ธีมา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

12 ไม่ได้ซนนะ...หนูแค่อยากช่วยแดดดี้...1

ชื่อตอน : 12 ไม่ได้ซนนะ...หนูแค่อยากช่วยแดดดี้...1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2562 08:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12 ไม่ได้ซนนะ...หนูแค่อยากช่วยแดดดี้...1
แบบอักษร

 

 

 

12 ไม่ได้ซนนะ...หนูแค่อยากช่วยแดดดี้...

“พีท อะไรกัน เสียงเด็กที่ไหนน่ะ เกิดอะไรขึ้น!!??”

คุณนายช่อหทัยร้องถามลั่นอยู่ในโทรศัพท์ แต่ลูกชายไม่ตอบกับเธอแล้ว เพราะพฤทธิ์โยนมือถือแล้ววิ่งเข้าไปช้อนอุ้มร่างจิ๋วเข้าไว้ในอ้อมแขนทันที พ่อหนูเจ็บมือ ร้องไห้โฮ เสียงจ้า ทำเอาทั้งยี่หวาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จยังไม่ทันได้แต่งตัวกับน้องบิ๊กซึ่งเล่นโน้ตบุ๊กอยู่ รีบวิ่งเข้ามาดูอย่างตกใจ

“เกิดอะไรขึ้นคะ น้องบูมร้องไห้ทำไม!?”

“น้องบูมถูกน้ำมันในกระทะหกใส่ ฉันจะพาลูกไปหาหมอ!” พฤทธิ์บอกกับยี่หวา แล้วรีบอุ้มน้องบูมออกจากห้องครัว

“เดี๋ยวก่อน รอด้วย ฉันจะไปด้วย!!” หญิงสาวร้องบอกไล่หลังอีกฝ่าย น้องบิ๊กเองก็เช่นกัน

“บิ๊กก็จาไปด้วยคับ!”

“มาเลยลูก ส่วนเธอ รีบไปแต่งตัว แล้วตามฉันไปที่ลานจอดรถข้างล่าง เร็วด้วยนะ ลูกเจ็บมาก” กระแสเสียงของพฤทธิ์นั้น ห่วงใยพ่อหนูน้อยในอ้อมแขนเอามากๆ น้องบูมเอาแต่หลับหูหลับตาแหกปากร้องโฮเพราะความเจ็บปวด น้ำตาเม็ดโตๆร่วงเผาะ มือข้างขวาของหนูน้อยแดงเถือกไปหมด

น้องบิ๊กเห็นน้องชายแล้วก็สงสาร...

เวลาบูมร้องไห้จ้าอย่างนี้ น่าสงสารจนน้องบิ๊กอยากเจ็บแทนเยย...

“ม่ายเป็นไรนะบูม...ม่ายต้องกลัว บิ๊กไม่ปล่อยให้บูมเป็นอาไรหรอก โอ๋ๆ...” น้องบิ๊กลูบหัวปลอบน้องบูม เมื่อพากันเข้ามาในรถของบิดา หนูน้อยทั้งสองนั่งทางตอนหลังของรถ โดยมียี่หวานั่งอยู่ข้างๆคอยดูแลไม่ห่าง

พฤทธิ์รับหน้าที่ขับรถ โดยยี่หวาต้องบอกทางเพราะเขาไม่ชินถนนหนทางที่นี่เหมือนเธอ

“ฮือ...ฮึกๆๆ แม่จ๋า น้องบูมเจ็บ...”

เจ้าตัวเล็กร้องไห้หนักมากจนเหนื่อย เริ่มซาสะอื้นแล้วชูมือแดงแปร๊ดให้มารดาดู ตาโตละห้อย เสียงออดน่าสงสาร

“โอ๋...เด็กดี น้องบูมคนเก่งของแม่หวา แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก มา แม่หวาจะเป่าเพี้ยงให้นะจ๊ะ ไม่เจ็บแล้ว เห็นมั้ย” ยี่หวากอดร่างจิ๋วของลูกชายเอาไว้บนตัก แสร้งเป่าเพี้ยงให้น้องบูมคลายกังวล พร้อมกันนั้นก็ช่วยซับน้ำตาให้ลูกน้อยอย่างสงสารจับใจ

เธอมานั่งประมวลเหตุการณ์แล้ว ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น อย่าบอกนะว่าพฤทธิ์ใช้ลูกให้ทอดแฮมให้ เขาไม่รู้เหรอว่าเด็กยังเล็กมากเกินไป ที่สำคัญ น้องบูมซนมาก หากเป็นน้องบิ๊กก็ว่าไปอย่าง

ยี่หวาอยากต่อว่าเขานัก แต่ติดที่เด็กๆนั่งกันตาโตอยู่ด้วยทั้งคู่ ดังนั้นเธอจึงต้องอดทน ปล่อยพฤทธิ์ให้ลอยนวลไปก่อน เดี๋ยวค่อยสะสาง!

หญิงสาวคาดโทษคนตัวโตด้านหน้า แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อมือเล็กๆของน้องบิ๊กคว้าหมับเข้ามาบนแขนเธอแล้วจับเขย่าเบาๆ

“คุณแม่...อย่าโกรธคุณพ่อเยยนะคับ บูมซนเกินไป คุณพ่อม่ายผิดหรอก” พ่อหนูออกตัวปกป้องบิดา ดักคอเธอไว้ก่อนเลย!

“เอ่อ...จ้ะ แม่เข้าใจ...”

