โกดังไดอารี่
email-icon facebook-icon

ขอ 1 เม้นต์ 💬 1 ไลค์ 👍 เป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะคะ 🤗✌✌✌✌

ยิ่งใกล้ 2 สถานะลูกจ้าง 3

ชื่อตอน : ยิ่งใกล้ 2 สถานะลูกจ้าง 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 408

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2562 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยิ่งใกล้ 2 สถานะลูกจ้าง 3
แบบอักษร

 

 

น้ำเสียงตัดขาดความสัมพันธ์ในทางชู้สาวดังออกมาอย่างเยือกเย็น เธออยากจะขำออกมาจริงๆ เธอไม่อยากยุ่งกับพวกเขาด้วยซ้ำ ถ้ารู้มาก่อนว่าสนามนั่นเป็นของดาร์คมูนเธอไม่มีวันก้าวเข้าไปหรอก แต่ในเมื่อพลาดเข้าไปแล้วและได้ยินเงินที่ฟาสเสนอมามันทำให้เธอถอยไม่ได้ งานดีเงินดีใครกันล่ะจะปล่อยไป ทุกคนก็ดูเป็นมิตรดียกเว้นคนตรงหน้าที่ชอบมองเธอด้วยสายตาห่างเหินและเย็นชานี่แหละ

 

"ฉันเข้ามาเพราะอยากทำงานหาเงิน ฉันไม่ใช่คนมีฐานะ แล้วที่ฉันมองฟาสแบบนั้นเพราะเขาดูเป็นมิตรไม่อคติกับฉันเหมือนนาย"

 

หญิงสาวอธิบายเต็มเสียงอย่างคนกล้าหาญแต่ใจนี่ลงไปอยู่ตาตุ่มแล้ว คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะกล้าต่อปากต่อคำกับฟีนิกซ์ได้ คำพูดของเธอทำให้ฟีนิกซ์ถึงกับยกยิ้มเบาๆ ก่อนจะต้องรีบหุบเพราะไม่รู้ว่าตัวเองยิ้มทำไม

 

"แล้วฉันจะคอยดู"

 

พูดจบใบหน้าหล่อก็หันไปข้างหน้า มือหนาเริ่มเบิ้นรถอีกครั้งเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ มือบางที่เคยปิดหน้าขาตัวเองไว้เด้งขึ้นสวมกอดเอวหนาอัตโนมัติ อะไรจะโผล่ก็ชั่งมัน ตอนนี้เธอห่วงความปลอดภัยของตัวเองมากกว่า ฟีนิกซ์ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเขาก็ขับเร็วจริงๆ ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมเธอถึงสวมกอด ก็แค่กอดเพราะกลัวตก ไม่ได้กอดเพราะพิศสวาท

 

"พักที่ไหน?"

 

เสียงเย็นถามหวนกลับมาอีกครั้งพร้อมกลับเร่งเครื่องเหมือนเตรียมตัวจะลงสนาม น้ำปั่นบอกที่อยู่ไปไม่ทันขาดคำฟีนิกซ์ก็ออกตัวปลิวว่อนไปยังปลายทางทันที ลำบากเธอที่ต้องฝืนใจกอดรัดร่างกายเขาเอาไว้ด้วยความกลัว แต่ใช้เวลาไม่นานฟีนิกซ์ก็พาเธอมาถึงหน้าอพาทเมนท์ที่พอดูได้แต่ความปลอดภัยให้ศูนย์ เป็นเพราะว่ามันถูกเธอเลยเช่าอยู่โดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัย

 

ทันทีที่หญิงสาวก้าวลงจากบิ๊กไบท์ ยังไม่ทันจะถอดหมวกคืน ชายหนุ่มก็ออกตัวไปทันทียังกับจะรีบไปตายที่ไหน น้ำปั่นถอดหมวกออกอย่างเอือมระอาดวงตาคู่สวยสะบัดมองไปทางร่างสูงที่หายไป

 

