matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.8k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2558 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 19
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 19 -

 

            “(ตู๊ดดด...ตู๊ดดด...บริการฝากหมายเลขโทรกลับ...)” ปอกดตัดสายโทรศัพท์ทิ้งอีกครั้งก้มมองโทรศัพท์ในมือตัวเองนิ่ง เขาพยายามโทรหาไอ้เลิฟเป็นสิบๆสายแล้วแต่มันไม่รับ ทั้งๆที่ปกติต่อให้เขาโทรไปหาดึกแค่ไหนมันก็รับสายตลอด เขารู้สึกเป็นห่วงมันขึ้นมาเฉยๆใจมันหวิวๆบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะเมื่อตอนเย็นเขาไม่ได้ไปส่งมันที่หอเอง แล้วก็ไม่ได้คุยกับมันอีกเลยตั้งแต่บ่าย

 

            วันนี้ไอ้ต้ามีนัดแข่งรถที่สนามแถวนอกเมืองกับพวกไอ้แฮค กลุ่มเขาทุกคนเลยต้องไปดูมันแข่ง ไม่ได้ไปให้กำลังใจอะไรนะครับไปคุมเชิง เพราะพวกไอ้เหี้ยแฮคชอบเล่นตุกติกรถแพ้คนไม่แพ้ประจำ ยิ่งกับเขามันยิ่งไม่ชอบหน้าเป็นพิเศษเพราะแข่งห่าอะไรก็แพ้ เสียเด็ก เสียรถ เสียเงินให้เขาประจำ มันคงแค้นมั้งครับตั้งแต่นั้นมาแม่งกัดพวกเขาไม่เคยปล่อย แพ้แล้วพาลฉิบหาย

 

            ครั้งนี้ไอ้แฮคท้าแข่งรถกับไอ้ต้า(ปกติจะเป็นเขา)แม่งโคตรไม่เจียม ไอ้ต้านี่เซียนสนามนะครับทั้งรถยนต์ มอไซด์แม่งได้หมด ขนาดว่าเขาไม่เคยแพ้ใครอัดรถแข่งกันจริงๆไม่ชนะไอ้ต้านะครับ ที่มันแพ้ส่วนมากแม่งขี้เกียจชนะไม่งั้นก็เจอพวกเก่งจริงๆ(ไม่ค่อยมี) จริงๆไอ้ต้ามันไม่อยากรับคำท้าเท่าไหร่ เพราะไม่อยากทะเลาะกับไอ้แฮคฉลองชัยชนะ(มั่นใจว่ายังไงก็ชนะครับ)

 

 

            ของพนันรอบนี้ก็เงินสองแสนเด็กคนนึง ดูท่าแล้วเด็กไอ้แฮคโคตรอยากเป็นเด็กไอ้ต้าจนตัวสั่น แม่งอย่างยั่วมองไอ้ต้าแบบจะแดกเข้าไปทั้งตัว อย่างว่าละครับเพื่อนเขาดูดีกว่าไอ้เหี้ยแฮคเยอะ(หมายถึงหน้าตานะครับส่วนสันดานน่าจะพอๆกันเผลอๆเหี้ยกว่า)

 

            “พี่ปออ่ะมองแต่โทรศัพท์ไม่สนใจเบียร์เลย” เสียงกระเง้ากระงอดดังขึ้นข้างๆ ทำให้ปอผละจากจอโทรศัพท์อย่างช่วยไม่ได้

 

            “ว่าไงนะ” ปอหันมาถามน้องเบียร์ที่เกาะแขนตัวเองอยู่ เมื่อกี้เขาไม่ได้ฟังว่าน้องมันพูดอะไร เพราะมัวแต่กดโทรศัพท์หาไอ้เลิฟ ทั้งโทร ทั้งแชท โปรแกรมห่าอะไรที่มันเล่นเขาตามหมด แต่ที่ได้มามีแค่ความเงียบ

 

