อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 21. ออกโรงบู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 289

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 18:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21. ออกโรงบู้
แบบอักษร

​"มึงทำฮยองกูหรอ!!!!" จองกุกพูดกดเสียงลงต่ำ วิ่งเข้าหาพวกมันอย่างบ้าเลือด

 

ฉันเองก็วิ่งเข้าไปหาวีที่นอนจมกองเลือดอย่างหมดสภาพอยู่ เสื้อเชิตนักเรียนสีขาวหลุดลุ่ยเต็มไปด้วยเลือด เสื้อสูทที่ไม่ได้ติดกระดุมก็เลอะฝุ่นจากพื้น เป็นสีขาวด่างๆ

 

"วี..." ฉันวิ่งไปประคองตัววี

 

"ออกไปจากตรงนี้ยูอาาา" วีหันมาพูดกับฉันเบาๆด้วยความเป็นห่วง

 

ท่ามกลางชุลมุล ตอนนี้พวกมันหันไปเล่นงานจองกุกแทน

 

"ย๊ากกกกกกกกกก"

 

จองกุกวิ่งพุ่งเข้าไปจับหัวสองคนข้างหน้า ให้หัวโขกกัน จนมันเวียนหัวล้มลงไป จองกุกเป็นมวย พวกมันเจอแรงจองกุกเข้าไป คงเห็นดาวอยู่เต็มหัว

 

ตอนนี้พวกมัน7คนหันมามองจองกุกเป็นตาเดียว ไอทีล้มลงไปกับพื้นก็ค่อยๆยืนแบบโซซัด โซเซ

 

"เก่งแต่หมาหมูจริงๆเลยนะพวกเหลือเดน" จองกุกกวาดสายตาไปมองพวกมันอย่างเวทนา

 

 

ฉันหันไปเห็นวีที่นอนจมเลือดอยู่

 

"วี นายไหวมั้ย?" ฉันค่อยๆประคองวีขึ้นมา

 

 

"เธอมาอยู่ตรงนี้ทำไม ออกไปจากตรงนี้สะ เดี๋ยวเจ็บตัว" วีพูดออกมาอย่างแผ่วเบา ที่เอ่อล้นไปด้วยความเป็นห่วง

 

"ฉันจะทิ้งนายกับจองกุกไปได้ยังไงกันละ" ฉันมองหน้าวีอย่าจริงจัง

 

"หลบอยู่ข้างหลังฉันนะ อย่าไปใกล้พวกมัน พวกมันไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิง" วีมองหน้าฉันด้วยแววตาที่เป็นห่วงจริงๆ

 

"นี่... นายลืมไปแล้วหรอว่าฉันเป็นคนยังไง จะให้ฉันหลบอยู่แต่ข้างหลัง ฉันทำไม่ได้หรอกน่า.." ฉันพูดเตือนความทรงจำวี ที่เห็นฉันบู้แล้ว ตั้งแต่แรกเห็นแล้ว

 

ฉันหันไปมองทางฝั่งจองกุก ที่อยู่กลางวงล้อมของไอ้พวกเดนขยะพวกนั้น

 

ทันใดที่ฉันมองไปพอดีนั้น.. คนที่อยู่หน้าหลังจองกุก มันคว้าไม้มาจากข้างทาง ง้างมือ แล้ววิ่งพุ่ง ดิ่งมาที่จองกุก เป้าหมายการตีของมันคือที่หัวของจองกุกเต็มๆ !!!!

 

"อย่าหันหลังให้ศัตรูเส๊!!!!!"

 

ฉันรีบวิ่งพุ่งไปที่มัน จัดลูกถีบบาทาแบบจุกๆเต็มๆให้ไอ้เดนขยะคนที่กำลังจะเอาไม้มาฝาดหัวจองกุกเมื่อกี้ จนมันกระเดนลงไปนอนกับพื้น ไม้ที่มันถือมาก็หล่นลงออกจากมืออยู่ตรงหน้าฉัน ฉันค่อยๆก้มลงไปหยิบไม้ที่หล่นลง

 

...ฉันรีบคว้าไม้ขึ้นมา แล้วค่อยๆเดินถอยหลังไปหาจองกุก ที่หันหลังอยู่

 

"ขอบใจนะ" จองกุกหันมายิ้มมุมปากให้ฉัน

 

"อื้อ" ฉันตอบในลำคอ

 

ตอนนี้ฉันกับจองกุกยืนอยู่ในท่าที่หันหลังให้ฉัน ท่ามกลางศัตรูที่รายล้อม เราระวังหลังให้กัน

 

ฉากโจมตีเปิดขึ้นมาอีกครั้ง พวกมันทุกคนตื่นตัวขึ้นมาอย่างฮึกเหิม

 

2 ต่อ 7 เป้าหมายคืนฉันกับจองกุก พวกมันวิ่งเข้ามาพร้อมกันในทีเดียว

 

"ย๊าาาาาาาาา!!!"

