นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

(จบ) จุดเริ่มต้นของสองเราNC+(อัพครบ)

ชื่อตอน : (จบ) จุดเริ่มต้นของสองเราNC+(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2562 09:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
(จบ) จุดเริ่มต้นของสองเราNC+(อัพครบ)
แบบอักษร

1ปีต่อมา 

หลังงานรับปริญญาของรียากับเบ็กกี้ เพียง10กว่าวันวันนี้คืองานแต่งงานของ ทั้งสองคู่ที่โรงแรมของซานโฮเซ่ พ่อเลี้ยงคมกริชเดินทางมาจากเชียงราย มีผู้ติดตามเป็นเงาตามตัว นั่นคือแอนนาหลายคนลุ้นให้ทั้งคู่เป็นแฟนกัน แต่พ่อเลี้ยงบอกว่าเข็ดแล้ว ตอนนี้ขอใช้ชีวิตทั้งหมด อยู่กับงานและรอเลี้ยงหลานตัวน้อยจะดีกว่า รียากับจุ้นย้ายมาอยู่เชียงรายแบบถาวร พร้อมด้วยการ์ดทั้งสามคน 

รียาอยากให้พ่อมีความสุข จะได้มีคนดูแลและเป็นคู่ชีวิตตลอดไป เธอบอกว่าสำหรับคนนี้ลูกสาวเปิดไฟเขียวให้ แบบไม่มีข้อแม้ใดๆไม่ต้องกลัวคำคนพูด เพราะเราไม่ได้ทำอะไรเสียหาย ไม่เดือดร้อนใครทั้งนั้น เราก็อยู่ในส่วนของเรา  

"พ่อขา..สงสารพี่แอนนาค่ะ เพราะเธอไม่ยอมกลับซีแอตโทล เพราะมีใจให้พ่อหรือเปล่าคะ?" 

"เฮ้อ..ไอ้ลูกคนนี้ ทำไมชอบยัดเยียดพ่อให้คนนั้น คนนี้เหลือเกิน แล้วถามเจ้าตัวเขาแล้วหรือยัง เขาจะอยู่บ้านป่าบ้านเขาอย่าเราได้ยังไงกัน?" 

"พ่อคะ..แต่พี่แอนนาอยู่บ้านเรามาเป็นกีแล้วนะคะ หนูแค่อยากรู้เท่านั้นเองว่าใจพ่อคิดยังไง รักเขาหรือว่าไม่รัก เขาดูแลพ่ออย่างดีนะคะ แล้วถ้าเขากลับบ้านไปตอนนี้พ่อจะทำยังไง จะเสียใจหรือเปล่าคะ?"พ่อเลี้ยงยังเปิดสมุดบัญชีรายรับรายจ่าย แต่ไม่หันมามองหน้าลูกสาวแม้แต่น้อย 

พรึ่บ! 

"ยัยหนู!!"รียาปิดสมุดเล่มใหญ่ทันที พ่อเลี้ยงถือปากกาค้างเติ่ง ถ้าลูกสาวทำแบบนี้ก็แสดงว่า ต้องการเค้นเอาความจริงจากเขาเป็นแน่ 

"พ่อ..ฟังลูกสิคะ" 

"ฟังอะไร?" 

"ก็เรื่องที่เราคุยกันไงคะ?" 

"หนูเอื้อย..แอนนาเขาอาจจะมีแฟนแล้ว เขาจะมาสนใจอะไรกับผู้ชายแก่อย่างพ่อล่ะ?"พ่อเลี้ยงคมกริชพูดเหมือนน้อยใจนิดๆ รียาไม่เห็นว่าพ่อจะแก่ตรงไหน ผู้ชายวัย50ต้นๆ ซ้ำยังเป็นที่หมายปองของสาวๆที่แม่จัน แต่เธอไม่ปรารถนาจะให้ใครมาเป็นแม่เลี้ยงอีกแล้ว แต่ถ้าเป็นแอนนาเธอยินดีต้อนรับทันที แบบไม่มีเงื่อนไงเลยสักนิดเดียว 

"หนูเอื้อย..พ่อเลี้ยง พี่แอนนาจะบอกว่า พรุ่งนี้พี่จะกลับบ้านแล้ว" 

"พี่แอนนา..มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมต้องกลับไหนบอกว่า เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไงคะ หนูเอื้อยของเหตุผลด้วยค่ะ"พ่อเลี้ยงรู้สึกใจหายมาก ตอนนี้บอกเลยว่าเป็นข่าวใหม่ที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน 

"แอนนาตามผมมาที่ห้องทำงานหน่อย.."แอนนาตามพ่อเลี้ยงมาที่ห้องทำงาน หนุ่มใหญ่ สอดมือเข้ากระเป๋ากางเกง อิงสะโพกที่โต๊ะทำงาน  

"พ่อเลี้ยงมีอะไรหรอคะ?" 

"คุณไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วหรือแอนนา?" 

