White hawk

สวัสดีค่ะ ไรท์ไม่เเนะนำตัวอะไรมาก ขออภัยถ้าทำสิ่งใดพลาดไป ติดตามหน่อยเด้อออ

ตอนที่3 เก้าอี้ที่ว่าง

ชื่อตอน : ตอนที่3 เก้าอี้ที่ว่าง

คำค้น : ชายาตัวร้าย นิยายวาย White hawk

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 เก้าอี้ที่ว่าง
แบบอักษร

 

"อ๊ากกกกก!"ผมร้องลั่นเมื่อตกลงจากที่สูง 

พรึบ! 

"เฮือก!เเฮ่กๆๆๆๆ"ผมสะดุ้งเฮือก หายใจรุนเเรงก่อนที่จะนั่งหอบหายใจจนหายใจได้เป็นปกติ ผมมองไปรอบห้องที่มีเเต่ของเเปลกตาที่ไม่เคยพบเห็น ผมเดินสำรวจห้องไปทั่วจนไปสะดุดตากับกระจกบานหนึ่ง ผมมองไปที่กระจกที่มีเงาของผู้หญิง(?)คนหนึ่งที่มีรูปร่างสะสวย ผิวขาวอมชมพู คิ้วโก้งรับกับจมูกอย่างพอดี ริมฝีปากสีเเดงอ่อนๆออกจะชมพูหน่อยๆ 

"กูเป็นผู้หญิงเหรอว่ะเนี้ย!?"ผมเบิกตากว้าง ดวงตาสวยเเทบจะถลนออกจากเบ้า เเต่ก็มองยังไงก็คงสวยอยู่ดี มือที่สั่นเพราะความตกใจ ค่อยๆเลื่อนไปจับของรักของหวงตรงส่วนร่าง ปรากฎว่า.... 

"เฮ้อ~ยังโชคดีนะเนี้ยที่ของยังอยู่"ใช่ครับของผมยังอยู่ เเต่ทำไมผมต้องมาอยู่ในร่างผู้ชายที่ใครๆต่างก็ต้องมองว่าเป็นผู้หญิง ซึ่งผมไม่ชอบ ใครๆก็อยากให้ตัวเองหล่อดูดีเเต่ทำไมต้องมาหน้าสวยด้วยมั้งที่เป็นผู้หญิง-_-เซ็งเป็ด 

"อึก!"อยู่ดีๆก็ปวดหัวตุบๆเหมือนหัวกำลังจะเเตกออกมา 

เพล้ง!ตุบ! 

รู้สึกเหมือนหัวหมุนติ้วก่อนที่จะลมไปนอนกับพื้นรีบเอามือหาที่พยุงตัวไม่ให้ล้ม เเต่มือก็ดันไปโดนกันเเจกันใบสวยก่อนที่จะล่วงลงไปกับพื้นภาพทุกอย่างหยุดนิ่ง เปลือกตาสวยปิดลง เเละไม่ได้สติอะไรอีกเลย มีเเต่ความเจ็บปวดในหัวอย่างทรมาน 

"คุณชาย!!!!!!"สาวใช้คนคนหนึ่งเรียกชื่อด้วยความตกใจ 

เวลาผ่านไป1ชั่วยาม(2ชั่วโมง) 

