Puzzle worker

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คดีที่3 ด้ายเส้นสุดท้าย(1)

ชื่อตอน : คดีที่3 ด้ายเส้นสุดท้าย(1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 15

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2562 04:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คดีที่3 ด้ายเส้นสุดท้าย(1)
แบบอักษร

ฉันคือผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งอายุ32ปีมีลูก2คนฉันใช้ชีวิตเหมือนคู่รักทั่วไปสุขบ้างทุกข์บ้างตามประสาคนที่มีครอบครัวแต่วันหนึ่งมันก็มีเรื่องเกินขึ้น

“ฉันคิดว่าฉันอยู่ที่บ้านไม่ได้น่ะ”

สามีของฉันเค้าขอออกไปอยู่ข้างนอกเค้าบอกว่าเวลาเค้าเข้าบ้านมันรู้สึกร้อนแปลกๆเค้าไม่อยากเห็นหน้าลูก ฉันแทบจะร้องไห้ออกมา แต่ฉันก็ยอมให้เค้าไปอยู่ข้างนอกแต่ฉันก็ได้รู้...ว่าเค้าไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นมันทำให้ฉันรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆมากกว่าเก่าฉันได้แต่เงียบทำอะไรไม่ถูกใช้ชีวิตอยู่กับลูกๆของฉันให้มากที่สุด...สิ่งที่ฉันทำมันจะถูกรึเปล่านะ

กรี๊ด!

ลูกสาวของฉันร้องทำให้ฉันวิ่งลงมาจากชั้นล่างเพื่อมาดูลูกสาวของฉัน สิ่งที่ฉันเห็นคือมีดที่เสียบอยู่ที่พื้นกับลูกสาวของฉันที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากมีดฉันกับลูกชายของฉันรีบวิ่งไปกอดเอเอาไว้เพื่อให้เธอตั้งสติ

“แม่คะ...ใครไม่รู้เค้าโยนมีดใส่หนู...ฮือ”

ฉันกับลูกชายของฉันที่ได้ฟังเรื่องของเธอเล่าก็เงียบไปไม่ได้พูดอะไรนอกจากแค่กอดร่างเล็กนั้นไว้

ราซ

จดหมายสองฉบับ สองความปรารถนา สองอย่างที่สามารถเหมือนกันหรือแตกต่างก็ได้ แต่การที่มีจดหมายมาพร้อมกันสองฉบับ รางสังหรของฉันมันบอกเลยว่า ‘ต้องเกี่ยวข้องกันแน่นอน’

ความปรารถนา: ไม่ให้ลูกต้องอยู่ในอันตราย

ความปรารถนา: ผู้ชายคนนั้น

อ่า...จะเป็นเรื่องที่สนุกรึเปล่านะ

...

ก๊อก ก๊อก

“ค่ะ...ใครคะ” ฉันเปิดประตูบ้านออกแล้วถามเด็กสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู

“สวัสดีค่ะ หนูว่าช่วยเรื่องที่คุณกังวลตอนนี้ไม่ทราบว่าพอมีเวลาคุยมั้ยคะ” เธอพูดถ้าหากมีใครพูดแบบนี้ฉันอาจจะไม่เชื่อแต่เด็กคนนี้กลับทำให้ฉันรู้สึกไว้ใจให้เธอเข้ามาในบ้านแล้วให้เธอนั่งที่โซฟาห้องนั่งเล่น ตอนนั้นลูกสาวและลูกชายของฉันก็นั่งอยู่ด้วย

“คุณต้องการที่จะปกป้องเด็กๆหรือว่าจะได้สามีของคุณคืนคะ” เธอไม่เกรินอะไรทั้งสิ้นแล้วยิงคำถามใส่ฉัน

“ฉัน...อยากปกป้องเด็กๆไว้” ฉันใช้เวลาอยู่ซักพักกับคำถามของเธอ เมื่อฉันตอบคำถามเธอยิ้มขึ้นมาอย่างพึงพอใจ

“คุณพอรู้เรื่องอะไรบ้างช่วยเล่ามาให้ฟังได้มั้ยคะ”

...

