นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

หมูเขี้ยวตัน(อัพครบ)

ชื่อตอน : หมูเขี้ยวตัน(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2562 12:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
หมูเขี้ยวตัน(อัพครบ)
แบบอักษร

3วันต่อมา

ตลอดเวลา3วันที่ผ่านมา รียาไม่เห็นความผิดปกติเกิดขึ้นแต่อย่างใด ตั้งแต่วันที่เธอให้งามตาออกจากบ้านไปหลังจากมาถึงที่มาถึง ไม่ใช่ว่ารีบร้อนจัดการเธอไม่ต้องการให้อะไรๆ มันยืดเยื้อออกไปยิ่งจะทำให้หลายอย่างมันยุ่งยากไปอีก และทุกอย่างได้รับการช่วยเหลือจากแม่ก้อย คุณครูที่เธอให้ความเคารพ และก่อนที่จะทำอะไรเธอก็คิดแล้ว คิดอย่างถ้วนถี่มีหลักฐานเพียงพอ แต่ถ้างามตายังไม่เลิกราก็คงจะได้เห็นดีกันเป็นแน่

ช่วงสายทั้งรียากับบิดาไปแจ้งความไว้ที่สถานีตำรวจ ให้ลงบันทึกประจำวันไว้เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ที่สำคัญพ่อเลี้ยงบอกว่ากุญแจบ้าน งามตาเอาไปส่วนหนึ่งนั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะรียาเปลี่ยนกุญแจชุดใหม่ทั้งหมด และคนที่จะถือกุญแจบ้านมีเพียงเธอกับพ่อเธอเท่านั้น ส่วนป้านวลจะถือกุญแจเฉพาะส่วนที่นางต้องรับผิดชอบเท่านั้น

รียาไม่คิดว่าตัวเองเก่ง แต่เหตุการณ์หลายๆอย่างที่ผ่านมา ทำให้เธอไม่ประมาทตอนนี้ยังมีลูกน้องพ่อเลี้ยงบางคน ที่คอยรับใช้งามตาอยู่เลยต้องจับตาดูเป็นพิเศษ แทบจะบอกว่าไม่ให้คลาดสายตาเลยทีเดียว ถ้ายังเป็นหนอนบ่อนไส้ก็คงต้องให้ออกจากงาน

“ฉันขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย แล้วก็ช่วยเอาสมุดบัญชีทั้งหมด ออกมาวางตรงนี้”แก้วใจมีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ 2-3วันที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าห้างหุ้นส่วนนี้จะไม่ค่อยมีอิสระในการทำงานเท่าไหร่

“คุณจะดูอะไรคะ?”

“ฉันจะดูทุกอย่าง ที่เป็นเรื่องของการเงินแล้วปกติใครทำหน้าที่นี้”

“ฉันกับคุณงามตา”

“แล้วเธอกับงามตาเป็นคนบ้านเดียวกันหรือเปล่า?”

“ใช่ค่ะ”

“เมื่อวาน เธอพบงามตามั้ย?”เด้กสาวทำท่าทางอึกๆอัก

“ค่ะ..เขามาที่บ้านฉัน”

“เขาถามอะไรเธอบ้าง ต้องเล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง ไม่อย่างนั้นฉันจะถือว่าเธอไม่อยากจะทำงานที่นี่แล้ว และก็พูดเรื่องจริงอย่าโกหกเป็นอันขาด เธอคงรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น”เด็กสาวที่ชื่อแก้วใจหน้าซีดเผือด

“พี่งามตาบอกว่าเธอจะมาที่นี่วันนี้ช่วงบ่าย เธอจะตำรวจมาด้วย”

“หรอ..แล้วเอามาทำไมรู้มั้ย?”

“ฉันไม่ทราบค่ะ”

“ฉันบอกเธอแล้วนะว่าอย่าโกหก ไม่งั้นเธอต้องหางานใหม่วันนี้เลย หรือว่าจะเสี่ยงแต่ว่ามันอาจจะไม่คุ้มนะ”

“อย่านะคะคุณ แม่ฉันเจ็บออดๆแอดๆบ้านเราต้องใช้เงินค่ะ”

“งั้นเธอบอกฉันมาว่า งามตาให้เธอทำอะไรบ้าง บอกฉันมาพูดในสิ่งที่มันเป็นประโยชน์กับเอมากที่สุด และฉันจะไม่เอาเรื่องเธอ ไม่งั้นแม่เธอจะเดือดร้อนนะ ถ้าเธอไม่มีงานทำฉันให้เวลาคิด แต่ตอนนี้ฉันจะตรวจบัญชีย้อนหลังไป 3 ปีมีปัญหาอะไรมั้ย?”น้ำเสียงรียาเย็นเรียบ ทำเอาแก้วใจรู้สึกวูบวาบไปทั่วแผ่นหลัง

“ไม่มีค่ะ..”