 

จองกุกต่อยเสยคางคนที่อยู่ข้างหน้า แล้วเตะยอดหน้าคนที่อยู่ข้างหน้า ซอกใส่พวกที่เหลือ แล้วก็ต่อยพวกมัน จองกุกจัดการ5คน อย่างชุลมุน

 

ส่วนฉันก็ซัดหน้าไอ้คนที่ถือไม้เมื้อกี้รัวๆ

 

"มึงเก่งนักหรอ!!!"

 

เสียงผู้ชายจากข้างหลังมางัดคอฉันไว้....

 

...ฉันใช้ไม้กระทุ้งใส่ท้องมันแล้วก็บิดตัวทุ่มมันลงพื้น ส่วนอีตัวที่ถือไม้เมื่อกี้มันได้จังหวะทีเผลอ ...มันเตะตัดขาฉันจนเสียจังหวะล้มลงไปคลุกเข่าลงที่พื้น ไม้ก็กระเด็นหลุดมือไป

 

พรึบบบบบ!!

 

"ยูอาาาาา!!" วีตะโกน

 

วีรีบวิ่งมาเพื่อที่จะช่วยฉันแต่โดนอีกตัวกันสกัดไว้ก่อน

 

อีตัวถือไม้ที่เตะตัดขาจนล้มลงมันจิกหัวฉันขึ้นมา อ่าช์!!!

 

"มึงต่อยกูหรอ" มันต่อยเข้าที่หน้าฉันคืนจนเลือดกลบปาก

 

"ถุ้ยยย ไอ้หน้าตัวเมีย!!!" ฉันถุยเลือดใส่หน้ามัน

 

"หนอย!!! มึงอย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วกูจะไม่กล้าทำอะไรนะ"

 

มันง้างมือจะต่อยเข้าหน้าฉันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้กินฉันหรอกย๊ะ

 

ฉันจับแขนมันบิดแล้วก็จับหัวมันทุ่มลงโหม่งกับแพง

 

ตั้มมมมมมมมมม!!!!

 

"อย่าให้กูต้องเลือดเย็น!!!!" ฉันมองมันที่เลือดไหลออกมาจากหัวอย่างไร้ความปราณี

 

ตอนนี้ทางจองกุกก็ต้องจัดการอีก3ตัว เพราะอีก3ตัวที่เหลือมันหันไปรุมเล่นงานวีอย่างน่วม

 

วีเองตอนแรกโดนรุม7ต่อ1มา ตอนนี้พลังในการต่อสู้ ก็มีไม่มากนัก สภาพวีตอนนี้เสื้อเต็มไปด้วยเลือดยิ่งกว่าเดิม

 

ฉันรีบวิ่งไปช่วยวี ที่ดูท่าทีจะไม่ไหว ล้มลงไปกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า

 

ฉันใช้วิชาจรเข้ฟาดหางที่พ่อเคยสอนมา เข้าใส่คนที่กำลังเตะวีอยู่

 

แล้วเสยคางคนที่รุมวีอีกตัว แล้วหมุนตัวใช้จระเข้ฟาดหางไปดอกสุดท้าย แด่คนสุดท้านที่รุมวีอยู่ ด้วยท่วงท่าที่สวยงาม ทำเอาพวกมันลงไปกองกันอย่างระเนระนาด โฮ๊ะๆๆ

 

ฉันใช้นิ้วโป้งปัดจมูดตัวเองยืนยืดอกอย่างภูมิใจเบาๆ ^o^

 

"หนีไป" วีตะโกนบอกให้ฉันหนีไป แต่คิดหรอว่าฉันจะฟังหนะ

 

"นั่งอยู่นี่แหละ อย่าลุกขึ้นมาเดี๋ยวฉันจัดการเอง" ฉันหันไปบอกวี

 

ฉันไปช่วยจองกุกที่โดนหมาหมูรุมอยู่ จากที่ไหวๆ ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าจะหมดแรงเหมือนกัน

 

 

"อย่าเข้ามาาาา!!!" จองกุกตะโกนมาหาฉัน

 

"ไม่ทันแล้ว แฮ่กๆๆ" ฉันฝ่าวงล้อมเข้ามา ด้วยกระกระโดดถีบยอดหน้า คนที่ต่อยจะจองกุกอยู่พอดี

 

ตอนนี้ฉันกับจองกุกยืนอยู่ในท่าที่หันหลังให้กันอีกครั้ง เราระวังหลังให้กัน แล้วกระทืบคนข้างหน้า

 

"ย๊ากกกกก" ฉันเตะต่อย2คนข้างหน้า โพ๊ะๆๆ!!!!