"ค่ะ..หนูเอื้อยกลับมาแล้ว เธอกำลังจะสร้างครอบครัว มันถูกต้องแล้วนี่คะ และตอนนี้พ่อเลี้ยงก็หายดีแล้ว แอนนาคงหมดหน้าที่แล้วค่ะ" 

"ผม..ทำให้คุณไม่สบายใจหรือเปล่า เราต้องคุยกันนะ เราเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่เหมือนวัยรุ่น อยู่ที่นี่เถอะนะแอนนา อยู่กับผมเราจะสร้างทุกอย่างด้วยกัน เลี้ยงหลานๆเผื่อสองคนนั้นเขาจะมีหลานให้เรา หรือคุณไม่มีความผูกพันกับที่นี่เลย" 

"พ่อเลี้ยงขอร้องแอนนาหรอคะ?" 

"ใช่..เพราะผมอยากให้คุณอยู่ต่อ แอนนา.." 

"คะ..พ่อเลี้ยง" 

"รังเกียจคนแก่อย่างผมมั้ย?" 

"พ่อเลี้ยง..จะพูดอะไรคะ?" 

"แต่งงานกับผมนะแอนนา เราจะทะเบียนสมรสกัน แล้วก็แต่งงานกันตามพิธีล้านนา ผมอยากให้คุณอยู่ที่นี่ และอยู่ตลอดไป" 

"พ่อเลี้ยง..." 

"หรือว่าคุณมีคนรออยู่ที่โน่น ผมก็ไม่เซ้าซี้คุณ..ผู้ชายแก่ๆคนหนึ่งแค่ไม้ใกล้ฝั่ง คงไม่มีเกียรติพอที่คุณจะให้ความสำคัญหรอกมั้ง?"หญิงสาวแอบยิ้มให้คนแก่ขี้น้อยใจ 

"ตกลงค่ะ แอนนาจะอยู่ แต่มีข้อแม้นะคะ" 

"อะไร..?" 

"ห้ามเจ้าชู้เด็ดขาด ถ้ายังมีเรื่องเหมือนคราวที่แล้ว แอนนาจะไม่พ่อเลี้ยงกินยาเบื่อหนูหรอกค่ะ แต่จะให้กินลูกปืนแทน แอนนาแม่นปืนนะ..หรือพ่อเลี้ยงจะเสี่ยง"หญิงสาวเดินมากอดพ่อเลี้ยงรูปหล่อ แม้จะอยู่บ้านเดียวกันมานาน แต่ไม่เคยได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรก ที่เธอกล้ากอดพ่อเลี้ยงคมกริช 

"พี่แอนนาจะไปเที่ยวบินไหนคะ เช้าหรือเย็น หรือว่าช่วงบ่ายดีเอ่ย หนูเอื้อยจะจองตั๋วให้ค่ะ" 

"ไม่ต้องจองเที่ยวไหนทั้งนั้นแหละ เพราะแอนนาจะอยู่ที่นี่ พ่อขอเธอแต่งงานแล้ว"รียาอ้าปากค้าง ไม่เชื่อหูตัวเองว่าสิ่งที่ได้ยินคือเรื่องจริง 

"จริงหรอคะ ถ้าอย่างนั้นหนูก็ต้องเรียกว่าแม่เลี้ยงแอนนาสิคะเนี่ย ขอกอดพ่อกับแม่หน่อยนะคะ"รียายิ้มอย่างมีความสุข เธอปรารถนาอยากให้พ่อ มีความสุขมีคนช่วยคิดช่วยตัดสินใจ และแอนนาคือคนที่เหมาะสมที่สุด 

"ที่รัก..เสียงดังไปถึงข้างใน ดีใจอะไรหรอ หรือว่าเมียผมท้องครับพ่อ"จุนโชขมวดคิ้ว เมื่อภรรยาสาวมากระซิบบอก ก่อนจะเบิกตาโพลง ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีเหลือเกิน 

"จริงหรอครับเนี่ย ป้านวลได้ยินอะไรมั้ยครับ"ป้านวลส่ายหน้าไปมา 

"อะไรกันคะคุณฝรั่ง หนูเอื้อย?" 

"พ่อจะแต่งงานค่ะ" 

"พ่อเลี้ยงนะหรือคะจะแต่งงาน อย่าบอกนะว่ากับ..." 

"ใช่ค่ะ..ป้านวลพูดไม่ออกเลยหรอคะ" 

"ป้าดีใจจนน้ำตาไหลเลยนะคะเนี่ย อยู่ที่นี่นะคะ อยู่กับหนูเอื้อย อยู่กับคุณฝรั่ง" 

"แล้วพวกผมล่ะป้า อยู่ด้วยได้มั้ยหรือว่าป้านวลไม่รักเราแล้ววะไอ้เรนด์?"โอมาร์พูดเหมือนน้อยใจ 

"แหมพ่อฝรั่งล่ะก็ ป้าไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย แต่ว่ามีข้อแม้นะถ้าจะอยู่" 

"อะไรครับป้านวล" 

"ก็ต้องสอนภาษาประกิตให้ป้านะสิคะ" 

"เขาเรียกภาษาอังกฤษครับ English ครับป้านวล เริ่มเลยนะครับ 1" 

"2.../ต้องตอบว่า one อ่านว่าวันครับ" 

"อ้อ..วันนี้วันเสาร์..." 