คิม

“พบตัวอันตรายอันดับ3แล้วจะจัดการเลยมั้ย” หญิงสาวผมสีฟ้าอ่อนดวงตาสีเทาที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องถาม เธอมีชื่อว่าโยโกะผู้มีฉายาว่าจิ้งจอกหิมะ

“เดี๋ยวจัดการเอง” ชายหนุ่มดวงตาสีแดงเลือดพูดแล้วคว้าปืนพกคู่กับเสื่อคลุมมาใส่

“ฉันถามจริงๆเถอะนายน่ะต้องการที่จะฆ่าหรืออะไรกันแน่” โยโกะถาม

“ไม่ต้องถามถ้างานนี้เสร็จเมื่อไหร่ทุกอย่างคือจบ” คิมพูดจบแล้วเดินออกจากห้องไป

“ฉันเจ็บแทนตัวอันตรายนั้นจริงๆ”

...

กริ๊ง

“นี่ลูคัสช่วยหาข้อมูลเกี่ยวกับยาเสน่ห์ให้หน่อยสิ” ลูกค้าประจำของร้านกาแฟต้นตำหลับโลกเวทมนต์อย่างราซเดินมาที่เคาน์เตอร์

“ยาเสน่ห์ หืม...นี่เธอสนใจเรื่องพวกนี้แล้วเหรอ” ลูคัสพูดติดขำๆแล้วหาหนังสืออะไรซักอย่างให้

“ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอกแต่มันก็จำเป็นต้องใช้” อีกฝ่ายรับหนังสือมาอ่าน

“ว่าแต่เรื่องของเอ็มล่ะเป็นไงบ้าง” ลูคัสถาม

“ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย” ราซตอบแล้วขำกลบเกลื่อน

“ยังไงก็ระวังตัวหน่อยก็ดี” ลูคัสเปลี่ยนมาโหมดจริงจังกะทันหันทำเอาราซทิ้งความสนใจจากหนังสือไปแล้วตั้งใจฟังอีกฝ่าย

“อือ...รางสังหรน่ะฮะๆ” ลูคัสขำขึ้นมาจนราวแทบจะอยากฆ่าทิ้งซะตรงนั้น

“ฉันไม่น่าตั้งใจฟังเล๊ย” ราซปิดหนังสือลงแล้วถอนหายใจออกมา

“เคลียดมากไปก็ไม่ดี จริงมั้ย?” ลูคัสทำหน้ายียวน

“ฉันต้องไปแล้ว มากิไม่ได้ก่อเรื่องใช่มั้ย” ราซส่งหนังสือคืนให้ลูคัส

“เจ้านั้นช่วยคนอายุเกือบ30อย่างฉันได้ดีเลยล่ะฮะๆ” ลูคัสเก็บหนังสือไว้ที่เดิมแล้วหันมาหัวเราะเล็กน้อย

“อือ...ดีแล้วล่ะ”

...

ราซ

วันนี้ในโลกเวทมนต์เป็นวันที่ท้องฟ้าสวยงามอีกวันสองฟ้าของที่นี่ไม่ได้เป็นสีฟ้าครามแต่เป็นสีม่วงอมน้ำเงินมีมังกรบินเต็มท้องฟ้ามันเป็นภาพที่สวยงามมากสำหรับฉัน อยากอยู่แบบนี้นานๆจัง

ปัง!

เสียงปืนจากร่างสูงดวงตาสีแดงเลือดดังขึ้น จะใครซะอีกไอ้คิมฉันก็เคยสงสัยนะว่าฉันไปทำทำอะไรให้มันฆ่าพ่อแม่มันรึไงทำไมมันต้องฆ่าฉันในเวลานอกงาน แต่ช่างมันยังไงก็สู้กับมันซักหน่อยคงไม่เป็นไร

“ไม่คิดว่าจะตามมานะไอ้ซึน” ฉันพูดแล้วส่งยิ้มกวนประสาทมันให้มันโกรธแล้วยกร่มขึ้นมากาง

อีกฝ่ายไม่พูดอะไรแล้วกระโดดขึ้นไปหวังจะยิงด้านบน แต่มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นราซใช้ร่มกันไว้แล้วเปลี่ยนร่มกระดาษสารูปร่างสวยงามเป็นเคียวที่พร้อมกวัดแกว่งไปทุกทิศ ราซเริ่มวิ่งเข้าไปโต้กลับแต่ใบหน้าของเจ้าตัวยังคงยิ้มอยู่ยิ่งทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดกว่าเดิม ตัวคิมก็ไม่แพ้กันใช้ปืนยิงไปที่อีกฝ่ายแล้วเข้าไปเตะสลับกันไปจนตัวราซก็เริ่มหอบบ้างแล้ว

“แฮ่ก...โทษทีนะแต่ฉันมีอีกเรื่องที่ต้องทำ” ราซพูดแล้วรวบรวมพลังวาร์ปหนีอีกฝ่ายไป

‘เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ’

...

