น้องนม.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพียง เพราะ รัก

ชื่อตอน : เพียง เพราะ รัก

คำค้น : ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 337

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2562 16:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพียง เพราะ รัก
แบบอักษร

  

 

 

 

 

 

เรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มจาก

 

      วันหนึ่ง ทาวน์ หรือ ตัวผมในวัยยี่สิบปลายๆใกล้เหยียบเลขสามในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ก็พบเจอกับเรื่องแปลกประหลาดเข้ามาในชีวิต มีเด็กผู้ชายที่อ่อนกว่าถึงสี่ปีมาคอยตามจีบ แปลกใช่ไหมล่ะน้องเขาเป็นผู้ชายผมก็ผู้ชาย

 

 

 

          แกล้ง

 

 

 

        มันต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว ใครมันจะมาคิดจริงจังกับคนแบบผมกันทาวน์ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีคนรัก อยู่คนเดียวมาตลอดทั้งชีวิตพ่อแม่ก็จากโลกนี้ไปนานแล้ว ในตอนนี้เขาแค่ใช้ชีวิตที่พวกท่านอุตส่ามอบให้อย่างคุ้มค่าเท่านั้น

 

        ผิดคาดผ่านไปหนึ่งปีแล้วเด็กบ้านั่นยังอยู่ไม่ไปไหน คอยอยู่ข้างๆ ดูแลเอาใจใส่ ปกป้อง และเขาไม่เคยทำให้ทาวน์เศร้าหรือผิดหวังเลยสักครั้ง เวลาเปลี่ยนแต่เด็กน้อยคนนี้ไม่เปลี่ยน ไม่เคยเปลี่ยนแม้แต่เพียงเสี้ยวเดียว

 

 

 

          แย่เเล้ว

 

 

 

          เพราะสิ่งที่เปลี่ยนไป

 

 

 

          ใจของผม

   

 

 

 

 

        ทาวน์หลงรักติณเข้าให้แล้ว

 

 

 

 

    “พี่ทาวน์เป็นแฟนกันนะ ติณรักพี่จริงๆ"

 

 

    “อืม พี่ก็รักแกเด็กบ้า อย่าทิ้งกันล่ะ"

 

 

 

 

 

 

++++++++++++

 

 

 

 

         นั่นเป็นรักครั้งแรกและครั้งสุดท้าย เวลาผันผ่านจากวันเป็นเดือน เดือนเป็นปี ความรู้สึกของทั้งคู่เพิ่มขึ้นเลื่อยๆตามกาลเวลา ยกให้เขาไปหมดแล้วทั้งหัวใจ ทั้งชีวิต

 

 

          ใช่

 

 

          ชีวิต

 

 

         ผมมอบให้เขาไปแล้วจริงๆ วันหนึ่งจู่ๆติณก็เจ็บที่อกข้างซ้ายอย่างหนักถึงขั้นสลบลงไปกับพื้น ไม่! โลกของผม โลกทั้งใบของทาวน์กำลังทุกข์ทรมาน ตะ..ต้องรีบพาไปหาหมอ ใช่ ต้องรีบ

 

         ติณเก่งมากเลยนะครับ เขาเป็นคนทำให้ผมเผชิญกับคำว่าครั้งแรกเยอะขนาดไหนรู้ตัวบ้างไหม เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเป็นห่วงและลนลานที่สุดในชีวิต

 

         สายตาเหม่อมองไปยังห้อง ICU อย่างเลื่อนลอย เข้าไปนานแล้วนะ ทำไมจู่ๆถึงเป็นแบบนี้แกล้งกันอย่างนี้พี่ใจไม่ดีเลย ทาวน์นั่งรอเวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายชั่วโมง จนกระทั่งไฟห้องปิดลง หมอออกมาบอกอาการของติณให้ผมฟังตามหน้าที่ ราวกับโลกทั้งไปหยุดหมุน หูอื้ออึงไม่ได้ยินเลยว่าหมอพูดอะไรต่อ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