"โธ่ป้า..ไปหลังบ้านเลยเร็ว ไปสอนตรงโน้นครับ" 

สองหนุ่มรั้งแขนคนสูงวัยไปหลังบ้าน ดูป้านวลจะไฝ่เรียนรู้เรื่องภาษา รียาจับมือสามีไว้แน่น ความสุขของครอบครัวกลับมาอีกครั้ง นี่คือการเริ่มต้น ที่มีค่ายิ่งเธออยากให้พ่อมีความสุข อยากชดเชยเวลาที่สูญเสียไป กับเรื่องที่ไม่สร้างสรร ต่อไปนี้บ้านนี้จะสงบสุขเสียที 

"ไปเดินเล่นกัน" 

"นอนเล่นดีกว่ามั้ย?" 

"ทะลึ่งนะเผือก นายนี่คิดเรื่องอื่นเป็นมั้ยห่ะ?" 

"คิดเป็นแต่ไม่คิด อะไรอ่ะคิดกับเมียแบบนี้เค้าผิดหรอ แล้วเราจะไปไหนกัน?" 

"ตรงนั้นจะมีร้านไอติม อยากกินติม" 

"คืนนี้ค่อยกิน ให้กินทั้งคืนเลย กินเท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอก มีลาวาด้วย" 

"อีเผือก..น่าอายชะมัด ทำะลึ่งด้วยกลับบ้านไม่ต้องไปมันแล้ว คุยเรื่องอื่นก็ไม่ได้ คิดได้แค่เรื่องเดียว ทุเรศที่สุด" 

"ก็เค้ากลัวไม่ทันเฮียคาร์ลนี่ นั่นท้องนำไปแล้วเพื่อนเธออ่ะ พ่อก็อยากมีหลานมาดามก็อวยพรให้มีหัวปีท้ายปี ถ้าเราไม่ทำตาม เขาจะหาว่าเราไม่มีน้ำยานะครับผม" 

"เฮ้อ..เหนื่อยใจ ตัวเองเค้าเมื่อยแล้ว มันเดินไม่ไหว"จุ้นส่ายหัว มารยาร้อยเล่มเกวียนนี่เมียเขามี101เล่ม เมื่อก่อนก็น่ารัก แต่ตอนนี้ทั้งน่ารัก ทั้งน่าฟัด ถ้ามีลูกคงจะน่ารักแน่ 

"ขึ้นมาสิ แม่คุณต่อให้มีลูกเราอีกคนก็ไม่หนักหรอก สามีคนนี้จะพาเมียไปทุกหนทุกแห่งครับผม" 

คนตัวเล็กยิ้มอย่างมีความสุข เมื่อก่อนเขาเป็นแฟน ก็น่ารักอยู่แล้ว ตอนนี้เธอแต่งงานกับเขาแล้ว จัดที่นิวยอร์กใหญ่โต แต่พอมาทำพิธีที่นี่ เธอบอกพ่อว่าไม่ต้องการให้เวอร์วัง แต่ก็ใหญ่โตพอสมควร แต่คงไม่เท่าเขากับเธอได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง 

"ป้า..ไหนลองท่องสิ" 

"o-n-e วัน t-w-o ทู ..."ป้านวลท่องทุกอย่างตามที่โอมาร์ กับเรนด็เดลสอน นางสนใจภาษาอังกฤษ ตั้งใจเรียนอย่างดี ทั้งสองคนก็ให้ความร่วมืออย่างดี 

"ภาษาอังกฤษง่ายนิดเดียว" 

"จริงหรอป้า?" 

"ใช่..ที่เหลือยากมาก เสียดายนะป้ามาอยากรู้ตอนแก่ เรียนไปจะได้ใช่ประโยชน์มั้ยพ่อคุณ?"ป้านวลพูดทิ้งท้าย ก่อนจะไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป 

"สงสัยป้านวล อยากไปโกอินเตอร์มั้ง สงสัยพ่อต้องหาคนทำกับข้าว คนใหม่เอาแบบอาหารนานาชาติเลยเป็นไง" 

"ป้าได้ยินนะ พ่อเลี้ยงมันไม่ง่ายหรอก" 

"อะไรไม่ง่ายหรือแม่นวล" 

"ก็ที่จะกำจัดป้าไง ป้าจะไม่ไปไหนง่ายๆหรอก จะรอเลี้ยงคุณหนูเล็กๆ หน้าตาน่ารักของยายนวล อีกไม่นานคุณหนูเอื้อยต้องมีคุณหนู ไม่เชื่อคอยดูสิจริงมั้ยคะคุณฝรั่ง"ป้านวลหันมาพยักเพยิด กับลูกเขยของบ้าน 

"จริงครับป้านวล อันนี้เรื่องจริงฮะ อุ้ยย อะไรอ้ะตัวเอง ก็ป้านวลพูดจริงนี่นา"รียามองตาขวางให้คนทะลึ่ง 

"ไม่ต้องเห็นคล้อยกับป้านวลทุกเรื่องก็ได้ นายนี่มันลามกที่สุด"พ่อเลี้ยงอมยิ้มอย่างมีความสุข เพราะเสียงหัวเราะของคนในบ้าน รอยยิ้มของทุกคน มันขาดหายไปนานเท่าไหร่แล้ว 

"ยิ้มอะไรคะ..พ่อเลี้ยง?" 

