Baby.Bae

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : PART 11

คำค้น : Real love?

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 239

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2562 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
PART 11
แบบอักษร

#ขนมปัง Talk

-เช้าวันต่อมา-

เมื่อคืนฉันฝัน ฝันว่าถูกงูเหลือมรัด รัดแน่นมากจนจะหายใจไม่ออก แต่ตอนนี้ฉันตื่นแล้วและความรู้สึกเหมือนถูกรัดมันก็ยังอยู่ ฉันค่อยๆปรือตาขึ้นมานิดหน่อยเพราะกลัวว่าฝันมันจะกลายเป็นจริง แต่มันไม่ใช่ ไอ่ที่รัดฉันอยู่ตอนนี้ไม่ใช่งูแต่เป็นคน คนชื่อลีที่ฉันไล่ให้กลับไปเมื่อคืนแต่ยังอยู่!

"พี่ลี" ฉันเรียกแล้วผลักพี่ลีออกไปพร้อมๆกันแต่เหมือนมันจะไม่ขยับไปไหนและรัดแน่นขึ้นอีก

"พี่ลีตื่นนนน"

"อื้มม แปบนึง" แปบนึงอะไรอีกล่ะ หึ ตอนนี้พี่ลีเริ่มคลายแรงออกไปแล้วทำให้ฉันพอขยับตัวได้บ้าง

"กลับไปได้แล้ว"

"ขอ5นาที" เหอะ 5นาทีอีกละ เมื่อคืนก็แบบนี้ ดูสินี่จนเช้าละก็ยังไม่กลับไปเลย แล้วนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วห้ะ โทรศัพท์ก็แบตหมด ฉันเดินลงจากเตียงแล้วเอาโทรศัพท์ไปช้าตไว้ก่อนเพราะแบตหมดตั้งแต่เมื่อคืน ไม่แน่ใจว่ากี่โมงแล้วแต่วันนี้ฉันมีเรียนเช้าเพราะงั้นรีบเข้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่า แต่ฉันคงจะรีบเกินไปสินะเพราะฉันลืมเอาชุดเข้ามาเปลี่ยนด้วย ปกติมันอยู่คนเดียวไงฉันเลยชินกับการเปลี่ยนชุดข้างนอก ฉันค่อยๆแง้มประตูออกไปดูว่าพี่ลีตื่นรึยัง โชคยังดีที่เข้ายังไม่ตื่นเพราะงั้นรีบออกไปเอาชุดนักศึกษามาใส่ตอนนี้ล่ะ

-แกร๊ก-

"ติดต่อยากจริงนะมึง" ในขณะที่ฉันกำลังยืนหันหลังเลือกชุดในตู้เสื้อผ้าอยู่ก็มีเสียงเปิดประตูและเสียงคุ้นๆ เห้อออ ไอ่คนที่เปิดประตูห้องฉันได้ก็มีแต่ไลลา เพราะงั้นคงเป็นมันสินะ T^T

"เห้ย พี่ลี" เออดี มาหาฉันได้ถูกเวลามากจ้าเพื่อนจ๋า ฉันค่อยๆหันกลับไปยิ้มแห้งๆให้เพื่อน ตอนนี้ฉันนุ่งผ้าขนหนูแค่ผืนเดียวส่วนพี่ลีก็ใส่เสื้อผ้าฉันอยู่ สถานะการชวนเข้าใจผิดสุดๆ

"กูไปรอมึงที่มอเลยแล้วกันนะ" พอไลลาเห็นพี่ลีก็ทำหน้าตกใจแล้วรีบปิดประตูออกไป ฉันว่าพอไปมอฉันคงต้องได้ตอบคำถามไลลายาวๆแน่

"ชุดพี่แห้งแล้ว ไปเปลี่ยนแล้วกลับไปได้แล้วไป" ตอนนี้พี่ลีตื่นแล้ว ตื่นตอนที่ไลลามาถึงนั้นแหละอะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น

"อือ ห้ามหนีไปก่อน เดี๋ยวไปส่ง" เหอะเรื่องอะไรจะไปรอฉันแต่งตัวเสร็จแล้วและพร้อมไปเรียนมากด้วย จ้างให้ก็ไม่รอหรอก

