พราวนภา/เนตรอัปสรา/มณีหยาดฟ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปล้นจูบ (60%)...ตบจูบ!!!

ชื่อตอน : ปล้นจูบ (60%)...ตบจูบ!!!

คำค้น : จอมโอหังเผด็จรัก , พราวนภา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2562 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปล้นจูบ (60%)...ตบจูบ!!!
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

E-BOOK...จอมโอหังเผด็จรัก วางขายใน MEB หลังเที่ยงคืนวันนี้นะคะ จัดโปรโมชั่น จากราคา 299 เหลือ 229 บาท จ้า ^^

 

 

 

“ถือว่าช่วยผมก็แล้วกันนะ”          

เสี้ยววินาทีถัดมาใบหน้าหล่อลากไส้ก็ลอยเด่นอยู่ใกล้แค่คืบ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจผ่าวระอุที่รินรดซึ่งกันและกัน เขาไม่ได้สนใจจะมองหน้าเธอ เพราะดวงตาคมกล้าคู่นั้นเบนไปยังหน้าปากซอยอย่างระแวดระวัง แต่อารดานี่สิจ้องอีกฝ่ายไม่กะพริบ ก่อนที่เสียงหวานจะหลุดอุทานเบาๆ เมื่อมือใหญ่เคลื่อนมาจับตรึงท้ายทอยสลวยไว้มั่น

“อ๊ะ…อุ๊บ!” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ทว่ายังไม่ทันจะจับต้นชนปลายได้ก็ถูกอีกฝ่ายก้มลงมาปิดปากด้วยจุมพิตดุดันเสียแล้ว คราแรกเธอนั้นนิ่งงันคล้ายถูกสาป หากแต่ลมหายใจฟืดฟาดประหนึ่งกระหายจัดเจือด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ก็ทำให้ร่างบางทะลึ่งพรวด และสร่างเมาได้อย่างชะงัด!           

‘หล่อแต่เลว ฉันไม่สน!’ ความคิดของอารดาเปลี่ยนไปทันควัน ครั้นพ่อตัวโตตวัดเรียวแขนกำยำข้างที่ว่างรัดรอบเอวอ้อนแอ้นอีกครา แม่สาวอ่อนเดียงสาก็ดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง

“อื้อ…” เสียงอู้อี้ครางประท้วงกลั้วลำคอระหง คนถูกปล้นจูบดิ้นรนต่อต้านสุดฤทธิ์ พลางระดมกำปั้นน้อยๆ ซัดเข้าที่ไหล่กว้างไม่ยั้ง หากแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยี่หระ แถมพ่อเจ้าประคุณยังสอดแทรกเรียวลิ้นร้ายกาจเข้าไปฉกฉวยความหวานล้ำจากกระพุ้งแก้มอิ่มอุ่นอย่างโอหัง       

การกระทำอันแสนอุกอาจทำให้อารดาหายเมาเป็นปลิดทิ้ง สติสัมปชัญญะกลับมาเกือบจะครบถ้วนร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม เพราะที่จริงแล้วเธอนั้นไม่ได้เมามากมายอะไร เพียงแค่ร่างกายไม่ชินกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ อีกทั้งน้ำเปล่าก็ช่วยได้มากเลยทีเดียว                         

‘จูบไม่ประสา แถมยังเงอะๆ งะๆ แบบนี้ แม่สาวเวอร์จิ้นชัดๆ’ นั่นคือความคิดแวบแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองของพ่อหนุ่มจอมฉกฉวยมือฉมัง ผู้ผ่านสมรภูมิรักมาอย่างโชกโชน                 

ครั้นได้ดื่มชิมความหวานแสนซ่านทรวง แถมยังเจือด้วยรสชาติของเตกีล่านิดๆ ที่ยังติดอยู่ตรงกระพุ้งแก้มนุ่มและปลายลิ้นเรียวเล็ก เดเรคก็ยิ่งลุ่มหลง ความไร้เดียงสาอันหอมหวานกำลังดึงเขาเข้าสู่วังวนปรารถนาจนแทบฉุดไม่อยู่ พ่อคนโอหังกระชับร่างบอบบางมาแนบแผงอกผ่าวระอุมากยิ่งขึ้น แล้วจูบเอาๆ ราวกับอดอยากปากแห้งมาแรมปี ทั้งที่เพลย์บอยตัวเอ้อย่างเขาไม่เคยขาดแคลนอิสตรี แถมยังเรียกได้ว่าเซ็กส์จัดเสียด้วยซ้ำ หากแต่ในเวลานี้ร่างกายของเดเรคกลับกำลังตื่นตัวอย่างประหลาดล้ำ ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่เขายังไม่มีโอกาสแม้กระทั่งได้มองหน้า จะทำให้เลือดในกายหนุ่มร้อนฉ่าได้มากถึงเพียงนี้ มันมากเสียจนเดเรคนึกอยากจะปล้ำสาวเจ้ากลางถนนโล่งๆ เสียให้มันรู้แล้วรู้รอด   