"ก็ยิ้มให้กับความสุขของลูกไง แอนนาผมไม่ได้หวังอะไรเต็มร้อยหรอก แค่คุณอยู่เป็นกำลังใจ ให้คำปรึกษาเรื่องในครอบครัว แค่นี้ก็โอเคแล้ว ขอบคุณที่เสียสละเพื่อผม" 

"แล้วพ่อเลี้ยง ไม่กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยหรอคะ แอนนาอาจจะมีกิ๊กก็ได้นะ" 

"ช่างมันเถอะ คนเราถ้าจะผิดซ้ำซากก็ช่างมัน ถ้าคุณไม่รักผมเหมือนที่ผมรักคุณ ก็จัดได้เลยตามสบาย กุญแจทุกดอกอยู่หัวเตียง คุณหยิบไปได้เลย จะเปิดเอาอะไรได้ทั้งนั้น" 

"แอนนาปรารถนาสิ่งเดียวค่ะ ที่แอนนาอยากได้ ไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงจะให้ได้มั้ย?"เขาไม่รู้ว่าเธอยังต้องการอะไรอีก 

"อะไรหรือที่คุณอยากได้ อะไรคือสิ่งที่คุณขาด.." 

"หัวใจพ่อเลี้ยงไงคะ แล้วแอนนาก็ไม่อยากแบ่งให้ใครด้วย หวงค่ะ"หญิงสาวเอ่ยออกมา ทำเอาหนุ่มใหญ่ยิ้มพราว 

"งั้นก็ต้องจัดงานแต่งให้เร็วขึ้นนะสิ" 

"แอนนาว่า ไม่ต้องก็ได้นะคะ แค่พ่อเลี้ยงให้เกียรติ แอนนาก็พอใจแล้วค่ะ" 

"ให้หนูจองตั๋วฮันนีมูนเลยมั้ยคะพ่อ?"คนที่แอบฟังอยู่ ไม่ยอมให้ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ 

"หนูเอื้อย/ลูกคนนี้ยุ่งจริง..ผู้ใหญ่คุยกันอยู่นะ เราเป็นเด็กเป็นเล็กนะ อย่ายุ่งเรื่องผู้ใหญ่" 

"พ่อเลี้ยง จะดุหนูเอื้อยทำไมคะ..ไม่หรอกจ่ะหนูเอื้อยกับคุณจุ้นไปเถอะ พี่คงเลยเวลาที่จะสวีทหวาน เหมือนหนุ่มๆสาวๆแล้วมั้ง จริงมั้ยคะคุณพ่อ?" 

"ใครบอกล่ะ พ่อรอให้ลูกกลับมาก่อนก็แล้วกัน แล้วพ่อค่อยไปดีกว่า พ่อจะพาแอนนาไปบาหลี เขาว่าที่นั่นสวยมากหรือคุณว่าไง?"พ่อเลี้ยงหันมาถามความเห็นว่าที่ภรรยา 

"อย่าเลยค่ะ แอนนาว่าไปทะเลแถวกระบี่ หรือไม่ก็ภูเก็ตดีกว่านะคะ มันไม่สำคัญเรื่องสถานที่หรอกค่ะ มันสำคัญตรงที่ว่าเราไปกับใครมากกว่า ขอแค่นี้ก็พอแล้วนะหนูเอื้อย"รียายิ้มอย่างความสุข ขอให้พ่อมีความสุขเธอก้ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว 

"ไปเถอะค่ะพ่อ พ่อผ่านเรื่องร้ายๆมามากแล้ว ถึงเวลที่พ่อจะหาความสุขใส่ตัวบ้าง ที่นี่ไม่ต้องห่วงนะคะหนูกลับมาแล้ว หนูจะทำทุกอย่างแทนพ่อเอง กิจการของเราจะต้องไปได้สวย ที่ผ่านมาเราพบเจอแต่คนทรยศหลอกลวงไงคะ ทุกอย่างมันก็เลยดาวน์ไปหมด กว่าปีที่ผ่านมาเป็นไงคะเรากลับมาฟื้นตัวได้ เพราะไม่มีมอดไม่มีเหลือบริ้นไร คอยจ้องจะฮุบเงินเรา พ่อว่าทุกอย่างโอเคหรือยังคะ?"พ่อเลี้ยงโอบไหล่ลูกสาว หลายอย่างเปลี่ยนไปอย่างที่เธอพูดจริงๆ นี่คงเป็นฟ้าหลังฝนอย่างที่ใครๆเคยพูดไว้สินะ 

"ขอบใจลูกมากนะ เมื่อก่อนพ่อคิดว่าสิ่งที่พ่อทำทุกอย่าง ล้วนถูกต้องมักจะไม่ค่อยเห็นความสำคัญของใคร นอกจากตัวเอง แต่ตอนนี้พ่อรู้แล้วว่าอะไรคือเพชร อะไรคือก้อนกรวด" 

"เขาเรียกว่าสี่เท้ายังรู้พลาด เราไม่ใช่นักปราชญ์นี่คะ ก็ต้องพลั้งเป็นธรรมดา แอนนาพูดถูกมั้ยคะ?" 