"เป็นหัวหน้าทีมได้ยังไงกัน ใครมันตาต่ำไปเลือกนายมานะฟีนิกซ์"

 

หญิงสาวบ่นพึมพำเดินขึ้นตึกไปพลางกอดหมวกกันน็อคสีเดียวกันกับเจ้าของขึ้นตึกไปด้วย ไว้พรุ่งนี้ตอนไปทำความสะอาดบ้านที่สนามค่อยหอบไปคืนแล้วกัน จะยังไงซะก็ต้องยอมรับนิสัยเขาให้ได้ เพราะเธอต้องทำงานกับเขา เผลอๆอาจได้เจอหน้ากันทุกวัน

 

@มหาลัย

 

หญิงสาวเดินออกจากห้องเรียนอย่างเซ็งๆมากับเพื่อนรักคนเดียวที่เธอมี วันนี้เป็นอีกวันที่โดนยัยพวกผู้ดีเห่าใส่ แต่เธอเองก็ชินไปเสียแล้ว ผิดกับยัยแพรวที่ได้ยินทุกวันเหมือนกับเธอ แต่ยัยนี่ก็ไม่เคยจะชินและทุกครั้งต้องมีด่ากันเสียงดังลั่นห้อง จนเพื่อนในห้องก็เริ่มชินไปด้วย

 

"เมื่อไหร่จะเรียนจบสักทีวะ! แกจะได้ออกไปจากโคจรอีพวกแรดปากหมานี่สักที!"

 

แพรวโมโหจนเลือดขึ้นหน้าพร้อมกับบ่นอย่างอารมณ์เสีย นี่ขนาดยัยพวกนั้นด่าเธอนะเนี่ย ยัยแพรวยังหงุดหงิดแทนได้ขนาดนี้ หากพวกนั้นด่ายัยแพรวละก็ มีหวังคงได้ตบกันสักฉากสองฉาก

 

"อย่าไปหงุดหงิดเลยแก...ไปกินข้าวเถอะ ตอนบ่ายมีเรียนอีกตั้งสองชั่วโมง"

 

น้ำปั่นบอกกับแพรวแล้วยิ้มให้เพื่อแสดงว่าเธอไม่ได้ติดใจอะไร คำพวกนั้นไม่ได้ทำให้ชีวิตเธอต่ำลงสักหน่อย

 

"เออๆ เรียนรวมกับห้องของดาร์คมูนด้วยนี่หว่า"

 

เท้าเล็กหยุดเดินทันทีที่ได้ยินเพื่อนพูด หญิงสาวแสดงสีหน้าอย่างลำบากใจจนแพรวสังเกตุได้

 

"เป็นอะไรรึเปล่าแก?"

 

"เอ่อ......"

 

จะให้เธอบอกยังไงดี เรื่องที่ดาร์คมูนเป็นเจ้าของสนามแข่งรถเธอก็ยังไม่ได้บอกแพรวเลย แล้วนี่คนในทีมจะทักเธอมั้ย คงไม่หรอก ปกติดาร์คมูนไม่คุยกับคนทั่วไปอยู่แล้ว และเธอก็คือบุคคลทั่วไป คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นในคลาสเรียนตอนบ่ายหรอก

 

"มะ...ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ"

 

แพรวรู้สึกสงสัยเพื่อนสาวแต่ก็ไม่ได้ซักไซร้ถามอะไรเพราะน้ำปั่นชอบทำตัวอึกอักให้เห็นอยู่ตลอด จึงปล่อยๆไปไม่คิดอะไรมาก แขนเรียวขาวจึงกอดคอน้ำปั่นแล้วพากันเดินไปที่โรงอาหาร

 

การเข้าห้องน้ำหลังกินข้าวเสร็จเป็นอะไรที่จำเป็นต่อผู้หญิงมาก โดยเฉพาะการเติมแต่งเครื่องสำอางบนใบหน้า ทำให้กินเวลาเข้าเรียนมาเกือบสิบนาที

เท้าเล็กสี่เท้ารีบจ้ำอ้าววิ่งอยู่บนตึกเรียนเพราะถ้าพลาดไปอีกสักห้านาทีล่ะก็ พวกเธอคงได้พลาดข่าวสารการไปทริปของคณะแน่ๆ

 

ผลัก!

