marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2563 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

 

 

 

 

“เอ๊ะ...ยัยลิต้าวันนี้ทำไมแกมากับพี่แม็กละ” ผมยืนมองหน้ายัยเรดาร์นิ่งๆที่จริงวันนี้ผมมีงานนะแต่ผมไม่อยากทิ้งลิต้ามคนเดียวเดี๋ยวเกิดเรื่องกับเธอ

“อย่าถามมากยัยเรรีบไปลองชุดได้ละ...ไอ้น้องเขยฉันมาด้วยหรือเปล่า”

“อื้อ...อยู่ข้างในนะ” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปหาเธอ

“งั้นเธอไปลองชุดเถอะนะ”

“ค่ะ” เธอรับคำง่ายๆก่อนจะเดินไปกับเรดาร์แต่ผมได้ยินเสียงยัยเรพูดออกมาโคตรแรง

“บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่ายังไงกับไอ้พี่ชายไม่ได้เรื่องของฉัน” นี่มันน้องผมจริงๆใช่ไหมยัยเรดาร์!!! สองสาวเดินคุยกันเข้าไปข้างในห้องของฝั่งผู้หญิงส่วนผมเดินแยกมาอีกฝั่งที่เป็นของผู้ชายจนเจอพี่นิค หรือ ว่าที่น้องเขยผมนั่งอยู่บนโซฟาผมจึงเดินเข้าไปหา

“ว่าไงพี่นิค...ไม่สิ...น้องเขย”

“อ้าวว่าไงแม็ก..มาทำไมนะ”

“พาลิต้ามานะ” พอได้ยินแบบนี้คนที่นั่งอยู่ก็มองหน้าผมยิ้มๆแถมยังส่งสายตาล้อเลียนมาทางผมสุดๆ

“ว้าววว!!! ว่าแต่รู้ใจตัวเองแล้วเหรอฉันเห็นสายตาแกมองเธอก็รู้แล้วว่าแกนะคิดอะไรไอ้พี่เขย” ผมปลายตามองรุ่นพี่คนสนิทอย่างหมั่นไส้ให้ตายเถอะผมเกลียดคนรู้ทัน =_=

“รู้อะไร...ไม่มีอะไรสักหน่อย” ใครมันจะยอมรับง่ายๆละกับลิต้าผมยังไม่พูดเลย

“ฮึ!!! ไอ้ตอแหล”

“พูดดีๆนะคุณน้องเขยอย่างขิงกับผมนะครับเดี๋ยวงานแต่งล่มนะครับ”

“อยากเจอดีเหมือนไอ้ซาหรือไงโดนถอนหุ้นจนเมียด่าแทบตายนะถ้าไอ้คุณพี่เขยมาขัดขวางงานแต่งฉันละก็เดี๋ยวเมียหายไม่รู้ตัวนะฮ่าๆ” ให้ตายเถอะสมกับยัยเรดาร์ชะมัดสองผัวเมียนี่ร้ายชะมัด!!!

“วุ่นวายนะ....แค่นี่ก็วุ่นพอละ”

“ปากหนักมากระวังสักวันเขาหนีไปละ” ใครจะไปยอมปล่อยให้หนีง่ายๆ

“ช่างเถอะ...ว่าแต่พี่เถอะกลัวเมียขนาดถึงทำกับไอ้ซาแบบนั้นหรือไง”

“ถ้าไม่ทำเรก็ไม่ยอมแต่งนะสิจะให้ทำไงได้.....เป็นการเอาคืนเรื่องที่มันวางแผนกับพ่อฉันพอดีฮ่าๆ” เจ้าคิดเจ้าแค้นจังโว้ยดีนะเรื่องตอนนั้นผมไม่รู้เรื่องด้วยไม่งั้นปานนี้จะเป็นไงนะ

“น่ากลัวว่ะพี่”

“ว่าแต่แกเถอะเรื่องนั้นเป็นไงบ้าง” แล้วพี่นิคก็เปลี่ยนมาคุยเรื่องที่จริงจังขึ้นมาอย่างไม่สนใจว่าตอนนี้เราอยู่ไหน...คนบ้าอะไรว่ะคิดจะพูดอะไรก็พูดหรือไงนี่มันความลับนะโว้ย!!!

