ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยอมทุกอย่าง...3

ชื่อตอน : ยอมทุกอย่าง...3

คำค้น : วิวาห์ / เเค้น / ร้าย /รัก / โหด / ทรมาน / ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2562 23:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมทุกอย่าง...3
แบบอักษร

“ฉันบอกว่าฉันรักเธอ”

 ต่อจะให้พูดออกมาสักเท่าไหร่ ตอนนี้เขาก็มั่นใจแล้วว่า เขากำลังตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ “คะ...คุณ” เธอรู้ว่าเธอไม่ควรจะหวั่นไหวกับคนที่เคยทำร้ายและทำลายความรู้สึกของเธอ แต่...ทำไม ตอนนี้หัวใจของเธอมันกำลังเต้นแรงราวกับว่ามันจะหลุดออกมาจากข้างในเช่นนั้นเล่า “ฉะ...ฉันจะกลับบ้าน” ท่าทางตะกุกตะกักของปานธิดาทำให้รู้ว่าเธอก็ไม่ได้นิ่งเฉยกับคำพูดของอัคริน

 “เดี๋ยวฉันไปส่ง”

 “ไม่ต้อง” เธอรีบตอบกลับทันควัน เธอพยายามหนี เขาก็พยายามจะตามอยู่นั้นแหละ รู้มั้ยว่าตอนนี้เธอกำลังทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้าทำท่าทางยังไง ต้องโกรธหรือต้องดีใจ เธอสับสนไปหมดแล้ว เธอควรทำตัวแบบไหนมันถึงจะเหมาะกับสถานการณ์เช่นนี้ที่สุด...

 “มันดึกแล้ว ฉันเป็นห่วง”

 “ฉันกลับเองได้”

 “แต่ฉันจะไปส่ง ฉันเป็นห่วงเธอนะ ตอนนี้มันก็มืดค่ำแล้ว รถราก็ไม่รู้ว่าตอนนี้จะยังมีให้ขึ้นหรือเปล่า เชื่อฉันให้ฉันไปส่ง” ถ้าปานธิดาปฏิเสธอีก เขาก็จะอาสาไปส่งอีก ไม่ว่าเธอจะอนุญาตหรือไม่อนุญาตเขาก็จะไปส่งเธอให้ได้


 “ขอบคุณที่มาส่งค่ะ” สุดท้ายเขาก็พาเธอมาส่งตามประสงค์ของคนเอาแต่ใจจนได้

 “อย่าลืมฝันถึงฉันบ้างนะ” อัครินตะโกนออกมาจากในรถ “ถ้าฉันฝันถึงคุณ ฝันนั้นมันจะเป็นฝันร้ายของฉัน” แล้วเธอก็เดินเข้าบ้านไป คนในรถอย่างอัครินก็เผยยิ้มออกมาด้วยความสุขใน แม้ว่าสาวเจ้าจะยังไม่เปิดใจมากเท่าไหร่ แต่ก็ไม่เป็นไรเขารอได้

 เรียวเท้าของปานธิดากำลังก้าวเดินเข้าไปภายในบ้านด้วยความเชื่องช้าเพราะสมองมันฟุ้งซ่าน คิดโน้นคิดนี้ รวมทั้งเรื่องของเขาด้วย แต่เดินเข้ามายังไม่ทันที่จะถึงประตุบ้าน หางตาเธอก็แลเห็นเงาตะคุ่มๆอยู่ตามม้านั่ง เธอสาวเท้าเดินเข้าไปจุดนั้นอย่างไม่ลังเล

 “เขม! มานั่งทำอะไรตรงนี้” เดินมาก็รู้ว่าใคร ที่แท้ก็เพื่อนสาวของเธอนี่เอง

 “มานั่งทำอะไรตรงนี้มืดๆค่ำๆ นั่งตรงนี้เดี๋ยวยุงมันจะกัดเอานะ” เธอเป็นห่วงเขมมิกาเพราะคนกำลังท้องกำลังไส้จะมานั่งหลบมุมอยุ่อย่างนี้ได้อย่างไร

  “ไม่มียุงสักหน่อย แต่ว่าแต่...”

