SRK

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : HOPE NOT : 6 100% NC20+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 255

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 06:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HOPE NOT : 6 100% NC20+
แบบอักษร

HOPE NOT : EP6

“คุณๆ คุณเมย์ เมษิตา!!”ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องเมษิตา  ผมกำลังเรียกพร้อมกับเขย่าตัวของคนเมาที่หลับแล้วซบหน้าลงมาบนไหล่ผม

“หืมมม... ว่าไงค้า” เมย์ที่พึ่งได้สติตอบกลับผม แล้วมองผมด้วยสายตาหวานเยิ้ม

“รหัสห้องคุณอะไร ”

“อืม....” เมย์ขมวดคิ้ว หลับตา พร้อมเคาะนิ้วชี้ลงบนหัว

“ เอ้า เร็วสิคุณ ผมไม่ได้มีเวลามารอคุณทั้งคืนนะ ” ได้ยินดังนั้นเมย์จึงหันมามองหน้าผม ด้วยรอยยิ้มแหยๆ

“ธิม...เมย์ลืมอ่ะ”  

“เมย์ขอ ไปนอนกับธิมได้มั้ย” เธอพูดพลางส่งสายตาออดอ้อนมา

“ไม่ได้!!” ผมพูดออกไปอย่างเสียงดัง

“ห้องผมไม่ใช่สถานสงเคราห์คนไร้บ้านนะ ถ้าคุณลืมก็นอนหน้าห้องไปแล้วกัน”

พูดจบผมก็ผละเธอออกแล้วเดินกลับห้อง

แต่ในตอนที่ผมกำลังปิดประตูห้อง พรึบ!!! “เห้ย!”

“ขอนอนด้วยน้า ” เมษิตาที่เดินตามผมมาตอนไหนไม่รู้ดันประตูห้องผมพร้อมแทรกตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“นี่คุณบ้าไปแล้วหรอคุณเมย์ คุณจะมาขอนอนห้องผู้ชายแบบนี้ไม่ได้” ผมพูดขึ้นด้วยท่าทีหงุดหงิด ไม่พอใจ

“เมื่อก่อนเรานอนด้วยกันออกจะบ่อย ไม่ใช่บ่อยสิ เรานอนด้วยกันทุกวันต่างหาก ไม่เห็นเป็นไรเลย” คนเมาพูดพร้อมเดินไปทิ้งตัวลงโซฟากลางห้อง

“นั่นมันเมื่อก่อน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ไง ตอนนี้เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้วนะคุณเมย์ แล้วผมก็ไม่อยากจะเอาตัวเองไปเกี่ยวข้องกับคุณด้วย ฉะนั้น ออกไปจากห้องของผมซะ อย่าให้ผมได้เล่นบทโหดด้วยการโยนคุณออกไปเลยนะคุณเมย์”

‘โฮ่ง โฮ่ง ’  

“พี่โป้!!” เมษิตาที่หันไปทางเสียงนั้น ก็ตะโกนขึ้นด้วยความดีใจ

เวรล่ะ!! มาถูกเวลาจริงๆไอ้ลูกรัก  มันน่าจับไปปล่อยวัดนัก

ปีโป้ที่เห็นว่าผู้หญิงคนนี้ เป็นใครมันก็รีบวิ่งมาด้วยความรวดเร็ว กระโดดไปทั่วห้องด้วยความตื่นเต้นดีใจ 

“พี่โป้ลูกแม่” เธอพูดพร้อมก้มลงไปกอดปีโป้ และห้อมแก้มซ้ายขวาด้วยความคิดถึง

“พี่โป้ ฮรืออออออ แม่ขอโทษ” เอ้าเวรล่ะ ดราม่าอะไรอีกว่ะเนี่ย  

“แม่ทิ้งพี่โป้ไปขนาดนี้ พี่ก็ยังจำแม่ได้ ฮรือออ พี่โป้ของแม่ ” คนเมาพูดไปร้องไห้โฮไป  

