อากีล่า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6

คำค้น : รัสเซีย ทหาร สงคราม

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 24

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2562 01:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6
แบบอักษร

บทที่ 6

    อากาศหนาวยามค่ำคืนของมหานครลอนดอนไม่อาจพัดผ่านมากระทบผิวกายสีน้ำผึ้งสวยของหญิงสาวได้ ราวกับไออุ่นจากร่างสูงใหญ่ด้านบนได้ปัดเป่าความหนาวเหน็บรอบกายไปเสียจนหมดสิ้น โรซามันด์ไม่สามารถตอบตัวเองได้ว่าเหตุใดจึงพาตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้ อาจเป็นเพราะความอ่อนแอจากส่วนลึกในใจที่เรียกร้องความเห็นใจและคำปลอบประโลมซึ่งหาจากคนอื่นได้ยากเหลือเกิน หรือใจมันง่ายเพียงเพราะหลงใหลความอุ่นของแสงไฟในคืนที่อากาศโหดร้ายเหมือนแมงเม่าที่ยอมบินเข้ากองไฟทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าสักวันไฟจะแผดเผาจนตัวแหลกสลายแต่ก็ยังดื้อดึงจะบินเข้าไปเพียงเพื่อต้องการสัมผัสไออุ่นสักครั้งก่อนสิ้นใจ

   

    สายฝนสาดกระหน่ำด้านนอกไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นลงแต่อย่างใด เหงื่อกาฬยังคงผุดพรายตามไฟปรารถนาที่สุมอยู่ในอก เพียงสองร่างที่กอดก่ายแลกเปลี่ยนไออุ่นจากกายของกันและกัน สองร่างผสานเป็นหนึ่งเดียวความรุนแรงที่กระแทกกระทั้นเข้ามาเหมือนคลื่นกระทบฝั่งในวันที่ท้องทะเลบ้าคลั่ง สมองที่คิดแผนการทุกอย่างในหัวตลอดเวลาบัดนี้กลับขาวโพลน ว่างเปล่า ลืมสิ้นทุกสิ่งที่เคยกัดกร่อนบั่นทอนจิตใจตลอดเวลาที่มีสติ หากเป็นเมื่อก่อนกลิ่นดินปืนผสมกลิ่นคาวเลือดคงพอทำให้ใจหยุดคิดถึงทุกอย่างรอบตัวได้ แต่บัดนี้กลิ่นคาวของกามตัณหาหลอมรวมกับลมหายใจหอบกระเส่า เสียงครวญในลำคอผสานกับเสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบโลนกลับทำให้โลกทั้งใบเลือนหายไปเหลือเพียงหุบเหวสูงชันที่มีเพียงความดำกฤษณาปกคลุม มือใหญ่แข็งแกร่งที่กอบกุมเป็นเหมือนสิ่งเดียวที่ฉุดรั้งให้ลอยสูงขึ้นแต่ทว่าเมื่อขึ้นถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ร่างทั้งร่างก็เหมือนถูกปล่อยทิ้งให้จมดิ่งลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง การเดินมาถึงจุดสิ้นสุดในเวลาที่ล่วงเลยเป็นวันใหม่เสียแล้วแต่สติที่มีอยู่นั้นเลือนรางเต็มทีจนไม่ได้ใส่ใจสิ่งรอบตัวนัก

    “โรสที่รัก คุณทำให้ผมเป็นบ้า” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูไม่ชัดเจนนักเพราะสติที่มีพร่าเลือนเต็มทีก่อนจะดับวูบไปเพราะความเพลีย

    .

    .

    .

    .