“ก็เรื่อยๆ...ดูสถานการณ์อยู่อี๋หย่งสือก็บอกว่าจะช่วยเต็มที่ตอนนี้เหมือนมันเงียบเกินไปนะสิเหมือนพายุลูกใหญ่กำลังจะกระหน่ำเข้ามาผมจึงพยายามรีบทำทุกอย่างก่อนมันจะไม่ทันการ” ความเงียบของฝั่งนั้นมันทำให้ผมรู้สึกร้อนใจนิดหน่อย...

“เอาเถอะมีอะไรบอกฉันได้ฉันจะช่วยเต็มที่อย่างน้อยเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันละ” ปกติพี่นิคเป็นรุ่นพี่ที่ผมชอบอยู่แล้วเขาเป็นคนคอยช่วยเหลือผมหลายๆเรื่องอยู่เหมือนกันผมเลยไม่ค่อยจะอะไรหนักหนาตอนที่รู้ว่าเขากับยัยเรคบกัน

“ฮ่าๆ...แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องให้พี่ช่วยฝากด้วยละกัน”

“ไอ้...ความเกรงใจนะมีมั้ย” ผมทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ทันทีที่คนข้างๆพูดแบบนี้...แต่ไม่ทันจะตอบอะไรเสียงของยัยเรดังขึ้นพร้อมกับเสียงเจื้อยแจ้วของสาวๆเพื่อนเจ้าสาวที่ยัยเรสั่งตัดชุดให้ทุกคน...ได้ผัวรวยไงทำอะไรก็ได้

“มาแล้วๆ....เป็นไงบ้างค่ะ” ร่างอรชรของน้องสาวผมเดินมาพร้อมชุดแต่งงานสีขาวเปิดไหล่ผมเห็นสายตาที่คนข้างๆผมมองไปยัยเรเหมือนลืมหายใจอย่างนั้นเลยผมเห็นจนชินละไม่เห็นจะรู้สึกว่าน้องสาวผมสวยตรงไหนเลย....แต่พอหันไปทางนั้นอีกทีก็เห็นร่างบางที่ผมนอนกอดทุกคืนเดินออกมาพร้อมกับชุดเดรสยาวสีแดงมันดูเซ็กซี่สุดๆแม้ตรงนั้นจะมีสาวๆสวยๆเพื่อนยัยเรมากมายแต่สายตาของผมจ้องไปที่เธอแค่คนเดียวจนเธอหันมามองผมก่อนจะหลบตาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมแต่วันนี้เธอใส่ชุดนี้ได้สวยเป็นบ้าจริง!!!!!

“ว้าววว!!! ไม่นึกว่าจะเจอแม็กที่นี่เลย” แต่ไม่ทันผมจะได้พูดอะไรเพื่อนของยัยเรที่ผมเคยเจอแบบผ่านๆก็ปรี่เข้ามาหาผมพร้อมกับชวนคุยนู้นนี่นั่นผมเหลือบตามองร่างอรชรของเธอตอนนี้ก็ทำหน้าบึ้งมองมาทางผม...งอนแน่ๆแต่จะให้ปลีกตัวออกไปก็ไม่ได้เพราะที่มาล้อมผมก็เจ็ดแปดคนละแถมบางคนในนี้ก็เคยขึ้นเตียงกับผมบ้างแค่สนุกนะไม่ผูกมัด...พวกเธอดึงตัวผมไว้จบผมไม่สามารถเข้าใกล้ลิต้าได้เลย.....

‘ซวยฉิบหาย!!!!’

 

 

 

สามชั่วโมงต่อมา

 

 

หลังจากที่ลองชุดอะไรทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วพวกเราทั้งหมดก็ไปทานข้าวกันที่ร้านของครอบครัวผมเองจนผ่านมาสามชั่วโมงก็ถึงเวลาที่ต้องแยกกัน...