หลังจากที่ผมล้มลงไปเเล้วไม่ได้สติ มีความทรงจำไหลเข้ามาในหัว เจ้าของร่างนี้ชื่อ'หยางซื่อหลาน'เป็นลูกของขุนนางที่ร่ำรวย มีชื่อเสียงเเละเป็นตระกลูที่จงรักภักดิ์ดีต่อฮ่องเต้เเละเเคว้นเป็นอย่างมาก มีพี่ชายชื่อ'หยางเสี่ยวเหว่ย' เจ้าของร่างเก่าก่อนนี้เป็นคนที่ร่าเริง ขี้เล่น ยิ้มตลอดเวลา เเต่เมื่อเขาได้หนีเรียนการต่อสู้จากพี่ชายของตนที่เป็นถึงรองเเม่ทัพ  หนีไปเที่ยวเล่นในตลาดเเละได้ไปพบรักกับ'เฉินห้าวหนาน'เเม่ทัพใหญ่ของเเคว้นฉิน คอยเเอบดูอยู่ห่างๆ จนวันหนึ่งเมื่อเป็นวันงานประจำปีที่ให้คู่หนุ่มสาวได้บอกรักกัน หยางซื่อหลานกำลังจะเดินไปหาเฉินห้าวหนานเเต่กับต้องพบกับหลี่เฟยหลงทีี่ยืนอยู่กับเฉินห้าวหนานเเละทั้งสองก็ค่อยๆจูบกัน หยางซื่อหลานกำมือเเน่นจนเลือดออกจากมือคู่สวย ในตาของเขามีเเต่ความโศกเศร้าเเละก็เปลี่ยนไปเป็นดวงตาที่มีเเต่ความอิจฉาริษยา โกรธเเค้น เมื่อกลับมาบ้านหลังจากนั้นไม่ว่าใครก็ไม่สามารถทำให้เขายิ้มได้อีก ไม่ว่าคนในครอบครัวที่รักหรือสาวใช้คนสนิทก็ไม่มีโอกาสได้ยินเสียงหัวเราะที่ใสเเละรอยยิ้มที่งดงามนั้นอีกต่อไป เเละก็ได้เกิดเรื่องร้ายขึ้นเมื่อเเคว้นฉินกับเเคว้นเยว่ได้เกิดสงครามขึ้นมา ตลอดเวลาเเคว้นฉินชนะตลอดทุกครั้งเเต่กับต้องผลิกเกมชนะไปเมื่อเเคว้นเยว่ชนะเเคว้นฉินเเละยังทำการรบเหมือนรู้เเผนการรบของเเคว้นฉินอยู่เเล้ว ทำให้กำลังใจทหารเเละเสบียงลดถอยลงทันทีหยางซื่อหลานเชื่อว่าบิดาของตัวเองพอที่จะช่วยเหลือได้อยู่บ้างพวกเรื่องเสบียงอาหาร เเต่หยางซื่อหลานยังไปบอกอีกว่า​ 

'...ข้าต้องเเต่งงานกับท่านเเม่ทัพ เฉินห้าวหนาน' 

"อึก...ขะ...น้ำ...นะ...น้ำ"​​ผมลืมตาขึ้นมองเพดานเเล้วพูดด้วยน้ำเสียงเเหบๆ 

"จะ...เจ้าค่ะ!"เสียงผู้หญิงคนหนึ่งตอบรับเเล้วรีบเร่งไปถือน้ำใหทันที ผมสังเกตเห็นผู้หญิงคนนั้นดูสั่นกลัว ไม่กล้ามองหน้าผม 

"หื้ม?"ผมทำเสียงคล้ายงุนงง ทำไมล่ะเธอกลัวผมงั้นเหรอ อ่าา...สงสัยเเล้วสิว่าหยางซื่อหลานทำอะไรไว้ที่นี้อีก 

"เธอ...เอ้ย!เจ้าเป็นอะไรไป?"ผมเกือบเปลี่ยนคำเรียกไม่ทัน เฮ้อ~ลำบากโดยเเท้ 

"มะ...ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ!"สาวใช้ยังคงก้มหน้าก้มตาต่อไป ตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า 

"เฮ้อ~เงยหน้าขึ้น"ผมสั่งเธอ เธออาจเป็นสาวใช้คนสนิทของผมก็ได้ 

"อึก..."สาวใช้ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองผม 

'อืมม...หลิวหงเหมยซินะเเต่ทำไม...'ผมตกใจมากเมื่อเห็นรอยม่วงที่มุมปากเหมือนโดนใครตบมา 