"อืมๆ" ฉันตอบรับไปงั้นแหละในสมองนี่คิดแต่เรื่องหนีเต็มไปหมด คิคิ

"ถ้าหนีพี่จะตามปังกลับมาขังที่ห้องไม่ให้ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย ดีมั้ย" พี่ลีพูดแล้วยิ้มให้ฉัน ถ้าเป็นปกติฉันคงดีใจนะที่คนทำหน้าเหมือนปวดท้องตลอดเวลาแบบพี่ลียิ้มให้ฉัน แต่วันนี้ฉันรู้สึกกลัวจัง แผนการที่คิดว่าจะหนีของฉันคงต้องพับเก็บไว้ก่อน พอนั่งรอพี่ลีซักพักเค้าก็ออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูสะใจสุดๆที่ฉันยอมเชื่อฟังเค้า ฉันก็แค่ไม่อยากเสี่ยง ไม่ได้กลัวซะหน่อย

"ไปใส่กระโปรงที่ยาวกว่านี้ไป" หื้ม อารมไหนของเค้าเนี่ยปกติฉันก็ใส่สั้นแบบนี้นะ ลืมบอกไปว่ฉันเป็นพวกแต่งตัวแซบนะ มีของดีก็ต้องโชว์กันหน่อยสิ คิคิ

"ไม่อะ รีบไปเหอะสายละ" คือตอนนี้มันสายแล้วจริงๆอีก10นาทีก็ต้องเข้าเรียนแล้วเนี่ย

"งั้นก็ไม่ต้องไป นอนต่อ"

"เห้ย อะไรของพี่เนี่ย งั้นปังไปเอง" ทำไมฉันต้องมาหงุดหงิดแต่เช้าเลยวะเนี่ยยย

"ไม่ ไปเปลี่ยนไป"

"ทำไมต้องเปลี่ยน" เออฉันสงสัยจริงๆนะ ปกติใส่แบบนี้ก็ไม่เห็นเป็นไร

"ก็วันนี้พี่ขับมอไซ ใส่สั้นแบบนั้นเดี๋ยวก็เปิดหมดหรอก" อ๋อ บอกแบบนี้มาแต่แรกก็จบแล้วปะ หื้ย

"อืมๆ" ฉันจำใจไปเปลี่ยนเพราะไม่อยากทะเลาะอะไรด้วยแล้วทั้งนั้นตอนนี้มันสายมากแล้ว ทั้งตู้ฉันมีกระโปรงพรีทยาวคลุมเข่าอยู่ตัวเดียวเท่านั้นแหละ นอกนั้นก็ทรงเอสั้นผ่าหน้าผ่าหลังพรีทสั้นที่ลมพัดทีกระโปรงเปิดอะไรแบบนั้นอะ 5555 แต่ใส่แบบที่พี่ลีบอกก็ดีเหมือนกันเพราะถ้าฉันใส่แบบสั้นๆมาคงเปิดจริงๆอะ

@มหาลัย T

เห้อถึงมหาลัยซักที ตอนขี่เข้ามานี่คนมองแบบเยอะมากพี่ลีเค้าก็คนดังอะนะ ฉันก็มีคนรู้จักบ้างแต่วันนี้ออร่าไอ่พี่ลีกลบฉันหมดอะดิ หื้ยย

"ขอบคุณที่บังคับปังมาด้วยนะคะ" ฉันพูดแล้วฉีกยิ้มกว้างๆไปให้พี่ลี

"ไม่เป็นไร เย็นนี้เจอกัน" พี่ลีพูดแล้วก็ขับรถออกไป เดี๋ยวนะ เย็นนี้เจอกันคือจะมารับอีกเหรอวะเนี่ย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้นหรอกฉันต้องรีบไปห้องเรียนแล้วว พอมาถึงห้องเรียนไลลาก็จ้องเขม่งมาที่ฉันทันที

"ใช่สิ๊ เดี๋ยวนี้ก็ไม่สำคัญแล้วนี่ มีอะไรก็ไม่เคยบอกกันอะ" ไลลาพูดแล้วเมินหน้าไปทางอื่น

"โอ๋ๆ มันไม่มีอะไรหรอกมึง" ฉันโกหกคำโตออกไป

"จ้าา ไม่มีอะไรเล้ยย นี่กูเห็นขนาดนี้แล้วก็ยังไม่คิดจะเล่าชะ กูน้อยใจนะปัง เราเป็นเพื่อนสนิทกันแถมผู้ชายคนนั้นก็พี่กู เราคนกันเองทั้งนั้นอะ" ไลลาพูดทำหน้าเศร้าสุดๆแถถมน้ำตายัยนี่ก็เริ่มคลอเหมือนน้อยใจฉันมาก เห้อ ฉันคงจะโกหกต่อไปไม่ได้แล้วสินะ สุดท้ายฉันเลยยอมเล่าทุกอย่างให้ไลลาฟัง ไลลาก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังเชียร์ฉันกับพี่ลีสุดๆ แต่ฉันไม่ได้ชอบเค้านี่ เรามันก็แค่คนที่พลาดไปมีอะไรกันแค่นั้นเอง (...)

