โกดังไดอารี่
email-icon facebook-icon

ขอ 1 เม้นต์ 💬 1 ไลค์ 👍 เป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยนะคะ 🤗✌✌✌✌

ยิ่งใกล้ 1 ความสัมพันธ์ที่เหินห่าง 3

ชื่อตอน : ยิ่งใกล้ 1 ความสัมพันธ์ที่เหินห่าง 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 443

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2562 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยิ่งใกล้ 1 ความสัมพันธ์ที่เหินห่าง 3
แบบอักษร

 

 

น้ำปั่นยืนอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ ทำให้ฟาสขมวดคิ้วหนาเข้าหากัน งงกับอาการของคนสวยที่เขาพึ่งจะเอ่ยชวนขึ้นรถ

 

"ฉันรู้นะว่าเธอจะมาสมัครงานใช่มั้ย? ยินดีด้วย เพราะฉันจะรับ"

 

ใบหน้าหล่อของชายหนุ่มยิ้มหวานส่งมาให้เธอ นั่นทำให้เธอยิ่งแปลกใจกับคำพูดของเขา รับเธอเข้าทำงานแล้วอย่างงั้นเหรอ? นี่เธอควรจะดีใจหรือเสียใจดี ฟาสรับ แล้วฟีนิกซ์จะรับเธอหรือเปล่า? เพราะเธอมีวีรกรรมกับฟีนิกซ์อยู่ไม่น้อย บางทีก็ไม่กล้าสู้หน้าเขาเลยด้วยซ้ำ

 

"เงินดีกว่างานที่เธอเคยทำแน่นอน ถ้าอยากทำจริงๆก็ขึ้นรถมา..."

 

สีหน้าฟาสฉายแววขี้เล่น แต่เสียงเข้มที่เปล่งออกมามันดูจริงจัง เหมือนกำลังยื่นคำขาดให้เธอ

 

"ค่ะ"

 

น้ำปั่นจำใจต้องตอบรับไว้ก่อนเพื่องานและเพื่อเงิน เพราะถ้าจะให้กลับไปทำร้านเหล้าอีกเธอไม่เอาแน่ๆ ลองเสี่ยงเข้าไปดูสักตั้ง หลังจากนี้จะเจออะไรค่อยว่ากันอีกที ดูจากลักษณะของฟาสแล้ว ก็น่าจะเป็นคนไว้ใจได้ หญิงสาวไม่รอช้ารีบขึ้นรถแรมโบกินีสีขาวทันที เพราะตรงนี้เริ่มมืดและมันก็น่ากลัวมาก

 

รถแล่นมาตามทางเข้าได้สักระยะหนึ่งแล้ว เมื่อได้นั่งรถเข้ามาจึงรู้ว่ามันไม่ได้ใกล้เลยสักนิด หากเธอเดินเข้ามาเองคงไม่พ้นชั่วโมงแน่ๆ

 

"รู้มาจากใครว่าทีมเราเปิดสนามวันนี้ที่นี่?"

 

ฟาสหันมาถามแล้วยิ้มให้จนเห็นฟันขาว ภายนอกเขาเป็นคนดูขี้เล่นยิ้มเก่ง แต่ภายในดูเหมือนจะเป็นคนจริงจัง เพราะฟังแต่ละคำพูดมันดูเจาะจงบังคับให้ต้องตอบ

 

"คือ.....พี่ผู้หญิงคนหนึ่งที่บาร์บีบีเอ....เขาแนะนำฉันให้มาลองสมัครดู"

 

