ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 45

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2562 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 45
แบบอักษร

​#45 

วันต่อมา 

ต้นน้ำ : ตื่นในตอนสายของวัน “อือออ ปวดตัวชะมัด เสี่ยนะเสี่ย ไม่ถนอมกันเลย” ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ ก่อนไปบ้านใหญ่ 

ต่อ : “อรุณสวัสดิ์คุณต้นน้ำ น้องกานต์ทักทายคุณแม่เร็ว” ทักพร้อมรอยยิ้ม จับมือเล็กทักทายด้วย 

ต้นน้ำ : “อรุณสวัสดิ์ครับพี่ต่อ เรียกผมต้นน้ำเฉยๆ ก็ได้ครับ” ทักกลับ มองเจ้าตัวน้อย “ว่าไงครับน้องกานต์ หม่ำๆ นมรึยังเอ่ย” จับมือเล็กโยกเบาๆ 

ต่อ : “ผมชงให้ดื่มตั้งแต่เช้าแล้วครับ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะหิวอีก” 

ต้นน้ำ : “งั้นผมขอให้นมแกเองนะครับ” ต่อส่งทารกให้ “พี่ต่อมาแต่เช้าเลยเหรอครับ” 

ต่อ : “พี่ค้างที่นี่น่ะ ดูท่าเสี่ยคงไม่ปล่อยต้นน้ำง่ายๆ เดี๋ยวจะไม่มีใครดูตาหนู” 

ต้นน้ำ : “อ่าาาา ขอโทษนะครับที่ทำให้ลำบาก” 

ต่อ : “มันเป็นหน้าที่อยู่แล้วครับ แถมได้เงินดีด้วย ผมยิ่งยินดีทำเลย อย่าว่ากันนะครับ ช่วงเศรษฐกิจไม่ดีแบบนี้ถ้ามีเงินเยอะๆ มันจะดีกว่า” 

ต้นน้ำ : “ผมเข้าใจครับ ก่อนที่ผมจะมายู่กับเสี่ยผมก็ลำบากเหมือนกัน แต่เพราะได้เสี่ยช่วยไว้ชีวิตผมถึงได้ดีขึ้นแบบนี้ ผมขอแค่ให้พี่ต่อทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ทำให้น้องกานต์เติบโตมาเป็นเด็กดีก็พอแล้วครับ” 

ต่อ : “ต้นน้ำไม่ต้องห่วงหรอก พี่รักเด็กจะตาย ตาหนูจะต้องโตมาเป็นคนดีเหมือนต้นน้ำได้แน่” มองด้วยรอยยิ้ม 

ต้นน้ำ : ยิ้มตอบ หยิบนมมาป้อนตัวเล็ก 

ต่อ : มองสายตาอ่อนโยน ‘ต้นน้ำเป็นคนน่ารัก สดใสบริสุทธิ์ น่าเสียดายที่ต้องมาเป็นเมียมาเฟีย ตอนนี้ต้นน้ำยังมีชีวิตที่มีความสุขได้ แต่อนาคตใครจะรู้ หวังแค่ว่าเสี่ยจะปกป้องต้นน้ำจากอันตรายได้ล่ะนะ’ สายตาเป็นห่วง 

เรย์ : เดินเข้ามา “คุณต้นน้ำ” โค้งให้ หันมองต่อ “ไปกินข้าวเช้าได้แล้ว” 

ต่อ : “เดี๋ยวค่อยไปก็ได้” 

เรย์ : “นี่มันจะ 9 โมงแล้ว ถ้าพี่เลี้ยงกินข้าวไม่ตรงเวลาซะเองจะเป็นพี่เลี้ยงดีที่ได้ยังไง” ดุ 

ต่อ : “เป็นพ่อเหรอมาดุ” กอดอกเชิดหน้า 

เรย์ : หน้านิ่ง ดึงแขนเรียวมากระซิบ “ต้องให้บอกจริงๆ เหรอว่าเป็นอะไร?” 

