Black Letter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 25 ปรินทร x พิม

คำค้น : ทำนายทายทัก...ให้รักกับมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2558 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25 ปรินทร x พิม
แบบอักษร

  พี่ปรินทร นิชมาแล้วล่ะ

  ผมร้องออกมาอย่างดีใจที่เห็นนิชเดินลงมาจากรถโดยมีคุณปาณชัยกอดเอวเอาไว้ แต่ของผมนี่สิ เด่นกว่านิชเยอะเลย ก็พี่ปรินทรดันอุ้มผมเอาไว้คล้ายๆ ท่าอุ้มเด็กทารกเหมือนนั่งกลางอากาศ ( นั่งอยู่บนท่อนแขน ) พอคุณปาณชัยเดินมาถึงพร้อมกับนิชเขาก็ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้เหมือนกับว่าเขารู้ว่าทำไมผมถึงตกอยู่ในสภาพนี้ =//=

  “เป็นไงบ้างพิม พิมไม่เป็นอะไรใช่มั้ย เรื่อง...เมื่อวาน

  นิชมีสีหน้าเป็นห่วง ผมส่ายหน้าแล้วยิ้มให้เล็กน้อย เพราะว่าผมจำสัมผัสที่น่าขยะแขยงนั่นไม่ได้แล้วล่ะ ก็คนตัวใหญ่ที่อุ้มผมอยู่เขาจัดการมันไปแล้วเรียบร้อยนี่นา

  ไม่เป็นไรแล้ว พี่ปรินทรช่วยเอาไว้ได้ทันพอดีน่ะ

  ผมหันไปมองสบตากับคนที่อุ้มผมอยู่ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏอยู่บนใบหน้า ผมรู้สึกมีความสุขมากจนยกแขนกอดคอเขาซุกหน้าลงกับบ่าอย่างคลอเคลีย ส่วนนิชนี่แก้มแดงไปเลย

  ฉันว่าเราออกเดินทางกันเลยดีกว่า

  คุณปาณชัยพูดขึ้นมา พวกเราทั้งหมดพยักหน้าอย่างเห็นด้วย พี่ตังเม พี่ตุลย์แล้วก็พี่กันย์เป็นคนยกสิ่งของสัมภาระใส่ท้ายรถตู้สีดำ พวกเรานัดเจอกันที่บริษัทพี่ปรินทร ตอนนี้ก็เกือบๆ ใกล้จะเที่ยงแล้วล่ะ

  จากตอนนี้ใช้เวลาเดินทางไปประมาณสี่ชั่วโมง น่าจะไปถึงที่นั่นตอนเย็น

  “เดี๋ยวแวะซื้ออาหารกลางวันด้วยแล้วกัน

  พอตกลงกันได้แล้วทุกคนก็รีบขึ้นรถ มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งเป็นคนขับแล้วก็อีกคนนั่งข้างคนขับ เบาะแถวสองจะเป็นพี่ตังเม พี่ตุลย์ พี่กันย์นั่งเรียงตามลำดับ แถวแรกก็จะเป็นที่นั่งของพวกเราสี่คน ก็คือพี่ปรินทร ผม นิชและคุณปาณชัย ไอ้เรื่องที่ผมนั่งตักพี่ปรินทรน่ะไม่แปลกหรอก แล้วทำไมนิชถึงต้องนั่งตักคุณปาณชัยด้วยล่ะ =_=?

  ผมนั่งเงียบแอบมองนิชจนประตูรถปิด รถเคลื่อนที่ออกจากบริษัท พี่ปรินทรและคุณปาณชัยเอาบอดี้การ์ดไปด้วยซึ่งนั่งอยู่ในรถตู้คันอื่น มีทั้งหมดสองคัน รวมคันของพวกเราไปด้วยก็เป็นสาม

  สายตาของผมกำลังเปิดใช้งานเรด้า แสกนไปทุกตารางนิ้วบนร่างกายของนิช กว่าจะรู้ตัวผมก็เอามือไปแตะที่สะโพกของนิชเข้าซะแล้ว เจ้าตัวสะดุ้งโหยงรีบจับสะโพกตัวเอง ผู้ชายตัวใหญ่ทั้งสองคนมองผมอึ้งๆ ส่วนผมเหรอ ก็หน้าแดงน่ะสิ นิชเองก็หันมามองหน้าผมพร้อมกับใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดล่ะก็ นิชเองก็คงจะเป็นเหมือนผมสินะ =//=