    อากาศในลอนดอนยามเช้ามืดไม่ค่อยสดใสนักความหนาวเย็นยังคงปกคลุมไปทั่ว ฉันซุกตัวเข้ากับหมอนข้างเพื่อหาความอบอุ่น จะว่าไปหมอนข้างโรงแรมนี้มันก็แปลกๆ อยู่นะ มีมือกอดด้วย ฉันเหนื่อยเกินจะลืมตาดูแต่พอลองคลำๆ ดู เห้ยมันแปลกจริงๆ นะมีกล้ามด้วย มีซิกส์แพ็คด้วยอุ่นดีอีกต่างหาก แต่เอ๊ะ! ไอ้ที่อยู่ตรงกลางนี่มันอะไรอ่ะ

    “ฮอว์ค ถ้ายังไม่หยุดผมจะเอาให้ลุกไม่ขึ้นเลยนะทีนี้” โอเคมันไม่ใช่หมอนข้าง แต่มันคือสโนว์แมนหน้าเลือด โหดร้าย ทารุณ ไม่มีความเมตตาแก่เพื่อนร่วมโลกด้วย จะว่าไปก็เพิ่งนึกได้ ฉันดีดตัวออกจากผ้าห่มด้วยความรวดเร็ว ภาพตรงหน้าเหมือนฉากหนังอีโรติคแต่หากไม่มองผู้ชายสุดเซ็กส์ซี่ที่คลุมผ้าอย่างหมิ่นเหม่อยู่บนเตียง ความรู้สึกมันเหมือนฉากฆาตกรรมยังไงชอบกลคราบเลือดบนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ กล่องถุงยางอนามัย 3-4 กล่องวางกระจายอยู่ข้างเตียงและคราบขาวขุ่นซึ่งถึงจะเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกในชีวิตก็พอรู้ว่ามันคืออะไร  ฉันก้มมองตัวเองที่ไม่ได้สวมเสื้ออะไรเลยภาพในกระจกบานใหญ่ที่ปลายเตียงสะท้อนรอยจ้ำแดงๆ ที่ลำคอ สภาพเนื้อตัวมีแต่รอยจูบรอยกัดไล่ตั้งแต่ลำคอ เนินอก หน้าท้อง แผ่นหลังและโคนขาด้านใน ข้อมือที่ขึ้นรอยช้ำเป็นรอยนิ้วความปวดแปลบตรงบั้นเอวและความรู้สึกระบมที่ตรงนั้นบ่งบอกว่าเมื่อคืนนี้หนักหน่วงแค่ไหน

    “โทษที เมื่อคืนหลายยกไปหน่อย ถ้าไม่เหนื่อยจะรีบไปทำงานก็ได้นะผมไม่ว่า” ฉันได้แต่ยืนอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาทองไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายความโหดร้าย?นี้ได้

    “ถ้าไม่กลับมานอนก็ไปทำงานหรือจะต่ออีกสักยกดีล่ะ”

    “ไม่ๆ ฉันเหนื่อย ปวดตัวด้วยจะนอนแล้ว” ฉันรีบมุดตัวกลับเข้าผ้าห่มด้วยความเร็วแสงและถูกรวบไปกอดแทบจะทันทีที่สัมผัสเตียง ฉันดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดที่เหมือนหมีพูห์กอดโถน้ำผึ้งมันเหมือนจะดีนะ แต่อะไรสักอย่างที่เสียดสีอยู่ตรงร่องก้นไม่ได้ให้ความรู้สึกดีแม้แต่น้อย

    “คิดอีกทีผมว่าต่ออีกสักยกดีกว่า”

    “ม่ายยยย”

.

.

.

     เสียงแหบห้าวพ่นภาษารัสเซียรัวๆ ใส่โทรศัพท์ปลุกให้ฉันตื่นขึ้นจากนิทรารมณ์ กลิ่นอาหารหอมอบอวลทำให้ฉันจำต้องเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นเพราะเสียงประท้วงจากกระเพาะเป็นสัญญาณเตือนว่าต้องอะไรใส่ท้องสักหน่อย ที่นอนด้านข้างว่างเปล่าแต่ร่างสูงใหญ่ที่ถือถาดอาหารมานั้นเป็นคำตอบว่าทำไมที่นอนด้านข้างถึงไร้ซึ่งไออุ่นแล้ว