“ดี..งั้นเธอไปนั่งตรงโซฟาโน่น ฉันจะใช้คอมพิวเตอร์ และช่วยปลดล็อกหน้าจอด้วย ต่อไปนี้ไม่ต้องตั้งรหัสผ่านเข้าใจมั้ย และหน้าที่เธอไม่ต้องมาทำแล้วตรงนี้ ฉันจะทำเองเข้าใจนะ”แก้วใจรู้สึกเหมือนถุกตบหน้าอย่างจัง ถ้าไม่ให้เธอทำงานหน้าที่นี้ ก็หมายถึงรียาไล่เธอออกจากงานอย่างนั้นหรือ?

“แล้วฉันจะไปทำอะไรคะ?”

"ฉันจะให้เธอไปช่วยพี่วุ้นเรื่องจัดคิว เวลาเขาขนของขึ้นรถ เพราะนั่งอยู่แต่ห้องแอร์อย่างเดียว เธอคงจะเบื่อแย่เลยว่าป่ะ"แก้วใจไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ บ้านนี้นอกจากเรื่องของค้าไม้ถูกกฎหมาย แล้วมีอุปกรณ์ก่อสร้างครบครัน เพราะฉะนั้นในแต่ละวันจึงมีเงินเข้าออก ที่สามารถฉกไปได้จำนวนไม่น้อย เธอถึงต้องมาตรวจสอบ

"คุณรียาคะ"

"จะลาออกใช่มั้ย ฉันจะได้จ่ายเงินเดือนล่วงหน้า แต่ไม่มี3เดือน6เดือนหรอกนะ แค่เดือนนี้เท่านั้น"

"ไม่ค่ะคือฉัน.."

"เธอขี้เกียจไง อยู่แต่ห้องแอร์งานหนักไม่เอา เบาไม่สู้แล้วทำไมออกไปตากแดด เนื้อตัวเธอจะเปื่อยหรือยังไง?"แก้วใจทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องทำตามที่รียาบอก เธอเดินออกไปยืนเก้ๆกังๆอยู่ข้างวุ้น หรือวนิดา ที่กำลังลำเลียงขนของขึ้นรถ

รียาเห็นแล้วรู้สึกขัดใจ ในท่าทางของเด็กสาวคนนี้มาก จุนโชตรวจดูเล่มบัญชีทั้งหมด ที่รียายื่นมาให้เขาก็ไม่รู้ว่ายอดตรงไหน คือยอดที่แท้จริง ยอดตรงไหนคือที่ตกแต่งขึ้นมา ดูแล้วตาลายไปหมด

"หนูเอื้อยคะ..เกิดเรื่องแล้วค่ะ"

"ป้านวลมีอะไรคะ..หนูตกใจหมดเลยค่ะ ใครเป็นอะไรคะ?"

"หนูเอื้อยกับคุณฝรั่งต้องไปดูค่ะ มีคนมาหน้าบ้านท่าทางน่ากลัวมาก ไปดูเถอะค่ะ"รียากับแฟนหนุ่ม เดินตามป้านวลออกมา เธอไม่รู้ว่ามีอะไร ถึงยังไงก็แล้วแต่ เธอคิดว่ารับมือได้แน่นอน

"คุณฝรั่งเดินออกไปคนเดียวค่ะ ให้ไอ้ยงไปด้วยสิคะหนูเอื้อย"ป้านวลมีท่าทีตื่นกลัว

"ไมต้องหรอกค่ะ เขาคงรู้จักกันมั้งคะ?"

