anusarafon
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลิขิตรักยัยปีศาจ 4

ชื่อตอน : ลิขิตรักยัยปีศาจ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 79

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2562 14:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลิขิตรักยัยปีศาจ 4
แบบอักษร

มันเหลือบไปมองพี่ธีที่นอนอยู่ แล้วเดินเข้าไปหาพี่ธีแล้วดึงมีดออกมา

"คิดจะฆ่าพี่ชายฉันรอไปอีก 10 ปีเถอะ "

ฉันเตะมือข้างที่มันถือมีด มันเซไปข้างหลัง แล้วใช้จังหวะที่ฉันไม่ทันระวัง จ้วงมีดเข้ามาอีกครั้ง แต่พี่ฉัตรออกมาจับแขนมันทัน มีดก็เลยยังไม่โดนฉัน พี่ฉัตรบิดมือมันไปข้างหลัง แล้วถีบมันออกไป

"เป็นอะไรรึเปล่า ยูนา"

"ไม่เป็นไร" พวกเราคุยกันโดยที่ไม่ทันสังเกตุหน้าพวกมันที่กำลังยิ้มกริ่ม

"ยูนา เอ! เธอคือน้องสาวของไอ้ธีรวิศ เหรอ"

ไอ้ตัวหัวหน้าหันมาถามฉัน

"แล้วยังไง ฉันจะใช่หรือไม่ใช่น้องสาวเขา แล้วพวกแกยุ่งอะไรด้วย"

"มันก็ไม่ใช่ ธุระอะไรของฉันหรอก แต่นายของฉันสืบประวัติไอ้ธีรวิศมา แต่ไม่ยักจะเจอประวัติเธอเลยนะ"

แล้วมันก็พูดต่อว่า

"หรือว่าเธอคือ คนที่ไอ้ธีรวิศซ่อนเอาไว้จากสายตาพวกฉันมาตลอด" ใช่ซ่อนเอาไว้ แต่วันนี้ฉันจะทำให้พวกแกรู้จักฉัน

 

กฤตนัย Talk

“วิน ไปโรงพยาบาล ด่วนเลย”

ผมเรียกอนาวินแล้ว วิ่งนำไปที่รถ

“มีเรื่องอะไรครับอา”

“มีคนบุกเข้ามาฆ่าธี ตอนนี้ยูนา กับฉัตรกำลังรับมืออยู่ แต่อาคิดว่าน่าจะไม่ไหว ไปเถอะ”

ผมบอกวิน แล้วรีบขับรถไปโรงพยาบาลพอดี พอขับรถมาถึงโรงพยาบาล ก็มีบุรุษพยาบาลวิ่งมาบอกผมว่าห้องที่ธี พักรักษาตัวอยู่ มีคนบุกรุก พวกเขาเห็นว่ามี คนตายเลยรีบแจ้งตำรวจ พอได้ยินว่ามีคนตาย ผมกับวินก็รีบไปที่ห้องทันที

ยูนา Talk

อยู่ๆ ก็มีผู้ชายอีกคนวิ่งเข้าห้องมา

“พี่ตำรวจแห่กันมาเยอะมากเลย แล้วพวกของมันก็มาถึงแล้วเหมือนกัน เรารีบถอยเถอะ” อากฤตมาแล้ว เฮ้อโล่งอก

“อะไรนะ นี่แกแอบส่งข่าวหรอ”มันหันไปพูดกับผู้ชายที่เพิ่งเข้ามา แล้วหันมามองหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง

ฉันไม่พูดอะไร แต่ยืนยักคิ้วให้มันอย่างกวนๆ

“เอาไงดีละ มาสู้กับฉันต่อ หรือว่าจะยอมแพ้”

“ยอมแพ้เธอ เสียชาติเกิดชะมัด”

“งั้นก็เข้ามาเลย” มันกำลังจะเดินเข้ามา แต่ถูกลูกน้อง รั้งเอาไว้ก่อน

"หนีก่อนเถอะพี่ ไป"

ฉันเห็นมันกำลังจะหนี ก็เข้าไปเตะหลังมัน ฉันกำลังเตะซ้ำ แต่ถูกมันจับขาไว้ แล้วใช้ศอก แทงลงไปที่ขาซ้ำๆ

เมื่อมันเห็นฉันเจ็บก็ปล่อยขา แล้วถีบเข้าที่ท้องจนฉันถลาไปชนเสาน้ำเกลือ จนมันตกมาใส่หัว มันจึงอาศัยจังหวะนั้น หนีออกไป

"ยูนา/ยูนา" เสียงอากฤตนิ พี่วินด้วยหรอ

"วินห้ามเลือดก่อน" เลือดเหรอ สงสัยหัวแตกแน่เลย

"พวกมันหนีไปแล้ว คงวางแผนมาอย่างดี ตอนนี้อาให้ท้องที่ที่เกี่ยวข้องตามรถที่คนร้ายใช่ก่อเหตุ แล้วก็เรื่องกล้องวงจรปิด" พูดจบก็เดินมาดูอาการฉัน

