กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่12 วิธีสกปรก NC

ชื่อตอน : บทที่12 วิธีสกปรก NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.8k

ความคิดเห็น : 145

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2562 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่12 วิธีสกปรก NC
แบบอักษร

วันต่อมา

“หน้าฉันมีอะไรแปลกประหลาดอย่างนั้นเหรอคะ” รวิพรรณเอ่ยกับชายหนุ่ม ขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งทานมื้อค่ำในร้านอาหารที่ตั้งอยู่บนตึกชั้นสูงเสียดฟ้าแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง และดูเหมือนว่าเขาจะเอาแต่นั่งมองหน้าเธอเพียงอย่างเดียว

“คุณสวยนี่ครับ หยุดมองไม่ได้” เมฆาเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้อยๆ แต่รอยยิ้มนั่นมันยิ้มออกมาจากภาพที่เขากำลังคิดอยู่ในหัวตอนนี้ต่างหาก ภาพของผู้หญิงอีกคนที่หน้าเหมือนเธอ

“ปากหวานอีกแล้ว ทานอาหารบ้างเถอะค่ะ ฉันไม่เห็นคุณแตะอะไรเลย” รวิพรรณคลี่ยิ้มหวาน ก่อนจะตักอาหารใส่จานให้กับเขา

“คุณมีฝาแฝดอีกคนใช่มั้ยครับ เธอเหมือนคุณมั้ย” เมฆาตักอาหารที่เธอตักให้เข้าปากไปเป็นมารยาท ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นเพราะอยากรู้ว่าเธอจะมีคำตอบแบบไหนให้เขา

“เหมือนแค่หน้าตาน่ะค่ะ นิสัยเราสองคนไม่เหมือนกันสักนิด ตะวันเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ยามเช้า เปล่งประกายด้วยแสงนุ่มนวลอบอุ่น มีแต่คนอยากเข้าใกล้เพราะมีวิตามินที่เป็นประโยชน์ ส่วนฉันเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ตอนเที่ยงวัน มีแต่แสงที่เต็มไปด้วยรังสีความร้อนที่ไม่มีใครชอบสักเท่าไร เราสองคนต่างกันแบบนั้นแหละค่ะ”

“ใครจะไม่อยากใกล้คุณกัน” เมฆาก็ยังปากหวานต่อ แม้ได้ฟังที่เธอเปรียบแล้วจะรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เพราะคิดว่าเธอจะพูดให้ตัวเองดูดีในสายตาเขาเสียอีก

“หึ ก็เยอะนะคะ” รวิพรรณหัวเราะน้อยๆ ก็มันเป็นเรื่องจริง นิสัยเธอขี้เหวี่ยงขี้วีน ไม่แปลกหรอกที่จะไม่มีใครอยากเข้าใกล้ ถ้าไม่ติดที่เธอมีเงินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครจะยอมเข้ามาเป็นเพื่อนกับเธอหรือเปล่า

“แต่ผมคนนึงแหละ ที่อยากจะเข้าใกล้คุณ” เมฆาเอื้อมมือไปกุมมือเธอเอาไว้

“ขอบคุณนะคะ” รวิพรรณส่งยิ้มให้ แอบเบาใจขึ้นมาอีกนิดที่ดูเหมือนจะจับเขาได้ง่ายๆ เพราะเขาก็ดูจะพึงใจในตัวเธออยู่ไม่น้อยเหมือนกัน อีกอย่างเวลาอยู่กับเขาแล้วเธอรู้สึกว่าเธอไม่ต้องคอยคิดอะไรให้มากมายซับซ้อนเหมือนตอนอยู่กับศิวะ และถ้าสานสัมพันธ์กับเขาอย่างจริงจังได้ ทั้งแม่และเธอก็คงพอใจด้วยกันทั้งคู่

“พรุ่งนี้ผมจะให้ช่างมาปรับปรุงห้องที่ออฟฟิศใหม่ คุณอยากเข้าไปดูด้วยกันมั้ยครับ ผมจะได้ไปรับ”

“ก็อยากไปนะคะ แต่พรุ่งนี้ฉันมีเรียนทั้งช่วงเช้าและบ่ายเลยค่ะ” รวิพรรณเอ่ยอย่างนึกเสียดาย

“ไม่เป็นไรครับ ไว้คราวหน้าก็ได้ งั้นพรุ่งนี้ผมไปรอรับคุณที่มหาลัยนะ แล้วไปทานมื้อเย็นที่บ้านของคุณกัน อยากเข้าไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่คุณด้วย”