น้ำปั่นตอบกลับไปท่าทางประหม่า ก็เธอพึ่งจะเคยได้ใกล้ชิดกับหนุ่มดาร์คมูนครั้งแรก แถมยังได้นั่งรถของฟาสด้วยจะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง กับฟีนิกซ์นั้นไม่ถือว่าใกล้เพราะยืนระหว่างอ่างล้างมือขั้น ระยะก็ห่างพอสมควรแถมประโยคที่คุยกันยังดูไม่ปลอดภัยอีกด้วย แล้วแต่ละคนในดาร์คมูนหน้าตาไม่ใช่หล่อดูดีธรรมดา แต่โครตจะหล่อแบบแบ๊ดๆและดูดี ทั้งเท่ห์ ทั้งมีเสน่ห์ เอาเป็นว่าหน้าเทพบุตรทั้งห้าทำวัวตายควายล้มทั้งประเทศเลยล่ะ ฟาสพยักหน้าช้าๆสองสามครั้งในขณะที่สายตามองตรงไปข้างหน้าเหมือนกำลังนึกออกว่าผู้หญิงที่น้ำปั่นหมายถึงคือใคร

 

"อืม แล้ว.....รู้เหรอว่างานอะไร?"

 

ฟาสหันมามองน้ำปั่นแวบนึงหลังจากที่ถามจบ แล้วหันกลับไปมองทางต่อไม่ได้ยิ้มให้เหมือนก่อนหน้านี้

 

"ฉัน.....ไม่รู้"

 

น้ำปั่นส่ายหน้าพรืดจ้องมองฟาสด้วยแววตาสั่นไหวเพราะเธอไม่รู้จริงๆ พี่ที่แนะนำงานมาก็ไม่ได้บอกอะไร

 

"งานที่เธอต้องทำน่ะ.....คือเดินตามหลังเฮียฟีนิกซ์นะ"

 

"ห๊ะ!!?"

 

น้ำปั่นหันควับหาฟาสทันที ดวงตาคู่สวยเบิกโพลง ปากบางเล็กๆสีแดงระเรื่ออ้าออกกว้าง เธอรู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ตัวอย่างจัง อะไรคือต้องเดินตามหลังฟีนิกซ์ เป็นเบ๊ให้เขาหรือไงกัน เธอรับอารมณ์และรับมือรับเท้าเขาไม่ไหวหรอกนะ! ดูจากวันนั้นที่ซ้อมสามคนนั้นไป หน้าแหกเลือดอาบกันทุกคน

 

"ตกใจอะไรขนาดนั้น เฮียฟีนิกซ์มันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นหรอก ไม่ต้องกลัว....เธออยู่กับมันปลอดภัยแน่นอน"

 

ฟาสหันมาบอกสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนจะขำในท่าทางของหญิงสาวก็ไม่ปาน ท่าทางฟาสดูมั่นใจในตัวฟีนิกซ์มาก จนเธอเองเริ่มไม่แน่ใจว่าพวกเขาเป็นคนยังไงกัน ฟาสเองก็นึกสงสัยคนข้างๆ ทำไมหญิงสาวข้างกายต้องกลัวเฮียของเขาขนาดนั้น หรือว่ารู้จักกันมาก่อน แต่ก็ไม่น่าใช่ เฮียฟีนิกซ์ไม่เห็นจะพูดอะไรเลยตอนที่คุยกันเรื่องของเธอที่โรงอาหาร

 

"เอ่อ....คือ....ทำไมต้องเดินตามฟีนิกซ์?"

 

น้ำปั่นค่อยๆเอ่ยถามอย่างกลัวๆ เธอกลัวในคำตอบ กลัวว่ามันจะเป็นในแบบที่เธอคิด

 

"ฮ่าๆๆ เธอนี่กลัวมันเวอร์ไปนะ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ถือกระดาษตามหลังมัน พอมันบอกว่าใครเช่ากี่ชั่วโมงเป็นเงินเท่าไหร่แล้วก็เก็บเงินให้มันแค่นั้น บางทีจะมีคนมาเช่าสนามเราเพื่อแข่งขันกัน ซึ่งเราจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการแข่งของเขา หรือบางทีทางเราอาจจะเป็นเจ้าภาพเปิดท้าแข่งเอง แล้วแต่อารมณ์ของทีม"

 

ฟาสไหวไหล่แบบไม่หยี่ระอะไร ท่าทางสบายๆของฟาสทำให้น้ำปั่นรู้สึกผ่อนคลาย รวมทั้งคำตอบของฟาสเองก็ทำให้เธอโล่งใจ

 

"ถึงแล้ว.."

