำแหน่งของป๋าหรือยัง"

"ยังครับ" "ทำไม" "ผมยังไม่เหมาะสม" 'เนี่ยนะไม่เหมาะสม ตรงไหนที่ไม่เหมาะสมของไอ้หนูมันนะ'.

ดีโลเห็นสีหน้าของพ่อตัวเองเลยพูดต่อว่า

"ผมยังไม่เคยเป็นผู้นำของใคร ถึงผมจะสามารถทำได้ แต่การที่ผมจู่ๆก็เข้ามาในที่ของป๋า...มันทำให้คนใน

แฟมิลี่ไม่เชื่อใจ และไม่มั่นใจในตัวผม"

"ผมเลยอยากขอพิสูจน์ตัวเองว่า..ผมมีคุณสมบัติพอ..จะเป็นนายพวกเขา"

"หึ..ฮ่าๆๆๆ"

"ไอ้ลูกคนนี้..สมเป็นลูกชายป๋าจริงๆ"

'เป็นเด็กที่น่านับถือจริงๆ เก่งมาก'

เจอรโรมเก็บความดีใจเล็กๆไว้ ก่อนจะพูดต่อ "แล้วเราจะพิสูจน์ยังไง"

"ให้ผมได้สร้างแฟมิลี่ของผมเอง"

เจอรโรมตกใจเล็กน้อยแต่ก็กลับมาเป็นปกติ

'เด็ก16อย่างไอ้หนูจะสร้างแฟมิลี่ หึ...ดีนิ'

"ได้สิ"

"แต่ไม่ใช่ที่นี่ป๋า" เจอรโรมขมวดคิ้ว "ผมจะไปญี่ปุ่น เข้าโรงเรียนที่คิดว่ามีแต่พวกนักเลง สร้างแฟมิลี่ที่นั่นและยึดโรงเรียนนั้นเป็นของผม" เจอรโรมยิ้มเล็กน้อยพอใยกับคำตอบที่ดีโลพูด

'พอมองดีๆ...ก็คือเด็ก 16. ที่อยู่ม.ปลาย แต่ความแน่วแน่ มั่นคงแบบนี้ถึงเป็นผู้ใหญ่ก็ยังหาได้ยาก...ไอ้หนูเป็นผู้ใหญ่..แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ'

"ตกลง..ป๋าจะจัดการเคลียร์ประวัติของเราให้" "แต่ป๋ามีข้อแม้"

"ครับ"

"ป๋าให้เวลา 1 ปีเราต้องมีเเฟมิลี่กลับมา"

"ครับ..ขอบคุณ"

" ไปได้ป๋าจะจัดการธุระต่อ" หลังจากดีโลออกไป

"เป็นไงเอแวน" เจอรโรมถามคนที่อยู่ในหนูฟังอัดจิ๋ว

"นายน้อย..โตขึ้นแล้วครับ"

"เขาจะทำได้ไหมครับแด๊ด"

"ได้สิ ฉันเชื่อในตัวไอ้หนูมัน"

หลายวันผ่านไป ดีโลฝึก ฝึก ฝึกและฝึกอาวุธศิลปะการต่อสู้ทุกอย่างให้พร้อม จนถึงวันนี้ดีโลต้องฝึกสู้กับคนจริงๆเพื่อจบการฝึกก่อนจะออกเดินทาง ดีโลต้องสู้กับลูกน้องของพ่อทั้งหมด 50 คน 45 เป็นสายทั่วไปไม่มีวิชาเฉพาะ 5. เป็นพวกที่เรียนมาเฉพาะ. ดีโลเข้ามารอพวกเขาในโรงฝึกแต่ยังไม่มีใครมา

ดีโลจึงเตรียมบทสั่งสอนเรียบร้อยเเล้ว. 'ทำไมไม่รักษาเวลากัน'

ปึง!! เฮ้ย!! เหล่าลูกน้องอุทานพร้อมกันด้วยความตกใจ

"นายน้อยมาก่อนพวกเราอีก"

" จะโดนอะไรวะ"

"กุได้ยินมาว่า นายน้อยโคตรดุ ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น"

"โถ่ เวรล่ะ" " เอ่อ..นายน้อยครับ" "พวกเราขอโทษที่มาช้าครับ!!".