  “อะ...เอ่อ ไม่ต้องพูดอะไรนะ พิมรู้แล้ว

  “พะ...พิม

  ดูเหมือนเจ้าตัวจะอายหนักกว่าเก่า ใบหน้าขึ้นสีแดงๆ กับน้ำตาคลอหน่วยทำให้ผมรู้เลยว่านิชอายแค่ไหน หลังจากนั้นเจ้าตัวก็เอามือปิดหน้าหนีผมซุกเข้าไปที่อกคุณปาณชัย คุณปาณก้มลูบหัวนิชเบาๆ แล้วหัวเราะเล็กๆ

  นี่ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่าอ่ะ ผมไม่ได้ตั้งใจนะ ก็คนมันสงสัยอ่ะ T^T

  ผมเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวใหญ่ก็พบว่าเขานั่งขำผมอยู่ ท่าทางเหมือนกำลังขาดใจตายอย่างงั้นอ่ะ แต่ผมไม่ขำด้วยนะ =^=

  “พี่ปรินทรอย่าขำพิมสิผมบอกหน้ามุ้ย

  “หึหึ ฉันคิดว่ามีเธออยู่งานนี้ฉันคงจะหนุ่มไปอีกยี่สิบปี่

  คนตัวใหญ่ยังมีแอบขำเล็กๆ ทำให้ผมเริ่มงอน เชิดหน้าหนี ก่อนจะกระแทกก้นแรงๆ ไปบนตักโดยที่ลืมไปว่าก้นตัวเองยังระบมอยู่ ฮือๆ T_T

  “เจ็บอ่ะ

  “นั่งดีๆ สิ

  เขาค่อยๆ จับผมให้นั่งเข้าที่เหมือนเดิม กอดเอวผมไว้หลวมๆ แต่ผมก็ยังไม่หายงอนหรอกนะ

  พิม

  ผมชำเลืองตามองไปยังใบหน้าคมคายที่ส่งรอยยิ้มมาให้ บ้าจริง ผมรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองอ่อนยวบยาบเลยอ่ะ ชิ หายงอนก็ได้

  ผมเอนกายพิงไปกับอกแกร่งๆ แล้วจับมือใหญ่ๆ ข้างหนึ่งขึ้นมานั่งนับนิ้วเล่นๆ คนข้างบนก้มลงมาหอมตรงหัวผม ผมรู้สึกได้ หลังจากนั้นไม่นานนิชก็เริ่มสงบจิตสงบใจได้จึงหันมาคุยกับผม

  พิม

  “หืม

  “แล้วโครงงานอ่ะ

  “อ้อ! นิชพูดขึ้นมาแล้วพิมก็เพิ่งนึกออก ให้ตายสิ! มันน่าฆ่ายัยเปียหมกป่าจริงๆ เชื่อมั้ยว่าพิมอุตส่าห์ขึ้นไปเอาโครงงานถึงห้องแล้วนะ แต่ยัยเปียไลน์มาบอกว่ายัยเอโทรมาบอกว่าเป็นคนเอางานไปเองเนี่ยสิ!! คอยดูนะ พิมจะให้ยัยเปียคอยจดการบ้านให้เราระหว่างที่เรากำลังไปเที่ยวกันอยู่ หึหึ

  ผมหัวเราะอย่างแค้นเคือง ว่าแล้วก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความส่งไปให้ทันที คราวนี้ยัยเปียได้งานเข้าแน่ๆ

  สงสารยัยเปียออก งานตั้งเยอะ

  “นิชพูดแบบนี้เหมือนพิมเป็นตัวร้ายเลยอ่ะ =_=”

  “เปล่านะ >_<”