 

ปึก!!!

 

จองกุกพลาดท่าให้กับไอ้คนเดิมที่ถือไม้ในตอนแรก มันเอาไม้กลับมาฟาดที่หัวจองกุกเต็มๆ จนล้มลงเข่ากระแทกพื้นก่อนที่ตัวจะทรุดลงไปตาม​

 

 

"จองกุกกกก!!!" ฉันหันไปตะโกนเรียกชื่อจองกุกออกไปอย่างสุดเสียง O.O'

 

จังหวะที่ฉันมัวแต่เป็นห่วงจองกุกโดยยังไม่ทันระวังนั้นก็..

 

ปักกกก!!!

 

คนข้างหลังมันเตะตัดขาฉันอย่างแรง!! จนล้มลงไปกับพื้นอย่างไม่เป็นท่าเหมือนกัน ตอนนี้ฉันคงแพ้แล้วละสินะ.. ผู้หญิงคนเดียว.. จะสู้.. แรงผู้ชาย.. ตั้ง7คนได้ยังไงกัน... ฉันนอนลงไปกับพื้นอย่างหมดทางสู้

 

"ไหนเธอบอกว่าอย่าหันหลังให้ศัตรูไงละ" จองกุกที่นอนหมดสภาพกับพื้น ใช้สติทั้งหมดที่มีบอกฉันอย่างแผ่วเบา

 

 

"......" ฉันมองหน้าจองกุกที่นอนกับพื้นอยู่เหมือนกัน คิดในใจว่า นี่นายยังมีอารมณ์มากวนกันอีกหรอเนี้ย!!!

 

"อย่าทำผู้หญิงนะเว้ยยยย!!" วีตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง

 

"ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุเลยวะ ถ้าผู้หญิงเจ็บ พวกมึงคงจะเจ็บยิ่งกว่าละสินะ ได้เดี๋ยวฉันจัดให้... ฮ่าๆๆ"

 

มันโน้มตัวลงมาหาฉัน แล้วจิกหัวฉันขึ้นมาจนเห็นรอยคิสมาสที่ยุนกิทำเอาไว้ที่คอฉัน

 

"อีนี่มันเป็นเมียมึงหรอ ดี!!กูจัดให้สาสมใจเลยทีเดียว เดี๋ยวพี่เพิ่มให้อีกรอยนะน้องสาว ฮ่าๆๆ"

 

ป๊าบบบบบบบบบ!!!!

 

มันปล่อยตัวฉันทันมีเพราะโดนลูกถีบ​ปริศนาพิฆาตร!!!!

 

"ยุนกิ.." ฉันพูดออกมาเบาๆ ทั้งๆที่ล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง เพราะที่โดนมันเตะตัดขาทั้ง2ข้างไว้ จนขาหมดแรง​​

 

"ใครอีกแล้ววะ"  มันหันไปมองหาเค้าของลูกถีบนั้น

 

"อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกู!!!" ยุนกิมองมันด้วยสายที่เลือดเย็น

 

 

ยุนกิดิ่งเข้าไปซัดหน้ามันคนที่จะเล่นงานฉันเมื่อกี้ ยุนกิใส่อย่างไม่เลี้ยง

 

ป๊าบบบ!!! ป๊าบบบ!!! ป๊าบบบ!!!

 

จนเข่ามันทรุดลงไปกับพื้นอย่างหมดสภาพอย่างหมดแรงสู้ยุนกิ

 

...ยุนกิแถมดอกสุดท้ายด้วยการเตะเข้ายอดหน้ามัน

 

โพ๊ะ!!!!

 

มันหน้าหงายลงไปนอนกับพื้น

 

ยุนวิ่งกลับมาหาที่ล้มลงนอนอยู่กับพื้นอยู่

 

"เป็นยังไงบ้าง" ยุนกิมาประคองตัวฉันขึ้น มองฉันด้วยสายตาที่เป็นห่วง

 

"ฉะ..ฉันโอเค" ฉันยิ้มให้ยุนกิเบาๆ ทั้งๆที่มีเลือดอยู่มุมปาก

 

"ขอโทษนะ... ที่ฉันมาช้า..." ยุนกิเอาปาดเลือดที่มุมปากฉันออกอย่างอ่อนโยน

 

"เห้ยยยย! O.O" ทันใดนั้นเอง ...ฉันเห็นมันอีกคนถือมีดพุ่งมาหวังจะแทงยุนกิ...