"พี่สะใภ้วันนี้กินอะไรดีคะ" ไม่ใช่เสียงของใครที่ไหนอะ ยัยไลลาเอง นี่มันเรียกฉันแบบนี้มาทั้งวันแล้วนะ นี่ฉันคิดถูกหรือผิดที่เล่าเรื่องนั้นให้มันฟังวะเนี่ย

"มึงเลิกพูดแบบนี้เหอะน่า"

"ก็ได้ๆ แต่กูเชียร์มึงจริงๆนะ" มาชงมาเชียร์ไรเล่าาา ฉันไม่ได้ชอบไอ่พี่ลีอะไรนั้นซักหน่อย

"แล้วนี่กลับไง วันนีกูเอารถมาเองนะให้ไปส่งมั้ย หรือพี่ลีจะมารับ" เออนี่ก็ได้เวลาเลิกเรียนละแต่ยังไม่เห็นเลยแฮะ สงสัยคงไม่ได้อยากจะมารับฉันจริงๆ นี่ฉันกำลังหวังอะไรอยู่วะ สุดท้ายฉันเลยตัดสินใจกลับกับไลลา แต่ตอนกำลังจะเดินไปลานจอดรถฉันเห็น เห็นพี่ลีกำลังไปกับผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงคนนั้นนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์แล้วมือของเค้าก็กอดพี่ลีอยู่...

"มึงโอเคปะ" ไลลาเองก็คงเห็นเหมือนกันเลยหันมาถามฉันสินะ

"ทำไมกูต้องไม่โอเควะ กูกับพี่ลีไม่ได้เป็นไรกันซักหน่อยกลับกันเหอะ" ใช่แล้ว ฉันโอเค ไม่เห็นมีอะไรต้องเสียใจเลย

@หอพัก

"เห้อออ" พอถึงเตียงฉันก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ ทำไมวันนี้มันเหนื่อยๆนะ

-Line-

"(หนี?)" ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์มาดูก็เห็นเป็นไลน์ของพี่ลีเด้งขึ้นมา หึ หนีอะไรล่ะตัวเองกลับไปกับคนอื่นแท้ๆ ฉันเลยเลือกที่จะไม่ตอบแล้วก็วางโทรศัพท์ไว้เหมือนเดิม

-Line Line Line-

หื้ออ ใครไลน์มาอีกเนี่ย

"(มาสแกนคีย์การด์ให้หน่อย)"

"(อยู่ข้างหน้าเนี่ย)"

"(เร็วๆ)" พี่ลีเจ้าเก่า หึ นี่ตามมาถึงนี่เลยเหรอห้ะ ฉันเลยตอบกลับไปบ้าง

"ไม่" ตอบไปแค่นี้แหละสั้นๆพอ หึ

"(รูปภาพของกิน)" ว้าววว พี่บีถ่ายรูปของกินส่งมาให้ฉันดู คือมันมีหลายอย่างมากอะแล้วตอนนี้ฉันก็กำลังหิวอยู่ด้วย เอาไงดีๆ

"(ยังไม่กินอะไรไม่ใช่หรือไง)"

"(มาเปิดไวๆไม่งั้นกลับ)" เออๆไปก็ไป ถึงจะดูเห็นแก่กินไปหน่อยก็ช่าง ปากท้องต้องมาก่อน ฉันเลยรีบเดินไปเปิดประตูที่ต้องให้คนในหอหรือนที่มีคีย์การด์ให้กับพี่ลี

"หึ ก็แค่เนี้ย" พี่ลีพูดแล้วเดินนำฉันไปที่ห้อง ส่วนฉันก็ได้แต่เดินตามหลังไปนิ่งๆ

====================

ขอโทษที่มาอัพช้านะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น