"กับคนพวกนั้นหรอคะ หนูเอื้อยไปบอกพ่อเลี้ยงเถอะค่ะ ป้าไปบอกให้ก็ได้"รียาคว้าแขนป้านวลเอาไว้ นางเองก็มึนงงเหมือนกัน แล้วทำไมหนูเอื้อย ไม่ได้กลัวเลยสักนิด แถมคนพวกนั้น ยังเดินตามจุนโชเข้ามาในบ้านอีก

"ป้านวล..ไม่ต้องกลัวครับ สามคนนี้คือบอดี้การ์ดผมเอง คนนี้คือแอนนา คนนี้โอมาร์ แล้วคนนี้คือ เรนด์เดล /ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณป้า"

"จ่ะ..พ่อคุณแม่คุณ บอดี้การ์ดหรือ?"

"ค่ะป้านวล งั้นเราพาพวกเขาเอาของไปเก็บก่อนนะคะ เชิญค่ะแอนนา คุณสองคนตามจุ้นไปนะคะ"

"ครับผม"ป้านวลมองตามอย่างไม่เข้าใจ ทำไมหนูเอื้อยกับตุณฝรั่งต้องมีการ์ดติดตาม แสดงว่าสถานการณ์ไม่ปกติแน่ๆ นางได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ

"แม่นวล..ขอน้ำกินหน่อยสิ ร้อนจนหัวจะระเบิดแล้ว"

"ได้ค่ะพ่อเลี้ยง"

"เป็นอะไรดูท่าทางพิกลจริง"ป้านวลเดินกลับมา พร้อมแก้วน้ำเย็นฉ่ำนำมาวางตรงหน้าพ่อเลี้ยง

"ขอบใจ..มีอะไรหรือ?"

"ก็คุณฝรั่งนะสิ พาคุณการ์ดอะไรนั่นมา พ่อเลี้ยงรู้หรือเปล่า ใส่เสื้อหนาๆแล้วใส่แว่นดำ เหมือนในหนังฝรั่งเลย"

"เอ้า..เขามากันแล้วหรือแม่นวล?"

"พ่อเลี้ยงก็รู้หรือ?"

"ก็หนูเอื้อยบอกแล้วละ ว่าพวกเขาจะมา แม่นวลช่วยไปดูที่หลับที่นอนให้เขาด้วยนะ"

"พ่อเลี้ยง..ป้าถามหน่อยเถอะ มันยังจะมีเรื่องราวตามมาอีกใช่หรือเปล่า ป้านะรู้สึกโล่งอกที่แมางามตา ไปพ้นจากบ้านนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ ป้ากลัวจริงคนพูดภาษาเดียวกัน น่ากลัวกว่าคุณฝรั่งนั่นอีกนะ"ป้านวลรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา เมื่อรู้ว่าคนพวกนั้นจะมาดูแล

"ใช่แล้วแม่นวล เรื่องมันไม่จบหรอกเพราะงามตา พยายามจะให้ฉันเป็นพ่อเด็กให้ได้ แม่นวลว่าจะให้จบมั้ยล่ะ?"

"หนูเอื้อยคงไม่ยอมเหมือนกัน"

"ใช่ยัยหนูไม่ยอมแน่"

ในขณะที่รียากำลังจัดแจงเรื่องห้องพักให้แอนนา เนื่องจากเธอเป็นผู้หญิง รียาเลยให้เธอขึ้นมาอยู่ห้องด้านบน ส่วนสองคนนั้นเป็นผู้ชาย เธอเลยให้อยู่ห้องติดกัน กับห้องพ่อของเธอ

"พ่อเลี้ยงอยู่บ้านหรือเปล่า?"เสียงเรียกดังอยู่หน้าบ้าน ทำให้รียาที่กำลังช่วยแอนนาเก็บเสื้อผ้าอยู่ ต้องวางมือเพราะเธอมองจากหน้าต่าง เห็นมีตำรวจยืนอยู่รั้วบ้าน แล้วผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้วย คืองามตา รียารีบคว้ามือแอนนาลงมาด้านล่าง

"มีอะไรคะคุณ?"

"มีคนไปแจ้งความ ว่าพ่อเลี้ยงไม่ยอมรับว่าเป็นพ่อของลูกเขา เชิญไปคุยที่โรงพักหน่อย"

"ให้ไปที่โรงพักไหนล่ะคุณตำรวจ"

"ก็โรงพัก...แม่จัน"รียาหรี่ตามอง ตำรวจนายนี้ ตั้งแต่หัวจดเท้าขณะที่พ่อเธอตามมาสมทบ ท่าทางไม่ใช่ตำรวจท้องที่ แล้วเสื้อผ้าก็ดูยับย่น แต่คนที่มาด้วยนี่สิดูหยิ่งจองหองน่าดู

