จิ้งจอกดำ Blackfox

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อารัมภบท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2562 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อารัมภบท
แบบอักษร

   อารัมภบท

ค่ำคืนอันแสนเงียบสงัด ปกคลุกไปด้วยอากาศหนาวเหน็บสุดขั้วหัวใจ ภายใต้แสงจันทร์อันสว่างไสว่ อาคารบ้านเรือนที่ถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ คล้ายมันกำลังเติบโตอย่างสวยงาม แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ทำให้เห็นซากปรักหักพัง ซากของกำแพงที่พังลงอย่างชัดเจน ในมุมมืดมีร่างสีม่วงเข้มของสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่ง

“กรรรรรรรรรรร”

มันไม่ได้อยู่เพียงลำพัง! เสียงคำรามที่ได้ยินมันมาจากปากของสัตว์ร้ายที่ต้องการทำลายโลกทั้งใบนี้ จนเหลือแค่เพียงความว่างเปล่าเท่านั้น

บริเวณหัวมุมถนนแห่งหนึ่ง เป็นที่ตั้งของโรงแรมเก่าแก่ที่มีสภาพทรุดโทรม ป้ายขนาดใหญ่ที่พังลงมาเป็นเวลาช้านานปิดประตูทางเข้าออกไว้ บรรยากาศที่มืดครึ้ม หดหู่กำลังปกคลุมสถานที่แห่งนี้ไว้

ภายในห้องพักของโรงแรมห้องหนึ่ง ได้ซ่อนเร้นผู้หญิงสองคนเอาไว้ ร่างหนึ่งเหมือนจะมีหน้าท้องที่ยื่นออกมาขนาดใหญ่ เธอสวมใส่ชุดกีฬาที่เปอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีเข้ม ภายใต้แสงจันทร์สลัวทำให้มองลักษณะของเธอได้ไม่ชัดเจน คล้ายกับว่าเธอกำลังกลัวบางสิ่งบางอย่าง เธอนั่งพิงหน้าต่าง ขณะเดียวกันสายตาของเธอจับจ้องไปที่ผู้หญิงอีกคน ร่างบางนั้นสวมเสื้อผ้าหนังสีดำดูเลอะและสกปก

ร่างบางตรงหน้ามัดผมของเธอไว้เป็นหางม้า แต่หัวของเธอยังเปียกโชกไปด้วยเลือดของซอมบี้ที่เธอได้ฆ่าโดยการเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยง มันทำให้เธอสกปกมากเป็นพิเศษ ถึงแม้ในเวลานี้ใบหน้าที่เคยงดงามของเธอจะเลอะเทอะเปอะเปื้อนไปบ้าง เต็มไปด้วยร่องรอยความน่าขยะแขยง แต่เธอก็ยังคงสวยงามจนเป็นที่อิจฉาของใครหลายคน

“ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้ และขอบคุณที่ช่วยตามหาสามีของฉัน” เธอแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจ ขณะที่เดินอย่างระมัดระวังไปหาร่างบางที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งภายในห้อง มือของเธอค่อยๆดึงบางสิ่งออกมาจากใต้ชายเสื้อของเธอ แสงสีเงินสว่างวาบชัดเจนเมื่อวัตถุนั้นสะท้อนกับแสงจันทร์ แววตาของเธอนั้นสั่นไหวเมื่อสบเข้ากับวัถตุนั้น มันคือความขัดแยงกันอย่างเห็นได้ชัด มันแสดงให้เห็นว่าเธอนั้นอ่อนแอเกินไปสำหรับหน้าที่นี้

แม้ว่าเธอจะได้ยินเสียงขอบคุณอันอ่อนโยนที่มาจากด้านหลัง แต่เธอก็ไม่คิดที่จะหันกลับไปมอง เธอช่วยชีวิตผู้หญิงคนนี้ไว้ทำไม แววตาของ ไป๋ลี่อิงนั้นว่างเปล่า เมื่อเธอนึกถึงความทรงจำในอดีตอันแสนยาวนาน ครั้งหนึ่งน้องสาวตัวเล็กของเธอมีลักษณะเช่นเดียวกันนี้ ในภาพความทรงจำของเธอ น้องสาวเธอกำลังยิ้มอย่างมีความสุขในยามที่เอ่ยถึงเรื่องลูก ความโศกเศร้าเสียใจกำลังไหลผ่านดวงตาอันสดใสของเธอ เพียงหนึ่งปีที่ผ่านมา.... เธอเพียงแค่ต้องการที่จะหลับตาลงและย้อนกลับไปยังวันเวลาเหล่านั้น ฝ่ามือถูกกำเข้าหากันอย่างแรงในขณะที่น้ำตานั้นกำลังไหลรินอาบแก้มทั้งสอง

เธอเสียใจ....เธอรู้สึกเสียใจที่เธอไม่มีความสามารถพอในเวลานั้น ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นเธออ่อนแอจนเกินไป เธอคงไม่เห็นความสิ้นหวังของพวกเขาที่ต้องถูกฆ่าไปต่อหน้าต่อตา ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไม่แข็งแกร่งพอ เธอก็คงจะสามารถฝังศพพวกเขาได้บ้าง

มันเป็นเหตุผลอะไรกันในขณะที่บุคคลอันเป็นที่รักของเธอต้องตกตายไปตามกัน แต่เธอกลับมีชีวิตรอดเพียงมาคนเดียว? ไป๋ลี่อิง รู้สึกว่าสรรค์นั้นไม่ยุติธรรม กับคำกว่าที่ว่าคนดีจะต้องมีชีวิตที่ดี มันคำหลอกลวง!

เธอหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลง เพราะว่าเธอนั้นไม่ได้มีเวลาสำหรับสิ่งเหล่านี้มากนัก ทันใดนั้นก่อนที่เธอจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้ ความรู้สึกเจ็บปวดถ้าโถมเข้ามา คล้ายบางสิ่งกำลังกรีดแทงหัวใจของเธอ ดวงตาที่เปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเบิกกว้างขึ้นทันที เธอหันกลับมาเล็กน้อย พบเข้ากับหญิงสาวตั้งครรภ์ที่เธอช่วยชีวิตเอาไว้ ใบหน้าอันแสนอ่อนหวานและเย้ายวน ดวงตาที่เคยอ่อนโยนนั้นถูกแทนที่ด้วยความเหี้ยมโหด

ไป๋ลี่อิงค่อยๆก้อศีรษะของเธอลงอย่างช้าๆ มองเห็นเพียงปลายแหลมของคมมีดที่ทะลุผ่านมาจากด้านหลัง เธอกลั้นใจดึงมีดที่เปือนไปด้วยเลือดของเธอออกจากอกข้างซ้าย ในไม่ช้าความเจ็บปวดก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งร่าง ในขณะที่ความเจ็บปวดกำลังเล่นงานเธอ ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างเจ็บปวด ฮ่า ฮ่า ฮ่า ! เธอไม่สนใจความเจ็บปวดนั้นแล้ว

“เพราะอะไร” ไป๋ลี่อิงอยากจะหัวเราะเยาะในความโง่เขลาของตัวเอง

Shhunnnnt! คำที่กำลังจะเปล่งถูกทิ้งไว้ที่ปากของเธอ คำตอบที่ได้รับคือการที่เธอถูกแทงเข้าไปยังช่องท้อง บาดแผลครั้งนี้ทำให้เลือดเธอไหลออกมาเหมือนสายน้ำ พุ้งเข้าใส่ใบหน้าของหญิงตั้งครรภ์ที่อยู่ตรงหน้าเธอ เลือดของเธอทำให้หญิงสาวตั้งครรภ์ดูหน้ากลัวกว่าซอมบี้ที่กำลังทึ้งร่างมนุษย์เป็นเท่าตัว ในขณะที่ความตายกำลังจะพรากชีวิตของไป๋ลี่อิง หญิงสาวที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวก็ก้าวเข้าหาไป๋ลี่อิงทีละก้าว ทีละก้าว พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากบาง

“ทำไมน่ะหรือ แน่นอนว่าทำเพื่อตัวฉันเองและลูกของฉัน!”

ไป๋ลี่อิง ทนทุกข์ทรมาณอย่างแสนสาหัส เพราะเธอเป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดาเท่านั้น เธอตะะหนักว่าตอนนี้ร่างกายเธอเริ่มชาและไม่มีอะไรที่จะสามารถทำเพื่อจะหยุดหยั้งสิ่งเหล่านี้ได้ แว่นเสียงหัวเราะจากผู้หญิงที่เธอไม่เคยรู้จักไม่เคยพบเจอมากก่อน ในเมื่อเธอไม่รู้จักและยิ่งไม่มีความคิดที่จะทำร้ายเด็กและผู้หญิงคนนั้นแน่นอน

ตามความจริงแล้วเธอไม่ควรเชื่อใจใคร และยิ่งเป็นผู้หญิงคนเดียวทั้งยังตั้งครรภ์แต่กลับสามารถมีชีวิตรอดได้หลังจากเกิดเรื่องนานนับปี แม้ร่างกายจะอ่อนแอแต่หัวใจของเธอก็กลับความชั่วร้ายนัก มิเช่นนั้นเธอจะสามารถอยู่รอดในโลกที่มนุษยชาติกำลังสิ้นสุดการสูญเสียได้อย่างไร

ไป๋ลี่อิงถ่มน้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือดเปอะเปื้อนเต็มปากของเธอ ขณะที่ร่างกายเซจนลมตามแรงโน้มถ่วงของโลก ดวงตาเหม่อมองบนเพดานอันมืดมิด ภาพวิสัยทัศน์ที่อยู่ๆก็เกิดการบิดเบี้ยว ภาพความฝันฉายเข้ามาในความทรงจำ ภาพคุณยายที่แสนใจดียิ้มให้อย่างอ่อนโยนขณะที่อ้อมแขนกำลังอุ้มน้องสาวตัวเล็กที่โบกไม้โบกมือให้เธอ ถัดไปเป็นภาพคุณอาของเธอยิ้มละมุนและกำลังพูดบางสิ่งบางอย่างกับเธอ