 

ทันทีที่หญิงสาวสองคนพรวดพราดเข้ามา อาจารย์ประจำวิชาที่กำลังจะอ้าปากเป็นต้องหุบลงทันทีแล้วมองมาด้วยสายตาดุดัน

 

"มัวยืนกันอยู่ทำไม ไปหาที่นั่งสิ!"

 

น้ำปั่นและแพรวรีบวิ่งไปหาที่นั่ง ด้วยความบังเอิญที่ว่างมันดันเหลือแค่ตรงกลางห้องหนึ่งที่และท้ายห้องหนึ่งที่ แพรวที่เดินไวกว่าจึงนั่งลงตรงที่ว่างกลางห้อง น้ำปั่นจึงต้องเร่งฝีเท้าไปยังหลังห้องทันที แต่พอมาถึงดวงตาคู่สวยกลับต้องเบิกออกกว้าง ที่นั่งที่ว่างมันดันอยู่ข้างฟาส ถัดจากฟาสไปก็คือฟีนิกซ์ โซนิกซ์ และโนอาร์ สายตาหลายคู่ทั่วทั้งห้องยังจับจ้องมาที่เธอ รวมถึงแพรวที่ขยับปากสั่งเธอว่า 'นั่งลงๆๆ' เธอเลยต้องจำใจหย่อนก้นลงข้างๆฟาส ฟาสทำท่าจะทักเธอแต่ใบหน้าสวยออกแววกังวลแล้วส่ายหน้าเบาๆ ฟาสยกมือขึ้นเหนือโต๊ะแล้วทำรูปโอเค เขาเข้าใจดีว่าเธอคงไม่อยากเป็นจุดสนใจ เพราะปกติกลุ่มเขาก็ไม่ค่อยทักใครมั่วๆอยู่แล้ว ขนาดคนที่พึ่งจะนอนกระแทกกันเมื่อคืน พ้นวันไปเขายังไม่คิดจะรู้จักเลย

การกระทำของฟาสและน้ำปั่นอยู่ในสายตาของฟีนิกซ์ตลอดเวลา ร่างสูงนั่งไม่ติดเก้าอี้จิตใจขุ่นมัวคิดแต่เรื่องสัปดล ก็ปกติไอฟาสมันไม่เคยละมุนกับใครแบบนี้ แต่ตั้งแต่วันที่น้ำปั่นก้าวเข้ามา ไอฟาสก็ดูนุ่มนวลผิดหูผิดตา ในใจก็โยนความผิดไปให้อีกฝ่ายที่บังอาจมาทำให้เพื่อนเขาดูผิดปกติ หรือจริงๆแล้วไอฟาสจะชอบน้ำปั่น

 

"เฮ้ยฟีนิกซ์เรื่องกิจกรรมทริปมึงเอาไงวะ?"

 

ถึงแม้สายตาและจิตใจจะเพ่งเล็งไปที่ชายหญิงที่นั่งข้างๆ แต่หูก็ยังคงฟังอาจารย์อยู่ตลอดเวลา จึงรู้ว่าโนอาร์ถามถึงเรื่องอะไร

 

"ตามนั้นแหละ มันให้เราเข้าร่วมก็เข้าไป ขี้เกียจรำคาญ!"