            “พี่ปออ่ะเบียร์งอนแล้วนะคะ”  เบียร์ทำหน้างอสะบัดหน้าหนีนิดๆอย่างมีจริต

 

            “โทษทีพอดีพี่มีธุระ” ปอบอกเสียงเรียบเอื้อมมือไปกอดเอวบางดึงเข้ามาใกล้ๆ น้องเบียรนี่เด็กเก่าของเขาเองเคยคั่วกันมาก่อน ไม่เจอกันก็นานละไม่คิดว่าจะได้มาเจอกันที่นี้ น้องมันตัวเล็กๆตาโตผิวขาว ที่สำคัญนมโคตรใหญ่สเปคเขาทุกอย่าง(เสียแค่แม่งงี่เง่า งอแง) ตอนที่เขานอนกับไอ้เลิฟยังงงตัวเองเลยทำไมถึงนอนกับมันได้ ทั้งๆที่แม่งนมไม่ใหญ่แบบที่ชอบแถมแบนราบเลยเหอะ เขาไม่เคยเอากับผู้ชายไอ้เลิฟนี่คนแรกเลยครับ ไม่เหมือนพวกไอ้กิง ไอ้ต้า ไอ้ฝุ่น พวกแม่งได้หมดไง เอามันส์เอาได้มันจัดหนักครับ

 

            “ธุระอะไรค่ะถึงสำคัญกว่าเบียร์เนี้ย” เบียร์ทำปากยื่นหน้างอเอาหน้าอกไปเบียดแขนปอยั่วๆ ปอเห็นท่าทางของเบียร์ก็นึกถึงใครบางคนที่ชอบทำหน้างอ ปากยื่นเวลางอนเขา จนเผลอยกมือจะดึงปากเบียร์เล่นเหมือนที่เคยทำกับอีกคน แต่เบียร์เรียกซะก่อน

 

            “พี่ปอจะทำอะไรคะ” เบียร์ถามงงๆ เพราะจู่ๆปอก็ยกมือขึ้นมาใกล้ๆหน้าตัวเอง

 

            “ป่าว ไม่มีไร” ปอลดมือลงแล้วหันกลับไปมองที่สนาม เห็นต้ากำลังเดินมาหาเขามือโอบเอวเด็กไอ้แฮคมาด้วย แสดงว่ามันแข่งจบแถมชนะไปแล้วด้วย คือทำไมเร็วจังวะยังไม่ทันได้ดูเลย

 

            “ไงมึงสนนมไม่สนกูเลยนะ ไอ้เหี้ยกิงก็อีกคนโทรคุยแต่กับเมีย” ต้าทักขำๆ

 

            “นี่มึงแข่งเสร็จแล้ว?ไอ้เหี้ยแฮคมันว่าไง” ปอถามแล้วมองผ่านต้าไปข้างหลัง เห็นพวกไอ้แฮคขับรถออกจากสนามไปแล้ว ไอ้ฝุ่นกับพวกพี่อาร์ตกำลังเดินมาสมทบ แต่ละคนควงหญิงทั้งนั้นยกเว้นไอ้ฝุ่นที่ไม่ควงใคร

 

            “ไม่ว่าไงตอนแรกแม่งอยากมีเรื่องแต่มันเกรงใจพวกพี่อาร์ตเลยกลับไปแล้ว” ต้าว่าชิลๆ วันนี้ต้องขอบคุณพวกพี่อาร์ตที่มาด้วย ไม่งั้นคงได้ตีกันกับไอ้แฮคเลือดอาบ ไหนจะต้องคอยห้ามไอ้ปอกับไอ้กิงให้ยั้งมืออีก ไอ้สองตัวนี้เวลาตีกันทีไรมันมือมันตีนตลอด ไอ้ปอไม่เท่าไหร่รู้ๆกันว่ามันโหด แต่ไอ้ห่ากิงเหมือนไม่มีอะไรลอยชายไปวันๆ แต่ถ้าแม่งโมโหมามีตายอ่ะครับ คือในกลุ่มเขากับไอ้ฝุ่นปกติสุดแล้ว

