อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 22. แสบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 359

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
22. แสบ
แบบอักษร

ตี๊ดดด ตี๊ดดด ตี๊ดดด~

เสียงแจ้งเตือนน้ำเกลือหมด

 

"อ่าช์ ..เสียงดังจริงๆเลยนะ"

น้ำเสียงนี้คุ้นๆ ฉันผงกหัวขึ้นไปมอง เป็นยุนกิที่นั่งหลับอยู่ที่โซฟา

 

"อ้าว! ยุนกิ นายมานอนนี่ทำไม"

 

"ถามมาได้นะว่าทำไม!"

ยุนกิพูดกลับเสียงเรียบ ลุกขึ้นจากโซฟามาข้างเตียงฉัน เอื้อมมือมากดปุ่มเรียกพยาบาลข้างเตียง

 

"นี่มันกี่โมงแล้วเนี้ย"

ฉันมองหน้ายุนกิ ที่ลุกขึ้นมาอย่างงัวเงียๆ

 

"ตี5" ยุนกิยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!!

"ขออนุญาตนะคะ"

พยาบาลเดินเข้ามา เปลี่ยนน้ำเกลือให้ฉันเสร็จเรียบร้อยก่อนเดินออกไปอย่างเงียบๆ

 

"ฉันบอกให้ฮยองกลับไปพักผ่อนก็ไม่ยอมหนะ"

จองกุกหันมากระซิกฉันจากเตียงซ้ายมือสุดข้างๆถัดจากวี จองกุกก็ตื่นเพราะเสียงเตือนน้ำเกลือหมดของฉันหรอเนี้ย

 

"ทำไมละ? อ๋อ... ฉันรู้และถ้านายกลับคอนโดไปอยู่คนเดียวก็คงจะกลัวเหงา ก็เลยอยากมาอยู่ด้วยกันหลายๆคนใช่ม้า ^^"

ฉันหันไปแซวยุนกิ ที่ยืนงัวเงียๆอยู่

 

"นี่..ยูอา ....จริงๆแล้วฉันอยากอยู่กับเธอแค่สองคนในห้องนี้นะ แต่จองกุกมันทำสำออยอยากจะนอนโรงพยาบาลสะให้ได้ แค่โดนตีหัวเอง ..ยุนกิฮยองก็อีกคน มาทำเป็นห่วงพวกผมอะไรตอนนี้ละครับเนี้ย กลับกันไปให้หมดเลยก็ได้นะครับ"

ห้ะ!!! วีว่ายังไงนะ วีบอกว่าจริงๆแล้วอยากอยู่กัยฉันสองคนงั้นหรอ มีคนหล่อระดับนี้ มาบอกว่าอยากอยู่กับฉันสองต่อสอง งุ้ยยยย จะบ้าตาย ตาบ้าาาา ><

 

"โห้!!! วีฮยอง ผมโดนตีหัวเลยนะครับ ถ้าเกิดความจำเสื่อม สมองบวมขึ้นมาจะทำยังไง"

จองกุกพูดแย้งขึ้นมา

 

"เอ่อ ..วี ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"

ฉันหันไปถามวี

 

"เลิกพูดแล้วนอนพักสะ"

ยุนกิพูดแทรกขึ้นมาปากยู่ยี่

 

"ฉันนอนแล้วนี่ นี่ก็เพิ่งจะตื่นเองเองนะ" 

ตื่นมาเพราะเสียงน้ำเกลือแจ้งเตือนหนะ ฮ่าๆ

 

"บอกให้นอน อย่าพูดมาก"

ยุนกิยื่นหน้ามามองฉันแบบชิดใกล้

 

"จะถามอะไรหรอ? ถามมาสิ"

วีพูดแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นยุนกิมองหน้าฉันใกล้ๆ

 

"เอ่อ ..ทำไม ไอ้พวกนั้นถึงมารุมกระทืบนายได้ละ"

ฉันหันไปถามวีตาแป๋ว

 

"ช่วงก่อนวันเปิดเทอมฉันเห็นพวกมันกำลังรุมรังแกผู้หญิงที่หน้าบาร์ย่านฮงแด พวกมันตั้งใจจะลวนลาม ยิ่งผู้หญิงคนนั้นพยายามที่จะขัดขืนมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งสนุกกันมากกว่าเดิม เธอบอกให้พวกมันปล่อย มันก็ไม่ยอมปล่อย เธอไล่ให้พวกมันไปให้พ้น มันก็ไม่ไป ฉันเองก็ทนดูไม่ได้เลยเข้าไปช่วยเธอคนนั้น ฉันพุ่งเข้าไปซัดหน้าพวกมันเรียงตัว แล้วรีบพาเธอออกไปจากที่ตรงนั้น พวกมันคงแค้น ฉันเห็นพวกมันมาด้อมๆมองๆหลายครั้งแล้ว มีวันนี้ฉันอยู่คนเดียวตอนเลิกเรียน พวกมันคงรอจังหวะนี้มานาน เลยรีบเข้ามาเอาคืนฉันนี่แหละ" 