 

ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อฟาสก็ตัดบทออกมา น้ำปั่นหันไปมองรอบนอกก็พบว่ารถหยุดจอดแล้ว

 

ด้านหน้ารถที่เธอนั่งคือบ้านหลังหนึ่ง มันไม่ใช่บ้านเก่าแต่ก็ไม่ได้ใหม่ไปซะทีเดียว ข้างหน้าเป็นเหมือนโรงจอดรถลานกว้างหลังคาสูงโปร่ง มีชั้นเหล็กตั้งติดผนังบ้านแต่ละชั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์ตกแต่งซ่อมรถ มีแรมโบกินีสีดำจอดอยู่เหมือนกำลังถูกเสริมแต่ง ถัดไปด้านข้างมีบิ๊กไบท์คันใหญ่สีแดงส้มถูกตั้งขาคู่และมันก็กำลังถูกเสริมแต่งเช่นกัน เสียงของรถที่ถูกเบิ้นแรงๆดังเข้ามาถึงในรถ ดาร์คมูนอยู่กันครบทีม ทำให้เธอมีอาการสั่นอยู่ไม่น้อย มือบางที่สั่นนิดๆค่อยๆเปิดประตูก้าวเท้าลงมาอย่างประหม่า ดวงตาคู่สวยมองไปยังหนุ่มๆทั้งห้าอย่างเคาะเขินและกังวล ตอนนั้นยังไม่มีใครเห็นเธอเลยเพราะฟาสลงไปก่อน และเพื่อนๆก็คิดว่าฟาสมาคนเดียวจึงไม่ได้สนใจทางประตูรถอีกฝั่ง

 

มิกเซอร์กำลังนั่งติดพื้นทำบางอย่างเกี่ยวกับล้อรถโดยมีฟีนิกซ์ยื่นอุปกรณ์ให้ตามคำเรียกร้อง ส่วนโนอาร์ก็กำลังนั่งเลือกเอกสารบางอย่างอยู่บนโต๊ะทำงานติดประตูบ้าน ฟาสที่ลงไปจากรถก่อนโดยทิ้งหญิงสาวเอาไว้กำลังก้มดูบิ๊กไบท์คันใหญ่และเบิ้นมันติดต่อกันเพื่อเช็คเสียง โซนิกซ์กำลังดูรูปรถในแผ่นโปสเตอร์ขนาดกลางอยู่อย่างพิจารณา ดวงตาคมได้มองผ่านมาทางรถฟาสพอดี จึงปะทะเข้ากับหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ดูสวยจนบาดใจยืนอยู่ข้างๆรถของเพื่อน

 

พรวด!

 

โซนิกซ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันทีที่เห็นหญิงสาว มือไม้อ่อนกระทันหันปล่อยแผ่นโปสเตอร์ล่วงหล่นลงพื้น สีหน้าเขาตกตะลึงแต่ดวงตากลับเป็นประกาย

 

"นั่นน้ำปั่นหนิ!"

 

โซนิกซ์ตะโกนเสียงดังลั่นทำให้ทุกคนเงยหน้ามองไปทางรถของฟาส

 

"มากับกูเอง.."

 

ฟาสเอ่ยแล้วก้มดูรถบิ๊กไบท์ของฟีนิกซ์ต่อโดยไม่ตื่นเต้นอะไรเพราะเขาเป็นคนพาเธอเข้ามาเอง

 

.....แต่น้ำปั่นนี่สิ!

 

เนื้อตัวเธอเกร็งไปหมดเมื่อถูกทุกคนจ้องมาที่ตัวเองอย่างกับเธอเป็นคนแปลกหน้า แต่มันก็น่าจะแปลกสำหรับพวกเขาน่ะถูกแล้ว เพราะมีแต่เธอที่รู้จักพวกเขาแต่พวกเขาไม่รู้จักเธอเลยสักนิด โดยเฉพาะสายตาคมของฟีนิกซ์ เธออ่านสายตาคู่นั้นไม่ออกจริงๆว่าเขากำลังคิดอะไร จะตวาดเสียงแข็งไล่เธอออกไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ หรือจะของขึ้นตะเบ็งเสียงข่มขู่เรื่องเมื่อวาน ฟีนิกซ์ใช้สายตาไล่มองร่างบางที่ยืนอยู่ไม่ไกล สายตาคู่นั้นกำลังถามเธอว่ามาทำไม? มาทำอะไรที่นี่? แต่ไม่ได้เอ่ยออกมาเท่านั้นเอง

 

"เฮียฟาส...พี่น้ำปั่นเป็นแฟนเฮียเหรอ?"