“แม็กค่ะไปส่งเจนได้ไหมพอดีเจนไม่ได้เอารถมา” ผมหันหน้ามองเจนนี่เพื่อนยัยเร...เธอเคยนอนกับผมครั้งหนึ่งตอนผมอยู่อังกฤษ

“แม็กค่ะ...ไปส่งฉันด้วยได้หรือเปล่า” จากนั้นสาวๆพวกนั้นก็โผล่เข้ามาหาผมอีกครั้งโดยที่บอกผมไปส่งให้ตายสิผมรู้หรอกนะว่าอยากให้ผมไปส่งทำไมอยากขึ้นเตียงกับผมละสิ...ลีลาผมเด็ดละสิฮึๆ!!! แต่มันไม่ใช่เรื่อง!! ตอนนี้ผมโคตรอึดอัดให้ตายสิจะเอาไงดีว่ะผมหันซ้ายหันขวาเห็นลิต้ากำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยท่าทีเหงาหงอย...

“ลิต้า!!! เดี๋ยว!!! ลิต้า!!!” ผมตะโกนเรียกเธอในขณะที่เธอไม่สนใจโว้ย!!! ให้ตายเถอะสาวๆพวกนี้จะอะไรหนักหนาไม่ยอมปล่อยแขนผมเลยจะผลักออกก็ไม่ได้ผมเป็นผู้ชายพอนะแต่ลิต้าก็งอนผมอยู่!!!!

“นี่!!! พวกเธอนะหยุดยุ่งกับพี่ชายฉันได้ละปล่อยพี่แม็กเดี๋ยวนี้เลย!!!” แต่แล้วเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นช่วยผมไง้นั้รคือยัยเองพอได้ยินเรพูดทุกคนก็ยอมปล่อยผมเป็นอิสระ...

“ไม่ได้อยากช่วยพี่หรอกนะแต่แค่อยากแกล้งคนปากแข็ง” เธอกระซิบผมเบาๆจากที่กำลังคิดว่าน้องผมโคตรน่ารักตอนนี้เปลี่ยนไปละ!!! ยัยนี่มันปีศาจชัดๆ!!!

“ยัยบ้าฝากไว้ก่อนเถอะ!!” ผมรีบวิ่งออกมาจากร้านอาหารก็เจอกับร่างบางที่กำลังเดินอย่างเหม่อลอยอยู่ผมจึงชะลอฝีเท้าไม่เข้าไปหาเธอแต่แอบเดินตามหลังแทนเธอเดินช้าๆจนมาหยุดที่รถของผมเธอยืนมองนิ่งเหมือนชั่งใจว่าจะเอาไงผมจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับจับมือเธอเดินไปที่รถก่อนจะรีเปิดประตูแล้วดันตัวเธอเข้าไปแม้เจ้าตัวจะดันทุรังนิดหน่อยแต่ผมก็แรงเยอะกว่าเธอนะ...

เราสองคนนั่งในรถที่บรรยากาศโคตรเงียบไม่มีเสียงตอบรับของเธอแม้แต่นิดโคตรอึดอัดโว้ย!!!!

“วันนี้สวยมากเลยนะตอนลองชุดนะ” ผมจึงพูดขึ้นทำลายบรรยากาศแบบนี้สักทีแม่งโคตรอึดอัด

“สนใจด้วยเหรอค่ะ...เห็นพวกนั้นล้อมอยู่นิ” โอ้ววว!!! น้ำเสียงเย็นซาสุดหนักกว่าตอนเจอรูปอีก!!!

“ก็ดูอยู่คนเดียวไงจะไม่เห็นได้ไง” เธอหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างไม่ยอมหันมามองผมสักนิด

“เหรอค่ะ...แล้วไม่ไปส่งสาวๆที่เขาอยากให้ไปส่งเหรอ”

“อยากให้ไปหรือเปล่าละ”

“นั้นก็สิทธิ์คุณแม็กค่ะ!!!! อยากไปก็ไป!!!” แหม่กระแทกมาขนาดนี้คงอยากให้ไปจริงๆ

“แล้วจะไปได้ไงละก็มากับบางคนอยู่นิ” เธอไม่ยอมตอบผมแล้วเงียบไปอีกครั้งจนผมไม่รู้จะทำไงเลยตัดสินใจตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทาง...