 

"พวกมันนี่ทั้งหมาหมู่ทั้งหน้าตัวเมียจริงๆ! ถ้าฉันเจอมันอีกนะ ฉันจะอัดพวกมันให้หายแค้น โทษฐานที่มารุมนาย แล้วก็เอามีดมาแทงฉันเนี้ย!!!"

ฉันโวยออกไปด้วยความโมโห

 

"เก่งให้มันน้อยๆหน่อย"

ยุนกิพูดแทรกขึ้นมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

"......"

ฉันหันไปมองยุนกิควับ!! ยุนกิรีบหลบสายตาฉันไปทางอื่น...

 

"อ่าช์ ...ฉันไม่อยากเห็นเธอเจ็บตัวอีก"

กรี๊ดดด อีตาบ้ายุนกิ อย่ามาทำพูดจาหน้าตาหวานซึ้งนะยะ ><

 

"ไม่รู้เว้ยยย ที่ฉันต้องนอนโรงบาลนี้ก็เพราะนายนั่นแหละ"

ฉันพูดปัดๆแก้เขิน

 

"ฉันรู้.. ขอบคุณนะ ^3^ "

จุ๊บบบ ยุนกิโน้มตัวลงมา ก้มลงจุ๊บลงที่หน้าผากฉัน O.O

 

"ฮยองงงงง!!!" เสียงวีตะโกนขึ้นมาอยากตกใจ

 

"อะไร?"

วีตอบยุนกิอย่างซึนๆกวนๆ

 

"ยุนกิฮยองทำร้ายจิตใจผมมากไปแล้วนะครับ"

วีบ่นพรึมพรำปากยู่ยี่ไปหมด

 

ยุนกิอมยิ้มเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อทำท่าทีไม่สนใจวี แล้วเดินไปล้มตัวลงนอนที่โซฟา

 

"ฮยองนะฮยอง!!!"

วียังคงบ่นพรึมพรำ

 

"ฮิ๊ ฮิ๊ ฮิ๊" จองกุกหัวเราะชอบใจ

 

"อะไรของพวกนายเนี้ย ฉันชัดจะปวดหัวไปหมดแล้ว"

ฉันเองก็เริ่มรำคาญแล้วเหมือนกัน รึเป็นเพราะฉันง่วง เพราะนี่ก็เพิ่งจะตี5เอง หาววว...

 

"นี่!! ยูอา.. เธอฟังฉันนะ ถ้าได้ออกจากโรงพยาบาลไปเมื่อไหร่แล้วละก็ ฉันจะเดินหน้าจีบเธอ!!!"

วีหันมาทำหน้างองแงใส่ฉัน

 

"ห้ะ!!!!!!??????" OoO

 

"ยุนกิฮยองเองก็ฟังไว้ด้วยนะครับ"

วีชะเง้อหน้าไปพูดให้ยุนกิฟัง ปรากฏว่ายุนกิหลับไปแล้ว 

 

จริงๆแล้วยุนกิไม่ได้หลับหรอก แต่ไม่อยากต่อปากต่อคำกับวี

 

"อ้าววว.. หลับแล้วหรอครับยุนกิฮยอง ฝันดีครับ...."

 

"ฝันดีครับทุกคน"

จองกุกพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงง่วงเต็มที

 

"นายเองก็นอนได้แล้ว นี่ตี5แล้วนะ"

ฉันหันไปบอกวี

 

"เธอก็เหมือนกัน ...ฝันดีน้า"

วีหน้ามายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ฉัน

 

 

- เช้าวันต่อมา ณ โรงพยาบาล เวลา 7 โมงเช้า -

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!!