“น้องบูมม่ายด้ายซนนะ น้องบูมเห็นแดดดี้กำลังคุยโทรราศัพท์อยู่ น้องบูมกลัวว่าแฮมในกระทะจาไหม้ ก็เลยจาช่วยแดดดี้ทอดแฮม แต่ทำกระทะตก ร้อนมากเยยคับแม่หวา...”

หนูน้อยเล่าที่มาของอุบัติเหตุ ไม่ได้คิดว่าตัวเองซน มันเป็นเพราะน้องบูมขยันอยากช่วยบิดาต่างหาก!

“จ้ะ น้องบูมไม่ได้ซนลูก หนูอยากช่วยคุณพ่อ แม่หวาเข้าใจแล้ว แต่ว่า...ทีหลังหนูไม่ต้องขยันมากก็ได้นะจ๊ะ แม่หวาหัวใจจะวาย...” ตอนท้ายหลุบมองมือแดงก่ำของน้องบูม แล้วก็ถึงกับน้ำตาซึมออกมาอีก

สงสารลูก ถ้าเป็นได้ แม่อยากเจ็บแทนน้องบูมเหลือเกิน...

“คุณแม่ร้องไห้อีกแย้ว” น้องบิ๊กท้วงเบาๆ ก่อนจะหันขวับไปจ้องน้องบูมเขม็ง สั่งเสียงเข้มงวด “รีบบอกคุณแม่จิ่ ว่าไม่เป็นอารายแย้ว เจ้าเด็กซนขี้แย!” สั่งน้องชายฝาแฝดหน้าขึงขัง ออร่าพี่ชายจอมโหดออกมาทีเดียว

“น้องบูมม่ายด้ายขี้แยนะ โฮ!! แม่จ๋า บิ๊กมาว่าน้องบูมอีกแย้ว!!”

เด็กดื้อแต่ขี้ใจน้อย ปากบอกว่าตัวเองไม่ขี้แยแต่น้ำตาไหลพราก ยี่หวาต้องช่วยกอดปลอบไม่หยุด

“โอ๋...น้องบูมคนเก่งของแม่หวา อย่าร้องจ้ะ พี่บิ๊กก็แค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง”

“จริงเหยอ?” หันไปช้อนตาโตถามพี่ชาย ฝ่ายนั้นทำตาดุมองมาอย่างรำคาญนิดๆ

“บิ๊กม่ายชอบเด็กอ่อนแอ เลิกร้องไห้เดี๋ยวนี้ ม่านงั้นจาไม่เล่นด้วย!”

“ฮึ! ก้อน้องบูมเจ็บนี่...เด็กเจ็บก้อต้องร้องไห้กันทั้งนั้น บิ๊กอ่ะ เป็นเด็กประหลาด” น้องบูมต่อว่าพี่ชายเข้าบ้าง

“บิ๊กประหลาดตรงไหน?” ถามหน้าดุขึง แต่ความจริงแล้วแอบพอใจ ที่น้องบูมเลิกร้องไห้โวยวายแล้ว

“ก้อชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ชอบบ่นน้องบูมกับแม่หวาด้วย...แม่หวาบอกบิ๊กไปจิ่คับ บิ๊กเป็นเด็กประหลาดเนอะ” เจ้าตัวแสบหาพวกยิกๆ

“พี่บิ๊กไม่ได้ประหลาดหรอกจ้ะน้องบูม พี่บิ๊กเป็นห่วงน้องบูมกับแม่หวาไงจ๊ะ น้องบูมต้องเชื่อฟังพี่บิ๊กนะรู้มั้ย” ยี่หวาลูบศีรษะลูกน้อยทั้งสองคน พยายามพร่ำสอนให้น้องบูมเชื่อฟังน้องบิ๊ก

“ฮึ...ตัวเท่ากัน น้องบูมไม่เชื่อหรอก แน่จริงก้อตัวใหญ่กว่าน้องบูมก่อนจิ่ แบร่! โอ๊ย!!” หนูน้อยลืมตัวไปว่ามือเจ็บอยู่ พอยกขึ้นจะดึงตาตัวเองเพื่อปลิ้นตาใส่พี่ชาย ก็เลยเจ็บแปลบ หน้าบู้ น้ำตาคลอกลับมาอีก

ยี่หวาเห็นแล้วก็สงสารเจ้าตัวแสบของเธอจับใจ เลยหันไปเร่งคนขับรถอย่างร้อนใจ

“ขับเร็วๆหน่อยสิคุณ ไม่เห็นเหรอว่าน้องบูมเจ็บมากเลย”

“ถึงแล้วๆ”

พฤทธิ์เลี้ยวรถเข้าไปในโรงพยาบาลขนาดใหญ่เบื้องหน้า เขาเองก็ร้อนใจ ห่วงใยเจ้าตัวน้อยจอมซนไม่แพ้กัน

ดูเถิด...ตอนนี้หน้าจ๋อย คอตก ไหล่ลู่ น้ำตาหยดเผาะขึ้นมาอีกแล้ว!!

 

 

*********************************

***********************

**** เรื่องน้ลงไปเรื่อยๆนะคะ ยังเขียนไม่ถึงไหนเลยค่ะ แฮ่.... สองแสบน้อย ตอนนี้จ๋อยไปหนึ่ง น้องบูมกลายเป็นเด็กเจ้าน้ำตาไปแล้ว (แต่ยังเถียงพี่ชายไม่ยอมแพ้นะ ฮ่าๆๆ) 

ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณรีด ทุกท่านมากๆเลยค่า ^______________<

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น