 

 

          โรคหัวใจ

 

 

 

          ไม่เคยบอก

 

 

 

         หมอบอกว่าอีกแค่หกเดือน ถ้ายังไม่มีผู้บริจาคที่มีความเข้ากันกับติณได้ทุกอย่างจะสายเกินไป ได้โปรด ใครก็ได้ช่วยเขาทีขอแค่ติณเท่านั้น ตั้งแต่วันเกิดเรื่องเด็กน้อยก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำหยอกล้อ ไม่มีคำปลอบใจ ไม่มีแม้แต่การอธิบาย

 

        นี่ติณครับสี่เดือนเเล้วนะ ไหนใครบอกจะดูแลพี่ไม่ทำให้พี่เสียใจ แต่ทำไมเวลาที่พี่ร้องไห้ถึงไม่ลุกขึ้นมาปลอบกันเลยล่ะ พี่คุยด้วยก็ไม่ยอมตอบกลับมาเลยสักคำ คิดถึงนะครับ จะขาดใจตายอยู่แล้ว

 

         ทาวน์พยายามแบกร่างไร้เรี่ยวแรงของตัวเอง ไปนั่งลงอยู่ข้างเตียงคนไข้ สองมือกอบกุมมือของคนบนเตียงเบาๆ ไล่สายตามองไปตามสายต่างๆที่ห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย อ้างว้าง โดดเดี่ยว เศร้าสร้อย และทุกข์ทรมาน

 

 

    “ถ้าภายในเดือนนี้ยังไม่มีหัวใจที่เข้ากับคุณติณได้ หมอเกรงว่าคง…เอ่อ”

 

 

    “สายไปสินะ หมอครับหัวใจของผมช่วยตรวจให้หน่อยสิครับ"

 

 

 

 

 

+++++++++

 

 

 

 

    “ถึงผลตรวจจะออกมาเข้ากัน แต่ทางเราไม่มีหัวใจมารองรับให้คุณทาวน์ ถ้ายืนยันที่จะบริจาคผลที่ออกมามีอย่างเดียว..”

 

 

     “ตาย..เพื่อเขาผมยินดีครับ"

 

 

         ประกายความดีใจวาบผ่านดวงตาของทาวน์อย่างไม่ปิดกั้น ในที่สุดก็หาเจอ หนทางที่จะทำให้เขาฟื้นขึ้นมา รอยยิ้มของเขาจะกลับมาแล้ว

 

 

    “ถ้างั้นหมอจะเตรียมการให้เร็วที่สุดนะครับ”

 

 

    “ขอบคุณครับ”

 

 

 

 

+++++++++

 

 

 

              ปิ๊ป

 

 

    “การผ่าตัดถ่ายโอนเสร็จสิ้น"

 

          หมอมองร่างที่บัดนี้กลายเป็นเพียงร่างที่ไร้ลมหายใจตรงหน้าอย่างเศร้าสร้อย เขาคอยมองมาตลอดคุณทาวน์ทุกข์ทรมานทุกครั้งที่ต้องก้าวเข้าไปในห้องมองคุณติณที่กลายเป็นคนไข้ติดเตียงอยู่ทุกๆวัน แค่มองจากที่ห่างไกลไม่ว่าจะกี่หมื่นแสนล้านกิโลก็ยังรับรู้ได้ถึงความรู้สึกรักใคร่ของคนๆนี้ที่มีต่อคุณติณมันมากมายขนาดไหน แม้แต่เขายังคาดไม่ถึงเลยว่าคุณทาวน์จะยอมยกชีวิตของตัวเองเพื่อคนๆเดียว

 

 

     “ฟื้นแล้วหรอครับคุณติณ…คุณทาวน์รักคุณถึงขนาดยอมสละชีวิตตัวเอง ต้องขอบคุณเขาจริงๆนะครับ"