"หมวด..เพิ่งย้ายมาหรือไง เมื่อเช้าผมก็ไปแจ้งความมา แต่ไม่เคยเห็นหน้าหมวดเลยนะ"นั่นสิ ดูเล็บมือไม่สะอาดสะอ้านเอาซะเลย

"เดี๋ยวก่อนนะ ฉันสงสัยว่าใครคือคนแจ้งความ แล้วแจ้งข้อหาอะไรไม่ทราบ ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อย แจ้งความเท็จหรือเปล่าคะ แล้วไม่มีคนอื่นมาด้วย แต่คุณมากับเธอสองคนหรอคะ มันไม่ผิดปกติไปหน่อยหรือไงคะ?"

"หนูกำลังดูหมิ่นเจ้าพนักงานนะครับ"

"เดี๋ยวก่อนนะ ตรงไหนที่แสดงว่าฉันกำลังดูหมิ่น คุณพูดเลยค่ะเพราะตอนนี้ ทุกคนกำลังอยากฟัง เราบันทึกคำพูดของคุณทุกคำ เอาไว้พูดมาเลยค่ะ เราก็อยากรู้ว่าใครคือพ่อของเด็กกันแน่ พ่อฉันหรือใครกัน..."

"อีเด็กบ้า...แกพูดอะไรของแก"

"ชู้วว์..ไม่เอาสิคะ อย่าแสดงความถ่อยแบบนั้น แล้วแบบนี้ฉันจะฟ้องหมิ่นประมาทได้มั้ย เอ๊ะ!หรือว่าคุณไม่รู้ว่าจะใช้มาตราไหน?"

"พ่อเลี้ยง ผมว่าไปคุยกันที่โรงพักดีกว่า"

"มีหมายมั้ยครับ ผมว่าคุณสองคนนี่กำลังเล่นละครอยู่แน่ๆ ที่รักตำรวจคนนี้ผมว่าคุ้นๆนะ คุณว่ามั้ย?"รียานึกถึงรูปถ่าย ที่เธอโยนใส่หน้างามตาวันนั้น หญิงสาวเลยเพิ่งถึงบางอ้อ หลังจากที่แฟนหนุ่มพูดจบ

"นั่งก่อนสิคะคุณตำรวจ มีอะไรค่อยๆคุยกันค่ะ ป้านวลของน้ำให้แขกด้วยนะคะ"

รียาหันมาบอกป้านวล ว่าต้องต้นรับแขก พร้อมกับหันไปกระซิบพ่อเลี้ยง ว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ในขณะที่การ์ดทั้งสามคนที่เพิ่งมาถึง คงจะได้เริ่มทำงานในทันที เพราะดูจากสถานการณ์แล้ว

"น้ำค่ะ..แม่งามตาดื่มน้ำก่อนสิมาเหนื่อยๆ"

"ขอบใจ"

งามตาทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ ที่แอนนาเลื่อนมาให้ แต่สายตาสอดส่ายเข้าไปด้านใน เหมือนจะมองหาอดีตสามี

"พ่อมีอะไรจะให้เธอด้วย รอสักครู่นะอาจจะเป็นเช็คเงินสด เพราะถ้าพ่อฉันติดคุกเธอจะได้มีเงินเลี้ยงลูกไง"งามตายิ้มพราย รียาก็เพิ่งเคยเห็นว่างามตายิ้มได้ด้วย คงดีใจที่จะได้เงินจากพ่อเธอ

"หนูเอื้อย..หน้าบ้านก็มีตำรวจมาค่ะ ทำไมบ้านเราต้องต้อนรับแต่คุณมีสีคะ?"ป้านวลดูจะวิตกมากๆ

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ป้านวลใจเย็นๆนะคะ ทุกอย่างมันกำลังจะจบค่ะ"

ป้านวลพยักหน้า ขณะที่พ่อเลี้ยงคมกริชถือเอกสารออกมา เป็นจังหวะเดียวกันที่สารวัตรพร้อมลูกน้อง2-3คนก็จู่โจมเข้ามา คว้าแขนชายที่อ้างว่าเป็นตำรวจ พร้อมใส่กุญแจมือทันที

"เฮ้ย...จับผมทำไม มึงจับกูทำไมปล่อยกูนะ งามช่วยพี่ด้วยสิงาม"งามตางงเป็นไก่ตาแตก ตกใจทำอะไรไม่ถูก