  ด้วยโทษฐานที่นิชแอบสงสารยัยเปีย ผมเลยจิ้มไปที่สะโพกของนิช เจ้าตัวสะดุ้งโหยงทันที ผมหัวเราะชอบใจได้ไม่นานก็โดนเอาคืนบ้าง ฝ่ามือน้อยๆ ของนิชตบเข้าที่สะโพกผมดังป้าบเล่นเอาน้ำตาเล็ดเลยอ่ะ แงๆ ผมโดนไปตั้งสามรอบนะ เห็นใจกันหน่อยสิ T^T ( น้องนิชเขาไม่รู้กับหนูหรอกลูก : จากม่าม๊าที่น่ารัก = ไรท์ =_= )

  เจ็บอ่ะ

  “ก็พิมแกล้งนิชก่อนอ่ะ

  “พอเลยๆ เล่นอะไรกันสองคน มือไม่อยู่สุขเลย มันเจ็บกันมั้ยนั่นน่ะ

  คุณปาณชัยห้ามทัพโดยการดึงนิชเข้าไปกอด ผมหน้ามุ้ยเพราะมันยังร้าวๆ อยู่เลยอ่ะ ผมแค่แตะๆ จิ้มๆ นิชเองนะ แต่นิชเล่นตบสะโพกผมดังป้าบเลยนี่สิ ฮือ มันเจ็บจริงๆ อ่า

  “เป็นไงล่ะไอ้ตัวแสบ โดนเขาเอาคืนจนร้องไห้เลย

  พี่ปรินทรพูดยิ้มๆ แล้วใช้นิ้วโป้งซับน้ำตาที่คลอหน่วยให้ผม ผมเองก็รู้นะว่าเขาแอบหัวเราะผมอ่ะ แต่ผมจะทำเป็นไม่เห็นก็ได้ =^=

   นั่งรถมาได้สักพักผมก็เริ่มงัวเงียๆ เหมือนคนนอนไม่พอ เลยนอนซบไหล่พี่ปรินทร แต่ไม่ทันที่ผมจะได้หลับรถก็แวะเข้าไปจอดในปั๊มน้ำมันที่มี 7- Eleven คุณปาณชัยที่นั่งอยู่ข้างประตูเป็นคนเปิดลงไปก่อนกับนิช พี่ปรินทรเลยอุ้มผมลงไปจากรถบ้าง

  ซื้อของทำธุระอะไรให้เรียบร้อย เราจะได้เดินทางกันต่อ

  “ครับ

  คุณปาณชัยสั่งบอดี้การ์ดทุกคน ก่อนที่พวกเราสี่คนจะก้าวเข้าไปในเซเว่น ทุกคนที่กำลังเลือกซื้อของอยู่ก่อนหน้าหันมามองที่พวกเราแล้วมีสีหน้าหวาดๆ มันคงจะแปลกนิดหน่อยที่คนตัวใหญ่จะอุ้มผมเดินไปทั้งเซเว่นแบบนี้

  พี่ปรินทร พิมขอเดินเลือกซื้อของเองได้มั้ยครับ

  “ไหวเหรอเรา

  “ครับ ไม่เป็นไรหรอก พิมเดินได้ อยากเดินซื้อของกับนิชด้วย

  “เอาสิ แต่ระวังๆ นะ

  ผมพยักหน้าเข้าใจ เขาปล่อยผมลงยืนกับพื้น ผมกับนิชก็เลยค่อยๆ เดินแล้วพากันเดินเลือกซื้อของ เซเว่นที่นี่ก็ใหญ่ดีเหมือนกัน มีของให้เลือกมากมายหลากหลายอย่างดี

  พิม เมื่อกี้นิชขอโทษนะ

  นิชหันซ้ายหันขวาแล้วพูดขึ้นมาเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน มองไปไม่ไกลก็เห็นพี่ปรินทรกับคุณปาณชัยกำลังยืนเลือกซื้อของด้วยกัน ดูเหมือนว่ากำลังคุยเรื่องบางอย่างกันด้วย

  ไม่เป็นไร พิมเป็นคนเริ่มก่อนนี่นา ว่าแต่ว่า...นิชกับคุณปรินทรมีอะไรกันกี่รอบเหรอ

  “พะ...พิม ทำไมถามนิชแบบนี้อ่ะ >//<”