‘เราสามคนเป็นครอบครัวกันเพราะแบบนั้นฉันถึงรักทั้งราซและมากิไงล่ะ’ เสียงของเธอมันดังในหัวของฉันอีกแล้วนะเมื่อไหร่เราจะได้กลับมาเจอกันซักทีนะ

“อีกไม่นานยัยนั้นกับลูกๆของมันจะตายแล้วใช่มั้ยพ่อหมอ” หญิงสาวที่นั่งพับเพียบถามชายสูงวัยตรงหน้า

“หึๆ...อีกไม่นานหรอกข้าจะจัดการเองคอยดูแต่เจ้าต้องไปที่หนึ่งกับข้าก่อนพิธีจะได้สำเร็จ”

...

“ทำไมต้องมาที่ป่าช้านี้ด้วยพ่อหมอ น่ากลัวจะตาย” สถานที่ที่คนธรรมดาไม่เข้าไปกันนั้นคือป่าช้าบรรยากาศเงียบวังเวงลมเย็นพัดผ่านร่างกายทำเอาขนลุกแทบไม่กล้าเดินต่อทำให้หญิงสาวถามขึ้น

“ออกมาซะไอ้ผีร้าย!” ชายสูงวัยตะโกนเสียงดังโดยไม่สนใจคำพูดของหญิงข้างหลัง

“ไม่เอาน่าลุงไม่ใช่ผีร้ายซักหน่อยแค่มีธุระกับผู้หญิงคนนั้นต่างหาก” เด็กสาวร่างสูงพูดแล้วชี้ไปที่หญิงสาว

“ความปรารถนาที่ต้องการผู้ชายคนนั้นน่ะฉันรู้หมดแล้ว”

“ไม่จำเป็นแล้ว ผู้ชายคนนั้นเป็นของฉันแล้ว!”

“ของคุณ?...พูดได้เต็มปากเต็มคำได้ยังไงลุงก็เห็นนี่ว่าด้ายแดงของผู้ชายคนนั้นไม่ได้เชื่อมต่อกับผู้หญิงคนนี้” เด็กสาวพูดแล้วลดร่มที่กางอยู่ลงมา ทำให้เห็นดวงตาสีน้ำเงินที่เหมือนมหาสมุทรลึกอย่างชัดเจน

“เป็นแค่เด็กจะมาสู้พลังของข้าได้ยังไง” ชายสูงอายุหัวเราะ

“ลองดูสิมาดูกันว่าพลังที่ได้แต่เกิดกับพลังที่ไม่ได้มาแต่เกิดอะไรมันจะแข็งแกร่งกว่ากัน”

“หลบไปก่อน” ชายสูงวัยบอกว่าหญิงสาว

‘หืม...พลังที่ได้แต่กำเนิดแต่กลับไม่ใช่พลังเวทมนต์แปกดีเหมือนกันนะ’

คิม

นานแค่ไหนแล้วนะที่ต้องเป็นคู่หูกันแบบจำเป็น ต้องฆ่ากัน เป็นศัตรูและเพื่อนในเวลาเดียวกัน...

“เป็นอะไรไปลังเลกับงานงั้นเหรอ” โยโกะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ขออณุญาตแล้วยังยืนกอดอกยืนควางหน้าประตู

“ยังไงงานก็คืองาน”

“แต่ฉันลังเลนะถึงแม้ว่ารู้ว่าเป้าหมายไม่ใช่เด็กธรรมดาแต่เป็นตัวอันตรายอันดับ3...ยังไงมันก็ยังลังเลอยู่ดีไม่คิดแบบนั้นบ้างหรอ”

“ฉันไม่ได้อยากจะเป็นคู่หูกับมันตั่งแต่แรก”

“ระวังล่ะคำว่าเพื่อนไว้ก็ดีๆล่ะเพราะมันไม่ได้หาได้ง่ายๆและก็ไม่ได้ใช้เงินด้วย”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น