 

            พี่อาร์ตแกกว้างขวางครับเจ้าของสนามนี่ก็เพื่อนแก นักเลงแถวๆนี่ก็ลูกน้องแกคือพอแกเดินเข้ามาในสนาม คนแม่งยกมือไหว้กันเกรียวจนพวกเขานี่เอ๋อ พอรู้มาบ้างว่าแกไม่ธรรมดาแต่ไม่เคยรู้ว่าจะเหมือนเจ้าพ่อแบบนี้ ถ้าไอ้แฮคไม่กลับดีๆให้มันเลือกที่นอนเลยครับโรงบาลกับโลงศพ เกือบร้อยตีน(นับแค่คนละข้าง)ถ้ามึงไม่ใช่ยอดมนุษย์มึงไม่รอดครับ

 

“งั้นแปลว่าไม่มีเรื่องแล้ว” ปอถามกลับแล้วรับบุหรี่จากพี่อาร์ตที่เดินมาสมทบขึ้นมาจุดสูบ

 

            “ทำไมไอ้โหดมึงอยากกระทืบคนหรอวะ” อาร์ตแซวปอขำๆก่อนจะเดินมายืนข้างปอ แล้วพ่นควันบุหรี่ออกจากปากช้าๆ มองหน้าไอ้หล่อข้างๆไปด้วย รุ่นน้องเขาคนนี้บอกเลยว่าแม่งไม่ธรรมดาในหลายๆความหมาย โดยเฉพาะความกวนตีนของมัน ไอ้ปอมันไม่พูดแต่ทำให้คนอยากเอาตีนถีบหน้าหล่อๆของมันได้ คือแม่งกวนตีนขั้นแอดวานซ์ไปแล้วครับกูนับถือ

 

            “ป่าวพี่” ปอตอบอาร์ตแล้วหันไปก้มหน้ากดโทรศัพท์หาเลิฟต่อ

 

            “โทรหาใครวะทำตัวเหมือนคนมีเมีย” อาร์ตถามเพราะสงสัยที่เห็นปอเอาแต่กดโทรศัพท์

 

            “มันโทรหาเด็กที่กำลังจะเลื่อนขั้นเป็นเมีย” ต้าเป็นคนตอบคำถามอาร์ตแทนปอ เลยโดนปอยกตีนถีบไปทีนึงข้อหาพูดแทงใจดำ

 

            “เด็กคนนั้นหรอวะนี่มึงเอาจริง?กูนึกว่าขำๆ” อาร์ตหันมาถามปอหน้าตาตื่น เขารู้เรื่องไอ้ปอกับน้องเลิฟไม่นานนี่เอง รู้เพราะไปเห็นแม่งเดินออกมาจากห้องน้ำในคณะพร้อมกัน แถมเสียงแม่งโคตรเซอร์ราวด์ก้องห้องน้ำ น้องเลิฟนี่แม่งเดินไม่เป็นเลย ดีนะมันไปจัดกันตอนเย็นๆไม่มีคน ไม่งั้นคงได้ดังกว่าเดิมทั้งคู่กัดกันอยู่ดีๆเสือกได้กันซะงั้น

 

 

เขาเองก็กำลังจีบน้องเลิฟอยู่เหมือนกัน พอรู้แบบนั้นเสียดายขนมที่เอาไปให้ฉิบหาย ไอ้เหี้ยปอก็กวนตีนจะบอกว่าน้องเลิฟเด็กมันก็เสือกไม่บอกดีๆ ดันลากกันไปเอาในห้องน้ำที่เขาเข้าประจำ แถมเลือกช่วงที่รู้ว่าจะไปเข้าซะด้วย จงใจให้กูรู้ชัดๆแม่งกวนตีนจริงๆ

 

“มีปากแม่งก็พูดไป” ปอว่า อาร์ตเลยหันไปยิ้มขำๆกับต้าแบบรู้กัน

 

