ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 50

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2562 12:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 50
แบบอักษร

#50

วันต่อมา

ต้นน้ำ : นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่ในห้อง

เฟยหลง : อุ้มกานต์เดินไปมารอบห้อง “ดูสิเจ้าตัวเล็ก ม๊าของลูกไม่ยอมตื่นสักที สงสัยวันนี้คงไม่ได้ไปดำน้ำแล้วแน่ๆ เลย” เดินมาริมเตียง

กานต์ : “แอ้!”

เฟยหลง : “หนูเห็นด้วยกับป๊าใช่ไหม? เอ๊ะ หรือหนูดุป๊าที่ทำม๊าหมดแรง จะมาโทษป๊าไม่ได้นะ ม๊าของลูกอร่อยจนหยุดกินไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าทำไมม๊าลูกถึงได้น่ากินขนาดนี้นะ ดูสิ ขนาดตอนหลับยังน่ากินเลย”

กานต์ : “อ้าๆ” ตีแขนแกร่ง

เฟยหลง : “อ่าๆ ป๊าไม่กินม๊าของหนูก็ได้ แต่แค่ต่อหน้าหนูเท่านั้นนะเจ้าตัวแสบ”

กานต์ : “อ้ำๆ บู้ววว” เล่นน้ำลาย

เฟยหลง : “หืม? เริ่มหิวแล้วเหรอ? กินเก่งเหมือนกันนี่เราน่ะ” ยิ้ม พาเดินออกจากห้องไป

ต้นน้ำ : ลืมตาขึ้น หน้าแดงก่ำ ‘เสี่ยบ้า คนลามก นี่ผมรักคนอย่างเสี่ยไปได้ยังไงกันนะ ตอนแรกก็ดูออกจะสุขุม มีความเป็นผู้ใหญ่แท้ๆ ดูตอนนี้สิ เอะอะจับผมกินอย่างเดียวเลย งื้อออ ช้ำไปทั้งตัวแล้วเนี่ย’

.

เฟยหลง : เดินลงมาชั้นล่าง แต่หาใครไม่เจอ เลยเดินไปที่ห้องครัว

?? : “อึก อืม จุ๊บ พะ...อึก อืมมม”

เฟยหลง : ได้ยินเสียงแปลกๆ เลยแอบดู

เรย์ : “จุ๊บ อย่าดื้อน่ะ มึงชอบให้กูจูบ กูรู้” จะจูบอีก

ต่อ : “หยุดเลย นี่มันเวลางาน เสี่ยจะพาน้องกานต์ลงมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อย่ามาหื่นตอนนี้” ดันอกกว้าง

เรย์ : “มึงนี่หาเรื่องหนีกูตลอด รังเกียจกูรึไง?” กอดอกมองไม่พอใจ

ต่อ : “ไม่ใช่แบบนั้น ก็นี่มันเวลางาน อย่างี่เง่าดิ่วะ”

เรย์ : “แล้วกลางคืนนี่เวลางานด้วยเหรอ? มึงหนีกูตลอดเวลา ถ้ากูไม่เสนอให้มึงมาทำงานกับเสี่ย กูก็คงไม่ได้เจอหน้ามึงเลย” สายตาแฝงความเจ็บปวด

ต่อ : “ก็ฉันทำงานไง นายต้องเข้าใจบ้างสิ”

เรย์ : เงียบ หันหน้าหนี

ต่อ : “เฮ้อออ” จับดวงหนาคมหันมา “งั้นคืนนี้ฉันจะตามใจนาย ถ้า... ฉันกล่อมน้องกานต์หลับได้เร็ว”

เรย์ : ยังนิ่ง

ต่อ : “เรย์ ฉันยอมนายแล้วนี่ไง” เรย์ก็ยังเงียบ ต่อถอนหายใจ “เฮ้อออ พี่เรย์ค้าบ น้องต่อยอมแล้ว อย่างอนเลยน้า” อ้อน

เรย์ : เหลือบมอง

ต่อ : “นะค้าบพี่เรย์ของนุ้งต่อ” กอดอ้อน ช้อนตามอง

เรย์ : “หึ มึงนี่มันจริงๆ เลย” ดึงมาจูบ

ต่อ : “อื้อ อืมมมม” เกี่ยวคอ จูบตอบ

เฟยหลง : มองนิ่ง ก่อนหลบออกมาเบาๆ ‘อืม เท่ากับว่าฉันหายห่วงเรื่องหมอนั่นจะมาจีบต้นน้ำได้แล้วสินะ’

ชิน : “ผมอยากช่วย ให้ผมช่วยเถอะนะ”

ม่อน : “ช่วยอยู่เฉยๆ ได้ไหม มันเกะกะ”

เฟยหลง : เดินมาทางสระว่ายน้ำ เห็นม่อนเถียงกับชินอยู่

ชิน : “แต่ผมอยากช่วยพี่ทำนี่นา”

ม่อน : “เอ๊ะเจ้าเด็กนี่ พูดไม่รู้เรื่องรึไง” ตวาด

ชิน : ยู่ปาก “ผมแค่อยากช่วยแฟนผมบ้าง”

ม่อน : “แค่ตักใบไม้ขึ้นจากสระ มันไม่ใช่งานยากเลยนะ นี่นายกะจะไม่ให้ฉันทำอะไรเลยรึไง”

ชิน : “ผมแค่อยากช่วย” หน้าหงอ หูลู่หางตกเหมือนหมาโดนเจ้านายดุ

ม่อน : “เฮ้อออ ถ้าอยากทำนักก็ทำเลย ฉันจะนั่งพักละ” ส่งที่ตักให้ชิน เดินไปนั่ง

ชิน : ยิ้ม ทำหน้าที่ต่อจากม่อน

ม่อน : มองเด็กหนุ่มที่กระตือรือร้นในการทำงาน ‘หมอนี่ท่าจะบ้า อยู่สบายๆ ไม่ชอบ ชอบมาลำบากกับฉัน แต่ก็... น่ารักดี’ อมยิ้ม

เฟยหลง : มองนิ่ง ‘เรื่องเจ้าเด็กนั่นก็ไม่ต้องห่วงแล้ว ต้นน้ำไม่มีเหลืบไรมาตอมแน่ เหลือก็แต่...’ หันมองน้องชายที่นั่งหน้าเศร้าทำ MV อยู่ชายหาด ‘หมอนั่นจะทำยังไงต่อไป?’

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}