 

ฟีนิกซ์ตอบโนอาร์แล้วเน้นเสียงมาทางน้ำปั่นในช่วงท้ายประโยคอย่างหงุดหงิด แต่น้ำปั่นไม่ได้สนใจ เธอยังคงทำเป็นฟังอาจารย์ทั้งๆที่รู้ว่าถูกฟีนิกซ์จ้องจับผิดเรื่องฟาส ทำไมเธอจะต้องเดือดร้อนด้วย ในเมื่อเธอบริสุทธิ์ใจ ไม่เคยคิดกับฟาสเกินเพื่อน ใครจะคิดยังไงก็ชั่ง เธอไม่สนใจหรอก ตอนนี้ขอเพียงแค่งานแล้วก็เงินเท่านั้นพอ

 

สายตาแทบทุกคู่ในห้องต่างก็จ้องเธอด้วยความอิจฉาริษยา ไม่มีใครกล้าคิดจะไปนั่งใกล้ดาร์คมูนเลยสักคนถึงแม้จะอยากใกล้ชิดจนตัวสั่นก็เถอะ แต่สายตาเย็นชาของคนทั้งกลุ่มมันสั่งห้ามพวกหล่อนทั้งหลายว่า 'อย่ามายุ่ง' ถึงแม้พวกเขาจะหยิ่งมากสักแค่ไหน ก็ไม่อาจล้มเลิกความตั้งใจที่จะรักและครอบครองหัวใจพวกเขาได้ แต่มันกลับยิ่งเพิ่มความสนใจมากขึ้น

 

"ใครที่จ่ายเงินค่าออกทริปเลยวันที่กำหนดไป จะต้องถูกทำโทษ! อยากรู้ว่าทำโทษยังไงก็เข้าไปดูในเพจของคณะ เพราะประธานรุ่นเป็นคนกำหนด ยังไงก็ตรงต่อเวลากันด้วย เพราะเงินที่เก็บไปเราก็ต้องไปใช้จ่ายเกี่ยวกับทริปเหมือนกัน"

 

เสียงอาจารย์วัยกลางคนประจำวิชาเอ่ยเสียงจริงจัง ทุกคนไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย เพราะมีพร้อมจ่ายกันอยู่แล้ว แต่สำหรับน้ำปั่น เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก เธอพึ่งใช้เงินเก็บซื้อมือถือเครื่องใหม่แทนเครื่องเก่าที่หายไป แล้วก็ดันบ้าจี้ตามยัยแพรว ซื้อเครื่องหรูแพงหูฉี่จนเงินเกือบหมด เงินที่เหลือก็ต้องใช้กินอยู่ทุกวัน ไม่พอที่จะจ่ายค่าทริปของคณะเลย

 

ตลอดเวลาสองชั่วโมงที่อาจารย์สอน น้ำปั่นเอาแต่คิดหาทางว่าจะทำยังไงให้ทำความสะอาดบ้านที่สนามให้เสร็จไวๆ ถ้าบ้านเสร็จ เงินหมื่นก็ถึงมือเธอเร็ว เธอก็จะไม่ถูกทำโทษเรื่องจ่ายเงินช้า ไม่รู้ว่านั่งหมกมุ่นเรื่องบ้าบอนี่นานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีก็โดนนิ้วยาวของฟาสสะกิดที่ไหล่แล้ว

 

ใบหน้าสวยหันไปมองฟาสเชิงคำถาม ฟาสจึงเหลือบตาไปทางหน้าห้อง น้ำปั่นหันไปมองก็พบว่าอาจารย์ออกไปแล้ว และทุกคนก็กำลังทะยอยออก ฟาสแค่ต้องการจะออกไป แต่ถ้าน้ำปั่นยังนั่งอยู่พวกเขาก็ไม่สามารถเบียดตัวเดินออกไปได้ ทันทีที่หญิงสาวรู้ตัว เธอก็รีบลุกขึ้นอย่างไวแล้วหลบไปด้านหลังให้ดาร์คมูนเดินผ่านหน้าไปทีละคน เธอแอบมองตอนที่ฟีนิกซ์เดินผ่าน แต่ร่างสูงไม่ได้มองเธอเหมือนที่เธอคิด เขาเดินผ่านไปเฉยๆแต่ก็ไม่ลืมที่จะส่งกระแสความเย็นชามาให้จนเธอรู้สึกได้

 

 

 

ความคิดเห็น