"นี่คุณรู้เรื่องแบบนี้ด้วยหรือไง?" 

"ค่ะ..ทุกอย่างที่สนามรบมันต้องระแวดระวัง รู้เขารู้เราไม่งั้นทุกคนคงตายไปแล้ว ไม่มีลมหายใจกลับบ้าน ทหารหลายคนไม่ได้กลับมาเจอหน้าลูกเมีย เพราะขาดความรอบคอบ ไม่คิดว่ากับระเบิดจะมีทุกที่ แต่ก็นั่นแหละค่ะบางคน เห็นเพื่อนร่างกายฉีกขาดไปต่อหน้าต่อตา กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังหลอนอยู่" 

"พี่แอนนาเลยเข็ดใช่มั้ยคะ?" 

"ไม่ใช่เข็ดหรอกจ่ะ แต่พี่กลัวว่าพ่อแม่จะไม่ได้เห็นหน้าเราต่างหากล่ะ แต่ตอนนี้มั้นก็คุ้มแล้วถือว่าคุ้มที่สุด เราได้อะไรตั้งหลายอย่าง ได้รู้ความอดทน ได้รู้ความคิด ได้รู้จักเรื่องที่มันเกิดขึ้น แล้วหนูเอื้อยจะเดินทางเมื่อไหร่?" 

"พรุ่งนี้ค่ะ หนูเอื้อยคงไปเที่ยวไม่สนุกแน่ ถ้าพี่แอนนาไม่อยู่ที่นี่ ขอบคุณนะคะที่ทำทุกอย่างเพื่อพ่อ ตั้งแต่วันที่มาถึงกระทั่งวันนี้ พี่แอนนาคงจะเหนื่อยมาก"แอนนายิ้มน้อยๆให้เด็กสาวตรงหน้า เธอไม่ได้เหนื่อยที่ต้องทำหน้าที่ดูแลพ่อเลี้ยงหรอก แต่เหนื่อยเพราะความขี้น้อยใจของเขาต่างหาก 

"เปล่าเลยจ่ะ พี่เต็มใจทำ" 

"ขออนุญาตนะคะ อาหารมื้อเย็นเสร็จแล้ว ป้านวลตั้งโต๊ะเลยนะคะ" 

"ได้ค่ะป้า" 

"งั้นเชิญค่ะ" 

"หนูเอื้อยลืมเลยค่ะ กะจะช่วยป้านวลอยู่แล้วเชียว มัวแต่ดีใจสิคะว่าพ่อมีคุณดูแลหัวใจแล้วค่ะ" 

"แค่นี้ป้านวลก็ชื่นใจแล้วล่ะคะ รู้มั้ยคะว่าป้ามีความสุขที่สุด กว่ารอบหลายปีที่ผ่านมา ทำให้ป้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป อีกนานเท่านานเลยล่ะค่ะ..เชิญค่ะวันนี้มีคะน้าปลาเค็มที่หนูเอื้อยชอบ แล้วที่เหลือพิจารณาเอาเองเถอะค่ะ" 

"ต้องตามคุณฝรั่งมั้ยคะ?" 

"มาแล้วครับ..โอ้โห..มื้อนี้พวกเราเจริญอาหารแน่นอน"จุ้นกับสองหนุ่มเข้ามาที่ห้องอาหารเย็นฉ่ำ แต่เหงื่อเขานี่สิไหลย้อยมาตามหน้าตา ชายหนุ่มทั้งสามมีผ้าขนหนูผืนเล็กคล้องคอมาด้วย  

"เหม็นเหงื่อค่ะ บอกแล้วว่าอย่าโหมมาก เล่นขนาดนี้แต่ดูอาหารป้านวลสิคะ ท่าทางจะทำให้อ้วนนะคะเนี่ย" 

"พ่อว่าแป้นบาสมันต่ำไป เอาสูงขึ้นมาอีกหน่อยมั้ย?"พ่อตาคิดแผนอยากแกล้งลูกเขยบ้าง 

"อย่านะครับ นั่นมันขนาดมาตรฐานแล้วนะฮะพ่อ ถ้าสูงกว่านี้ก็ยอดมะพร้าวแล้วล่ะครับ ขอโทษฮะ"จุ้นรีบกล่าวคำขอโทษ เพราะหันไปพบสบสายตาพิฆาตของภรรยา เธอจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง 

"เหม็นเหงื่อ กินแล้วอาบน้ำเลยนะ" 

"ยังหรอก.." 

"เอ้า.." 