"ใครทำเจ้ารึ?"ผมถามด้วยความเป็นห่วงเเละโกรธเล็กน้อย ทำให้คนตรงหน้าชั่งใจเล็กน้อย 

'ถ้าคุณชายรู้เข้า งานเข้าเเน่ๆ ถ้ารู้ว่าใครเป็นคนทำต้องตบข้าอีกเเน่ๆ'หญิงสาวคิดในใจ 

"...."หลิวหงเหมยเงียบ ผมยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ 

"ข้าถามว่าใครทำเจ้า!!!"ผมตะโกนใส่เธอ ตะโกนยังดีกว่าตะคอกใส่ล่ะนะ 

"อึก...ฮื่อๆๆ...คะ...คุณชาย...ฮือๆ...คุณชาย...อึก..หลี่เฟยหลงเจ้าค่ะ...ฮือๆๆๆ"ผมถึงกับช็อค ทำไมนายเอกถึงทำกับคนรับใช้เเบบนี้ได้ล่ะ เขาต้องเป็นคนเห็นใจคนอื่นไม่ใช่เหรอ เเปลกจังเเหะ 

"โอ๋ๆ~เจ้าไม่ต้องร้องเเล้วนะ ค่อยๆเล่าใจเย็นๆ"ผมลงไปนั่งยองๆลูบหลังหลิวหงเหมยอย่างเบามือ ยิ้มบางให้เธอ หลิวหงเหมยสะดุ้งโหยง 

"คุณชาย...กะ...กลับมาเเล้ว...อึก...ฮือๆๆๆๆ...คุณชายของหลิวหงเหมย...ฮือๆ...กลับมาเเล้ว"หลิวหงเหมยกอดผมเเล้วฟุบกับไหล่ของผมเเล้วร้องไห้ออกมาไม่เกรงใจใคร 

"ไม่เป็นไรเเล้วนะ"ผมกระชับกอดเธอหลวมๆ 

เวลาผ่านไปนานพอสมควรกว่าจะหยุด หลิวหงเหมยมองหน้าผมเเล้วรีบกอดผมอีกที 

"คุณชายของข้า ยิ้มเเล้ว^^"หลิวหงเหมยยิ้มดีใจที่สุดทั้งที่มีในชีวิต ผมจึงยิ้มตามเเต่เป้นเเค่ยิ่มบางๆที่เเสนอ่อนโยน 

"จะบอกข้าได้รึยังว่าเกิดอะไรขึ้น"ผมลุกขึ้นมานั่งที่เตียงเหมือนเดิม ก่อนจะทำหน้าขรึมเเต่เอาความจริงเลยผมทำหน้าขรึมโหดๆไม่เป็น-_- 

"วันนี้ข้าไปเดินตลาดเจ้าค่ะ เเล้วเดินไปเห็น อะ...เอ่อ...คะ...คือออ"หลิวหงเหมยหน้าซีดลงสลับกับหน้าเเดง 'เป็นไข้รึไงว่ะ!?' 

"คืออะไร" 

"คืออ..."หลิวหงเหมยยังคงไม่พูดออกมา 

"เร็วๆไม่งั้นข้าเนี้ยเเล่ะ จะไปถามเฟยหลงด้วยตัวเองเอาไหม?"ผมกดดันหลิวหลงเหมย 

"คือ...ข้าเห็นคุณชายหลี่เฟยหลงกำลังร่วมรักกับชายอยู่เจ้าค่ะ!!!"ผมสตั้นไป10วิ OMG!!!! 