เมื่อทนไม่ไหวเขาก็บดขยี้กลีบปากเจ่ออย่างหื่นหิว ขณะถือวิสาสะวาดมือใหญ่ไปขยำสะโพกอวบอั๋นอย่างเมามัน โดยไม่นำพาการขัดขืนจากอีกฝ่าย คนตัวเล็กพยายามรวบรวมกำลังระดมกำปั้นทุบเข้าที่ไหล่กว้าง บ้างก็ดีดดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการแกร่ง ทว่าความช่ำชองของพ่อหนุ่มนักรักกลับทำให้เธอกลายเป็นคนมือไม้อ่อน ไม่นานจุมพิตร้อนแรงระคนดิบเถื่อนก็ทำเอาโลกทั้งใบของอารดาสะเทือนเลื่อนลั่น สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฉับพลันสมองน้อยๆ ก็ขาวโพลนไปหมด ส่งผลให้เขาถือโอกาสช่วงชิงความหวานล้ำจากเรียวปากสีกุหลาบอย่างย่ามใจ                    

ทันใดนั้นก็มีเสียงวิ่งมุ่งตรงมาทางที่หนุ่มสาวทั้งคู่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ซึ่งผู้มาใหม่ก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไร เพราะมองดูเผินๆ คล้ายกับคู่รักอยากเปลี่ยนบรรยากาศอะไรประมาณนั้น      

“บัดซบเอ๊ย…มันหายไปไหนของมันวะ!” ชายหน้าเหี้ยมสบถลั่นด้วยความเดือดดาลสุดขีด เพราะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเจ้าของร่างทรงพลังที่กำลังจูบสาวอย่างดูดดื่มอยู่นั้นคือคนที่ตนกำลังไล่ล่า    

“เจอไหมวะ?” คนที่เพิ่งวิ่งตามหลังมาถามไถ่ปนหอบหนักๆ เพราะความเหนื่อย  

“ไม่เจอว่ะ” เสียงขุ่นสวนกลับอย่างหัวเสียสุดๆ ก่อนที่ชายฉกรรจ์อีกเกือบสิบชีวิตซึ่งมีอาวุธในมือครบครันจะตามมาสมทบ  

“ให้ตายสิ…หนุ่มสาวสมัยนี้มันเล่นรักประเจิดประเจ้อแบบนี้เลยเหรอวะ” ทันทีที่เหลือบไปเห็นฉากจูบร้อนแรงของหนุ่มสาวหนึ่งในผู้มาใหม่ก็โพล่งขึ้น      

“นั่นสิวะ เห็นแล้วอุจาดตาพิลึก”    

“ช่างหัวมันเถอะน่า เรามาตามกุดหัวไอ้เดเรคนะโว้ย อย่าลืมสิ!” ชายหน้าเหี้ยมเตือนสติเพื่อนด้วยน้ำเสียงกระด้างติดจะดุดัน     

“งั้นกลับไปดูทางนั้นกัน” ขาดคำทั้งหมดก็ตั้งท่าจะวิ่งย้อนกลับไปทางปากซอย    

“เดี๋ยว!” เสียงที่โพล่งขึ้นทำให้ทุกคนต่างชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า 

“อะไรของแกอีกวะ คนยิ่งรีบๆ อยู่” คนที่อาวุโสสุดชักสีหน้าใส่ลูกกระจ๊อกด้วยความหงุดหงิด