"หนูเอื้อย..ตาหลักสุขศึกษา เขาห้ามออกกำลังกายหลังทานข้าวครับ ต้องอย่างน้อยชั่วโมงหนึ่ง เดี๋ยวขอพวกเราเอาอาหารไปย่อยอีกสัก15นาทีนะครับ"เรนด์เดลเอ่ยขึ้น เธอต้องเห็นด้วยงั้นสิ 

"ก็ได้ค่ะ อย่าขาดและอย่าให้เกินนะคะ" 

"ครับผม..อยากหอมเมียจัง"จุ้นกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก บางครั้งเขาก็คิดว่าอยู่กับเธอแค่สองคน ทำเอาลืมตัวบ่อยๆ 

กระทั่งอาหารมื้อค่ำจบลง ตามด้วยผลไม้ตามฤกดูกาล ทั้งโอมาร์กับเรนด์เดลชอบมากคือเงาะกับมังคุด แต่สองคนนี้จะไม่กินทุเรียน แม้ว่าป้านวลจะคะยั้นคะยอให้กิน แต่ทั้งสองคนก็ไม่คิดอยากลอง เนื่องจากทนกลิ่นมันไม่ไหว 

"ที่รัก.." 

"ว่า.." 

"ทำไมเงินไม่ลงตัวหรอ?" 

"เปล่าหรอก แต่เค้าอยากทำงานให้เสร็จ ก่อนที่เราจะไม่อยู่ ถ้าตัวเองง่วงก็นอนเลย เดี๋ยวเค้านั่งทำแป๊บเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"จุ้นลุกจากที่นอน เขาหยิบปากกาออกจากมือภรรยาคนสวย ไปวางไว้ในกล่อง ก่อนจะอุ้มเธอจากโต๊ะทำงาน มาวางบนเตียงนุ่มๆ 

"คนเราได้เวลาก็ต้องพักบ้างนะคนดี งานยังอยู่กับเราตลอดชีวิต ก็พ่อบอกแล้วไงว่าพ่อไม่รีบ เรากลับมาค่อยทำก็ทันนี่นา" 

"จ้าค่ะคุณชาย..เมียไม่อยู่ด้วยนอนไม่หลับหรือไงเล่า?"ชายหนุ่มปิดไฟที่หัวเตียง ก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามากอด 

"ในชีวิตนี้ มีเมียคนเดียวเท่านั้น ที่จะไม่ยอมขาดหรือห่างหายไปไหน หลายเรื่องที่ผ่านมาทำให้จุ้นรู้ว่า ทำไมหนูเอื้อยถึงเข้มแข็งนัก ที่รัก..จุ้นเข้าใจแล้ว และไม่ต้องพูดอะไรอีก แค่มองตาก็รู้ใจ" 

"งั้นหรือคะ แล้วตอนนี้ตัวเองเห็นตาเขามั้ย?"แสงไฟสลัวผ่านม่านหนาทึบเข้ามา เขาไม่เห็นหรอกว่าเมียจะส่งสายตาแบบไหน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต้องเดา เพราะเขาชอบลงมือทำมากกว่าพูด 

"ไม่เห็นตาหรอกแต่รับรู้ว่า หัวใจเมียเต้นแรงจัง"ก็ใช่นะสิ เขาทำให้เธอหวั่นไหวได้ตลอด แล้วก็หื่นตัวพ่อเลยหละ และตอนนี้พ่อคนหื่น ก็กำลังทำให้เธอเตลิด 

"อื่อ.." 

"ฟอดดด จุ๊ฟๆ"ปากอุ่นฉกชิมลงมาที่สองเต้าเธออีกแล้ว หญิงสาวอ่อนระทวยทั้งร่าง ไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน เพราะยิ่งห้ามเท่าไหร่ก็เท่ากับยุให้เขา ปลุกปั่นเธอมากขึ้น ชายหนุ่มดื่มกินอย่างเอร็ดอร่อย เขาจับมือเธอไว้เหนือศรีษะ 

ก่อนจะปลุกเร้าเมียรักอย่างเร่าร้อน หญิงสาวรู้สึกเสียวซ่านทั่วทุกอณูผิว ร่างสาวสั่นสะท้าน เมื่อสามีหนุ่มตอกตึงแท่งเอ็นร้อนฉ่า เข้ามาที่ร่องนุ่ม กล้ามเนื้อนุ่มภายใน บีบรัดท่อนเอ็นแข็งจัดนั้น ชายหนุ่มครางซี้ดอย่างซ่านเสียว ก่อนจะเพิ่มความเร็ว บดอัดสะโพกเข้าหาเนินเนื้อ ของคนใต้ร่างอย่างหนักหน่วง 

"อ้ะ จุ้น.." 

"ครับเมีย จ้วบๆ"เขาบดจูบกลีบปากบางนั้นอย่างกระหาย พร้อมกับตอกอัดสะโพกสอบลงมา ร่างสาวแอ่นรับความปรารถนา ที่สามีหนุ่มส่งมาไม่ลดละ  

"อ้ะๆๆ..จุ้น..อร้ายยย อ้าาา อุ้ยย ที่รักเร็วอีก"เมื่อได้ยินเสียงขอ มีหรือเขาจะไม่จัดให้ สะโพกสอบทำงานอย่างว่องไว ส่งเธอและเขาให้ถึงฝั่งฝันไปด้วยกันในที่สุด 

"อ้ะๆๆ อ้าสสส์ โอ้ววว์...อ้าาา"ร่างสมส่วนซุกซบลงมาที่ซอกคอขาว ขบเม้มเบาๆจุ๊ฟขมับชื้นเหงื่อ ของคนตัวเล็กอย่างหวงแหน 

"อื้อ..ลุกสิตัวยังกับยักษ์" 