ปีโป้ที่เห็นแบบนั้นก็ ก็ครางหงิงๆ ด้วยใบหน้าเศร้า

 นี่อย่าบอกนะว่าไอ้พี่โป้ก็ร้องไห้!! ไอ้ลูกเวรทีผมมันไม่เห็นดราม่าขนาดนี้ว่ะ  ก่อนที่จะเลยเถิดผมต้องรีบแยกสองแม่ลูกนั้นซะ

“คุณเมย์ ผมว่าคุณหยุดร้องไห้แล้วกลับห้องไปได้แล้ว” เมษิตาที่ได้ยินแบบนั้นก็หันขวับมามองผมด้วยท่าทางไม่พอใจ

“ไอ้คนใจร้าย ฮึก นายจะไม่ให้เวลาแม่ลูกที่พลัดพรากกันมานานอยู่ด้วยกันหน่อยรึไง เห็นมั้ยว่า พี่โป้คิดถึงฉันขนาดไหนอ่ะ ฮรือออ พี่โป้ของแม่”เมษิตาพูดขึ้นอย่างตัดพ้อ

“ผมว่า แค่นี้มันก็เกินพอกับแม่ใจดำแบบคุณแล้วนะ เมษิตา”

“กลับห้องคุณไปซะเถอะคุณเมย์ ที่จริงผมว่าเราไม่ควรมายุ่งเกี่ยวกันด้วยซ้ำ  หรือถ้าจะให้ดีเราควรทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้าต่อกันไปเลย  ”

เมษิตา ลุกขึ้นยืนแล้วหันมาจ้องหน้าผม

“นายต้องการแบบนั้นจริงๆหรอธิม ”

“..”

“โอเคร ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันผิดแล้วก็โง่มากด้วยที่เป็นคนเดินออกมาจากชีวิตของนาย ฉันรู้ว่านายโกรธฉัน เกลียดฉัน แต่แค่สถานะของคนที่เคยรู้จัก หรือการที่เราพูดคุยกันดีๆบ้าง นายให้ฉันไม่ได้เลยหรอธิม ” เมษิตามองผมด้วยแววตาตัดพ้อ

“คนที่ทิ้งคนอื่นไปอย่างใจดำแบบคุณ มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรด้วยหรอครับคุณเมษิตา”ผมพูดขึ้นอย่างนิ่งๆ

“ฉันถามจริงๆนะ นายลืมฉันได้จริงๆหรอธิม นายลืมเรื่องของเราได้จริงๆหรอ”

เมย์ถามในสิ่งที่ผมไม่อยากจะยอมรับมันมากที่สุด เพราะผมรู้ดีอยู่แกใจว่าผมแมร่งไม่เคยลืมเธอหรือเรื่องราวต่างๆของเธอได้เลย แต่ผมเลือกที่จะตอบในสิ่งที่ทำให้ผมดูไม่เป็นไอ้ขี้แพ้ หรือ ไอ้ผู้ชายอ่อนแอแบบที่ผ่านมา

“เรื่องของเราที่เคยเกิดขึ้น ผมไม่เคยคิดถึงมันอีกเลยตั้งแต่วันนั้น ผมจัดมันเป็นความทรงจำแย่ๆ ที่ควรลบออกไปซะ.. แค่นี้ชัดพอรึงยัง ว่าผมน่ะลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว”

“ความทรงจำแย่ๆงั้นหรอ....หึ”

“สำหรับนายมันอาจจะแย่ แต่นายรู้มั้ยว่าสำหรับฉันแล้ว ช่วงเวลานั้นมันดีสุดๆ ดีมากๆ ดีซะจนถ้าย้อนเวลาได้ ฉันจะไม่ทำแบบนั้น ฉันจะไม่ทิ้งนายไว้แบบนั้น” ด้วยความเมาบวกกับความรู้สึกที่มันอัดแน่นอยู่ในอกก็ถูกพรั่งพรูออกมา อย่างควบคุมไม่ได้

“หยุดพูดซะ เมษิตา มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว เราจบกันไปแล้ว ผมไม่ใช่ไอ้ธิมหน้าโง่คนนั้นอีกแล้ว!!”