“ฉันว่าไอ้หมอนั่นมันดูคุ้นๆ ว่ะ” วาจาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของชายร่างเตี้ยล่ำ ทำให้ทุกคนในที่นั้นต่างหันไปมองบุรุษที่กำลังจูบสาวอย่างดูดดื่มเป็นตาเดียวกัน เดเรคตัวแข็งทื่อแต่ต้องพยายามบังคับให้บทจูบของเขาและเธอเป็นไปอย่างแนบเนียน เพราะครั้นจะหนีตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว   

“โอ๊ะโอ๋…ฉันนึกออกแล้วว่ะ” หัวโจกกล่าวเสียงเหี้ยม    

“แหม…หาตั้งนานที่แท้ก็มายืนทำเนียนจูบสาวอยู่นี่เอง” เสียงเหี้ยมถูกเค้นออกมาจากลำคอปูดโปน พร้อมกันนั้นมันก็เล็งปลายกระบอกปืนมายังเดเรคอย่างแน่วแน่      

“ตายซะเถอะมึง!” วินาทีนั้นเจ้าพ่อหนุ่มจำต้องกลั้นใจรอรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่ายังไม่ทันที่ชายโฉดจะได้ลั่นไกปืน เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นเสียก่อน มันใกล้เข้ามาจนคนชั่วไม่มีเวลาได้ปลิดชีวิตของพ่อหนุ่มจอมโอหัง เพราะต่างก็แตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง           

เดเรคเห็นเช่นนั้นก็บดจูบสาวเจ้าเป็นการส่งท้ายอย่างดูดดื่มสะท้านทรวง ก่อนจะค่อยๆ ผละห่างด้วยท่าทางอ้อยอิ่งคล้ายแสนเสียดาย เมื่อไร้พันธนาการร้อนร้ายรัดรึงรอบเรือนกายอรชร หญิงสาวก็เหมือนจะเข่าอ่อนและทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ                  

“ไอ้พวกเศษสวะ ไปซะได้ก็ดี” เสียงห้าวเจือแหบที่ดังขึ้นเหนือศีรษะน้อย ทำให้สติที่หลุดลอยเพราะการล่อลวงจากเจ้าของริมฝีปากเจนจัดกลับเข้าร่างอีกครั้ง วินาทีถัดมาคนที่โดนปล้นจูบไปอย่างอุกอาจ ก็ไม่รอช้าที่จะง้างฝ่ามือเรียวขึ้นกระทบซีกหน้าไอ้คนฉวยโอกาสสุดแรงเกิด          

ฉาด!!!   

“สารเลว!” เจ้าของร่างเพรียวระหงประณามเสียงขุ่นคลั่ก ทำเอานัยน์ตาสีเฮเซลวาวโรจน์ขึ้นในบัดดล เพราะตั้งแต่เกิดยังไม่เคยมีใครตบพ่อยอดชายมาก่อนในชีวิต   

“บัดซบ นี่คุณกล้าตบผมงั้นเหรอ!” เสียงกัมปนาทราวฟ้าผ่าทำให้อารดาอดประหวั่นพรั่นพรึงไม่ได้ หากแต่เลือดนักสู้ที่อยู่ในกายทุกหยาดหยดก็ผลักดันให้เธอเชิดหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างหาญกล้า   

“ตบแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ กับที่คุณบังอาจเอาปากสกปรกมาแตะปากฉัน”

‘ให้ตายสิ…นี่คุณเธอเป็นสาวเวอร์จิ้นคนสุดท้ายของมวลมนุษยชาติหรือไงวะ ถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟกับอีแค่เสียจูบแรกให้เรา’ หนุ่มเพลย์บอยตัวพ่อมองแม่สาวร่างเล็กเหมือนเป็นตัวประหลาดที่หลุดออกมาจากยุคดึกดำบรรพ์อย่างไรอย่างนั้น       

“ที่เราทำกันเมื่อกี้ เขาไม่ได้เรียกว่า ‘แตะ’ แต่เขาเรียกว่า ‘แลกลิ้น’ กันนัว ต่างหากละยาหยี” ขาดคำเธอก็ตวัดฝ่ามือเรียวกระทบใบหน้าหล่อระเบิดอีกครา      

เผียะ!

“นี่สำหรับคำพูดพล่อยๆ ของคุณ”

“เธอ!”

 

 

E-BOOK...จอมโอหังเผด็จรัก วางขายใน MEB หลังเที่ยงคืนวันนี้นะคะ จัดโปรโมชั่น จากราคา 299 เหลือ 229 บาท จ้า ^^

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น