ทุกคนพูดเสียงดังในขณะที่ยืนอยู่หลังดีโล ตึ้ง!!! ดีโลตบผนังอย่างแรงโดยอ้อมแรงไว้ ใช้เพียงนิดเดียว ผนังโรงฝึกแตกร้าว เเววตาเย็นเยือกดุดัน ไล่มองหน้าลูกน้องทุกคนจนสะดุ้ง

"ไปไหนมา" เสียงเรียบนิ่งเอ่ย

"คือพวกผมคิดว่า..นายน้อยจะมาช้ากว่าเวลาครับ"

" คิดว่าฉันไม่รักษาเวลานั้นเลยหรอ"

"เปล่าครับ พวกผมขอโทษครับ"

ถึงจะดังแต่แฝงไปด้วยความกลัว 'ตายแน่ๆ นายน้อยเดินมาแล้ว' ปึก!! มือใหญ่ทาบลงบนบ่าของลูกน้องคนนั้น

"ดีเเล้วที่รู้จักความผิดและขอโทษ ฉันก็ขอโทษที่เสียงดัง หาคนซ่อมผนังด้วยนะ" ทุกคนตกใจแต่ก็ยังกลัวดีโลอยู่

"ไม่ต้องกลัวฉัน ทุกคนในบริเวณคฤหาสน์คือครอบครัว ฉันปกป้องมากกว่าทำร้าย" ลูกน้องคนนั้นมองเเววตาของดีโล ที่แสดงออกมาว่า เชื่อในตัวเขาได้ เขาก้มหน้าไม่ยอมสบตา

'ตลอดเวลา ผมคิดว่านายน้อยเป็นพวกยิ่งพยอง ไม่เคยเห็นลูกน้องอยู่ในสายตาเหมือนนายเก่าพวกผม แต่วันนี้พวกผม เห็นเเล้วว่านายน้อยใจกว้าง ถึงจะดุแต่ก็สอนในเรื่องที่ถูกที่ผิด เหมือนเเด๊ดของพวกผมมากๆเลยครับ'.

ทุกคนมองหน้าเเล้วรับรู้ ซึ่งกันและกัน ว่าดีโล เป็นผู้ใหญ่และสามารถเป็นต้นไม้ใหญ่ที่คุ้มครองพวกเขาได้ ถึงจะยังเป็นเด็กก็ตาม

"เอาล่ะ มาซ้อมกันเถ่อะ"

ครับ!!!!

20 นาทีผ่านไป. ลูกน้อง45 คนที่เป็นทักษะทั่วไปล้มลง กองกับพื้นกันหมด

แอ็ก ค่อก ค่อกๆ อึก!! นายน้อย~~ "

ทั้ง45 คนครางออกมาอย่างลำบาก

ต่อไป เป็น5 คนที่มีทักษะพิเศษ

"ต่อเลย..."

คนที่1 มีทักษะในการยิงปืน

ทั้งคู่หันหลังชนกัน ให้อีกคนเป็นคนนับ1-3 "พร้อมนะครับ หนึ่--" "หยุดฉันแพ้เเล้ว" "เอ๋!!" "ดูที่มืออีกข้างของนายน้อยสิ"

"เห้ย ตั้งเเต่เมื่อไหร่ครับนายน้อย" "ฉันพกติดตัวไม่เคยเอาออก"

มืออีกข้างของดีโลคือปืนอีกกระบอก ที่หันปลายกระบอกมาจ่อที่หัว และเตรียมยิ่งเเล้ว.