สถานการณ์ตอนนี้ของเธอนั้นไร้ความหวังอย่างน่าเวทนา แต่ในหัวใจของไป๋ลี่อิงนั้นกลับสงบสุขอย่างประหลาด เธอไม่ได้เกลียดโชคชะตา ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เธอไม่ได้รู้สึกเกลียดสิ่งที่เห็น มือของเธอพยายามจะยื่นไปไขว่คว้าคุณยาย น้องสาวตัวน้อยและคุณอาของเธอ

“มันช่างดีเหลือเกิน ฮ่าฮ่าฮ่า! ในที่สุดฉันก็ได้กลับไปอยู่ร่วมกับทุกคนอีกครั้ง!” ในที่สุดร่างกายของเธอก็แน่นิ่งไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมาได้อีก

หญิงตั้งครรภ์ไม่คาดคิดว่าไป๋ลี่อิงจะยังยิ้มได้ขณะที่ความตายมาถึง เธอมองไปที่ไป๋ลี่อิงดวงหน้างามที่เปอะเปื้อนไปด้วยเลือดที่มุมปาก ยังคงมีรอยยิ้มอันบริสุทธิ์และสงบสุขสลักอยู่บนดวงหน้าสวย ภาพเบื้องหน้าทำให้เธอเกิดความรู้สึกโกรธขึ้นมาในใจ เธอดูมีความสุขได้อย่างไร?

หญิงตั้งครรภ์จากไปอย่างรวดเร็ว ก่อนไปเธอแสดงออกถึงความมุ่งร้ายอย่างรุนแรง เธอคว้าเอาร่างบางของไป๋ลี่อิงแล้วโยนออกนอกหน้าต่างอย่างเลือดเย็น ความเย็นชาส่องสว่างในดวงตาคู่สวยของเธอ “เมื่อแกตายไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเหลืออะไรไว้ แต่แต่ร่างกายนี้!”

ไม่ไกลจากตรงนั้น มีฝูงซอมบี้ ร่างกายสีม่วงเข้มแววตาสีขุ่นหันกลับมามองอาหารอันโอชะ 

“กรรรร!” มันวิ่งด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าความเร็วของเสือชีต้าไปที่โรงแรมเก่าและทรุดโทรม มันพุ่งเข้าหาอาหารอันโอชะและจับฉีกกันอย่างเอร็ดอร่อย

หญิงตั้งครรภ์ที่ยืนอยู่ด้านบนยกยิ้มแห่งชัยชนะบนริมฝีปากบาง เธอชอบใจที่ได้เห็นฝูงซอมบี้ที่น่าสะอิดสะเอียนเหล่านั้นฉีกทึ้งศพของไป๋ลี่อิง น่าเสียดายที่เธอนั้นไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป หญิงตั้งครรภ์รี่ตามองภาพตรงหน้าพลางคิดในใจ ‘หึ ฉันปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นตายง่ายไป’

เธอหยิบรูปภาพที่สภาพยับเยินออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ในภาพปรากฏคนสองคนที่มีรอยยิ้มอันแจ่มใส ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังดูสนิทสนมกันเป็นอย่างมากด้วย หญิงสาวในภาพจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากไป๋ลี่อิง รุ่นน้องคนสวยและไร้ที่ติ

นิ้วมือเรียวลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่อยู่ถัดไปจากไป๋ลี่อิง เธอเหยียดยิ้มแห่งความสุขที่ดูเหมือนจะถูกบางอย่างครอบงำ “ลูกรัก ต่อจากนี้ไปพ่อของลูกจะไม่วิ่งไปทุกหนทุกแห่งเพื่อเสาะหา ‘ภรรยา’ ที่เขาเรียกแล้วล่ะ เขาจะต้องแต่งงานกับแม่อย่างแน่นอน!”

เธอหย่อนภาพนั้นอย่างช้าๆลงไปยังกองเลือดของไป๋ลี่อิง เหลือไว้เพียงภาพอันเลือนลางของหญิงสาวมัดหางม้าที่มีรอยยิ้มอันสดใส

           

บนท้องถนนที่ผู้คนต่างเดินกันอย่างพลุกพล่าน แสงจากดวงอาทิตย์สาดส่องลงมาผ่านอาคารบ้านเรือน ผ่านตึกสูงทำให้เกิดร่มเงาปกคลุมผู้คนที่อยู่บนท้องถนนอย่างไม่สิ้นสุด มันเป็นช่วงเร่งด่วน ใจกลางแยกกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังรอไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว

ในหมู่ของพวกเขามีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ เธอสวมเสื้อเชิ้ตลายทางกับกางเกงลำลอง ผมตรงพาดบนไหล่ทำให้ใบหน้าของเธอดูสวยงามอย่างไร้ที่ติ มือเรียวสวยถือสมุดโน้ตเล่มเล็ก และดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง

หากมีใครสักคนสังเกตุเธออย่างละเอียด ผู้หญิงคนนั้นก็คือหญิงสาวหางม้าในรูปภาพ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น