 

มิกเซอร์เอ่ยถามฟาสหน้าตาจริงจังพลันสายตาก็มองไปที่พี่สาวคนสวยอย่างกับอยากจะกลืนกิน ฟีนิกซ์จ้องฟาสทันทีที่ได้ยินรุ่นน้องถามคำถามนั้นและรอฟังคำตอบอย่างไม่ลดละสายตารวมถึงคนอื่นๆก็มองฟาสอย่างต้องการคำตอบเหมือนๆกัน

 

"มึงจะบ้าเหรอไอมิก! เออเฮีย.....น้ำปั่นมาสมัครงาน กูรับเขาแล้วเรียบร้อย"

 

ฟาสตอบเสียงแข็งใส่เด็กหนุ่มรุ่นน้องก่อนจะหันมาบอกกับฟีนิกซ์พร้อมกับยักคิ้วให้เพื่อนหนึ่งข้างอย่างสบายอารมณ์

 

"มึงไปเจอเขาได้ไงไอฟาส?"

 

โนอาร์ที่นั่งเงียบมานานเอ่ยถามขึ้นหน้านิ่งในขณะที่กำลังแยกเอกสารกองโตตรงหน้า

 

"หน้ารั้วนู่น! เห็นกำลังเดินเข้ามาเลยรับมาด้วย ไม่งั้นคงเดินเข้ามาเป็นชั่วโมง"

 

"รู้ข่าวมาจากไหนว่าที่นี่รับคนเข้าทำงาน"

 

ฟีนิกซ์เอ่ยถามเสียงเรียบในขณะที่กำลังนั่งยองๆถือประแจอยู่ในมือเหวี่ยงเล่นจ้องหญิงสาวอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ

 

"เอ่อคือ.....พี่ที่บาร์บีบีเอเขาแนะนำฉันมา แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่าที่นี่เป็นของพวกนาย ถ้าฉันรู้ฉันคง......"

 

หลังจากที่ตอบคำถามของฟีนิกซ์แล้ว น้ำปั่นก็รีบอธิบายเพื่อที่จะให้พวกเขาเข้าใจว่าเธอไม่ได้ตั้งใจเข้าหาทีมดาร์คมูน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยสั่นระริกนึกกลัวชายหนุ่มตรงหน้าเพราะสายตาคมพวกนั้นจ้องมาที่เธอไม่วางตา เว้นก็แต่ฟาสคนเดียว

 

"คงไม่มาน่ะเหรอ? เหอะ!....กลัวอะไร?"

 

ฟีนิกซ์ยกยิ้มที่มุมปากเหมือนต้องการจะเยาะเย้ย ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วค่อยๆเดินมาหาเธอช้าๆ ขณะที่ในมือก็ยังคงถือประแจอยู่ ชุดนักศึกษาเปื้อนคราบน้ำมันดำๆเล็กน้อย แต่ใบหน้าหล่อคมคายยังคงฆ่าเธอให้ละลายได้ตลอดเวลา

 

"เอ่อ....ฉ....ฉัน......"

 

น้ำปั่นถอยหลังหนึ่งก้าวเมื่อฟีนิกซ์เริ่มเดินเข้ามาใกล้ เขายังคงยกยิ้มที่มุมปากอยู่ตลอดเวลา เธอเริ่มรู้สึกกลัวทุกคนและคิดว่าตัวเองไม่น่าหลงเข้ามาที่นี่เลย จนกระทั่งฟีนิกซ์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า สายตาคมจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างมาดมั่น

 

"ถ้าอยากได้งานก็เลิกกลัว! แล้วเข้ามา..."

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น