“พวกมึ๊งงงงงงงง” กิงแหกปากเรียกเพื่อนเสียงดัง รีบวิ่งมาหน้าตาตื่นทำเอาทุกคนงงๆ

 

“อะไรวะ” อาร์ตว่า

 

“รู้ละว่าใครเป็นผัวไอ้น้องเลิฟ” กิงว่าเสียงดัง จนฝุ่นที่คุยเรื่องรถอยู่แถวๆนั้นต้องเดินมารวมกลุ่มเพราะอยากรู้ แต่ต้า อาร์ตแล้วก็ปอมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ

 

“มึงรู้ได้ไง” ปอถามเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไร จากท่าทีของไอ้กิงแสดงว่าคนที่มันรู้มาว่าเป็นผัวไอ้เลิฟต้องไม่ใช่เขาแน่ๆ

 

“ก็เนี้ยไอ้เหี้ยแชร์กันว่อนเฟสบุ๊คป่านนี้รู้กันทั้งคณะ” กิงว่าแล้วล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเฟสบุ๊คให้ทุกคนดู

 

 

ภาพที่เห็นคือภาพแอบถ่ายผู้ชายคนนึงกำลังเปิดประตูรถให้เลิฟเข้าไปนั่ง  แล้วคนถ่ายรูปยังขึ้นสถานะว่า ตัวจริงมาแล้วอกหักกันเป็นแถบๆละมึงแถมระบุเวลาด้วยว่าตอนห้าโมง ปอมองภาพแล้วไม่ได้พูดอะไรแต่กำมือจนแน่น เพราะงี้หรอวะมันถึงไม่รับโทรศัพท์

 

“เห็นมะกูบอกแล้วว่าแม่งมีผัวชัวร์ แต่ดูแล้วกูว่าน่าจะไม่ใช่เด็กมอเราป่ะวะ” กิงยังพูดไปเรื่อยหันเอารูปไปคุยกันกับฝุ่น ไม่ได้สังเกตุบรรยากาศที่เริ่มมาคุขึ้น กับอาการกระอักกระอ่วนของต้าและอาร์ตเลยสักนิด

 

“ไม่มีอะไรแล้วกูกลับนะ” ปอว่าเสียงเรียบพยายามข่มความโมโห หันหลังจะเดินไปขึ้นรถแต่ต้าเดินมาขวาง พร้อมกับอาร์ตที่ดึงแขนไว้

 

“พี่ปอจะไปไหนคะ” เบียร์เองก็เดินมาดึงแขนปอไว้อีกข้างแล้วถามขึ้นงงๆ เพราะจู่ๆปอก็จะกลับเฉยเลย

 

“พี่จะกลับแล้ว” ปอหันมาบอกเสียงเรียบ

 

“อ้าว..ไหนพี่ปอบอกจะไปกับเบียร์ต่อไงคะ” เบียร์ทำเสียงกระเง้ากระงอดไม่พอใจ ซึ่งปกติปอก็ว่ามันน่ารักแต่ตอนนี้แม่งน่ารำคาญ

 

“เอาไว้วันหลัง” ปอว่าแล้วแกะมือเบียร์ที่เกาะแขนเขาออก

 

“ไม่เอาอ่ะก็พี่ปอสัญญากับเบียร์แล้ว” เบียร์ว่าอย่างไม่ยอมแพ้ กอดแขนปอแน่นกว่าเก่า

 

“อย่าพูดไม่รู้เรื่องเบียร์ ปล่อยแขนพี่” ปอว่าเสียงเข้ม

 

“แต่......”