"เป็นยังไงบ้างเนี่ย หลานอา"

" ไม่เป็นอะไรมากค่ะ นิดเดียว" มันคงแค่ถากๆ แผลไม่ใหญ่

หลังจากดูอาการฉันซักพัก ก็มีคนเปิดประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว

พรวด

"ยูนา แกเป็นอะไรมากหรือเปล่า ฉันรู้ข่าวแล้วก็เลยรีบมา" อ่อ ยัยปรางแม่คนเว่อร์นี่เอง

"ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่โดนเสาน้ำเกลือฟาดนิดเดียว"

"งั้นฉันทำแผลให้นะ"

"อืม" หลังจากยัยปรางนั่งทำแผลให้ฉันเสร็จ ก็นั่งโทษตัวเองว่ามาช่วยฉันไม่ทัน เพราะตัวเองติดตรวจคนไข้อีกตึกนึง

"นี่ไม่เป็นไรหรอก มันไม่ใช่ความผิดแกเลย อย่าคิดมากนะ"

"อืม ก็ได้" ขี้น้อยใจจริงๆเลยเพื่อนฉัน

“ยู...ยูนา” ฉันนั่งปลอบยัยปรางอยู่ สักพักก็ได้ยินเสียงใครสักคนเรียกฉัน พอหาที่มาของเสียงที่เรียกเจอ ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความดีใจ

“น้ำ แคก แคก ขอ..น้ำหน่อย” พี่ธี พี่ธีฟื้นแล้ว

“ได้ๆ เดี๋ยวฉัตรเอาให้”

“อาครับ ท้องที่ ...อ้าวไอ้ธี ฟื้นแล้วหรอวะ" พี่วินที่ออกไปติดตามเรื่องคนร้าย เห็นพี่ธีฟื้นแล้วก็ดีใจไม่แพ้พวกเราเลย

"เออ ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอกเว่ย" เออฟื้นมาปุ๊ป ก็กวนเลยนะ

“นี่นี่ อย่าเพิ่งชวนคุย ฉันขอตรวจก่อน" ยัยปรางที่หันมาดุเรา ก็เข้าไปตรวจพี่ธี

"คุณเป็นยังไงบ้างคะ ปวดหัวไหม"

"มีปวดนิดหน่อยครับ แล้วก็ขมคอด้วย"

ยัยปรางตรวจพี่ธีอยู่สักพักก็หันมาบอกอาการของพี่ธี

"โอเค โดยรวมถือว่าดีมากนะคะ ฉันชื่อปรางนะคะเป็นเพื่อนยัยยูนา ส่วนคุณชื่อธีรวิศ เป็นพี่ชายเพื่อนฉันนะคะ"

แนะนำตัวเองก็ได้ด้วย เริ่ดจริงเพื่อนฉัน

"พี่ชายแก หลังจากฟื้นนี่ อาการปกติดีนะ ถ้ากินยาให้ตรงเวลาไม่มีอาการแทรกซ้อน อีก 2 วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะ"

"จริงหรอ ฉันขอบใจแกมากเลยนะ"

"ไม่เป็นไร เอาไว้เลี้ยงข้าวตอบแทนฉันก็พอ แต่ต้องเป็นที่บ้านแกนะ" ให้คนอื่นเลี้ยงข้าว แล้วยังจะเรื่องมากอีก

"ได้ ดิแกว่างวันไหนบอกฉันแล้วกัน"

"อืมโอเค งั้นฉันไปทำงานต่อนะ ปรางไปก่อนนะคะทุกคน" บอกลาฉัน แล้วก็ลาคนอื่นต่อ ก่อนจัออกไปทำงาา

"พี่ธี โอเคแล้วนะคะ ยังเจ็บตรงไหนอยู่รึเปล่า ยอกยูได้นะ"

“พี่ไม่เจ็บแล้ว แต่เห็นเราลำบากแล้วพี่อยากจะให้เรากลับไปอยู่เกาหลีเหมือนเดิมจริงๆ”

"ไม่เอานะคะ ยูจะอยู่กับพี่ธี แล้วก็อากฤตค่ะ"

ฉันที่พูดอยู่กับพี่ธี ก็ได้ยินเสียงถอนหายใจดังออกมา

"เฮ้อ! พี่ชายฟื้นแล้ว งั้นพี่เองก็คงไม่มีความหมายแล้วสิ"

นั่นไงเสียงที่พูดออกมา เหมือนงอนฉันเลย

"โธ่ ใครจะใจร้ายลืมพี่ธีได้ลงคอละคะ" นั่นสิ งอนเป็นเด็กไปได้

“พี่ธีไม่ ต้องเป็นห่วงยูหรอกค่ะ ยูอะดูแลตัวเองได้และอีกอย่างยูคิดว่า จะเข้าทำงานที่องกรณ์ ด้วยนะคะ" ใช่นี่คือเหตุผลที่ฉันกลับมา กลับมาช่วยงานที่บ้าน และกลับมาแสดงตัวให้พวกมันรู้ ว่าฉันเป็นใครตอนนี้ข่าวที่พวกมันรู้ว่าฉันกลับมา คงถึงหูเจ้านายมันแล้ว คราวนี้คงมีเรื่องให้ต้องเหนื่อยอีกมาก