"นั่นสิ..สารวัตรคุณจับเขาทำไมคะ เขาเป็นตำรวจนะ ฉันฟ้องพวกคุณแน่ จะฟ้องทุกคนรวมทั้งพ่อเลี้ยงด้วยแก แก แล้วก็พวกแกทุกคน"งามตาชี้หน้าด่ากราดไปทั่ว ตัวสั่นเทิ้มแต่ไม่ส่งเสียงกรีดร้องออกมา

"ขอโทษนะครับพ่อเลี้ยง และก็ขอบคุณที่ช่วยเหลืองานราชการ เอาตัวขึ้นรถไป เราไปคุยกันที่โรงพักดีกว่านะครับคุณงามตา"

สารวัตรสั่งลูกน้อง ให้นำชายหญิงคู่นั้น ออกไปจากบริเวณบ้านพ่อเลี้ยงไป ทั้งคนงานที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ตกใจ เพิ่งจะเคยเห็นตำรวจถูกตำรวจจับ ก็ครั้งนี้นี่เอง ทุกคนต่างก็มึนงงและสงสัย ว่าทำไมถึงมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้

"หนูเอื้อย..ป้านวลงงไปหมดแล้วค่ะ นี่มันอะไรกันคะ?"ป้านวลมึนไปหมด นางไม่รู้จะไปหาคำตอบจากใคร

"เอื้อยกับพ่อต้องไปโรงพักอีกรอบค่ะ ป้านวลอยู่กับแอนนา แล้วก็โอมาร์ก่อนนะคะ เอื้อยจะพาเรนด์เดลไปด้วยค่ะ"

"หนูเอื้อย..."

"กลับมาหนูเอื้อยจะเล่าให้ฟังนะคะ"

"ค่ะ..รีบกลับนะคะ ป้าจะทำมื้อกลางวันคอยค่ะ"

"ค่ะป้านวล"

พ่อเลี้ยงกับลูกสาวพร้อมด้วยผู้ติดตาม ขึ้นรถคันใหญ่ที่จอดอยู่หน้าบ้าน ก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งคำถามไว้มากมายให้ผู้ที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก ต่างก็เดาเหตุการณ์ไปต่างๆนานา ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"มันอะไรเนี่ยป้า ผมไม่เข้าใจเลย"

"ไอ้ยง..มึงถามกู แล้วกูจะไปถามใครวะ"

"นั่นสิป้า..คุณฝรั่งไง?"

"เขาไม่รู้เรื่องหรอก ไปทำงานของแกไปอย่ายุ่งกับพ่อฝรั่งของข้า"ป้านวลตอบปัด ยงถึงขนาดทำหน้าล้อเลียนหญิงสูงวัย

"เขาบอกหรือไงว่าเขาเป็นของป้า"ป้านวลยกตะหลิวขึ้น เด้กหนุ่มเลยต้องถอยฉากออกไป ป้านวลถือติดมือมาตั้งแต่งามตาเข้าบ้านมาแล้ว และก็ไม่ยอมวางด้วย กะว่าใครกล้าเข้ามาจะหวดด้วยตะหลิวเลยทีเดียว

"ป้า..พี่งามโดนจับด้วยหรือ?"

"ใช่..แล้วต่อไปก็จะเป็นเอ็งนังแก้วใจ ถ้าอยากจะมีงานทำดีๆก็อย่ายุ่งเรื่องเจ้านาย ไปง้ันเอ็งก็จะได้กลับไปทำไร่ข้าวโพดกับแม่เอ็ง"แก้วใจทำหน้ามุ่ย ก่อนจะเดินจากไป ป้านวลเจตนาพูดให้ข้อคิด แต่คนอย่างแก้วใจก็ฟังแค่หูทวนลมเท่านั้น

"แบบนี้เขาเรียกเสือกใช่มั้ยป้า"

"วุ้นเอ้ย..เอ็งช่วยอบรมมันหน่อยเถอะวะ ข้าขี้เกียจพูดกับมันแล้ว ข้านะกลัวเหลือเกินกลัวว่าหนูเอื้อยจะไล่มันออก เพราะเธอไม่ชอบคนทรยศหักหลัง ข้าละสงสารเธอเหลือเกิน"ป้านวลทรุดนั่งลงที่ม้าหินอ่อนหน้าบ้าน มองทางว่าเมื่อไหร่ทุกคนจะกลับมา