 

 

“อย่าพูดไม่รู้เรื่องดิวะ!!!” ปอตะคอกขึ้นอย่างอดไม่อยู่ จนเบียร์รีบปล่อยมือหน้าเสียบ่งบอกว่าตอนนี้กลัวปอไปแล้ว ก็ช่างแม่งเหอะครับปกติก็เหี้ยโดยสันดานอยู่แล้ว

 

“มึงใจเย็นดิวะนี่ผู้หญิง” อาร์ตปรามปอให้ใจเย็นๆ

 

 

“เป็นเหี้ยอะไรวะ” กิงที่ได้ยินเสียงตะคอกของปอหันมาถามอย่างตกใจ มีห่าอะไรวะครับเมื่อกี้แม่งยังดีๆอยู่เลย ฝุ่นเองก็มองปองงๆเหมือนกัน

 

 

“มึงใจเย็นก่อนแม่งก็แค่รูปจะโมโหทำเหี้ยอะไรวะ” ต้าว่าแล้วขวางปอไว้ไม่ให้เดินต่อ

 

“แต่มันไม่รับโทรศัพท์กู” ปอว่าเสียงเข้ม

 

“นี่มึงเป็นอะไรวะปอ” กิงถามแทรกขึ้นมาเพราะตามไม่ทัน

 

“เพราะมึงแหละไอ้เหี้ยเสือกเอารูปไอ้เลิฟมาให้มันดู” ต้าหันมาตบกะโหลกกิงแรงๆเพราะหมั่นไส้ แม่งเสือกจนได้เรื่อง

 

“โอ๊ย!!!สัส!!แล้วเกี่ยวเหี้ยอะไรกับกูวะ แค่เอารูปไอ้น้องเลิฟกับผัวมันให้ดูเนี้ย” กิงเถียงยกมือขึ้นลูบหัวปอยๆ แม่งมือหรือตีนวะหนักฉิบหายตบมาได้

 

“อย่าพูดว่าไอ้เหี้ยในรูปเป็นผัวไอ้เลิฟอีก” ปอจ้องหน้ากิงนิ่ง พูดเสียงลอดไรฟัน

 

“ทำไมวะ” กิงทำหน้าเอ๋อใส่ปอ

 

“ก็กูเนี้ยผัวมัน!!!” ปอตะโกนใส่หน้ากิงเสียงดังลั่น แม่งอยากรู้กันจังว่าใครเป็นผัวไอ้เลิฟ ที่กูไม่พูดเพราะไอ้เลิฟแม่งเหมือนไม่อยากให้ใครรู้ ก็อยู่มหาลัยแม่งเล่นไม่เข้ามาทักทำตัวห่างๆ กูเลยทำเฉยไงครับ

 

“เหี้ย!!!!!” เสียงตะโกนเหี้ยดังขึ้นพร้อมกันแบบไม่ต้องนัด พอมองๆดูไม่ใช่แค่ฝุ่นกับกิงที่ตกใจ พวกเพื่อนพี่อาร์ตรุ่นพี่ที่คณะแม่งก็แหกปากตะโกนตกใจด้วย

 

“สัสเป็นไอ้ปอก็หมดหวังดิวะ ถ้าแค่ไอ้เหี้ยในรูปนี่กูสู้ได้สบาย” กรถึงกับส่งเสียงครางออกมาอย่างเสียดาย

 

 

“ไอ้เหี้ยนี่มึงจีบน้องมันด้วยหรอวะกูนึกว่ามีแค่กู” อ้นหันมามองกรอึ้งๆ เพราะพึ่งจะรู้ว่าเพื่อนตัวเองก็จีบน้องเลิฟเหมือนกัน

 

“ไม่ใช่แค่กูกับมึงไอ้สัสอาร์ตก็ด้วย” กรพูดอย่างพาลๆแล้วทุกคนก็หันไปมองที่อาร์ตเป็นตาเดียว ซึ่งเจ้าตัวก็ยักไหล่ให้ชิลๆ

 

“นี่พวกพี่จีบไอ้น้องเลิฟหมดเลยหรอวะ” ฝุ่นหันมาถามอึ้งๆ ส่วนไอ้กิงยืนอ้าปากค้างไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้กิงนี่ไม่มีทางรู้นะครับ ว่ารุ่นพี่ของเขาแห่กันขายขนมจีบไอ้น้องเลิฟเกือบทั้งหมด

 

