Dark memories

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2562 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2
แบบอักษร


โจฮาน

“พอแล้ว นายจะดื่มเอาโล่หรือไง” ไอ้ฌอนพูดขึ้นอีกครั้งหลังจากผมกับมันนั่งดื่มกันมาสักพักใหญ่ๆได้

“รู้แล้วหน่า พูดมากอย่างกับเป็นพ่อกู” ผมว่าให้มันอย่างขัดใจ เพราะเป็นแบบนี้ตลอด

“ฉันไม่อยากให้นายดื่มเยอะนี่ เพื่อนนายก็ออกไปกันหมดแล้ว” มันว่าขึ้น แต่ก็จริงอย่างที่มันว่านั่นแหละ วันนี้ผมกับเพื่อนพากันมาเที่ยวพักผ่อนกันที่พัทยาหลังจากไม่ได้เจอกันนาน และไม่มีเวลาว่างตรงกันสักที แต่ผลที่ออกมาก็คือ พวกมันได้หญิงแล้วก็ทยอยออกไปทีละคนทีละคน จนสุดท้ายก็เหลือผมกับไอ้ฌอนสองคน

“แล้วที่กูให้มึงเตรียมไว้ให้กูเรียบร้อยหรือยัง” ผมถามมันขึ้น

“เรียบร้อยแล้ว ทีนี้กลับได้แล้วใช่ไหม” แล้วมันก็พูดขึ้นอีกครั้ง ไอ้นี่ถ้าปล่อยให้อยู่นานกว่านี้มันได้เลื่อนขั้นมาเป็นพ่อผมแน่เลย

แต่จริงๆสำหรับผมก็เห็นว่ามันเป็นพี่ผมคนหนึ่งนั่นแหละ ไอ้ฌอนเป็นลูกของมือขวาพ่อผม ผมกับมันเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก สนิทกันมาตลอด มันอายุมากกว่าผมสองปี ดูแลผมเหมือนน้อง แต่ก็เว้นระยะห่างตลอด ไม่เคยถือตัวเสมอผม เพียงแต่นอกเหนือจากเวลางานนั่นแหละ ที่ผมจะให้มันทำตัวสบายๆ

“เออ ก็ไปดิ” ว่าจบผมก็ลุกออกจากคลับแห่งนี้ทันที ไอ้ฌอนก็จัดการค่าใช้จ่ายแล้วก็ตามผมมาก่อนจะพาผมขับรถกลับไปยังโรงแรมที่ผมมาพักอยู่เป็นคืนที่สองแล้ว


ไม่นานผมสองคนก็กลับมาถึงโรงแรม ก่อนจะขึ้นไปยังชั้นบนของห้องพักตัวเอง และแยกกับไอ้ฌอนที่อยู่ห้องข้างๆผมนี่แหละ ส่วนสิ่งที่ผมต้องการตอนนี้ก็คงอยู่ในห้องแล้วสินะ

อย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด พอผมเปิดประตูเข้ามาก็เห็นผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่หน้าตู้เย็น และพอเธอรับรู้ถึงการมาของผมได้ เธอก็ขยับหน้าออกมาดูก่อนผมจะเห็นสีหน้าตกใจของเธอ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมสนใจ เพราะสิ่งที่ดึงดูดผมมากที่สุดก็คงจะเป็นใบหน้าหวานนั้นต่างหาก

ยอมรับว่าเธอเป็นที่สวยมาก สวยดึงดูดจนผมไม่สามารถด้านทานความต้องการของตัวเองได้เลยจริงๆ แบบนี้ผมคงต้องให้รางวัลไอ้ฌอนหน่อยแล้วสินะ

“ขอโทษค่ะคุณลูกค้า” เธอลุกขึ้นยืนก้มหัวให้ผมก่อนจะกล่าวขอโทษออกมา แต่ที่ผมเห็นนั่นก็คือชุดที่เธอใส่เป็นยูนิฟอร์มของโรงแรมนี้

หรือไอ้ฌอนจะเอาพนักงานมาให้วะ แต่ช่างมันเถอะ ไม่ว่าจะพนักงานหรือแม่บ้าน แต่ถ้าหน้าตาแบบนี้ผมก็ไม่มีปัญหา

“ไม่เป็นไร ทำหน้าที่ของเธอสิ” ผมพูดขึ้นก่อนจะปลดกระดุมเสื้อออก

ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็ก้มลงไปทำอะไรที่ตู้เย็น แต่ไม่นานเธอก็ปิดตู้เย็นก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วหันตัวมาทางผมก่อนจะเผยสีหน้าตกใจหลังจากเห็นผมถอดเสื้อตัวเองออก แล้วรีบก้มหน้าลงต่ำก่อนจะเดินออกจากโซนครัวออกมา

“อ๊ะ” เสียงร้องของเธอดังขึ้นด้วยความตกใจเมื่อถูกผมรั้งเอวเข้าหาตัว

“ห้องนอนอยู่ทางนี้” ผมพูดจบก็ลากเธอไปยังห้องนอนทันที


ผม โจฮาน อายุ 28 ปี เป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกา นิสัยใจคอผมหรอ อันนี้ต้องให้พวกคุณตัดสินใจกันเอาเอง ว่าจะมองผมเป็นยังไง แต่สำหรับผม ก็มีทั้งดีทั้งเลวเหมือนคนทั่วไปนั่นแหละ อยู่ที่ว่าจะดีหรือเลวมากกว่ากัน

ผมเป็นเจ้าของธุรกิจมากมายทั้งในไทยและต่างประเทศ ซึ่งบริษัทแม่อยู่ที่อเมริกา ที่ผมสืบทอดมากจากพ่อของผมที่ท่านจากไปด้วยโรคประจำตัวเมื่อหลายปีก่อน พ่อที่ผมไม่ค่อยอยากนับถือว่าเป็นพ่อเท่าไหร่ เพราะว่าท่านทำผิดกับแม่ผมอย่างไม่น่าให้อภัย แต่คงจะเป็นกรรมของท่านกับผู้หญิงคนนั้น เลยทำให้สุดท้ายแล้วธุรกิจทุกอย่างตกมาเป็นของผมเพียงคนเดียว


....................

พอจะเห็นแววของเฮียแกไหม ว่าเป็นคนยังไง

แต่ถ้าอยากรู้ลึกๆ ก็ติดตามเฮียแกด้วยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น