    “นี่อาหารเช้าผมไม่รู้ว่าคุณชอบอะไรเลยหามาได้เท่านี้ ผมซื้อยามาให้ด้วย” ฉันมองอาหารเช้าแบบเต็มมื้อทั้งไข่ดาว ไส้กรอก ขนมปัง แฮม มะเขือเทศ เห็ดย่างและอีกหลายอย่างแล้วอดขำกับคำว่าหามาได้เท่านี้ไม่ได้ ถ้าหาได้แบบจัดเต็มคงยกมาทั้งภัตตาคาร

      "เอามาเยอะขนาดนี้กะจะให้ท้องแตกตายเลยหรือไง" ตอนไปรบกินแค่น้ำเปล่า3วันติดกับเรื่องอาหารฉันไม่เรื่องมากอยู่แล้ว ถึงจะมองว่ามันเยอะในตอนแรกแต่พอกินๆ ไปแล้วมันก็หยุดตัวเองไม่อยู่พอรู้ตัวอีกทีอาหารในจานก็เกลี้ยงทุกอย่างแล้ว

      "ไหนตอนแรกบอกเยอะไปไง"

      "นายอุตส่าห์หามาให้กินทั้งทีก็ต้องกินให้คุ้มสิโอกาสได้ใช้งานนายแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ หรอกนะ" เขาหลุดหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้ากลับเป็นปกติ

      "คุณนี่มันงกจริงๆ เลยถ้าอยากใช้งานผมบ่อยๆ ก็ลองมาเป็นนายหญิงที่บ้านผมสิจะให้ใช้ตลอดชีวิตเลย"

      "ไม่เอาอ่ะแค่มองแผนผังตระกูลคุณฉันก็ขนลุกแล้ว" แค่วิเวียน โรมานอฟแม่ของนายสโนว์แมนคนเดียวก็น่ากลัวพอแล้วยังไม่ต้องพูดถึงน้องสาวและบรรดาวงศาคณาญาติของบ้านนี้อีก ถ้าขืนฉันเข้าไปอยู่คงบันเทิงอย่างไม่น่าเชื่อแน่นอน

      "กินอาหารเสร็จอย่าลืมกินยาด้วยล่ะ"

    “ยาอะไร”

    “ยาแก้ปวด แก้อักเสบทั่วไปรีบกินจะได้รีบทำงาน”

    “โห นี่แหล่ะคนเราพอได้แล้วก็ยังจะใช้งานเยี่ยงทาสอีก ความยุติธรรมของโลกนี้มันอยู่ตรงไหน”

    “ความยุติธรรมมันก็อยู่ตรงที่ผมจ่ายเงินแล้วคุณก็ทำงานไง ส่วนเรื่อง ‘ได้’ เนี่ยมันยังไม่จบง่ายๆ แน่เพราะฉะนั้นไว้เคลียทีหลังได้เพราะตอนนี้เราเหลือเวลาทำงานแค่ 36 ชั่วโมงเท่านั้น”

“แหม!!ทีตอนนี้บอกเวลาทำงานเหลือน้อยที่เมื่อคืนบอกให้หยุดก็ไม่หยุด นอนซะปาเข้าไปตีสามกว่าแถมยังต้องตื่นเช้ามาทำงานอีก แบบนี้ของอนได้มั๊ยเนี่ย” ฉันแกล้งทำหน้างอและกอดอกเหมือนเด็กไม่ได้ใจตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าใกล้มากจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ก้อนเนื้อในอกซ้ายกำลังทำงานอย่างหนักจนหูอื้อเมื่อดวงตาคมสีน้ำทะเลทอประกายความอบอุ่นและอ่อนโยนมาให้ แน่นอนฉันหวังว่าจะได้รับความเอ็นดูและบอกว่า ‘เดี๋ยวจ่ายเพิ่มนะ’ หรือไม่ก็ ‘เสร็จงานแล้วเดี๋ยวเลี้ยงเหล้า’ มือใหญ่เอื้อมมาขยี้หัวฉันจนยุ่งฟูไปหมด

“จะงอนก็งอนไปเถอะผมยังมีเวลาง้อคุณอีกทั้งชีวิต”

“จะตายวันไหนยังไม่รู้เลย รีบง้อหน่อยนะก่อนจะไม่มีโอกาส”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น