"เเต่ไม่มีใครเห็นนอกจากข้านะเจ้าค่ะ เพราะมันเป็นช่องเเคบมืดเเละก็ไม่ค่อยมีคนผ่านด้วย" 

"อ้าว!เเล้วเจ้าโดนตบได้ยังไงล่ะ?"ผมถาม 

"ขณะที่ข้าตกใจอยู่นั้น คุณชายหลี่เฟยหลงเห็นข้าเข้าเจ้าค่ะ หลังจากนั้นข้าก็รีบวิ่งเจ้าค่ะเเต่เหมือนคุณชายหลี่เฟยหลงจะเอ่อ...ร่วมรักเสร็จเเล้วเจ้าค่ะ คุณชายหลี่เฟยหลงเรียกข้าเเล้วให้สาวใช้สองคน มาจับข้าเเล้วคุณชายหลี่เฟยหลงยังขู่ข้าอีกนะเจ้าค่ะว่า'ถ้าเจ้าเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร ข้าจะฆ่าคุณชายของเจ้าเเละฆ่าเจ้าซะ จำไว้!!!'เรื่องก็เป็นเเบบนี้เจ้าค่ะ"หลิวหงเหมยเล่าไปพลางเอามือลูบตรงเเก้มทั้งสองข้างที่โดนตบ 

"เอ้า!?"ผมอุทานออกมา 

"เอ้าอะไรเจ้าค่ะ?"หลิวหลิวหงเหมยมองหน้าผมด้วยสีหน้างุนงง 

"อ้าว!เเล้วคนที่ร่วมรักก็ต้องเป็นท่านเเม่ทัพไม่ใช่เหรอ เเล้วจะปิดบังไปทำไม.....หรือว่า!!!" 

"จะเป็นคนอื่น!!!!"ผมตะโกนออกมา 

"ใช่เจ้าค่ะ!"หลิวหงเหมยตอบกับทันที ผมถึงกับหน้าซีดเลย 'นายเอกนอกใจพระเอกว่ะ!!!เชร้ดดดดด~' สรุปใครคือนายเอกกันเเน่ว่ะ(ถามจริง มึงไม่รู้จริงๆอ่ะ-_-:ไรท์) 

"พอจะจำหน้าผู้ชายคนนั้นได้ไหม?"หลิวหงเหมยไม่ตอบอะไรเพียงเเค่พยักหน้าเท่านั้นเเต่ผมก็ไม่อยากถามอะไรมากมานนัก ขก. 

"หลิวหงเหมยข้าน่ะ" 

"เจ้าคะ?"ผมลุกเดินไปที่บานหน้าต่างเเล้วเปิดออกทำให้เส้นผมสีดำขลับที่โดนลมพัดทำให้เส้นผมยาวสวยพัดตามลม ไม่ว่าใครที่เห็นก็นึกว่าเป็นนางฟ้าในร่างบุรุษจำเเลงกายมาอยู่บนโลก ก่อนที่จะหันหน้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างเเละพูดประโยคที่ซึ้งใจออกมา 

"ข้าจะเปลี่ยนเเปลงตนเองเป็นคนที่เข้มเเข็งขึ้นเเล้วข้าจะปกป้องคนที่ข้ารัก หนึ่งในนั้นก็มีเจ้าด้วยนะ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง^^"ผมยิ้มกว้งให้หลิวหงเหมย ตอนนี้หลิวหงเหมยน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจ 

"อึก...คุณชาย...ฮือๆ...ข้าจะอยู่ข้างคุณชายตลอดไปเจ้าค่ะ...ฮือๆๆๆ"หลิวหงเหมยวิ่งเข้ามากอดผมเเล้วปล่อยโฮทันที กว่าจะเลิกร้องไห้ได้ เฮ้อ~เเทบตาย 

ยามเซิน (15.00 - 16.59 น.) 

"คุณชายได้เวลาเเล้วเจ้าค่ะ" 

"อืม"ผมเงยหน้าจากหนังสือการรบเเละการป้องกันตัว ผมต้องปกป้องคนที่รักเเละสืบหาคนทรยศเเผ่นดิน เฮ้อ~เด็กติดเกมผมก็ไม่มีดีขนาดนั้นซะหน่อย เเต่อย่าพึ่งว่าผมนะ ผมเป็นเด็กสายกิจกรรม กีฬาทุกชนิดผมลองมาหมดเเล้วล่ะครับ ฮ่าๆๆล้อเล่นครับเกือบทุกชนิดอ่ะน่ะ เรื่องเรียนน่ะเหรอตามสภาพอ่ะครับ หน้าที่ผมคือหาตัวคนทรยศ หลังจากนั้นผมจะท่องโลกครับ^^ก็คนมันอยากมีชีวิตอิสระซะทีต้องเอาให้สุดสิครับ เนอะ! 

