ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 43

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2562 08:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43
แบบอักษร

​#43

2 วันต่อมา @ห้องรับแขก

ต้นน้ำนั่งป้อนนมให้ทารก โดยมีเฟยหลงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างๆ

เรย์ : เดินเข้ามา “เสี่ย คุณต้นน้ำ ผมพาพี่เลี้ยงเด็กมาแนะนำครับ”

เฟยหลง&ต้นน้ำ : หันมอง

ต่อ : ชายหนุ่งรูปร่างสูงโปร่ง มีกล้ามนิดๆ แต่หน้าคมหวานเดินเข้ามา

เรย์ : “หมอนี่ชื่อต่อครับ อายุ 23 ปี แต่ทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กได้ดีมาก”

ต่อ : “สวัสดีครับ” ยิ้ม

เฟยหลง : มองประเมิน ‘หน้าตาท่าทางไม่เลว ดูๆ แล้วไม่น่าจะมีปัญหา แต่ทำไมยังรู้สึกแปลกๆ วะ’

ต้นน้ำ : “สวัสดีครับ ผมชื่อต้นน้ำนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” ยิ้มอัธยาศัยดี

ต่อ : “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ เรื่องดูแลเด็กผมถนัดมาก พวกคุณวางใจได้เลย ผมไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน และไม่ต้องห่วงเรื่องชู้สาวนะครับ อย่างเสี่ยไม่ใช่สเป็คผม ผมไม่คิดปีนขึ้นเตียงเสี่ยแน่นอนครับ” ยิ้มจริงใจ

เฟยหลง : มอง ‘มันพูดจริง แต่ยังมีบางอย่างไม่น่าไว้ใจอยู่ดี ทำไมวะ?’

ต้นน้ำ : “ผมห่วงเรื่องน้องกานต์มากกว่าครับ ผมอยากได้พี่เลี้ยงที่มีฝีมือและมีความคิดที่เปิดกว้าง จะได้ดูแลน้องกานต์ได้ดี แต่ถ้าระดับคุณเรย์ไว้วางใจผมก็ไม่มีอะไรติดขัดครับ” ยิ้ม

ต่อ : ยิ้มรับ

เฟยหลง : มองต้นน้ำสลับต่อ ‘อ่อ! นี่ไงที่ตงิดๆ ถ้าฉันไม่ใช่สเป็คมันก็ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นต้นน้ำ ถึงได้มองตาเป็นมันขนาดนั้น ไล่ออกเลยดีไหมเนี่ย?’

ต้นน้ำ : “เสี่ยครับ ลองให้คุณต่อเขาดูแลน้องกานต์สักอาทิตย์นึงก่อนดีไหมครับ จะได้ดูด้วยว่าน้องกานต์เข้ากับพี่เลี้ยงได้รึเปล่า” หันไปยิ้มหวาน

เฟยหลง : ตาพร่า หัวใจกระตุก ‘เมียใครเนี่ยน่ารักจังโว้ย!’ คิด “ได้สิ เริ่มงานวันนี้เลยไหมล่ะ?”

ต่อ : “ได้เสมอครับ”

ต้นน้ำ : “งั้นเริ่มเลยดีกว่าครับ คุณต่อลองอุ้มน้องกานต์ดูนะครับว่าแกจะงอแงไหม” จะส่งทารกให้

ต่อ : “เรียกผมว่าพี่ก็ได้ แล้วก็อย่าเพิ่งให้ผมอุ้มเลยดีกว่าครับ ให้ผมสร้างความคุ้นเคยกับน้องเขาก่อนดีกว่า บางทีเด็กก็ไม่ชอบให้คนแปลกหน้าแตะต้อง” ยิ้ม มองทารก “สวัสดีครับเจ้าตัวเล็ก ฉันชื่อต่อนะ จากนี้จะมาเป็นพี่เลี้ยงของหนู ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

กานต์ : มองคนแปลกหน้าตาแป๋ว

ต้นน้ำ : “แกดูไม่กลัวพี่ต่อนะครับ สงสัยออร่าความเป็นพี่เลี้ยงคงออก แกเลยไม่ต่อต้าน”

ต่อ : “ก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ เรื่องแบบนี้ต้องค่อยๆ เรียนรู้กันไปครับ” ยิ้มร่า

ต้นน้ำ : ยิ้มตอบ

เฟยหลง : มองต้นน้ำสลับต่อ ‘เข้าขากันได้ดีจริงๆ ลืมไปแล้วรึไงว่าฉันยังนั่งอยู่ตรงนี้ เฮอะ!’ หน้าหงิก

ต้นน้ำ : “เสี่ยครับ ต้นน้ำจะไปทำการบ้านแล้ว เสี่ยจะดูน้องกานต์ต่อหรือจะให้พี่ต่อดูแลเลยครับ?”

เฟยหลง : “ให้พี่เลี้ยงลองดูเลยก็ได้ จะได้ทดลองไปในตัวเลยว่าจะมีฝีมือมากพอดูแลลูกของเราไหม เดี๋ยวเสี่ยจะขึ้นไปสอนการบ้านให้หนูเอง”

ต้นน้ำ : “ไม่เป็นไรครับ การบ้านวันนี้ง่าย ต้นน้ำทำได้”

เฟยหลง : “เสี่ยไม่ได้หมายถึงการบ้านนั้น เสี่ยหมายถึงการบ้านบนเตียงต่างหาก รอหนูทำการบ้านของหนูเสร็จ แล้วค่อยทำการบ้านของเราต่อ” แสยะยิ้ม

ต้นน้ำ : หน้าแดงก่ำ “เสี่ย! ต้นน้ำจะไม่พูดกับเสี่ยแล้ว” พองแก้ม หันหาต่อ “ผมฝากน้องด้วยนะครับ” ส่งทารกให้ต่ออุ้ม ลุกเดินกลับบ้านเล็ก

เฟยหลง : “เรย์ ฝากนายดูแลที่เหลือด้วย” รีบลุกเดินตาม

เรย์ : โค้งให้ หันมองต่อ “ไม่ต้องแปลกใจ เรื่องปกติ”

ต่อ : “เสี่ยคนนี้หื่นชะมัด สงสารเมียเขาจัง”

เรย์ : “สงสารได้แต่ห้ามคิดอะไร คนนี้เสี่ยรักมาก ถ้ามึงไม่อยากหมดอนาคตก็อย่าไปยุ่งกับเมียเสี่ยเขาเด็ดขาด”

ต่อ : “ขนาดนี้ไม่น่าจะรักอย่างเดียวแล้ว หลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยต่างหาก” ยิ้มขำ

เรย์ : “จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิด” ยิ้มบาง ‘เสี่ยหลงนี่หลง (เมีย) สมชื่อจริงๆ’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}