 

 

 

     “ทาวน์? เขาเป็นใครหรอครับ"

 

 

 

          หมอถึงกับยิ้มค้าง ความรู้สึกสงสารพุ่งขึ้นมาจนรู้สึกจุกอก ทำไมโชคชะตาของพวกเขาถึงโหดร้ายเพียงนี้ ขนาดเขาที่เป็นเพียงผู้เฝ้ามองยังรู้สึกเสียใจแทน

 

 

          สงสารคุณติณที่ลืมเรื่องราวของคนรัก

 

 

          และ..

 

 

          สงสารคุณทาวน์ที่ถูกคนรักลืม

 

 

 

 

++++++++++

 

 

 

          เขาว่ากันว่า…วิญญาณจะไม่ไปผุดไปเกิดตราบใดที่ยังมีเรื่องที่ติดค้างคาใจอยู่ ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่เขาก็ไม่ได้ปักใจเชื่อเรื่องราวที่งมงายแบบนี้ แต่ถ้าเป็นตอนนี้ทาวน์เชื่อแล้วล่ะ เพราะร่างของเขายังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ไม่ไกล

 

 

 

        ติณลืมเขา

 

 

 

        ดีแล้ว

 

 

 

        ลืมเนี้ยแหละดีที่สุดแล้ว ติณจะได้ไม่คอยโทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ทาวน์ต้องเป็นแบบนี้ เพราะนี่คือทางเดินที่ผมเลือกเดินด้วยตัวเองอย่างเต็มใจ

 

       ส่วนเหตุผลที่ผมยังคงอยู่ตรงนี้ก็พอจะเดาออก เพราะสิ่งที่เขาต้องการที่สุดคือ การที่ได้เห็นรอยยิ้มของติณอีกครั้ง การที่ได้เห็นติณมีความสุข และการที่ได้เห็นติณมีคนมาคอยอยู่ข้างๆคอยดูแลเด็กน้อยของเขา ผมต้องการไปอย่างไม่ต้องห่วงกังวลอะไร ส่วนเวลานี้เขาของเพียงเเค่เฝ้ามองอยู่ห่างๆก็เพียงพอแล้ว

 

 

 

 

 +++++++++++++

 

 

 

               3 ปีผ่านไป

 

 

 

    “แต่งงานกันนะ ติณรักกายจริงๆครับ"

 

 

 

          ทาวน์รู้สึกได้ถึงก้อนสะอื้นที่คอยๆตีขึ้นมา ยามที่ได้ยินคำพูของติณ ตลกเนอะ เด็กบ้านี่ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ แม้แต่คำพูดยังเหมือนเดิมเลย ที่เปลี่ยนไปก็แค่คนที่อยู่ตรงหน้าติณไม่ใช่เขา ติณได้หมอบความรักให้คนตรงหน้าไปแล้วเขารับรู้ได้ถึงหัวใจของเขาที่อยู่ในร่างของติณกำลังเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข แต่…ทำไมทาวน์ถึงรู้สึกเสียใจล่ะ ทั้งๆที่นี่คือสิ่งที่เขาปรารถนา ใช่แล้ว น้ำตาที่เอ่อล้นคงเป็นน้ำตาเเห่งความปิติไม่ผิดแน่

 

 

 

 

          ในที่สุด

 

 

 

 

 

          ติณก็หาคนที่ตัวเอง `รัก' เจอ

 

 

 

 

          เก่งมากครับ

 

 

 

 

          เด็กน้อยของพี่

 

 

 

 

          ในตอนนี้

 

 

 

 

         ถึงเวลาแล้วสินะ

 

 

 

 

          พี่รักติณนะ

 

 

 

 

          รักไม่เคยเปลี่ยน

 

 

 

 

          และ

 

 

 

 

 

 

          ลาก่อนครับ

 

 

 

 

        “ตกลงครับ”

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น