“ค่ะ” รวิพรรณพยักหน้ารับ เขานี่ช่างน่ารักที่ดูจะอยากเข้าหาผู้ใหญ่เป็นพิเศษ

“อิ่มแล้วเหรอ สั่งของหวานเลยมั้ยครับ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ แต่ขอน้ำมะพร้าวปั่นสักแก้วก็พอ”

“เอ่อ…ถ้าอย่างนั้นคุณสั่งเลยนะ ผมขอไปเข้าห้องน้ำสักเดี๋ยว” เมฆาได้ฟังใจก็พลันนึกถึงหญิงสาวอีกคน รายนั้นชอบกินทั้งน้ำทั้งเนื้อ กินได้แทบทุกวันไม่รู้เบื่อเลยทีเดียว เมื่อทนคิดถึงไม่ไหวก็ขอแอบไปโทรหาผู้เป็นแม่ เพื่อถามข่าวคราวของคนทางนั้นให้ได้พอหายคิดถึงบ้างก็แล้วกัน

“ค่ะ” รวิพรรณพยักหน้ารับอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะลุกออกจากโต๊ะไป ตนจึงหันไปสั่งน้ำมะพร้าวที่ตนอยากกิน โดยไม่ลืมที่จะสั่งเผื่อเขาอีกแก้วหนึ่งด้วย

ไม่นานนักน้ำมะพร้าวปั่นเย็นชื่นใจก็ถูกนำมาเสิร์ฟ ทว่าคนที่บอกว่าขอตัวไปเข้าห้องน้ำนั้นก็ยังไม่เห็นกลับมา

“ทำไมไปนานจังนะ” รวิพรรณเอ่ยพลางลุกขึ้นยืนชะเง้อไปยังทางไปห้องน้ำ เริ่มจะเป็นห่วงขึ้นมาเพราะว่าเขาหายไปนานเกินไป เธอดื่มน้ำจนจะหมดแก้วอยู่แล้ว เขาก็ยังไม่กลับมาสักที ครั้นพอจะก้าวเดินไปตาม ก็เห็นเขากำลังเดินกลับมาพอดี

“ขอโทษนะครับ พอดีมีสายเข้า เลยคุยธุระนานไปหน่อย” เมฆาเอ่ยบอกเมื่อเดินมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่กำลังนึกเป็นห่วง คิดว่าคุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ งั้นกลับกันเถอะเมื่อกี้ผมแวะจ่ายค่าอาหารเรียบร้อยแล้ว” เมฆาคลี่ยิ้มให้ พลางเข้าไปโอบเอวเธอให้เดินไปด้วยกัน

“เอ่อ…ดะ เดี๋ยวค่ะคุณเมฆา คือ…คือฉันขอไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวเดียวนะคะ อยู่ๆก็ปวดท้องขึ้นมาน่ะค่ะ” รวิพรรณเอ่ยติดๆขัดๆ เพราะอยู่ๆก็รู้สึกถึงความผิดปกติที่กำลังเกิดขึ้นภายในร่างกาย

“ได้ครับ งั้นผมไปรอหน้าลิฟต์นะ”

“ค่ะ” รวิพรรณรับคำ ก่อนจะรีบเดินไปเข้าห้องน้ำทันที

“เป็นอะไรไปนะยายซัน ทำไมร้อนอย่างนี้” รวิพรรณเข้าห้องน้ำไปก็รีบเปิดน้ำมาลูบพรมตามใบหน้าและลำคอ ที่ตอนนี้เม็ดเหงื่อผุดพรายออกมาราวกับว่าพึ่งออกกำลังกายเสร็จก็ไม่ปาน

“ไง” ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงเข้มของชายหนุ่มผู้มาเยือน

“คุณศิวะ! มาที่นี่ได้ยังไง” รวิพรรณเห็นชายหนุ่มเข้ามาก็เอ่ยถามด้วยความตกใจและแปลกใจปะปนกัน จะบอกว่าบังเอิญมากินข้าวที่นี่เหมือนกันก็ดูจะบังเอิญเกินไปหน่อยละมั้ง