 

ฉันรีบผลักตัวยุนกิออกไปอย่างสุดแรงที่ฉันมี!!!!!!

 

...........

 

ฉึบ!!!~

 

 

"อึก!!"

 

ฉันล้มลงไปนอนกับพื้น ใช่แล้ว!!! ฉันโดนมีดแทง หื้อออออ เลือดไหลออกมาจากร่างกายฉันเป็นลำธาร มันเจ็บแสบทรมานจุกที่สุด จนลืมความรู้สึกที่ปวดท้องเม็นที่เพิ่งเป็นเมื่อตอนเที่ยงเลย ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะพูดออกมา ฉันอยากหลับไปเลยสะตอนนี้เลยด้วยซ้ำ.....

 

"ยูอา!!!!!!!!!" เสียง ยุนกิ จองกุก วี ตะโกนพร้อมกัน..

 

ยุนกิโกธรจนเลือดขึ้นหน้า ฉันนอนมองเขาจากพื้น ไม่เคยเห็นยุนกิโมโหขนาดนี้มาก่อน ตอนนี้ร่างยุนกิเหมือนโดนผีศาจร้ายครอบงำ อำนาจมิดที่แฝงอยู่ในตัวเขาตอนนี้กำลังถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปราณีไอ้หน้าไหนทั้งนั้น ยุนกิพุ่งเข้าไปหาไอ้คนที่แทงฉัน ยุนกิชกมันไม้ยั้งจน เลือดหู เลือดตา เลือดจมูก เลือดปาก มันไหลออกมาหมด และยุนกิเองก็ไม่มีท่าทีจะหยุดลงไปง่ายๆ มันตัวสั่นแล้วยกมือไว้ร้องขอชีวิต

 

"ผมไม่ได้ตั้งใจผมขอ.." มือมันสั้นเกร็งไปทั่ว

 

ป๊าบบบบ!!!

 

ยุนกิใช้เท้าเตะฟาดเข้าหน้ามันเต็มแรง ตอนนี้หน้ามันพังยับเยินจนดูไม่ได้ มีแต่เลือดเต็มไปหมดทั้งหน้า ยุนกิหันไปมองมีด ที่หล่นลงที่พื้น

 

 

ยุนกิค่อยๆก้าว อย่างขาไปที่มีดน่ากลัว แล้มค่อยๆก้มลงหยิบมีดขึ้นมา ด้วยรังสีอำนาจมืดที่แผ่ไปทั่วตัวยุนกิ ทำให้พวกมันทุกคนกลัวจนหัวหด ไม่กล้าลองดี

 

ยุนกิถือมีดขึ้นมาจ้องหน้าเป้าหมายก็คือคนที่แทงฉันด้วยสายตาที่เลือดเย็น

 

ยุนกิค่อยๆก้าวไปหามันอย่างช้าๆ ช้าๆ... ช้าๆ... ราวกับว่าจะฉีดเนื้อมันเป็นที่ละชิ้นๆ

 

ตอนนี้ฉันกลัว.. ฉันกลัวใจยุนกิเหลือเกิน.. ฉันกลัวว่ายุนกิจะฆ่าคน

 

ยุนกิเดินเร็วขึ้น ยกมือที่ถือมีดขึ้น มุ่งหน้าพุ่งไปที่เป้าหมาย !!!!

 

"ยะ ยะ ..ยุนกิ!!!" 

 

ฉันใช้แรงทั้งหมดที่ฉันมีพยายามเรียกยื้อดึงสติเขากลับมา เพราะฉันเองก็กลัวที่เขาเป็นแบบนี้ ฉันกลัวใจเขาจะทำอะไรไปมากกว่านี้ ฉันกลัวยุนกิฆ่ามันตายคามือ ฉันไม่อยากให้เขาเป็นฆาตกร ....

 

....ยุนกิชะงักเอามือที่ถือมีดลงแล้วหันกลับมามองฉัน....