'จริงดิ..เมื่อกี้ไม่เห็นพูดแบบนี้ เห็นบอกที่รักเร็วอีกๆ ฟอดดด รักเมียจัง กระบี่จะมีอะไรดีนะ นอกจากเมียเรา" 

"ก็ฝรั่งหุ่นเอ็กซ์ นมบึ้มๆไงล่ะ?"เสียงคนพูดรู้เลยว่างอน 

"ม่ายอ้ะ..เค้าชอบแบบนี้ ถึงไม่บึ้มแต่น้องก็เร้าใจพี่ที่สุดเลย เธอเซ็กซี่ขยี้ใจที่สุด จุ๊ฟฝันดีนะครับเมียจ๋า พรุ่งนี้ห้ามตื่นสายนะ ไม่งั้นตกเครื่องแน่ๆ" 

"เจ้าค่ะ..ตัวเองอิจฉาเฮียหรอ?" 

"ใช่..เพราะเฮียนำเราไปแล้ว เค้าไม่ได้ไร้น้ำยานะ แต่ไม่เป็นไรขยันหน่อยเดี๋ยวเจ้าตัวเล็กก็มา หน้าตาคงจะจิ้มลิ้มเหมือนแม่ ถ้าเป็นผู้หญิง ถ้าเป็นผู้ชายคงหล่อเหมือนพ่อ ตัวเล็กเฮ้ย..หลับหรอวะ?"ร่างนุ่มนิ่มซุกอยู่ที่ซอกแขนเขา  

จุนโชลูบไล้เล้นผมอ่อนนุ่มนั้น ด้วยความรักหมดหัวใจ เขากดศรีษะเธอมาที่ซอกบ่า จูบหน้าผากเนียนอย่างหวงแหน ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน เธอยังน่ารักไม่เปลี่ยนจากเพื่อนมาเป็นแฟน ก่อนจะมาเป็นภรรยาเขาในที่สุด  

บ่ายวันต่อมา โรงแรมxxx เกาะพีพีจ.กระบี่ 

ทั้งคู่มาถึงโรงแรมที่พักเกือบบ่ายสองโมง นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่แต่งงานกัน ที่ทั้งคู่ได้มาเที่ยว ไม่อยากเรียกว่าฮันนีมูนเลย เพราะไม่มีแผนอะไร แค่อยากมาเที่ยวทะเลเท่านั้น 

"ตัวเอง..ดูผู้หญิงคนนั้นสิ เหมือนเราเคยเห็นที่ไหนนะ เธอสวยจังหน้าคม จมูกโด่งตัวเล็กน่ารักนะ จุ้น..เผือกได้ยินเค้ามั้ย?" 

"ได้ยินครับ..อืม..เคยเห็นหรอที่ไหนอ่ะ" 

"นึกไม่ออก แต่ว่ามันคุ้นมากอ่ะ ..." 

"ช่างเขาเถอะน่า ไปกินข้าวเถอะหิวแล้ว เค้าจะลงไปว่ายน้ำดูปะการัง เขานัดเราตอนบ่ายสาม ตัวเองอยู่บนเรือนะ ห้ามลงน้ำ" 

"ทำไมอ่ะ?" 

"ผู้ชายมันเยอะไง" 

"เอ้า..แล้วไง?" 

"เดี๋ยวตัวเองก็ต้องใส่กางเกงขาสั้นอ่ะ ไม่ให้ใส่หวง" 

"โถๆๆอีเผือก แล้วตัวเองล่ะ เค้าไม่หวงหรอเผือก โอเคไม่ลงก็ได้ งั้นจะอยู่บนเรือเจ้าค่ะ..อุ้ยขอโทษนะคะ หนูว่าหนูเคยเห็นพี่นะ" 

"จริงหรอจ๊ะ..ที่ไหนหรอ?" 

"พี่เคยไปนิวยอร์กมั้ยคะ?"หญิงสาวคนนั้นยิ้มหวานให้รียา ช่างเป็นรอยยิ้มที่สดใสเหลือเกิน แล้วอยากรู้จังใครจะเป็นแฟนเธอนะ 

"จ่ะ..พี่ไปบ่อย เพื่อนอยู่ที่นั่นจ่ะ" 

"ใช่หนูว่าหนูเคยเห็น แล้วพี่มาเทียวหรอคะ?" 

"จ่ะ..ก็ไม่เชิงหรอก มางานสัมนา นักธุรกิจนะ แล้วหนูล่ะมาเที่ยวหรอ?" 

"ค่ะ..คนนี้แฟนหนู เราเพิ่งแต่งงานกันหนูชื่อรียาค่ะ แล้วพี่ล่ะคะ?" 

"อัน..พี่ชื่ออันนา หรือเรียกอันก็ได้นะ พักที่เดียวกันมั้ยเรา?"ชื่อก็เพราะ แถมยังสวยน่ารักอีก'อันนา'  

"ขอตัวก่อนะจ๊ะ พี่ลืมของในห้องพักขอไปเอาก่อน"หญิงสาวรีบร้อนออกไป รียาพยายามนึก ว่าเธอเคยเห็นผู้หญิงคนนี้ที่ไหน 

"ชาติหน้าจะนึกออกมั้ยตัวเล็ก?" 