 “ดาเป็นอะไรกับคุณรินกันแน่ เมื่อกี้นี้เขมเห็นเขามาส่งดาด้วย” เขมมิกาอมยิ้มเมื่อเห็นว่าปานธิดากำลังหน้าแดงกับคำถามนี้

 “ก็แค่เจ้านายกับลูกน้อง วันนี้เลิกงานดึกเขาก็เลยอาสามาส่งก็เท่านั้น”

 “จริง!”

 “จริงสิ! ว่าแต่เขมนั้นแหละมาทำไมดึกๆดื่นๆแล้วคุณวินเขาไม่ว่าหรือยังไง”

 “คิดถึงก็เลยมาหา เราไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนะ”

 “แล้วคุณวินล่ะ”

 “เขมให้เขามาส่งแล้วก็ไล่กลับไปแล้ว” ใช่ เธอไล่เขากลับไปแล้ว หากว่าตนนั้นจะกลับเดี่ยวจะโทรบอกเขาเอง

 “อ๋อ ถ้าอย่างนั้นเราเข้าบ้านเถอะอยู่ตรงนี้เดี๋ยวยุงกัด”

 จากนั้นแล้วทั้งสองก็พากันเดินเข้าไปในบ้าน ทั้งเขมมิกาและปานธิดาพูดคุยกันสนุกสนานตามภาษาคนที่ไม่ได้เจอกันนาน ทั้งสองหัวเราะร่ายามเมื่อเล่าเรื่องขบขัน แล้วสักพักก็คุยกันถึงหลานน้อยในท้องของเขมมิกา “ว่าไงจ๊ะ หลานน้อยของน้า” ปานธิดายื่นหน้าเขาไปแนบลงที่หน้าท้องของเขมมิกาแล้วสื่อสารกับเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในท้อง “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างเขม หลานดาดิ้นแรงหรือเปล่า”

 “ดิ้นจ๊ะ แต่ว่าไม่แรงมากแค่แรงถีบน้อยๆ”

 “ว้าว! ท่าทางจะดื้อน่าดู อย่าทำให้แม่หนูเจ็บตัวนะคะ” บทสนทนาระหว่างเขมมิกาและปานธิดามันกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่สักพักก็ได้ยินเสียงกุกกักอยู่หน้าประตูบ้านในใจนั้นคิดว่าคงจะเป็นคงจะเป็นป้าข้างบ้านแต่ทำไมถึงไม่ยอมเรียกกันเล่า “เดี๋ยวดามานะ”

 “จ๊ะ” แล้วปานธิดาก็เดินออกไปหน้าบ้านเพิ่อดูว่าใครกันที่มากลางค่ำกลางคืนดึกดื่นเช่นนี้

 “ใครค่ะ!” ปานธิดาตะโกนกลับไป เพราะเธอเดินออกมาก็ไม่เจอใครสักคน จึงคิดสงสัยว่าใครกันที่มาดึกดื่นเช่นนี้ เธอยืนอยู่สักพักแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใคร เรียวเท้าของปานธิดานั้นกำลังจะพลิกหันเดินกลับเข้าบ้าน แต่ทว่ามีบางสิ่งนั้นทำให้เธอหยุด! “ถ้ามึงก้าวเท้าอีกก้าวเดี๋ยวมึงไม่ตายดีแน่” เสียงทุ้มกร้าวกระด้างดึงขึ้น ทำให้ปานธิดานั้นหยุดตามคำพูดของมัน “พวกแกเป็นใคร ต้องการอะไร”

 “มึงไม่ต้องถาม เดินเข้าไป!” มันสั่งเสียงกร้าวให้ปานธิดาเดินเข้าไปข้างในบ้าน

 ร่างของปานธิดาที่โผล่เข้ามา ทำให้เขมมิกานึกสงสัยว่าใครนะที่มาดึกดื่นยามนี้ แล้วอีกอย่างทำไมไม่ชวนเขาเข้ามาด้วยกันเล่า “ใครมาเหรอดา”