"ถ้าอย่างนั้นเอ็งมาช่วยข้าทำกับข้าวดีกว่านะ พวกคุณๆกลับมาเขาจะได้กินกัน อ้อ..พ่อฝรั่งพูดไทยได้มั้ย?"โอมาร์ยิ้มพร้อมกับพยักหน้า ตายละ!งั้นสิ่งที่ป้านวลพูดเมื่อครู่ เขาก็รู้หมดนะสิ

"ครับผมพูดได้ทุกคำ เหมือนป้านวลพูดนั่นแหละครับ"

"ตายแล้ว..และทำไมไม่บอกป้าล่ะพ่อคุณ"

"ก็ป้าไม่ถามนี่ครับ คนไม่พูดไม่ได้หมายความว่า พูดไม่ได้นะครับคุณป้า"ป้านวลจูงแขนวุ้นรีบเดินเข้าครัวไป เพราะนางหน้าแตกไปแล้ว เนื่องจากเผลอพูดอะไรไปตั้งหลายอย่าง

ทางด้านพ่อเลี้ยงกับบุตรสาว เพิ่งจะเดินลงบันไดของสถานีตำรวจ ก่อนที่ทุกคนจะขึ้นรถกลับบ้าน เรนด์เดลทำหน้าที่เป็นพลขับครั้งแรก แต่ยังไม่ชินทางเท่าไหร่ เพราะเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก

"ตกลงว่านายคนนั้นก็คือพ่อของลูกงามตา แต่เป็นตำรวจปลอมอย่างที่เราคิดไว้ตั้งแต่แรก แล้วที่เราเห็นทั้งหมดคือเรื่องปลอมๆ"

"งั้นสิลูก"

"หนูมองคนไม่ผิดตั้งแต่แรก"

"ใช่..พ่อขอโทษที่ไม่เชื่อลูกตั้งแต่แรก ไม่งั้นเรื่องนี้มั้นก็คงไม่เกิดขึ้น งามตายักยอกเงินไปเป็นล้าน"

"ช่างเถอะค่ะ..ถ้าสุขภาพเราแข็งแรง เราจะหาเงินได้มากกว่านั้นนะคะพ่อ ถือวะว่าเงินจำนวนนั้นเราซื้อใจคนไปแล้ว มันทำให้เราได้รู้ว่า ความซื่อสัตย์ไม่ใช่ดูได้จากหน้าตาเท่านั้น ทีนี้รู้หรือยังคะว่าลูกสาวคนนี้ ไม่ใช่หมูในอวยนะคะ แต่หนูเป็นหมูเขี้ยวตันชัดๆเลยละค่ะ"พ่อเลี้ยงกอดไหล่บุตร รียากอดพ่ออย่างสนิทใจเป็นครั้งแรก แต่เธอคิดว่าเรื่องราวมันไม่น่าจะจบ เธอ ไม่สามารถปล่อยเสี้ยนหนามที่ตำใจ อยู่ลอยนวลได้อีกต่อไป

"ถ้าพ่อฟังลูกตั้งแต่แรกคงจะดี"

"พ่อขา..เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เรา จะมาโทษกันไปมาหรอกนะคะ ว่าใครผิดใครถูกเราต้องช่วยกันแก้ไข กับปัญหาที่มันเกิดขึ้นให้คลี่คลาย แต่เราต้องใช้สติของเราก่อนนะคะ ทุกอย่างมันกำลังจะผ่านไปค่ะ แต่ต่อไปนี้เราก็ต้องดูคนให้แน่ใจก่อน ที่เราจะฟันธงว่า เชื่อใจได้หรือไม่ได้ดีมั้ยคะ?"พ่อเลี้ยงคมกริชขยี้ผมลูกสาวเบาๆ ใช่สินะนั่นคือความผิดพลาดของตัวเองล้วนๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เมื่อพ่อเลี้ยงกลับมาถึงบ้าน ก็ได้เวลาที่จะกินมื้อกลางวันพอดี พ่อเลี้ยงรู้ว่าแม่นวลคงอยากรู้เรื่องต่างเต็มแก่ แต่ไม่มีใครพูดอะไรนั่นก็แสดงว่า ไม่ควรจะอยากรู้อยากเห็นอะไร ถ้าอยากจะเล่าเดี๋ยวหนูเอื้อยคงจะเล่าให้นางฟังเอง