"ขออนุญาตนะคะ"

พยายาบาลเคาะประตูเข้าห้องมา

 

"ทำความสะอาดแผลนะคะ"

พยายาบาลเดินมาทีเตียง

 

"ค่ะ"

ฉันต้องจำใจตื่นอย่างงัวเงียๆ

 

"ขออนุญาตินะคะ"

พยาบาลเอื้อมมือมาถกเสื้อฉันขึ้นให้เห็นแผลที่โดนมีดแทงอย่างชัดๆ

 

ยุนกิลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟามายืนข้างเตียงฉัน ยืนดูพยายาบาลทำแผลให้ฉันอยู่ข้างๆ

 

พยายาบาลค่อยๆแกะผ้าก๊อซติดแผลออกมา จนเห็นแผลที่โดนมีแทงเป็นรอยยาว ที่คุณหมอเย็บแผลไว้ให้แล้วเรียบร้อยเป็นอย่างดี

 

 

พยาบาลหยิบก้านสำลีขึ้นมา จุ่มกับเอาแอลกอฮอล์ เช็ดเข้าที่แผลฉัน

 

"โอ๊ยยยยย ซี๊ดดด~"

ฉันหลับตาปี๋ อยู่ๆก็มีมือคู่หนึ่งมากุมฉันแน่น ฉันหันไปมองที่มือคู่นั้น ..ยุนกิ กุมมือฉันด้วยความเป็นห่วง นี่นายเป็นห่วงคนเป็นด้วยหรอเนี้ย ..ยุนกิ

 

"แสบนิดนึงนะคะ^^"

พยาบาลบอกหันมายิ้มให้กำลังใจอีกคน

 

"หื้อออไม่นิดแล้วค่ะแบบนี้"

ฉันพูดออกไปอย่างงองแง

 

"อีกนานไหมครับ กว่าแผลจะหาย"

ยุนกิถามพยาบาล

 

"ไม่นานค่ะ ..โชคดีนะคะที่แผลแค่แฉลบ เลยทำหายไวหน่อย^^"

 

"งั้นขอออกจากโรงพยาบาลเลยได้ไหมคะ"

 

เห้ออออ..ก็คนมันอยากออกจากโรงพยายาลบาลนี่น่า ให้มานอนโรงพยาบาลอะไรแบบนี้นี่ไม่ชอบเอาสะเลย สายน้ำเกลือก็ห้อยเต็มไปหมด ฮื้อ ฉันอยากออกจากโรงพยายาบาล T^T

 

พยายาบาลหันมายิ้มแล้วใส่ยาแดงตัวสุดท้ายให้ฉัน

 

"ซี๊ดดดดด!!! ฮื้อ แสบบบบบบบ TT"

ฉันบีบมือยุนกิแน่น ขอบคุณนะที่ยืนให้กำลังใจฉันไม่ห่างเลย ตายุนกิ...

 

"อยากออกจากโรงพยาบาลแล้วหรอคะ ต้องรอให้คุณหมอมาดูอาการอีกทีค่ะ"

พยายาบาลพูดอย่างใจดี

 

"งั้นฝากคุณพยาบาลบอกคุณหมอทีนะคะว่าไม่เจ็บแล้ว และอยากกลับบ้านมากกกกกกก"

 

"ฮ่าๆๆ ได้ค้า ^^"

 

พยายาบาลปิดผ้าก๊อซให้ฉันเรียบร้อย แล้วเดินออกจากห้องไป

 

"ไหนบอกแสบนักแสบหนา แต่พอจะได้กลับบ้านละหายเจ็บสะงั้น"

ยุนกิมองหน้าฉันนิ่งๆด้วยสายตาเรียบเฉย

 

"เหอะหน่า ฉันไม่ชอบโรงพยาบาล มันน่าเบื่อ ตอนอยู่ไทยนะ ต่อให้มีเรื่องแค่ไหน ฉันยังไม่เคยเข้าโรงบาลเลยนะจะบอกให้"

 

"ก็เพราะว่าเธอกลัวเข็มไงละ ยอมรับมาสิ"

ยุนกิยีหัวฉันเบาๆ อย่างเอ็นดู

หนอย! ฉันละเบื่อพวกคนรู้ทันจริงจริ๊ง !

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!!

"ขออนุญาตค่ะ"

พยายาบาลกลับเข้ามา

 

"เรียนคุณหมอให้แล้วนะคะคุณยูอา คุณหมออนุญาติให้กลับได้เที่ยงนี้คะ ^^ "

 

"อร๊ายยย!! จริงหรอคะ เย้ๆๆๆๆๆๆๆ ^o^"

ฉันร้องเย้ดีใจลั่นจนทำให้วีสดุ้งตื่น

 

"ดีใจอะไรยูอา"

วีถามขึ้นมาอย่างงัวเงียๆ

 

"ก็วัน..."

ฉันพูดยังไม่ทันจบยุนกิก็พูดแทรกขึ้นมา

 

"ก็แค่หมอไม่ให้กินยาแล้ว ก็เลยดีใจเกินหน้าเกินตาไงเล่า เธอนี่มันเวอร์สะจริงเลยนะ"

 

ยุนกิโกหกวีอย่างเป็นเรื่องเป็นราว แถมยังทำท่าเบะปากใส่ฉันราวกับว่ามันเป็นเรื่องจริงสะอีก แสบนักนะตานี่!