  “ก็พิมอยากรู้อ่ะ

  ผมเดินหยิบถุงขนมใส่ลงในตะกร้า โดยมีนิชเดินตามหลังมาก่อนที่เราจะมาหยุดตรงแถวเครื่องดื่ม นิชมีท่าทีอึกอักก่อนจะตอบออกมาอย่างอายๆ

  ระ...รอบเดียว พี่ปาณบอกว่าครั้งแรกของนิชเลยอยากทำแค่รอบเดียวก่อนน่ะ

  นิชตอบเสียงเบาหวิวแต่ผมได้ยินทุกคำพูด คุณปาณนี่ถนอมนิชดีจังนะ แต่พี่ปรินทรนี่สิ ทำตั้งสามรอบแหนะ คนอะไรหื่นชะมัด =//=

  “แล้ว...พิมล่ะ

  “สาม

  “ห้ะ!”

  “ชู้วววววว~ อย่าดังสิ

  ผมยกนิ้วชี้มาจุ๊ที่ปาก หันซ้ายมองขวาดูเหมือนว่าจะไม่มีใครได้ยิน โล่งอกไปที

  “ทำไมคุณปรินทรถึง...

  “ดูเหมือนว่าเขาจะติดพิมน่ะ แถมยังพูดอะไรเลี่ยนๆ อีกด้วย แต่พิมก็ชอบนะ

  “หมายถึงสามรอบเหรอ

  “ไม่ใช่ๆ =_=”

  ผมยกมือขึ้นมาโบกสะบัดไปมา ทำไมถึงถามมาด้วยหน้าตาใสซื้อแบบนั้นล่ะ ถึงมันจะรู้สึกดีก็เถอะ

  หมายถึงคำพูดเลี่ยนๆ นั่นเหรอ

  “อื้ม

  ผมตอบแล้วเลือกน้ำผลไม้สองสามขวดใส่ลงในตะกร้า นิชเองก็เลยหยิบของใส่ตะกร้าผม (?) บ้าง =_=

  เราสองคนยืนเลือกของได้สักพักก็มีกลุ่มวันรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาทักด้วยมุขจีบสาวที่ผมมักเจอบ่อย เพราะว่ามันมักจะเกิดเหตุการณ์ข้าใจผิดคิดว่าพวกเราเป็นผู้หญิงทุกที

  ไม่ทราบว่าเป็นนางฟ้าตกสวรรค์หรือเปล่าจ๊ะ หน้าตาดีแบบนี้ขอเบอร์ได้หรือเปล่า

  เหอะๆ ยังมีคนใช้มุขจีบสาวแบบนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย

  เราเป็นผู้ชายครับ

  ผมตอบไปอย่างสุภาพ แล้วเลือกซื้อของต่อ นิชเองก็กระเถิบเข้ามายืนใกล้ๆ ผมแล้วเลือกของอย่างระมัดระวัง

  เฮ้ย เป็นผู้ชายว่ะมึง

  “อ้าว เหรอ ไม่เป็นไร ชายก็เอาได้ นี่มันสมัยไหนล่ะ

  หูผมนี่กระดิกถี่เลย ดูท่าว่าจะไม่รอดซะแล้ว เดินเลี่ยงไปหาพี่ปรินทรดีกว่า

  จะรีบไปไหน รอพวกเราก่อนสิ

  “โอ๊ย เจ็บ!”

  ผมคว้าแขนนิชหันหลังให้วัยรุ่นพวกนั้นจะเดินไปอีกทาง แต่ดันถูกจับสะโพกทำเอาผมร้องลั่น เพียงแค่นั้นแหละ ชายร่างใหญ่สองคนรีบเดินมาทางพวกเราทันที

  “มีธุระอะไรกับคนรักของฉัน

  “นิช มานี่สิ

  นิชเดินไปหาคุณปาณแล้วกอดเอวแน่น พี่ปรินทรเดินมาจับมือที่จับสะโพกผมอยู่ออกแล้วกำแน่น วัยรุ่นกลุ่มนี้หน้าซีดเผือก ผมมองดูก็รู้ว่าพวกนี้ไม่กล้าทำเรื่องอะไรแบบนั้นหรอก ขี้กลัวขนาดนี้ ต่างจากพวกมาเฟียลิบลับ เห็นแล้วสงสารพวกนี้แฮะ