 “อะ...เอ่อ” ปานธิดาพูดอะไรไม่ออกเพราะเธอสัมผัสได้ว่าตอนนี้ช่วงเอวของเธอมันกำลังมีปืนกระบอกหนึ่งจี้อยู่ “วุ๊ย! รำคาญพวกมึงจริงโว้ย!” จู่ๆเสียงพวกมันก็ดังขึ้น เขมมิกาที่ยังไม่ทันได้ล่วงรู้เหตุการณ์ว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็ต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อยามที่เจ้าของเสียงนั้นมันเดินออกมาจากด้านหลังของเพื่อนเธอ “พวกแกเป็นใคร!”

 “อีนี่ก็อีกคน พวกมึงจะถามหาพระแสงอะไรว่ะ รู้ไว้แค่ว่ามีคนอยากได้ชีวิตพวกมึงเท่านั้นก็พอ!!!” มันไม่ตอบคำถามของพวกเธอ แต่มันดันบอกว่ามีคนต้องการชีวิตพวกเธอ

 “ใคร! พวกฉันไม่เคยไปทำอะไรให้ใคร ทำไมต้องมาเอาชีวิตกัน!” เขมมิกาแย้งเสียงขึ้นตะโกนกร้าวถามกลับไป

 “พวกมึงรู้ไปมันก็ไม่สนุกสิวะ!”

 “มึง! จับอีนี่ไว้ ส่วนมึงก็มาจับอีนี่!” มันสั่งลูกน้องอีกสองสามคนให้เข้ามาจับกุมปานธิดาและเขมมิกาไว้จากนั้นพวกมันก็จับหญิงสาวทั้งสองมัดแน่นไว้ที่เก้าอี้ ตอนนี้เขมมิกาไม่ได้จะห่วงอะไรแม้แต่ตัวเองเลยสักน้อย แต่สิ่งที่เธอห่วงที่สุดคือเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้องของเธอ “ปล่อยพวกฉันไปเถอะนะ ฉันกำลังท้อง เห็นใจเด็กน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลกด้วยเถอะนะ” เธอวิงวอนร้องขอเพราะคิดว่ามันคงจะได้ผลบ้าง แต่ที่ไหนได้นอกจากมันจะไม่สงสารแล้วมันยังคิดจะฆ่าลูกของเธอเสียด้วย!

 “หึ! ก็เพราะอีเด็กนั่นนั้นแหละที่ทำให้พวกมึงต้องตาย! โดยเฉพาะมึง!” มันมุ่งชี้นิ้วเข้ามาที่เขมมิกาอย่างคาดโทษ

 “แกอย่างทำอะไรเพื่อนฉันนะ!”

 “เพลี๊ยะ!” มือสากของพวกมันกระทบเข้าใบหน้าของปานธิดายามที่เธอเปล่งเสียงออกมา

 “ดา!!!” เขมมิกาตกใจขั้นสุด! ที่ปานธิดาโดนพวกมันทำร้าย

 “ตัวเองยังเอาไม่รอดยังเสือกจุ่นเรื่องของคนอื่น!”

 “ไอพวกชั่ว! ทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้หญิง ไอหน้าตัวเมีย!”

 “เพลี๊ยะ!” และคราวนี้ก็ไม่ปล่อยให้น้อยหน้ากัน มือสากหนาของไอพวกชั่วฟาดลงที่ใบหน้าของเขมมิกาหลังจากที่เธอพ้นคำด่าทอออกมา

 “เขม!!”

มาเเล้วจ้าาา

เกิดเหตุด่วนเหยุร้ายอีกแล้ววววววว เอาใจช่วยเขมกับดากันด้วยนะคะ

ปล.อย่าลืมคอมเม้นกันมาเยอะๆนะ ไรท์อ่านเเล้วมันชื่นจายยยย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น