 

เพื่อนมันทุกคนตอนนี้กำลังตกอยู่ในสภาพวะช็อคที่ยุนกิโมโห มาดึงสติได้ก็ตอนนี้ จังหวะที่ยุนกิหยุดแล้วหันมามองฉัน

 

ยุนกิเดินมาพยุงตัวฉัน แล้วจู่ๆร่างกายของฉันก็ลอยขึ้นเหนือพื้น ฉันหันหน้าไปมองยุนกิอย่างสะลึมสะลือ ใช่ ..ยุนกิเป็นคนอุ้มฉันขึ้นมา ..ยุนกิอุ้มฉันขึ้นมาในท่าเจ้าสาว

 

"อดทนหน่อยนะยูอา.. อย่าหลับนะ" ยุนกิเรียกสติฉัน คอยบอกไม่ให้หลับอยู่ตลอดเวลา

 

พวกมันรีบกันพยุงตัวกันเพื่อที่จะหนีออกไปจากตรงนี้ แต่ก็ไม่พ้น นัมจุน จิน จีมิน เจโฮป ที่มาถึงที่เกิดเหตุพอดี

 

นัมจุน กับ เจโฮป ซัดเข้าไปไอ้พวกที่กำลังหนีไป  จีมินกับจินตามมาช่วยเสริมทัพกันติดๆ ตอนนี้จากสภาพพวกมันยับเยินกันมาก่อนแล้ว ยิ่งหนักเข้าไปอีก  7ต่อ4 ตอนนี้เลยเป็นอะไรที่สบายมาก พวกมันหมดแรงสู้ ลงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้นอย่างกันระเนระนาด อย่างจนมุม จำนนต่อความผิด

 

ในขณะเดียวกันยุนกิที่อุ้มฉันในท่าเจ้าสาวก็เดินออกมา

 

"นี่ ไหวมั้ย อย่าหลับนะ!!!" ฉันอยู่ในอ้อมแขนยุนกิ

 

"ยุนกิฮยอง!! ยูอาโดนแทงหรอ" จีมินรีบวิ่งมาดูอย่างเป็นห่วง

 

"อือ... อย่าเพิ่งถามอะไร รีบไปส่งเธอที่โรงพยาบาล" ยุนกิอุ้มฉันมุ่งหน้าไปที่รถ

 

"ไปให้พ้นหน้ากู แล้วอย่ามาให้พวกกูเห็นหน้าอีก!!" นัมจุนยืนชี้หน้ารายตัวพูดเสียงดังก้องกังวาน

 

"ครับ ครับ ครับ" พวกมันรีบตอบๆไปแล้ววิ่งหนีไปจนสุดลูกหูลูกตา

 

ยุนกิเองก็เปิดประตูรถ เอาฉันนั่งที่เบาะข้างๆ

 

"เข้มแข็งไว้นะเดี๋ยวฉันจะพาไปหาหมอ" ยุนกิพูดเสียงแผ่วเบา มองหน้าฉันอย่างอ่อนโยน

 

"มะ ..ไม่ไปได้มั้ย ฉันกลัวเข็ม" พอนึกถึงเข็ม ภาพก็ตัดไป ได้ยินแต่เสียงแว่วๆเข้ามาในหูที่เรียกชื่อฉัน

 

'ยูอา ยูอา' 'อย่าหลับ' 'ตื่นสิยูอา'

 

....

 

ตื่นมาอีกทีฉันมองไปรอบๆ มีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ที่แขน

 

"ยูอา" เสียงยุนกิเรียกชื่อฉัน

 

หนุ่มๆทั้ง5คน ยุนกิ นัมจุน จิน จีมิน รีบวิ่งกู เข้ามามุงดูฉันอย่างเป็นห่วง ให้ตายสิ เขิลเป็นเหมือนกันนะยะเนี้ย อย่ามาจ้องกันเส้!!!

 

"นี่เธอปากแตกด้วยนี่นะโดนมันต่อยด้วยหรอ" เจโฮปถาม

 

"ยัยนี่บู้เก่งใช่ไม่เบานะครับฮยองงง" จองกุกที่นอนอยู่เตียงข้างๆตอบอย่าทะเล้น ทั้งๆที่มีผ้าพันแผลพันหัวเขาเพราะจากที่โดนตีมาอยู่

 

"จริงฮยองผมเป็นพยานได้ ผมเห็นยูอาอัดพวกนั้นจนน่วมไปเลยกับตา ฮ่าๆๆ"

วีที่นอนอยู่เตียงข้างๆเหมือนกันพูดขึ้นมาฮาๆ ทั้งๆทีสภาพตัวเองก็ถูกพันเป็นมัมมี่ไปทั้งตัว แหม ก็โดนมันรุมตั้ง7คนหนะนะ

 

------------------------

 

เป็นไงละจุดจบสายแข็ง สุดท้ายได้นอนโรงพยายาบาลกันหมด

 

ว่าแต่เอ๋...!!! ทำไมวีถึงได้โดนพวกนั้นมาทำร้ายกันนะ ?

ความคิดเห็น