"เชิญเจ้าค่ะคุณชาย"หลิวหงเหมยเปิดประตูให้ผมเดินเข้าไปก่อน ผมเดินเข้าไปก็เจอกับเเม่กับพ่อเเละก็พี่ชายของผมที่นั่งรออยู่เเล้ว ผมจึงเดินไปนั่งที่ว่างทันที เเต่ผมกับเจอเก้าอี้ที่อยู่ข้างเเม่ผมอยู่อีกหนึ่งตัว ใครจะมาว่ะ?ผมได้เเต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ ก่อนที่ผมจะนั่งจึงทำความเคารพท่านพ่อท่านเเม่หน่อย 

"เคารพท่านพ่อท่านเเม่ขอรับ ลูกขอโทษด้วยที่ลูกมาช้าหวังว่าท่านพ่อท่านเเม่กับท่านพี่ด้วยที่ให้รอนาน"ผมกล่าวขอโทษพลางยิ้มบางให้เป็นการขอโทษ เเต่มันกับทำให้คนทั้งสามที่มองหน้าผมอยู่นั้นนั่งอ้าปากค้างอยู่ 

"หึๆท่านพ่อท่านเเม่ท่านพี่เเมลงวันเข้าปากเเล้วกระมั้ง^^"ผมเอยปากเเซวก่อนที่จะนั่งลงตรงที่ว่างระหว่างท่านพ่อกับท่านพี่ 

"อะเเฮ่ม!กะ...กินข้าวกันได้เเล้ว"ท่านพ่อเอ่ยปากขึ้น 

"นะ...นั้นสิ ซื่อหยางเสี่ยวเหว่ยกินเถอะลูก"ท่านเเม่พูดยิ้มบางให้ผมกับท่านพี่ 

"ซื่อหยางกินนี้สิลูก ของโปรดลูกน่ะ"ท่านเเม่ตักอาหารใส่จานข้าวผม 

"ขอบคุณท่านเเม่"ผมยิ้มบางให้ท่านเเม่ ผมลงมือกินได้ไม่นานก็เอ่ยปากถามขึ้น 

"ท่านพ่อขอรับ" 

"หื้ม?"ท่านพ่อเงยหน้ามองผม 

"ตรงนั้นที่ใครเหรอขอรับ?ข้าเห็นไม่มีใครนั่งเเล้ว เกะกะตาน่ะขอรับ"ทั้งสองคนหันมองผมพร้อมกันก่อนจะทำหน้าเศร้าลง เเต่ท่านพี่ของผมยังคงไม่รับรู้อะไรได้เเค่ฟังนิ่งๆ 

"เอ่อ..."ท่านพ่ออำอึ้งอยู่ก่อนที่ท่านเเม่จะจับมือท่านพ่อเเละพยักหน้าให้ท่านพ่อ 

"เฮ้อ~เห็นว่าท่านเเม่ทัพจะมาน่ะเเต่ไม่เเน่ใจว่าจะมารึป่าว"ท่านพ่อมองหน้าผม 

"งั้นเหรอขอรับ^^"ผมยิ้มให้ท่านพ่อ ท่านพ่อมองผมด้วยความเเปลกใจเเต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เเต่ทำไมใจของผมมันกับรู้สึกเจ็บขึ้นมาได้ล่ะ สงสัยคงกินมากไปล่ะมั้ง ช่างเหอะ 

หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ผมเดินไปคุยกับพี่ของผม 

"ท่านพี่"ผมเรียกชื่อพี่ เเต่พี่กับไม่ตอบเพียงเเค่หันหน้ามามองเท่านั้น 

"ท่านจะไปเมื่อไร?"ผมเชื่อว่าพี่คงรู้ว่าผมพูดอะไร 

"อีก2อาทิตย์"พูดสั้นดีเเหะ ผมเพียงเเค่พยักหน้าเข้าใจ 

"ฝันดีท่านพี่"พอผมเอ่ยเสร็จกำลังจะเดินหันหลังเดินจากไป เเต่กับโดนคำถามของพี่ซะก่อน 

"อีก5วันจะถึงงานเเล้ว เจ้าควรเตรียมตัวซะ" 

"ถ้าข้าไม่เผลอพูดว่าเเต่งงานออกไปมันคงจะดีกว่าไหมนะท่านพี่"ผมยังคงหันหลังให้พี่ผมเหมือนเดิม โดยที่ไม่รู้เลยว่าหยางเสี่ยวเหว่ยนั้นกำลังเดินเข้ามาหาเขาเงียบๆโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะกอดคนที่มีชื่อว่าเป็นน้องชายเเท้ๆของเขาจากด้านหลัง 

"เฮ้อ~ขอข้ากอดเจ้าหน่อยล่ะกัน" 

"ตามใจท่าน" 

'ข้าควรเห็นเจ้าว่าเป็นน้องชายสินะ หึ!น้องชายบ้านี้ทำให้ข้าหลงรักงั้นเหรอ อ่าา...ตอนไหนกันนะ ถึงจะไม่ได้เป็นคนรักกันได้เเต่ข้าคงต้องยอมรับว่าเจ้าเป็นเพียงน้องชายข้าเท่านั้น ข้าจะไม่มีวันให้ใครทำร้ายเจ้า น้องชายที่รักของข้า' 

"ข้า...จะอยู่ข้างเจ้าตลอดไป อย่าคิดว่าตนเองอยู่บนโลกนี้คนเดียวสิยังมีข้าท่านพ่อกับท่านเเม่อยู่นะ"ท่านพี่ผละกอดจากผม ผมจึงหันหน้าไปมองสักพัก ก่อนที่จะยิ้มกว้างที่สุดที่จะทำได้ 

"ท่านพี่สักวันหนึ่งข้าจะเป็นคนปกป้องคนที่ข้ารักทุกคน สักวันหนึ่งข้าก็อยากเป็นเเบบท่านพี่"ผมทำหน้ามุ่งมั่น 

"หึ!เด็กหนอเด็ก"ท่านพี่ยิ้มบางให้ผม 

"เหอะ!ข้าน่ะไม่เด็กเเล้วคอยดูล่ะกัน ฝันดีท่านพี่^^"ผมบอกว่าท่านพี่อีกครั้ง 

"ฝันดี"ก่อนที่จะเดินจากไปทันที 

ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) 

"หงเหมย"ผมเรียกสาวใช้ หลังจากที่ผมเก็บหนังสือเสร็จ 

"เจ้าคะ?" 

"เฮ้อ~ข้าไม่อยากเเต่งงานเเล้วววว!!!!" 

"ห้ะ!?"หลิวหงเหมยอุทานเสียงดัง ผมมองเธอที่ทำเสียงตกใจ 

"ขอโทษเจ้าค่ะ เเต่จะยกเลิกไม่ได้นะเจ้าค่ะ อีกอย่างคุณชายก็รักท่านเเม่ทัพมากไม่ใช่เหรอเจ้าค่ะ อีกอย่างตระกูลหยางของคุณชายถือเรื่องการพูดมากเลยนะเจ้าค่ะ ถ้ายกเลิกมันก็เหมือนไม่เคารพบรรพษุรุษนะเจ้าค่ะคุณชาย"อือหือพูดซะยาวเชียว 

"อืม...ไปนอนเถอะ ข้าจะเข้านอนเเล้วไม่ต้องห่วงข้าไปพักได้เลย" 

"เจ้าค่ะ" 