“ไปกับฉัน” ศิวะไม่ได้ตอบ แต่เข้ามาจับแขนเล็กของเธอเอาไว้

“ปล่อยฉันนะ! คุณบ้าหรือไง ฉันมากับคุณเมฆา และฉันก็จะกลับกับเขา” รวิพรรณสะบัดแขนออก โมโหก็โมโห แต่ทำไมแค่เพียงมือเขาสัมผัสเธอ ถึงได้ร้อนวูบวาบ ร้อนแต่ขนอ่อนในร่างลุกซู่ ให้ตายเถอะนี่ร่างกายของเธอกำลังแปรปรวนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลย

“ถ้าไม่กลับกับฉันเธอนั่นแหละที่ต้องบ้า เพราะคุณเมฆเขาจะได้เห็นสันดานดิบของเธอ เธอคงไม่อยากไปไล่ปล้ำเขา จนเขามองว่าเธอจงใจรวบรัดจับเขาหรอกใช่มั้ย” ศิวะตรงเข้าไปคว้าแขนของเธอไว้อีกครั้ง

“พะ พูดอะไร ปล่อยฉัน!” รวิพรรณเอ่ยติดขัด เพราะเริ่มหอบหายใจแรงขึ้น แต่ว่าก็ยังฮึดสู้สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่มได้อีกครั้ง นี่เขามาพูดเรื่องบ้าอะไร ไม่เห็นเข้าใจเลยสักนิดเดียว

“ร่างกายของเธอมันกำลังร้อนรุ่ม ความรู้สึกบางอย่างมันกำลังตีวนอยู่ในนั้น เธออยากปลดปล่อยให้หลุดพ้นจากความทรมาน หรือพูดให้เข้าใจง่ายๆก็คือเธอกินยาปลุกเซ็กส์เข้าไป และมันกำลังออกฤทธิ์ให้เธอต้องการไอ้นี่” ศิวะดันเธอไปติดพนัง กักเธอเอาไว้ใต้อาณัติด้วยสองแขน ก่อนจงใจเบียดความเป็นชายเข้าไปกดคลึงที่หน้าท้องน้อยของเธอ ถูไถเสียดสีโดยมีกางเกงของเขาและเดรสของเธอเป็นสิ่งขวางกั้น กระนั้นก็เป็นการกระตุ้นหญิงสาวให้ร้อนรุ่มเพิ่มขึ้นอีกเท่าทวี

“ไอ้ชั่ว! ฝีมือแกใช่มั้ย ไอ้…อื้อ…” รวิพรรณยกกำปั้นขึ้นทุบอกเขาระรัว กล้าดียังไงมาใช่วิธีต่ำทรามกับเธอแบบนี้ แต่ก็ยังไม่ทันที่จะกร่นด่าเขาตามที่ตั้งใจ ก็ถูกเขาโฉบริมฝีปากลงมาทาบทับเสียก่อน

ริมฝีปากอิ่มถูกบดคลึงอย่างรุนแรง อ้าปากไล่งับและดูดดึงราวกับว่าต้องการสั่งสอน ว่าอย่าได้มาทำฤทธิ์ดีใส่เขาอีก เขาจึงได้ตะโบมจูบเธอไปอยู่อย่างนั้น กระทั่งแม่ตัวดียืนหอบหายใจไร้เรี่ยวแรงที่จะเถียง เขาจึงยอมถอนจูบออก

“โทรไปบอกคุณเมฆให้กลับไปซะ” ศิวะเอ่ยสั่ง จ้องมองดวงตาหวานที่มองเขาเขม็ง ดูเถอะดูเอา ด่าด้วยปากไม่ได้ ก็คงกำลังด่าเขาผ่านสายตามาเป็นแน่

“ไม่! อย่าคิดว่าใช้วิธีสกปรกกับฉันแล้วฉันจะยอมเอากับคุณนะ” แม้ร่างกายจะร้อนจนแทบจะระเบิดออกอยู่รอมร่อ เธอก็ยังพยายามต้านเอาไว้ แค่ทนไว้ เดี๋ยวมันก็หาย เธอคิดเท่านั้น

“แน่ใจนะ” ศิวะเอ่ยถาม พร้อมกับยกยิ้มร้าย

แควก! แควก!