ฉันดึงแขนยุนกิเข้ามาใกล้ จนยุนกิเซ เพราะเสียการทรงตัว

 

"นายไปโกหกวีทำไม"

ฉันกระซิบข้างหูยุนกิใกล้ๆ

 

"ก็ไม่รู้สินะ"

ยุนกิอมยิ้มใส่ และ ทำลอยหน้าลอยตา อย่างไม่รู้ไม่ชี้ แล้วลงไปนอนต่อที่โซฟาอย่างสบายใจ หมอนี่คิดจะทำอะไรของเค้า

 

"อ่า..."

วีพูดออกมาจากลำคอเบาๆ แล้วก็นอนต่อ... zZ

 

แล้วฉันก็หลับต่อเหมือนกัน

 

zZZzzZZZZz

 

 

"นี่เธอ ตื่นๆๆ ...หมอบอกให้เธอนั่งรถเข็นไปตรวจอีกห้องนะ ลุกขึ้นมาเร็วๆ เดี๋ยวฉันเข็นให้" 

ยุนกิเดินเข้ามาพร้อมลากรถเข็น เตรียมเล่นใหญ่ ให้วีจองกุกได้ยิน

 

"อะไรของนา.."

ฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของยุนกิอย่างงัวเงีย

 

"เร็วๆๆ เดี๋ยวหมอรอนาน" 

อีตาบ้านี่มันเป็นอะไร อยู่ๆก็มาเร่งฉัน ฉันคอยๆลุกขึ้นมา มองที่แขนตัวเอง

 

"อ้าว สายน้ำเกลือฉันหายไปไหนแล้วละ?"

ฉันถามยุนกิที่ดูเร่งรีบ

 

"นี่เธอ อย่าถามมาก รีบไปเถอะน่า"

ยุนกิมาประคองตัวฉันให้ค่อยๆลงไปจากเตียงไปนั่งที่รถเข็นอย่างระมัดระวังเป็นอย่างดี

 

ยุนกิเข็นฉันออกมานอกห้อง แล้วกดลิฟท์ลงมาข้างล่าง

 

"แปลกๆนะเนี้ย"

ฉันหันขึ้นไปมองหน้ายุนกิ ที่ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้

 

"อะไร.. แปลกอะไร"

 

ประตูลิฟท์เปิด ยุนกิเข็นรถเลี้ยวไปทางออก

 

"เอ้า ไหนบอกว่าหมอจะตรวจไง"

ฉันตกใจ หันไปถามยุนกิ ที่เข็นฉันมาที่ทางออก

 

"ฉันไม่อยากให้สองคนรู้ว่าเธอออกมาแล้ว อยากนอนโรงพยายาบาลดีนัก ต้องก็จะจัดให้นอนสะให้สาสมใจ"

ยุนกิยิ้มมุมปากเบาๆอย่างพอใจ ก็ว่าอยู่ ว่าทำไมมันแปลกๆชอบกล

 

ไม่หรอก จริงๆแล้วยุนกิหึงเวลา วีคุยกับฉันต่างหากละ

 

ยุนกิเข็นฉันมาจนถึงลานจอดรถ ที่รถของยุนกิ

 

"เธอเดินไหวไหม"

ยุนกิหยุดเข็นรถเข็นที่หน้ารถของยุนกิ แล้วถามฉัน?

 

"โอ๊ยยย สบายมากก!!"

ฉันลุกขึ้นยืน จะโชว์ให้ยุนกิดู ว่าฉันนะแข็งแรงแล้ว สบายมาก แต่ลืมไปว่าแผลยังไม่สมานกันดี !

 

"โอ๊ยยยยย!!!!"

ฉันงอตัวลงเป็นกุ้ง เพราะเจ็บแผลที่โดนมีดแทงมาก จนน้ำตาเล็ด T^T

 

"ไหนที่ว่าไหว ก็เห็นว่าจะมีก็แต่ใจเธอสินะ"

ยุนกิพูดจบ ก็เดินเข้ามาอุ้มฉันในท่าเจ้าสาว โดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว

 

"หึ้ยยย นายจะทำไร"

ยุนกิไม่พูดอะไร วางฉันที่ข้างๆเบาะรถคนขับ

 

ตอนนี้ใบหน้าอันหล่อเหลาของยุนกินั้นอยู่ใกล้กันกับฉันมาก

 

"กลับห้องเรากันนะ"

ยุนกิพูดออกมาอย่างอ่อนโยน...

ความคิดเห็น