"คิดดีแล้วหรอ" พี่ธีถามฉัน ฉันรู้ว่าพี่ธีคงไม่อยากให้ฉันมาเสี่ยงกับเรื่องนี้

"ค่ะ ยูตัดสินใจแล้ว พี่ธีเองก็ไม่ต้องกังวลนะคะ รีบๆหายเราจะได้กลับบ้านกัน นะคะ"

" ครับ พี่จะรีบๆหาย"

“เอาละ อายังมีงานที่ต้องทำต่อ คงต้องกลับก่อนนะ อาให้คนจากกองกรณ์ของเรา มารักษาความปลอดภัยให้แล้ว พวกมันคงไม่มาหาเราที่โรงพยาบาลแล้วละ” อากฤตหันไปพูดกับพี่ธี

“อาไปเถอะครับ เดี๋ยวผมจะ อยู่ที่นี่เองครับ”

“เอางั้นหรอวิน ”

“ครับ งานที่หน่วยไม่มีอะไรมากแล้วครับ"

"โอเค งั้นอาฝากทุกคนด้วย " อากฤต พูดกับพี่วินแล้วหันไปพูดกับพี่ฉัตรต่อ

"แล้วเราละ จะกลับพร้อมอาเลยไหม"

"ฉัตรขออยู่ต่อได้ไหมคะ ยังไม่อยากกลับบ้านค่ะ"

พี่ฉัตรพูด แล้วก็ทำหน้าเศร้าๆ ทำไมไม่อยากกลับบ้านละ

" แต่ถ้าพ่อเรารู้ ว่าเรามาอยู่ที่นี่ จะเป็นเรื่องใหญ่นะ"

"นั่นนะสิฉัตร กลับบ้านไปก่อนเถอะ ธีโอเคมากแล้ว ไม่ต้องห่วง"

"งั้นก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้ฉัตรมาเยี่ยมใหม่นะคะ"

พูดเสร็จเธอก็เดินออกไปพร้อมอากฤตเลย

กฤตนัย Talk

"ฉัตรอามีเรื่องอยากถาม" หลังจากขับรถมาสักพัก ผมก็เปิดประเด็นถามเรื่องที่ผมอยากรู้

"อาจะถามเรื่องธี หรอคะ"

"ใช่ วันนั้นฉัตรไปเจอธีได้ยังไง แล้วรู้ได้ยังไง ว่าธีกำลังโดนตามเก็บ"

"มันก็แค่บังเอิญค่ะ ฉัตรไปหาธีที่บริษัทตามปกติ แต่เลขาธีบอกว่าธีกลับไปแล้ว ฉัตรก็เลยไปหาธีที่บ้านค่ะ แล้วระหว่างทาง ก็เจอรถธีอยู่กลางถนน สภาพพังยับเยิน ฉัตรตกใจมาก ก็เลยลงไปช่วย แต่นั้นค่ะ ไม่มีอะไรเลย" มันจะบังเอิญเกินไปรึเปล่า

"ส่วนเรื่องที่ธี กำลังโดนตามเก็บอยู่ ฉัตรไม่รู้เรื่องค่ะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าธีกำลังโดนตามเก็บ" พูดจบก็หันมามองหน้าผม พร้อมด้วยสายตาที่อยากรู้

"แล้วอารู้รึเปล่าคะ ว่าพวกไหนที่ต้องการจะกำจัดธี"

"อาก็ไม่รู้ แต่คงจะรู้ตัวเร็วๆนี้แหละ"

"อ่อ ค่ะ"

"มีอะไรรึเปล่า" ผมหันไปถามฉัตรสุดา ที่นิ่งไปสักพัก

"เอ่อ..ไม่มีอะไรค่ะ เดี๋ยวจอดข้างหน้าก็ได้ค่ะ "

"กลัวคนที่บ้านเห็นรึไง"

"ก็ประมาณนั้นแหละค่ะ" เธอพูดแล้วยักไหล่อย่างไม่ค่อยสนใจ

"ขอบคุณมากนะคะอากฤต"

ผมพยักหน้าให้ แล้วเธอก็เดินเข้าบ้านไป

อนาวิน Talk

"ยูนา ไปนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่นั่งเฝ้าพี่ชายเราเอง" ผมบอกยูนา ที่นั่งทำท่าเหมือนจะหลับ

"เอางั้นหรอคะ"

"ครับ พี่มีเรื่องจะคุยกับไอ้ธีเหมือนกัน"

"อ่อ โอเคค่ะ goodnight นะคะ พี่วิน พี่ธี"

แล้วยูนาก็เดินไปที่โซฟา แล้วทิ้งตัวลงนอน เมื่อมั่นใจว่ายูนาหลับแล้ว ผมก็หันมาคุยกับไอ้ธี เกี่ยวกับเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้น

"ตกลงวันนั้นเกิดอะไรขึ้นวะ"

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น