“ลิต้า!!” ผมดึงตัวเธอหันหน้ามาหาผมตอนนี้เธอดูสงบนิ่งจนมันไม่ปกติเกินไปละ

“เป็นอะไรบอกมาสิ”

“จะเป็นอะไรได้ค่ะฉันมีสิทธิ์ไม่พอใจอะไรได้ด้วยเหรอต่อให้คุณจะเคยไปนอนกับเพื่อนของฉันนี่ฉันก็มีสิทธิ์ไม่พอใจได้คุณใช่ไหม!!!” เอ๊ะ!! เดี๋ยวนะเธอพูดมาว่าผมไปนอนกับเพื่อนของเธองั้นเหรอแสดงว่าเธองอนผมเรื่องนี้สินะ...

“เดี๋ยวสิ!! นั้นมันเรื่องนานมาแล้วนะ”

“แล้วไงละ!!! คุณนอนกับพวกนั้นเกือบทุกคน!!!” นี่พวกนั้นพูดงั้นเหรอ

“ใครบอกเธอ”

“จะใครบอกละพวกนั้นพอรู้ว่าคุณมาก็ดีใจใหญ่แถมพูดเรื่องนี้ขึ้นมาด้วย” เธอพูดจบก็สะบัดหน้าหนีผมละเหนื่อยใจจริงๆ

“เฮ้อ!!! ฉันก็ไม่รู้จะพูดไงนะคือมันก็เรื่องนานแล้วตั้งแต่ตอนอยู่อังกฤษแล้วตอนนี้ฉันก็ไม่ได้สนใจใครด้วยแถมคนที่ฉันนอนด้วยแล้วเอาสดๆก็มีแค่เธอคนเดียว...ฉันก็ไม่รู้จะพูดไงละเอาที่เธอสบายใจเถอะ” ผมเริ่มหงุดหงิดขึ้นมามาละสิเรื่องมันผ่านมาตั้งนานละจะโกรธทำไมว่ะผมเป็นผู้ชายนะมันเป็นเรื่องปกติของวัยรุ่นป่ะ!!! พูดจบผมก็ปล่อยตัวเธอหันมาขับรถต่อเธอก็ไม่ยอมตอบอะไรระหว่างทางก็มีแต่ความเงียบของเราสองคนจนมาถึงบ้านผมเธอก็รีบลงรถเป็นคนแรกผมไม่ทันพูดอะไรด้วยช้ำให้ตายสิ!!!

“ยัยบ้าเอ๊ย!!! งอนดีหนักใช่ไหมเดี๋ยวจับกดแม่งเลย” ไม่พูดเปล่าผมรีบลงจากรถเดินเข้าไปในบ้านหวังจะทำตามความคิดของตัวเองแต่ดทันทีที่จะเปิดประตูเข้าห้องก็ปรากฏว่า....

 

แก๊กๆ แก๊กๆ

 

ประตูล็อก!!!!! เธอล็อกประตูไม่ให้ผมเข้าไป!!!!!!

ปัง! ปัง! ปัง!

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะลิต้า!!” ผมเคาะประตูอย่างบ้าครั่งให้ตายเถอะผมโดนเธอทิ้งไว้ข้างนอก!!! นี่มันบ้านผมนะ!!!!!!

“ฉันเข้าไปได้เธอโดนแน่ลิต้า!!!!”

 

 

 

 

เอาละก่อนอื่นไรท์ต้องขอโทษด้วยที่หายไปดื้อๆเพราะงานเยอะทำให้ไรท์ไม่สามารถอัพได้บวกกับที่ตอนนี้ย้ายที่เรียนด้วยทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมดขอโทษด้วยจริงๆนะคะ....

วันนี้ขอมาเบาๆก่อนนะอิอิเดี๋ยวตอนหน้าจะเกิดอะไรขึ้นนะรอดูกันเลยยยยย

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น