“เออเดะกูจีบของกูมาตั้งนานกูก็ว่าแล้วทำไมน้องมันไม่เล่นด้วย ที่ไหนได้ไอ้เหี้ยปอคาบเอาไปแดกสัส!!” อ้นหันมาด่าปอเพราะหมั่นไส้เห็นกัดกันแง่งๆเสือกได้กัน รู้ว่ากัดแล้วได้กูกัดไปนานแล้วครับ

 

“คุยกันพอยังจะได้กลับ” ปอพูดขัดขึ้นเสียงเย็น ตาขวาง แกะแขนตัวเองออกจากมืออาร์ตที่จับไว้

 

“ไอ้สัสๆทำหน้าดีๆพวกกูไม่แย่งของน้อง” อาร์ตยกมือตบไหล่ปอเบาๆเพราะเห็นปอทำหน้าโหด ขนาดน้องเลิฟไม่ใช่เมียนะแต่อาการแม่งออกสัส

 

Tru…Tru…Tru…

 

เสียงโทรศัพท์ของปอดังขึ้น ทำเอาปอรีบคว้ามากดรับสายทันทีแบบไม่คิดจะมองเบอร์ เพราะคิดว่ายังไงก็ต้องเป็นเลิฟแน่ๆที่โทรมา

 

“มึงอยู่ไหน!!” ปอถามเสียงเข้มจนเกือบเป็นตะคอก

 

“(เอ่อ...พี่ปอป่ะคะนี้นาวเองนะคะ)”

 

“นาว...” ปอพึมพำเบาๆ เพื่อไอ้เลิฟโทรมาหาเขาทำไม

 

“(ค่ะนาวเองเพื่อนเลิฟ)”

 

“มีอะไร” ปอว่าเสียงเรียบ

 

“(เลิฟไปหาพี่รึเปล่าค่ะตอนนี้นาวติดต่อเลิฟไม่ได้เลย)” นาวพูดด้วยเสียงติดกังวล

 

“พี่ติดต่อมันไม่ได้เหมือนกัน” ความเป็นห่วงเริ่มกลับมาอีกครั้ง ถ้าน้องนาวก็ยังติดต่อไอ้เลิฟไม่ได้นี่มันแปลกๆแล้วครับ

 

“(งั้นนาวฝากพี่ช่วยตามหามันหน่อยนะคะ เดี๋ยวนาวจะตามกับเพื่อนอีกทาง)”

 

“มีอะไรรึเปล่า?แล้วมันหายไปไหน” ปอถามขึ้นอย่างร้อนรน

 

“(นาวเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ตอนนาวไปรับคนที่บ้านเลิฟก็บอกว่าเลิฟออกไปแล้ว ยังไงฝากพี่ตามหามันด้วยนะคะ)” แล้วนาวก็กดตัดสายไป ทิ้งให้ปอมองโทรศัพท์ในมือเครียดๆ นี่มันเกิดเรื่องเหี้ยอะไรวะ

 

“กูกลับก่อนนะ” ปอว่าแล้วหันหลังจะไปขึ้นรถ กะว่าจะขับรถไปดูที่คอนโดก่อนเผื่อมันไปหาเขาที่นั้น

 

“มีอะไรวะ” ต้าดึงแขนปอไว้เพราะเห็นหน้าปอเครียดๆ

 

“ไอ้เลิฟหายไปกูจะไปตามหา”

 

“มึงจะไปหาไหน” ต้าถามขึ้น ซึ่งปอเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน ว่าถ้าไปดูที่คอนโดแล้วมันไม่อยู่เขาจะไปตามที่ไหน

 

“กูจะกลับไปดูที่คอนโดก่อน”

 

“งั้นกูไปด้วยเผื่อไม่เจอจะได้ช่วยกันตามหา” ต้าตบไหล่ปอเบาๆก่อนจะหันไปบอกคนอื่นๆ สรุปแล้วพวกเขาทุกคนเลยแห่กันไปที่คอนโดปอ เพราะเป็นห่วงเลิฟกันทุกคนถ้าไม่เจอจะได้ช่วยกัรตามหา