“กรี๊ด!!! ไอ้ชั่ว! ไอ้ทุเรศ!” รวิพรรณแผดเสียงดังใส่เมื่อเขากระชากชุดสวยของเธอจนขาดวิ่น

“เออๆ ด่าเข้าไป คนอุตส่าห์เข้ามาช่วย ถ้าอยากออกไปนักก็ไปสิ ดูซิว่าคุณเมฆเขาจะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นเธอสภาพนี้” ศิวะยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ยืนมองเธอด้วยรอยยิ้มสะใจ

“เขาจะว่าอะไรล่ะ ในเมื่อฉันจะบอกว่าฉันถูกไอ้โรคจิตวางยา แล้วเข้ามาปลุกปล้ำฉันในห้องน้ำ แต่ฉันหนีออกมาได้และร่างกายก็กำลังทรมานจากฤทธิ์ยา ร้องขอต้องการให้เขาช่วย สุดท้ายฉันกับเขาก็จะไปจบบนเตียง” รวิพรรณปรายตามองชายหนุ่ม หึ เข้ามาช่วยเหรอ หน้าด้านพูดออกมาได้ ที่เธอเป็นแบบนี้ก็เพราะฝีมือเขาไม่ใช่หรอกเหรอ

“แม่งเอ้ย ทำไมเธอมันดื้อด้านอย่างนี้วะ” ศิวะไม่ยอมให้เธอได้ออกไป เมื่อเธอกำลังจะเปิดประตู เขาก็รีบวิ่งมาดันปิดไปและกดล็อคทันที ก่อนจะกระชากตัวเธอกลับ ใช้แขนข้างหนึ่งรวบตัวเธอให้ขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล่างมือด้วยความว่องไว 

“แล้วทำไมแกเลวแบบนี้! นี่! หยุด! อย่านะ ฉันบอกให้หยุด!” รวิพรรณยกมือขึ้นตบตีชายหนุ่มพัลวัล เมื่อเขาฉีกเดรสเธอให้ขาดกว้างมากขึ้นจนเห็นอะไรต่อมิอะไรไปถึงไหน ซ้ำยังลามไปฉีกกางเกงชั้นในตัวบางของเธออีกด้วย

“คุณ! อื้อ…” พลันร่างสาวก็ต้องสะท้าน เมื่อรับรู้ถึงความอึดอัดคับแน่นที่พุ่งเข้ามาเติมเต็มด้วยความว่องไว เขากระทุ้งใส่หนักๆสองสามที แล้วจึงหยุดนิ่งค้างไว้ ร่อนส่ายสะโพกบิดพริ้วไปมาอย่างตั้งใจยั่วยวนให้เธอหมดความอดทน คนตัวเล็กจึงเผลอยกมือขึ้นกอดเอวเขาไว้อย่างลืมตัว

“อะ เอา…เอาออกไป” รวิพรรณเอ่ยด้วยเสียงขาดๆหายๆ ใจไม่อยากได้แต่กายกลับต้องการ ทรมานเกินกว่าที่ทนฝืน

ศิวะยกยิ้มร้ายกาจ พลางค่อยๆขยับท่อนเอ็นร้อนให้เคลื่อนออกทีละนิด ทีละนิด…และทันทีที่มันจะหลุด เขาก็ได้ยินคำตอบที่เขาต้องการ

“ดะ เดี๋ยว ช่วยหน่อย ช่วยฉัน…” รวิพรรณผวาเข้ากอดเข้าแนบแน่น พร้อมกับอ้าขาออกกว้างและแอ่นสะโพกเปิดรับเขาอย่างเต็มที่ ไม่ไหวแล้ว ยังไงก็ไม่ไหว จะขาดใจตายเป็นอย่างไร บัดนี้เธอได้รู้ซึ้งแล้ว

“โทรไปบอกคุณเมฆ” ศิวะยังไม่ยอมทำตาม จนกว่าเธอจะยอมทำตามเขาก่อน

คนที่ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกมากนักจึงจำต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอย่างว่าง่าย เธอคุยอยู่ไม่กี่คำ บอกไปแค่ว่าเธอบังเอิญเจอเพื่อน และจะไปเที่ยวต่อ ให้เขากลับไปได้เลย จากนั้นก็รีบตัดสายทิ้ง เมฆาเองด้วยความที่ไม่ได้สนใจเธออยู่แล้ว เขาจึงกลับไปอย่างไม่มีข้อสงสัยใดๆเลย

“อ่า…ใจเย็นสิที่รัก” ศิวะเอ่ยเสียงพร่า เมื่อดูเหมือนเธอจะไม่ไหวจึงเป็นฝ่ายเร่งขยับเข้าหาเสียเอง