“ไม่ธิม!! ฉันไม่หยุด ฉันจะพูดออกมาแมร่งให้หมดเลย ว่าฉันรักนาย รักๆๆๆ รักจนชาตินี้ฉันคิดว่าคงรักใครไม่ได้อีกแล้ว เรื่องของเรามันอาจจะเป็นไปไม่ได้แล้ว แต่ฉันอยากให้นายรู้ไว้ว่าฉันรักนายมากจริงๆ..ช่วงที่เราอยู่ด้วยกันมันดีมากจริงๆ ”

ฉันพูดไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างคนขี้แพ้ ใช่ฉันยอมแพ้ ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

“พอเถอะ เลิกรักผมซะเถอะครับคุณเมย์ คุณควรไปเจอคนที่เหมาะกับคุณ มากกว่าไอ้คนกระจอกๆแบบผม” ผมพูดขึ้นเหมือนเป็นการย้ำเตือนตัวเอง ก่อนที่กำแพงที่ผมพยายามสร้างมามันจะพังลงเพราะคำบอกรักโง่ๆของเธอ

“คุณเคยบอกผมให้ลืมคุณซะ ซึ่งผมก็ทำให้คุณได้  งั้นวันนี้ผมก็ขอให้คุณลืมเรื่องของเราซะคุณเมย์...คุณก็ถือซะว่ามันเป็นแค่ช่วงๆนึงในชีวิตที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป...”

“นายรู้มั้ยว่ามีสิ่งนึงในชีวิตที่ฉันทำไม่เคยได้เลยซักครั้ง ก็คือการลืมเรื่องของนาย ลืมเรื่องของเรา ฉันไม่เคยทำมันได้เลยธิม แล้วฉันคิดว่าฉันคงทำตามที่นายขอไม่ได้เหมือนกัน...”

“เอาเถอะ ผมจะคิดว่าที่คุณพูดมามันเป็นคำพูดตอนเมา พอคุณสร่างเมาคุณอาจจะลืมมันไปก็ได้  ฉะนั้นตอนนี้คุณกลับห้องคุณไปเถอะ ผมอยากจะพักผ่อนแล้ว เชิญครับ”เมษิตายังยืนจ้องหน้าผมนิ่ง

“ผมบอกให้คุ..”

ฉันที่ยืนจ้องหน้าธิมอยู่เห็นว่าเค้ากำลังจะออกปากไล่ ฉันอีก ด้วยความกล้าบ้าบิ่นที่เกิดจากแอลกอฮอล์ทำให้ฉันตัดสินใจ โน้มหน้าธิมลงมาจูบอย่างดูดดื่ม

พร้อมกับดันเค้าไปทางประตูห้องนอน

พรึบ!! “คุณทำบ้าอะไรของคุณ!!!” ธิมพลักฉันออกพร้อมตะโกนถามฉันด้วยความโมโห

“ฉันก็จะรื้อฟื้นความทรงจำที่คุณบอกว่ามันเป็น ความทรงจำแย่ๆ!!ไง ฉันอยากจะรู้ว่าคุณยังจะพูดว่ามันแย่อีกรึเปล่า คุณก็รู้นิว่าเราเข้ากันได้ดีแค่ไหน ^^”

“ทุเรศ!! ผมไม่คิดเลยนะว่าคุณจะเป็นผู้หญิงแบบนี้ หน้าด้านที่สุด”

ฉันไม่รอให้เค้า ได้ด่าให้มันเจ็บไปมากกว่านี้ก็ โน้มหน้าเข้าลงมาบดจูบอย่างดุดัน ธิมในตอนแรกที่พยายามพลักออก แต่ตอนนี้เค้ากำลังกลายมาเป็นฝ่ายรุก โดยการช้อนตัวฉันแล้วไปโยนลงที่เตียง พร้อมกับมอบจูบอันร้องแรงส่งมาให้