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

ปอเหยียบคันเร่งแทบจะมิดเข็มไมล์จนมาถึงคอนโด จอดรถได้เขารีบวิ่งขึ้นลิฟท์กดชั้นที่ตัวเองอยู่ พวกที่เหลือก็แห่ตามหลังมาด้วย ลิฟท์แม่งก็ช้าฉิบหายกว่าจะขึ้นไปได้แต่ละชั้น เมื่อไหร่จะถึงวะ

 

ทันทีที่ลิฟท์หยุดที่ชั้นของห้องเขา ปอก็รีบพุ่งตัวออกจากลิฟท์จนเหมือนจะเหาะ เดินไปยังไม่ถึงหน้าห้องดีก็เห็นเงาตะคุ่มๆนั่งอยู่ที่หน้าห้องเขา ไม่ต้องเพ่งสายตามองอะไรมากก็รู้ว่าใคร

 

ปอผ่อนฝีเท้าเดินเข้าไปหาร่างที่นั่งชันเขาซุกหน้าอยู่ช้า ตอนแรกเขาเป็นห่วง ตามมาด้วยโล่งอกที่เห็นมันอยู่หน้าห้อง แต่ตอนนี้เขาโมโหถ้าแม่งไม่ไปไหนไกลทำไมไม่รับโทรศัพท์วะ แล้วเสือกมานั่งรอทำเหี้ยอะไรที่หน้าห้องคีย์การ์ดจะเข้าห้องแม่งก็ไม่มี ทั้งๆที่เขาบอกไปแล้วว่าไม่กลับทำไมมันไม่กลับหอ ถ้าเขาไม่กลับมามันไม่ได้นั่งตากยุงนอกห้องทั้งคืนเหรอวะ

 

เสียงฝีเท้าที่ดังเบาๆเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนหยุดนิ่งที่ตรงหน้า เลิฟเอาหน้าที่ซุกเข่าออกแล้วมองไปที่ปลายเท้าคนที่ยืนข้างหน้า แล้วก็เห็นรองเท้าของคนที่เขามานั่งรอ

 

“ทำไมมึงไม่รับโทรศัพท์” ปอว่าเสียงเย็น

 

“มึงรู้มั้ยว่ากู.....” ปอยังไม่ทันที่จะพูดประโยคต่อมาจบ เขาก็เงียบไปเพราะเลิฟเงยขึ้นมามองเขาน้ำตานองหน้า

 

“ปอ....” เลิฟเรียกปอเสียงสั่นๆ แล้วลุกขึ้นกอดปอแน่นร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดัง จนปอเองถึงกับงงคนที่เหลือก็ส่งสายตาเป็นคำถามมาให้ ปอเองก็ได้แต่ส่ายหัวตอบกลับไปเพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

“มึงเป็นอะไร” ปอถามเลิฟเสียงอ่อนโยน แต่เลิฟส่ายหัวไปมาไม่ยอมตอบ ซุกหน้าร้องไห้กับอกปออยู่แบบนั้น จนปอต้องดันตัวเลิฟออกเพื่อที่จะคุยกันให้รู้เรื่อง เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ก่อนจะชะงัก เพราะเห็นรอยช้ำบนหน้าเลิฟ

 

 

ปอกัดฟันแน่นเพราะความโกรธที่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว มองยังไงบนหน้าไอ้เลิฟนี่มันก็รอยฝ่ามือชัดๆที่มุมปากก็มีแผลแตก ใครแม่งทำวะขนาดมันดื้อกับกูจะเป็นจะตาย แกล้งกูสารพัดตีสักทีกูยังไม่ทำ แล้วใครแม่งบังอาจตบมันจนปากแตกขนาดนี้วะ

 

“ใครทำมึง!!!” ปอถามเสียงเข้ม ตอนนี้เขาโมโหจนรู้เลยว่าตัวเองใกล้จะคุมไม่อยู่

 