  ผมเดินไปจับมือพี่ปรินทรแล้วส่ายหน้า ยิ้มน้อยๆ ให้

  ปล่อยพวกเขาไปเถอะครับ เขาแค่คิดว่าพิมเป็นผู้หญิงน่ะ

  “ถ้าเธอว่ายังงั้น ฉันก็ไม่ว่าอะไรเขามีสีหน้าเครียดนิดหน่อย แต่ก็ยอมทำตามที่ผมบอก

  ขอบคุณครับผมยิ้มให้แล้วหันไปมองกลุ่มวัยรุ่น ไปเถอะ คราวหลังอย่าไปทำแบบนี้ที่ไหนอีกนะ

  “ครับ!!”

  กลุ่มวัยรุ่นวิ่งกันหางจุกตูดออกจากเซเว่นโดยไม่เหลียวกับมามองข้างหลัง คุณปาณพานิชเดินเลี่ยงไปเลือกซื้อของตรงล็อกอื่นปล่อยให้ผมคุยกับคนตัวใหญ่ตรงหน้า

  “อุ้มพิมหน่อยสิครับ

  ผมใช้ลูกอ้อนยกสองแขนไปข้างหน้า เขาย่อตัวเล็กน้อยก่อนจะอุ้มผมขึ้นสูง สีหน้าของเขายังคงเครียดอยู่เล็กน้อย ผมรู้หรอกว่าเขาเป็นห่วง ยิ่งช่วงนี้ไอ้เสี่ยเฉียงเริ่มเคลื่อนไหวแล้วด้วย

  พี่ปรินทร อย่าเครียดสิครับ

  “ฉันเป็นห่วงเธอนี่พิม

  “แต่ตอนนี้พิมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยนี่ครับ อย่าเครียดไปเลย

  ผมใช้มือลูบวนไปบนสันกราม คนอื่นจะมองผมว่ายังไงก็เรื่องของเขา เพราะยังไงพวกเขาก็คงไม่กล้าพูดหรือแดกดันอะไรให้พวกเราได้ยินอยู่แล้ว ก็บอดี้การ์ดเต็มเซเว่นซะขนาดนี้นี่นะ

  จะต้องให้เธอเป็นอะไรไปก่อนหรือยังไงพิม

  “ไม่เอาไม่คิดมากนะ ไปเลือกของกันดีกว่า พิมยังเลือกไม่เสร็จเลย

  ผมกอดรอบคอของคนตัวใหญ่แล้วจุ๊บลงไปบนแก้มนั่น ถึงมันจะไม่นิ่มเหมือนผู้หญิง แต่ผมก็อยากจะทำทุกอย่างให้เขาสบายใจ และดูเหมือนว่าจะได้ผลซะด้วย

  ก็ได้ๆ

  “งั้นไปกันเลย พิมอยากซื้อขนมปัง

  “งั้นหอมแก้มอีกทีสิ

  “ได้คืบแล้วจะเอาศอกนะพี่ปรินทร

 

  ถึงผมจะพูดไปอย่างงั้นแต่ก็ยอมทำตามที่เขาบอกอยู่ดี เพราะว่าตอนนี้คนที่ตัวใหญ่เท่ายักษ์กำลังทำนิสัยน่ารักๆ ใส่ผมน่ะสิ แบบนี้ไม่ให้รักคงไม่ได้แล้วล่ะ 

******************

ขอโทษที่มาลงให้ช้านะ ไรท์เหนื่อยมากๆ เลย

T^T

พรุ่งนี้ไรท์อาจจะตื่นสาย แต่ก็จะมาอัพให้สองตอนเหมือนเดิม

นะจ๊ะ

ปล. อาจจะมาอัพสองตอนรวดตอนเย็นนะ

ตื่นเช้าติดต่อกันมาหลายวันเลยเพลียมากเลย

ใครที่รออ่านนิยายของไรท์ตอนเช้าต้องขอโทษด้วยจริงๆ

ให้รออ่านตอนเย็นทีเดียวสองตอนนะ 

~ด้วยรักจากไรท์คนงามมม~

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}