“คุณต้องการแบบนี้จริงๆ ใช่ไหมเมษิตา” เค้าถามทั้งที่ยังคร่อมฉันอยู่

“แน่นนอน” ฉันตอบกลับอย่างมั่นใจ

“ก็ได้ ผมจะถือว่าสนองตัณหาให้ผู้หญิงแบบคุณก็แล้วกัน หวังว่าคุณจะไม่เรียกร้องความรับผิดชอบจากผมทีหลังนะ เพราะมันเป็นความต้องการของคุณเอง เมษิตา”

พูดจบเค้าก็บดจูบลงมา อย่างดุดัน ไร้ความอ่อนโยนปราณี มีแต่ความรุนแรงป่าเถื่อน

หึ...เซ็กแบบไร้ความรักมันเป็นแบบนี้นี่เอง....

มือเค้ากอบกุมหน้าอกฉัน ในขณะที่ปากของเค้าก็บดจูบลงมาอย่างหื่นกระหาย 

“อือ..” ฉันที่โดนจูบกระชากวิญญาณ ก็ส่งเสียงออกเพราะเหมือนจะขาดอากาศหายใจตาย

ธิมกระชากเสื้อผ้าฉันออก อย่างแรงจนแสบผิวไปหมด และไม่รอช้าเค้าก็จู่โจมเข้ามาอย่างไม่ปราณี เค้าจูบไปทั่วตัวของฉันแทบจะทุกตารางนิ้ว กอดรัดฉันไว้จนแทบจะหายใจไม่ออก  

ดูดเม้นไปตามซอกคอ ไล่ลงมาจนถึงจุดใจกลางของฉัน เค้ายกขาฉันพาดบ่า พร้อมกลับใช้ปากของเข้า ครอบครองตรงจุดนั้นอย่างป่าเถื่อน

“อ่า..ธิม ตรงนั้นมัน..อ่า”  ฉันที่ถูกเค้าควบคุม ส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าอาย

หลังจากที่เค้าครอบครองจนพอใจ ธิมก็กลับมาจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งดึงเอาคอนด้อมที่ลิ้นชักหัวเตียงออกมา

“จำไว้นะเมษิตา เรื่องวันนี้ที่เกิดขึ้น มันมาจากความใคร่ ไม่ใช่ความรัก... ”

“ฉันรู้..” ฉันพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นๆ

จากนั้นเข้าก็จับขาฉันแยกออก พร้อมกับใส่ตัวตนของเค้าเข้ามาอย่างแรง โดยไม่กลัวว่าฉันจะเจ็บเลยซักนิด

“โอ้ยย..ธะ..ธิม เบาๆ หน่อยสิ..”

“ฉันก็ นึกว่าเธอจะชอบความรุนแรงซะอีก..หึ”

พูดจบเค้าก็โถมตัวเข้ามา พร้อมขยับเข้าออกด้วยความรุนแรง

“อ๊ะ ...อ๊ะ ธะ..ธิมมม อ๊ะ”

เสียงของฉันดังสลับกับเสียงของเตียงไปทั่วห้อง

“อ๊ะ !! ธิมม ...อ่า”

เมื่อใกล้จะถึงฝั่ง ธิมก็โถมตัวเข้าใส่ฉันอย่างแรงมากๆๆ จนฉันต้องขยุ่มหลังเค้า ไว้พร้อมจิกเล็บลงไปตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นขีดสุด

“อ๊ะๆๆๆๆๆ...อ่า”

และแล้วบทรักอันแสนเร่าร้อน ก็สิ้นสุดลง แต่ธิมยังไม่จบแค่นั้นหรอกนะ เค้าน่ะทำมันอีกครั้งอีกครั้งและอีกครั้งจนฉันหมดแรงหลับไปไม่รับรู้อะไรอีก ไม่รู้กระทั่งว่ามันสิ้นสุดลงตอนไหน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น