"มีอะไรกินบ้างแม่นวล อย่าลืมเผื่ออาหารจืดๆด้วยนะ เผื่อคุณๆเขาจะทานไม่ได้"

"คุณพ่อไม่ต้องห่วงหรอกครับ ทุกคนเคยเป็นทหารมาก่อน เขากินได้ทั้งนั้นและจะไม่ยุ่งยากกับเรื่องกิน จริงมั้ยพวกเรา"จุนโชหันไปถาม แต่ละคนพยักหน้ามันใช่เรื่องจริง เรนด์เดลเคยเป็นสไนส์เปอร์มาก่อน ยิงปืนแม่นยังกับจับวาง แต่หลังจากไม่ได้เป็นทหาร ก็ยังไม่ได้ยิงอีกเลย ไม่รู้ว่าจะไปยิงกับใคร

"เราทานข้าวกันดีกว่านะคะ พี่วุ้นตักข้าวเลยค่ะ"

"ได้ค่ะหนูเอื้อย"อาหารกลางวัน ถูกลำเลียงมาวางบนโต๊ะกินข้าวจนเต็ม ป้านวลยืนยิ้มแป้นคอยลุ้นอยู่ว่า อาหารที่นางทำจะหมดหรือจะเหลือ เมื่อทุกคนลงมือทานข้าวป้านวลกับวุ้น เลยเลี่ยงออกมาด้านนอก ก่อนจะเลื่อนประตูกระจกปิดให้สนิท

"ทานได้มั้ยคะทุกคน"

"ครับ/ค่ะ..แอนนาชอบแกงนี้ที่สุด มันคืออะไรคะหนูเอื้อย?"

"อันนี้เขาเรียกแกงอ่อมหมูค่ะ..อาจจะฉุนหน่อยนะคะ เพราะมันมีใบผักชีใส่ไปด้วย แต่ถ้าชอบกินผักล่ะก็แกงอ่อมนี่ละ มีแต่ผักล้วนๆค่ะ แล้วพี่ๆล่ะคะทานได้มั้ย?"

"ครับ..เจ้านายผมบอกว่า ถ้าคนอื่นกินเข้าไป แล้วมีชีวิตถึงพรุ่งนี้ นั้นแสดงว่าเราก็สามารถกินได้ครับ ผมชอบข้าวจังฮะ"เรนด์เดลตักข้าวสวยใส่ปากเคี้ยวแหมบๆ

"ดีเลย..งั้นมื้อเย็น ให้กินข้าวอย่างเดียวไม่ต้องกินกับดีมั้ยพวก?"

"ไม่ดีหรอกครับนาย เดี๋ยวสมองไม่สั่งการครับ"

"ผมดีใจนะ ที่พวกคุณมาอยู่ด้วย หลังจากที่ผมนอนหลับไม่สนิทมาหลายคืนแล้ว งั้นคืนนี้ขอหลับอย่างมีความสุขสักหน่อยเถอะนะ"

"พ่อได้สิทธิ์นั้นตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปครับ"

"ปล่อยให้ทุกอย่าง เป็นหน้าที่ของพวกเราเถะนะคะคุณอา"

"ขอบคุณทุกคนเลย ถ้าหนูเอื้อยจะพาพ่อไปโรงพยาบาล แล้วใครจะอยู่ที่นี่ล่ะลูกวางแผนไว้หรือยัง?"

"ค่ะพ่อ..หนูว่าทุกอย่าง ยังไม่น่าไว้วางใจหรอกค่ะ เราไม่ควรประเมินค่างามตาต่ำไป ดูญาติพี่น้องเขาสิคะคงจะโกรธแค้นเราอย่างมาก หนูคุยกับจุ้นแล้วค่ะว่า เราจะให้พี่แอนนาไปด้วย แต่ให้พี่สองคนอยู่ที่นี่ รับไหวหรือเปล่าคะ?"รียาไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่ จึงอยากให้ให้สองคนนี้คอยอยู่ที่นี่

"ก็อย่างที่หนูเอื้อยพูดครับ พวกเราไม่ใช่หมูในอวย แต่เป็นหมูเขี้ยวตันๆครับคุณอา"เรนด์เดลยืมคำพูดของรียามาพูดบ้าง

"คิดมั่งสิเว้ย..นั่นของเขาอย่าเอามาใช้มั่วๆไม่ได้นะ"จุ้นหวงกระทั่งคำพูดของแฟนสาว แม้สองคนนี้จะเป็นลูกน้องก็เถอะ