“เย็นอะไร ฉันจะตายอยู่แล้ว ทำสักทีได้มั้ย” รวิพรรณมองค้อนใส่ บั้นท้ายก็ยังไม่ยอมหยุดขยับ ตอนนี้หัวสมองเธอไร้การรับรู้ใดๆแล้ว เพียงไขว่คว้าหาการปลดปล่อยจากความกระสันอยากอย่างเดียวเท่านั้น 

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ

นั่นคือเสียงตอบรับจากชายหนุ่ม เขาใช้สองแขนช้อนไปใต้ข้อพับเข่าของคนตัวเล็ก ออกแรงดึงให้เธอขยับเข้ามาชิดอีกนิดเพื่อให้เขาขยับได้อย่างถนัดถนี่ แล้วจึงเร่งซอยเข้าใส่ถี่รัว โหมกระพือไฟแห่งราคะให้เผาไหม้ตัวเขาและเธอ

“อ๊า…อื้ม…” ความรูสึกเสียวซ่านรุนแรงในร่าง ทำให้รวิพรรณเปล่งเสียงครางออกมาอย่างลืมอาย ไม่สนว่าจะมีใครข้างนอกผ่านมาได้ยินหรือไม่ สนแค่ว่าหากเธอไม่ระบายออกมา อกเธอคงระเบิดตายเป็นแน่

ศิวะมองหญิงสาวด้วยความปรารถนาไม่แพ้กัน ร่างกายเขาไม่มียา แต่ร่างอรชรที่ผิวขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยเลือดที่สูบฉีดภายใน กับเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมตามอณูผิว มันช่างทำให้ความกลัดมันในร่างของเขาพลุ่งพล่านมากกว่ายาปลุกเซ็กส์เสียอีก

“คุณศิ จูบหน่อย จูบซันหน่อย อืม…” ทันทีที่ร้องขอก็ได้ดังความต้องการ ศิวะก้มมาบดคลึงริมฝีปากเธอและดูดดึงอย่างหนักหน่วง โดยที่หญิงสาวก็กระหวัดไล้พันปลายลิ้นกลับไปอย่างทัดเทียม

“อืม…” 

“อ่า…” 

ไร้ซึ่งการรับรู้ใดๆอีก ในห้องน้ำมีเพียงเสียงครางกระเส่าและเสียงหอบหายใจแรงที่ดังผสมปนเปกับเสียงเนื้อกระทบกันที่ดังเป็นจังหวะจะโคน ชายหนุ่มเร่งบดส่ายเข้าใส่อย่างไม่มีผ่อนปรน จุ่มจ้วงลึกล้ำให้สมใจหญิงสาว โดยที่เธอเองก็แอ่นเกร็งรับด้วยความสุขสม ส่งเสียงครางเร่าไม่ลืมหูลืมตา 

“คุณศิ อื้อ….” รวิพรรณครางเสียงหวาน เมื่อเกร็งรับจังหวะที่เขาตอกอัดเข้ามาในสองสามครั้งสุดท้าย กายสั่นระริกด้วยความเสียวซ่านที่ทยานไปจนถึงขีดสุดสมดังใจ

“คุณศิ…” รวิพรรณรีบคว้าเสื้อเขาเอาไว้ เมื่อศิวะจะขยับกายออก ปรือตาหวานเยิ้มมองเขาด้วยความอ้อนวอน เธอยังไม่พอ ยังไม่พอเลยสักนิดเดียว

“เดี๋ยวช่วยอีก แต่ต่อที่นี่ไม่ได้” ศิวะจำต้องถอดถอนความเป็นชายออก แล้วเก็บอาวุธคู่กายเข้าที่

“เอาเถอะ เอาอีกนะ ซันไม่ไหว” รวิพรรณยังร้องขอ แววตาและท่าทีขุ่นเคืองก่อนหน้าไม่ได้มีเหลือให้เห็น เพราะถูกความต้องการอัดแน่นเข้ามาแทนที่

“ฉันก็ไม่ไหว แต่บอกแล้วไงว่าต่อที่นี่ไม่ได้” ศิวะเองก็พยายามข่มใจ อยากต่ออย่างไม่รีรอเช่นกันแต่ว่าต้องไม่ใช่ที่นี่ เพราะดูจากยาที่ออกฤทธิ์แล้ว เห็นทีคงถึงเช้าเป็นแน่

“เชน ถอดสูทมึงมา” ศิวะเดินไปแง้มประตูออกนิด ก่อนจะเอ่ยสั่งลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำ เมื่อได้เสื้อตามที่เขาต้องการก็หันมาจัดการกับแม่สาวตรงหน้าต่อ