"ตัวเองเค้านึกออกแล้ว ในรูปๆนั้นที่เฮียฌอห์นแต่งงาน ผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ข้างพี่สะใภ้เบ็กกี้ ใช่แล้วคนเดียวกันจริงๆว่าแต่ เธอมีแฟนแล้วนี่" 

"แล้วเคยเห็นแฟนเขาหรือไง?" 

"ไม่เคยหรอก แต่คิดว่าคงหล่อ" 

"ใช่ผู้หญิงสวย ก็ต้องคู่กับผู้ชายหล่อ เหมือนเค้ากับตัวเองไง ไปกินข้าวเข้าไปนั่งเลยเดี๋ยวบริการเองนะครับดาร์ลิ้ง" 

"เจ้าค่ะ..เค้าจะนั่งสวยๆเป็นคุณนาย รอให้ตัวเองมาเสิร์ฟนะ"จุนโชยิ้มให้คนตัวเล็ก ก่อนจะเดินไปตักอาหาร รียาส่งไลน์หาเพื่อนเล่าเรื่องที่เธอพบเห็นให้เพื่อนฟัง แต่เธอจะได้เจอหญิงสาว คนเมื่อครู่อีกมั้ยนะ  

'ว้า..เสียดาย เบ็กกี้นอนแล้ว นางไม่ตอบเลย' 

"มาแล้วครับ เค้าอยากกินไม่รู้จะอร่อยเหมือนป้านวลทำมั้ยนะ เขาเรียกว่าแกงส้มใช่มั้ย?" 

"ใช่แล้ว..นี่มาที่ภาคใต้ก็ต้องกินแกงส้มสิ รับรองแซ่บแน่" 

"ชิมสิ แต่อย่าตักเยอะเผื่อมันเผ็ด จะแสบปากเปล่าๆ เดี๋ยวเค้าไปเอามาอีก"จุ้นเป็นห่วงคนตัวเล็ก ที่กำลังตักแกงส้มเข้าปาก เธอเคยพูดว่าสามีต้องดูแลภรรยา เขาบอกเธอว่าถ้าผัวไม่ดูแลเมีย จะมีผัวไว้ทำสากกะเบืออะไร  

"โทษนะฮะ..เมื่อกี้เห็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ผมประมาณนี้มั้ยน้อง พอดีเรามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ เห็นมั้ยครับน้อง"ผู้ชายหน้าตาหล่อ เป็นพระเอกได้เลยหรือว่ามาตามหาผู้หญิงที่คุยกับรียาเมื่อครู่ 

"เธอ..ไปแล้วค่ะ" 

สร้างความกังขาให้รียาไม่น้อย เมื่ออีกคนเหมือนร้อนรนเดินหนีไป อีกคนเดินตามหา แล้วจะใช่คนเดียวกับที่คุยกับเธอเมื่อครู่หรือ ถ้าใช่ทั้งคู่ก็ดูเหมาะกันดี 

"ใครกันที่คุยกับตัวเองเมื่อกี้?"จุ้นเอ่ยถาม พร้อมวางจานอาหารลงบนโต๊ะ 

"ตัวเองว่ามั้ยเราสองคนเพิ่งจะเริ่มต้น ใช้ชีวิตหลังการแต่งงาน แต่มันอาจจะไม่ใช่ทุกคน บางคู่กว่าจะได้แต่งก็ไม่รู้มีปัญหาอะไรกัน" 

"ตอบคำถามเมื่อกี้ก่อน" 

"ช่างเขาเถอะ..เขาคงแค่มาตามแฟนเขา" 

"เอาตรงๆอย่าอ้อม..เพราะตัวเองพูดไม่ตรง ชอบทำให้เค้าคิดเยอะ จนเค้างง" 

"กินเถอะ..อย่าคิดมากเค้าว่าแกงส้มอร่อย" 

"อร่อยก็กินเยอะๆเลยนะ ไม่ค่อยเผ็ดใช่ป่ะ?" 

"อืมม.." 

"แล้วเมื่อคืนกินไรเผ็ดหรอ เห็นซี้ดด อ้ะ ซี้ดดด อยู่นั่นแหละ โอ้ยย อุ้ยย ตัวเองตีนหนักชิหายเลย" 

"มือ..." 

หญิงสาวอายแทบแทรกแผ่นดินหนี ถึงจะพูดกันแค่สองคนก็เถอะ แต่มันก็ทำให้เธอหน้าร้อนไปจนถึงใบหูนะ พูดออกมาได้ไม่อายปากเลย 

"แต่เค้าก็รักเมียนะ และจะรักตลอดไปครับ"คนตัวเล็กยิ้มทั้งน้ำตา ไม่ว่าเวลาไหนคำว่ารักของเขามีความหมายกับเธอเสมอไม่เปลี่ยนแปลง... 

 

เดากันต่อไปนะ เรื่องนี้ไม่ตอนพิเศษนะคะ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน นินนารถให้อ่านฟรีเหมือนเดิมนะจ๊ะ....นิยายจบแล้วค่ะ🎉🎉🎉🎉 

ความคิดเห็น