"เฮ้อ~ถ้ามาก่อนที่จะพูดออกไปก่อนก็คงดีกว่านี้สินะ"ผมเหมอมองพระจันทร์บนท้องฟ้าที่มีเมฆบดบังอยู่ 

"พอมองดูพระจันทร์ที่โดนเมฆบังอยู่เหมือนพระจันทร์อยู่ในความมืดมิดเลยนะ เหมือนเราตอนนี้สินะ ทั้งที่ชีวิตประจำวันเเต่ก่อนก็มีเเค่เล่นกินนอนเรียนทำงานพิเศษเเค่นั้น พ่อเเม่พี่เป็นยังไงบ้างนะ คิดถึง อยากเจอ อยากกอด อยากหอมเเก้ม อึก...อยากจะทำทุกด้วยกันอีก...อึก...ผมรักพ่อกับเเม่เเละก็พี่นะครับ เฮ้อ~"ผมยกมือปาดน้ำตาที่อยู่บนหน้าออกให้หมดก่อนที่จะเดินไปที่เตียง 

ตุบ 

หัวถึงหมอนเมื่อไรต้องหลับทุกที ก็มันเป็นนิสัยนี้น่า ร่างบางก็ได้หลับสู่ห้วงนินทาร์ไปทันที 

เย้ๆมาเเล้ว ไรท์จะบอกตารางวันที่จะอัพนิยายนะ จะลงตั้งเเต่อาทิตย์หน้าเลยล่ะกัน 

วันจันทร์ พุธ ศุกร์ อาทิตย์ จะเป็นวันที่ไรท์จะอัพนิยายนะจร้าาา 

พอดีมีมารผจญคอยป่วนการเเต่งนิยายของไรท์อยู่จนไรท์ไม่มีสมาธิในการเเต่งต้องขอโทษด้วยนร้าที่ช้า 

พระเอกของเรายังไม่ออกนะจ้ะ พอดีค่าตัวเเกเเพงไปหน่อย คิๆ 

(ไรท์~:หยางซื่อหลาน) 

(มีอารายยยย:ไรท์) 

(ผมไม่อยากเเต่งงานนน-3-:หยางซื่อหลาน) 

(ก็เธออยากเเต่งกับสุดหล่อเราไม่ใช่เหรอ:ไรท์) 

(เเต่นั้นมันไม่ใช่ผม!:หยางซื่อหลาน) 

(ซื่อหลานถ้าเจ้าไม่อยากเเต่งงาน ก็มาอยู่กับข้าก็ได้นะ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง//กอดหยางซื่อหลาน:หยางเสวี่ยเหว่ย" 

(ขอรับท่านพี่//กอดตอบ:หยางซื่อหลาน) 

(เฮ้ย!!!ได้ไงอ่ะ ไม่ได้พี่น้องกัน อย่าเป็นพี่น้องชนท้องกันสิ มันไม่ควรเป็นเเบบนี้ ม่ายยยยย!!!:ไรท์) 

(ไรท์เป็นไร?:หยางซื่อหลาน) 

(ช่างเถอะซื่อหลานปล่อยให้เขาสติเเตกต่อไปอยู่กับข้าดีกว่าเยอะ^^:หยางเสี่ยวเหว่ย) 

(ม่ายยย!!!อย่าไป ไอ้พี่ชั่ววว จะทำอะไรน้องตัวเอง มันไม่ถูก ไม่ได้การล่ะต้องเบิกเงินค่าตัวพระเอกเราหน่อยล่ะ//เปิดเป๋าตังค์ :ไรท์) 

(มีเงินเท่าไรนร้าา~มีคะ...เเค่...300จนเเท้😭:ไรท์) 

TrueMoney Wallet : 0617375567 (ให้หรือไม่ให้แล้วแต่เลยจ้าไม่ต้องมากก็ได้ถ้าใครจะให้แค่5บาท1บาทไรท์ก็ดีใจมากแล้ว) 

ความคิดเห็น