ต่อ : หน้าแดง “เออๆ ไปกินข้าวก็ได้ เดี๋ยวพี่มานะ” หันบอกต้นน้ำ หันมองเรย์ตาขวางก่อนเดินออกไป 

ต้นน้ำ : “คุณเรย์กับพี่ต่อเป็นเพื่อนกันมานานแล้วเหรอครับ? ดูสนิทกันมากเลย” 

เรย์ : “เราสนิทกันมากกว่านั้นอีกครับ ผมไม่รบกวนคุณต้นน้ำแล้ว มีอะไรเรียกม่อนได้นะครับ มันอยู่แถวๆ นี้แหละ” โค้ง เดินออกไป 

ต้นน้ำ : “สนิทกันมากกว่านั้นงั้นเหรอ?” เอียงคอสงสัย “อืมมม ช่างเถอะ มาหม่ำๆ นมต่อดีกว่าเน๊อะ” 

ต้นน้ำ : ป้อนนมจนหมด เจ้าตัวน้อยก็หลับไปแล้ว จึงวางลงในเปล “หิวจัง อยากกินแตงโมอะ” หันมองซ้ายขวาไม่เจอใคร ชะโงกมองไปที่สระว่ายน้ำ “พี่ม่อน เจอพอดีเลย” เปิดประตูจะตะโกนเรียก 

ม่อน : “พูดไม่รู้เรื่องรึไง ฉันไปไม่ได้ แล้วก็ไม่ไปด้วย” 

ต้นน้ำ : ชะงักเมื่อได้ยินม่อนคุยโทรศัพท์อยู่ 

ม่อน : “นายก็ไปกับเพื่อนนายสิ จะมาตื๊อฉันทำไม? ... อะ...อะไร ใครเขาเป็นแฟนนายกัน มั่ว!” หน้าแดง หันเห็นต้นน้ำพอดี “ฉันต้องวางแล้ว และยืนยันคำเดิมว่าไม่ไป” กดวาง เดินหา “คุณต้นน้ำต้องการอะไรรึเปล่าครับ” 

ต้นน้ำ : “อ่าาา ผมอยากกินแตงโมน่ะครับ แต่ต้องอยู่เฝ้าน้องกานต์เลยอยากขอให้พี่ม่อนช่วยไปเอามาให้หน่อย” 

ม่อน : “ได้สิครับ” ยิ้ม จะเดินไป ต้นน้ำ : “พี่ม่อนไม่คุยธุระให้เรียบร้อยก่อนล่ะครับ ผมไม่รีบ” 

ม่อน : “ไม่จำเป็นหรอกครับ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ” 

ต้นน้ำ : “ผมไม่ได้แอบฟังนะครับ ได้ยินพอดี เขาดูอยาก... ให้พี่ไปที่ไหนกับเขาสักที่นึงนะครับ ถ้าเขาเป็นคนสำคัญกับพี่ทำไมพี่ไม่ไปกับเขาล่ะ?” 

ม่อน : “เอ่อออ เขาไม่ได้สำคัญกับผมขนาดที่จะต้องไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดหรอกครับ ก็แค่... คนรู้จัก” 

ต้นน้ำ : “แต่ผมได้ยินคำว่าแฟน?” 

ม่อน : “อ่าาา” หน้าแดง “หมอนั่นมันมโนไปเองครับ ไม่ใช่แฟนจริงๆ หรอก” 

ต้นน้ำ : สังเกตท่าทีอึกอัก ‘ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่แบบนี้กำลังปฏิเสธความจริงอยู่ชัดๆ แต่ก็เรื่องของพี่เขา เราอย่าเผือกเลยดีกว่า แต่...’ มองม่อน “ผมยังไม่โตพอที่จะพูดอะไรได้ แต่อยากบอกว่าถ้ารู้สึกแบบไหนให้ยอมรับไปตรงๆ ดีกว่าครับ ดีกว่าเสียมันไปแล้วมาเสียใจทีหลังที่ไม่ยอมรับไว้แต่แรก” 

ม่อน : นิ่งไป 

ต้นน้ำ : “ผมขอโทษนะครับที่จุ้นจ้าน แต่ผมเคารพรักพี่ม่อนเหมือนพี่ชาย ผมอยากเห็นพี่มีความสุข” ยิ้ม 

ม่อน : มอง ยิ้มตาม “ครับ ขอบคุณนะที่เตือนสติผม เดี๋ยวผมไปเอาแตงโมเย็นๆ มาให้นะ” รีบวิ่งไป 

ต้นน้ำ : มองตาม ‘หวังว่าเราคงไม่วุ่นวายกับเรื่องของพี่เขาเกินไปหรอกนะ’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}