“ใส่เสื้อนี่ไว้” ศิวะจับร่างเล็กให้เสื้อคลุมไว้ เพราะชุดของเธอถูกเขาฉีกจนขาดวิ่นไปหมดแล้ว 

“ผมอุ้มให้มั้ยครับนาย” เชนเสนอตัวเมื่อผู้เป็นนายอุ้มหญิงสาวออกมาจากห้องน้ำ

“ไม่ต้อง กูอุ้มเอง ไปเอารถมารอ เดี๋ยวกูจะไปรอตรงทางออกหนีไฟ” ศิวะเอ่ยสั่ง ก่อนจะรีบอุ้มหญิงสาวออกไปทางบันไดหนีไฟทันที

“คุณศิ จูบหน่อย จูบหน่อยสิ…” รวิพรรณพยายามโน้มใบหน้าชายหนุ่มให้ก้มลงมาจูบเธอ

“ไม่ได้ซัน รอก่อน” ศิวะฝืนตัวเองเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆวางเธอให้ลงยืนด้วยตัวเอง สายตาก็สอดส่องมองหารถของตนที่ยังไม่เห็นว่าเชนจะขับมาเสียที

“ไม่รอ ไม่ไหว” รวิพรรณส่ายหน้าพลางจับมือชายหนุ่มมาบีบขยำที่ทรวงอกของเธอ เล่นเอาเขาครางฮึมฮำในลำคอ เพราะจะทนไม่ไหวเอาเหมือนกัน แต่ก่อนที่ความอดทนของเขาจะเลยขีดจำกัด เชนก็ขับรถมาจอดตรงหน้าพอดี

“มัวทำห่าอะไรอยู่” ศิวะตะเบ็งเสียงใส่ทันทีที่เชนเปิดประตูรถลงมา

“ขอโทษครับนาย พอดีรถที่จอดขวางหน้าดึงเบรคมือ ผมเลยต้องให้รปภ.ไปตาม” เชนโค้งขอโทษผู้เป็นนาย ก่อนจะรีบเปิดประตูรถให้

“ร้อน…ซันร้อน” รวิพรรณเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขเพราะยายังคงออกฤทธิ์อย่างต่อเนื่อง พอเข้าไปในรถเธอจึงถอดเสื้อคลุมออกจากตัว ก่อนจะดึงชุดเดรสที่ขาดหลุดรุ่ยให้หลุดออก ยังดีที่ศิวะคว้ามือเธอไว้ได้ทัน 

“มึงรีบไปขับรถ ให้ไว” ศิวะเอ่ยสั่ง เชนจึงปิดประตูรถ แล้วรีบไปทำหน้าที่สารถีโดยเร่งเหยียบมิดไมล์

“อยาก…ช่วยหน่อย อื้อ…” คนที่สติสตางค์ไม่ค่อยอยู่กับตัวขยับขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของชายหนุ่ม ร่อนสะโพกผายกดเนินเนื้อสาวลงไปเสียดสีกับแก่นกายที่คับตุงอยู่ภายในกางเกงของเขา

“ซัน บอกว่าเดี๋ยว อยากเล่นหนังสดให้ลูกน้องฉันดูหรือไง มึงอย่ามองกระจกหลังนะไอ้เชน นี่โดนไปเยอะแค่ไหนวะเนี่ย” ศิวะรวบตัวหญิงสาวไว้ ปากก็เอ่ยกำชับลูกน้อง

“ผมเห็นมันใส่เยอะอยู่นะครับนาย” 

“ไอ้ระยำ!” ศิวะสบถออกมาอย่างหัวเสีย ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าวันนี้เขาไม่ได้ตามเธอมา เธอจะเป็นอย่างไร

“ผมให้หนุ่ยจัดการต่อแล้วนะครับ มันรอรับคำสั่งนายอยู่” 

“เก็บมันไว้ก่อน ไว้พรุ่งนี้ฉันจะไปจัดการกับมันเอง แต่ตอนนี้มึงรีบเหยียบก่อนเลย ก่อนที่กูจะถูกปล้ำบนรถ” ศิวะบอกกับลูกน้อง ก่อนจะหันมามองหญิงสาว ที่นัวเนียอยู่บนตัวเขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย...

 

****************************************

ต่อแล้วนะจ๊ะ คุณศิเขาป่าววางยาน้องนะเออ เขามาช่วยอิอิ😆😆😆

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น