"นายน้อยขี้โกง นะครับ"

"สำหรับฉัน ไม่มีคำว่าโกง"

'โห่ รีบเป็นหัวหน้าพวกผมได้เเล้วครับ'

"ต่อไป"

คนที่ 2 มีทักษะการใช้ท่อนฟา

"พร้อม" ดีโลตั้งการ์ด ลูกน้องตั้งการ์ด "เริ่ม" แขนซ้ายของดีโลฟาดเข้าที่ข้างแก้มของเขา ตามด้วยแขนขวา เขาส่วนกลับแต่ดีโลกันไว้ย่อตัวลง ก้มและกลับตัวไปด้านหลังฟาดท่อนฟาที่ข้อพับเขา จนทรุดลง ดีโลลุกขึ้นถีบจากด้านหลัง เขายกมือยอมแพ้ทันที

'เห้อสู้ไม่ได้เลยแฮะ เร็วชมัด'

"ต่อไป"

คนที่3 มีทักษะไม้พอง

"พร้อมเริ่ม" ทั้งสองฟาดไม้พองกระทบกัน ดีโลพลิกไม้และกระทุ้งที่หน้าท้องฝ่ายตรงข้าม อีกฝ่ายจุก แต่กลับตัวฟาดดีโล ที่ด้านข้าง ดีโลกันไว้ อีกฝ่ายกลับตัวฟาดที่สีข้างของดีโล ดีโลพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย กลับตัวฟาดไม้พองเข้าที่หลัง จนอีกฝ่ายล้มลง

"ยอมเเล้วครับนายน้อย".

"55555" ลูกพากันหัวเราะ

"ต่อไป"

คนที่ 4. มีทักษะการใช้ มีดทุกชนิด

พร้อมเริ่ม อีกฝ่ายพุ่งมาด้วยความเร็วตวัดมีดผ่านหน้าดีโล ดีโลเอนตัวหลบ ดีโลทรงตัวกลับมา มือซ้ายดีโลจับมืออีกฝ่ายล็อกบิดไม่ให้ขยับ ดันลงพื้นใช้เท้าเหยียบข้อมือที่มีมีดของอีกฝ่าย

"จบเเล้วนะ"

"ครับ" ยิ้มแห้งให้นายน้อย

"ต่อไป"

คนที่ 5. มีทักษะการใช้ปืนสไนเปอร์ครั้งนี้จึงต้องดวนนอกสนาม

ดีโลประจำอยู่ที่ สนามหญ้า อีกฝ่ายก็เช่นกัน การดวนคือยิงเข้าไปที่เป้าที่อยู่ไป 15. กิโลเมตร โดยไม่ใช้กล้อง และต้องถึงจุดตาย

พร้อมเริ่ม. ปัง!!/ปัง!! ทั้งสองยิงพร้อมกันไม่นานผลก็ออกมา

"นายน้อยชนะ"

"ไหนๆ ฉันดูหน่อย"

"เห้ย!!"

"นายน้อยสุดยอดเลยครับ กลางหัวพอดีเลย". "อืม"

หลังจากซ้อมเสร็จ ดีโลก็กลับเข้ามาในโรงฝึก

อืออ อ็อก โอ้ยย!!! "นาย..น้อย..เบาๆมือกับพวกผมหน่อยก็ได้ครับบ" "พวกผมต้องไปทำงานต่อนะครับ" "พวกนายบอกให้ฉันเต็มทีเองนะ"

ขณะนั้นเจอรโรมก็เดินเข้ามาหาลูกชายของตนว่าเป็นอย่างไร และเพื่อบอกธุระ ก็ได้เห็นในสนามโรงฝึก ลูกน้องของเขานอนคว่ำหน้าช้ำร้องโอดโอยไปตามๆกัน เจอรโรมมองด้วยความตะลึงและตกใจลูกน้อง 40กว่าคนที่มีฝีมือล้มกองระเนระนาด 'ไม่ธรรมดาจริงๆ นายน้อยดีโล'

แปะ แปะ แปะๆๆ

"เก่งมากไอ้หนูของป๋า" "ครับ"

"แด๊ด" "อ่าๆ..ไม่ไหวก็ไม่ต้องไปทำแผลซะ"

"5555. แต่ว่าเป็นไงบ้างทุกคน"

"นายน้อย...มือตีนหนักมากครับแด๊ด" ยิ้มแหยทุกคน

"5555 ดีโล ทำไมไม่เบามือหน่อย" "พวกเขาให้ผมเต็มที่" "อืมๆ".