"ครับนาย"

"ถ้ายังนั้นนะ หลังจากที่เรากลับจากกรุงเทพฯ พ่อว่าจะทำบุญบ้านสักหน่อย อุทิศส่วนกุศลให้แม่เขาแล้วก็เจ้ากรรมนายเวร ทั้งผีมีญาติ และผีไม่มีญาติ สัมพเวสีทั้งหลาย ต่อไปนี้เราจะได้พบกับความสุขที่แท้จริงสักที"

"ดีค่ะพ่อ..หนูเห็นด้วย แต่ก็แปลกนะคะถ้างามตาทำได้ขนาดนี้ แสดงว่าเธอก็ทำมามากกว่านี้ ตัวเลขในบัญชีนั้นที่เราเห็น คือหลักฐานเท็จ แล้วสิ่งที่เราไม่เห็นละคะพ่อ มันต้องมีมากกว่านั้น"พ่อเลี้ยงคิดมานานแล้ว ในเรื่องที่ลูกสาวพูด แต่ตัวเองก็ยังไม่แข็งแรงพอ ที่จะลุกขึ้นมาเล่นงานงามตาได้ ก็รอจังหวะที่เหมาะสมอยู่

"แล้วถ้าในร่างกายพ่อ มีสารพิษต่างๆอยู่ล่ะลูกจะทำยังไง?"

"พ่อคะ..นี่มันคดีอาญานะคะ พ่อตายผ่อนส่งมานานเท่าไหร่แล้วคะ หนูจะไล่ดูกล้องวงจรปิดทุกตัว ย้อนหลังไปอีกและหนูจะบอกทุกคน นะตรงนี้เลยนะคะว่าหนูไม่ยอม จะไม่มีทางปล่อยให้งามตาลอยนวลอยู่ได้หรอกค่ะ คนผิดก็ต้องว่าไปตามผิด นั่นมันข้อหาพยายามฆ่านะคะพ่อ เราใจดีมามากแล้วค่ะ บอกเลยว่าต่อไปนี้คือการเอาคืนอย่างสาสม"

รียาเสียงกร้าว ถ้าเธอบอกว่าจะลุยต่อ แม้แต่จุนโชแฟนหนุ่มของเธอก็คงห้ามไม่ได้ แต่เขาจะลองค่อยๆคุยกับเธอดูอีกครั้ง ไม่อยากให้แฟนสาวมีอาการแค้นฝังหุ่นแบบนั้น แต่เขายังมองไม่เห็นทางว่ารียาจะรามือหรือเปล่า เพราะเธอเคยบอกไว้ว่า งามตาทำให้แม่เธอต้องตาย แต่จริงๆแล้วพ่อเธอก็มีส่วนผิดเช่นกัน

"แต่พ่อก็ผิดนะลูก ถ้าทุกอย่างพ่อไม่เป็นคนเริ่ม มันก็ไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้หรอก"

"นั่นก็ส่วนหนึ่งค่ะ แต่เธอไม่ซื่อสัตย์แถมหักหลังพ่อ ไปมีคนอื่นแบบนี้เราจะเรียกว่าอะไรคะ เอาเป็นว่าหนูจะคิดดูก่อนนะคะ แต่ถ้าเธอไม่ยอมจบ นางจะได้รับเค้กก้อนโตส่งถึงบ้านเลยค่ะ"

การ์ดทั้งสามคนแอบยกนิ้วให้ ในความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวตัวน้อยคนนี้ แอนนาเห็นแล้วว่าทำไม เจ้านายของเธอถึงได้หงอแบบนั้น เพราะรียาเก่งเกินหน้าหวานๆของเธอแบบนี้นี่เอง....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไรท์ไม่อาฆาตนะคะ แต่เรื่องแบบนี้ไม่น่าปล่อยไปอย่างเด็ดขาดค่ะกราบ🙏🙏🙏🙏ขออภัยนะ สองตอนที่ผ่านมาบางท่านเข้าอ่านไม่ได้ รออีกหน่อยก็จะเปิดกุญแจได้ค่ะ..ขอประทานอภัยมาณ.ที่นี้ด้วยนินนารถน้อมรับไว้แต่เพียงผู้เดียวค่ะ..บายๆเจอกันตอนหน้าเด้อ..ไม่ติดเหรียญค่ะ

ความคิดเห็น