' เก่งจริงๆ'

"ออกไปได้เเล้ว..ฉันมีเรื่องจะคุยกับไอ้หนู" ครับ!!

"มีไรครับป๋า"

"ได้เรื่องเเล้วนะ ทุกอย่างป๋าจัดการเเล้ว หรือประวัติอีกนิดหน่อย" "ครับ" "ป่ะ ไอ้ลูกชายไปอาบน้ำ" ทั้งสองเดินกลับคฤหาสน์ไปด้วยกันคุยเรื่องต่างๆตามประสาพ่อลูกจนถึงคฤหาสน์ อาหารมากมายถูกจัดบนโต๊ะอย่างสวยงามต้อนรับนายทั้งสองของบ้าน ดีโลอาบน้ำเสร็จก็ลงมาทานข้าวกับเจอรโรม.

"กินข้าวกันเถอะ ป๋าหิวละ" ระหว่างกินกันไป

"ป๋าผมต้องไปญี่ปุ่นตอนไหน"

"อีก 2-3 อาทิตย์" "ครับ"

เช้าวันออกเดินทาง

สนามบิน.

"เอ่อ...คุณเอเเวน นายน้อยกำลังจะไปไหนครับ" ลูกน้องที่เคยซ้อมให้ดีโลถามเอเเวน พร้อมสายของลูกน้องที่เคยซ้อมให้ดีโลทั้งหมด

"นายน้อยจะไปญี่ปุ่น"

"ไปทำไมครับ"

"ไปสร้างแฟมิลี่ของตัวเอง" "ห้ะ..นายน้อย!!" ทุกคนที่อยู่กับดีโลตอนซ้อมตะโกนลั่นและรีบวิ่งไปหาดีโลทันที

"นายน้อย...พวกผมจะเป็นแฟมิลี่ของนายน้อยเองครับ" ลูกน้องคนนั้นพูดขึ้น สร้างความแปลกใจเป็นอย่างมาก เพราะกลุ่มที่มาหาดีโลนั้น

เป็นกลุ่มที่ดื้อมาก แต่ก็ปฎิบัติหน้าที่ได้ดีมากเช่นกัน นอกจากเจอรโรมแล้วก็จะไม่ค่อยฟังใคร

"ทำไม"

"พวกผมอยากปกป้องดูแลเคียงข้างนายน้อยครับ!"

" แค่นั้น" ครับ!!!

"หึ...เข้าใจเเล้ว แต่ต้องรอฉันกลับมานะ ระหว่างนั้นก็ทำหน้าที่ ที่นี่ให้ดีล่ะ"

"แต่...ครับ"

"ดี"

แด๊ดที่มองเหตุการณ์นั้นก็ถึงกับแปลกใจ

'ไอ้หนูไปทำอะไรไว้เนี่ย ไอ้พวกดื้อถึงได้ดูเชื่อใจไอ้หนูขนาดนั้น แต่ดีเเล้วล่ะ...หึ'

"เอาล่ะ ดีโลได้เวลาเเล้ว"

"ป๋าครับ" "ครับ"

"ผมจะทำให้ป๋าภูมิใจ" ทั้งสองกอดกัน

"โชคดีไอ้หนู" "ผมไปนะ"

"พวกผมจะรอนายน้อยกลับมาครับ" "ฝากด้วยโชคดีพวกตัวแสบ"

ครับ!!!! โชคดีครับนายน้อย "

ตะโกนลั่น

'เอาล่ะรอก่อนนะแฟมิลี่ของฉัน'

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น