“...ฮึก...ฮึก...” เลิฟไม่ยอมตอบเอาแต่ส่ายหน้าร้องไห้ไม่หยุด โผเข้ากอดปอแน่น

 

“ไม่เป็นไร อยู่กับกูไม่เป็นไร” ปอยกมือกอดเลิฟแล้วโยกคนตัวเล็กไปมา มือลูบหลังให้เบาๆก้มลงจูบที่ขมับอย่างปลอบโยน

 

ปอเลิกที่จะคาดคั้นเอาคำตอบจากเลิฟ เพราะดูแล้วคงไม่ได้อะไรจากปากมันแน่ อีกอย่างสภาพมันตอนนี้แม่งหน้าเป็นห่วง เขาจำเป็นต้องข่มความโกรธและความอยากรู้ทั้งหมดเอาไว้ เพราะยังไงเขาต้องได้คำตอบแน่ๆแค่ไม่ใช่ตอนนี้ ส่วนเจ้าของรอยมือที่อยู่บนหน้ามันคงมีเรื่องต้องเคลียร์กับเขายาว

 

“กิง..เปิดประตูห้องให้กูหน่อย” ปอหันไปบอกกิงที่อยู่ใกล้ๆเพราะเขาเดินไปเปิดเองไม่ได้ กิงเลยมาล้วงคีย์การ์ดในกระเป๋ากางเกงของปอแล้วเปิดประตูให้ พอประตูเปิดออกปอก็จัดการอุ้มเลิฟเดินเข้าห้องทันที

 

 

“ขอบใจนะพวกมึง พวกพี่ด้วย” ปอพูดขอบคุณกับเพื่อนแล้วหันไปค้อมหัวให้รุ่นพี่นิดๆ จากนั้นก็ปิดประตูลง

 

ส่วนคนที่เหลือก็มองภาพตรงหน้าตัวเองกันอย่างอึ้งๆ อึ้งแรกเพราะเห็นน้องเลิฟตัวแสบร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร อึ้งที่สองเพราะเห็นเหี้ยอ่อนโยน แม่งโคตรอเมซิ่งกอดกันหอมกันปลอบกันจนพวกเขาทำหน้าไม่ถูก แต่ที่แน่ๆคือมันยืนยันทุกอย่าง ว่าน้องเลิฟของพวกเขาเสร็จไอ้ปอไปแล้วจริงๆ

 

 

...

...

 

ปออุ้มเลิฟเข้ามาในห้องนอนแล้วให้คนตัวเล็กนั่งบนตักเขาที่เตียง ตอนนี้เลิฟหยุดร้องไห้แล้วแต่ยังส่งเสียงสะอื้นออกมาบ้าง ปอเลยนั่งกอดปลอบเลิฟไปเงียบๆ

 

“มึงหิวมั้ย” ปอถามขึ้นทำลายความเงียบ

 

“ไม่หิว” เลิฟตอบเสียงแผ่ว เอาหน้าถูไถอกปอคลอเคลียเหมือนลูกแมว

 

“ปวดตาอ่ะ” เลิฟว่าอ้อนๆ

 

“ใครใช้ให้มึงร้องไห้ขนาดนั้น” ปอว่าแล้วใช้นิ้วมือขึ้นมานวดที่กระบอกตาให้เลิฟเบาๆ

 

“ขอโทษ” เลิฟว่าเสียงแผ่วแล้วกอดปอแน่น

 

“ขอโทษทำไม” ปอถามกลับงงๆ

 

“ก็ร้องไห้ทำปอรำคาญ”

 

“กูไม่ได้รำคาญแต่กูไม่ชอบที่มึงร้องไห้...สัญญากับกูว่าจะไม่ร้องไห้อีก”

 

“ก็คนมันเสียใจก็ต้องร้องป่ะ” เลิฟเถียงออกมาตามนิสัย

 

“อย่าเถียงกู” ปอดุไม่จริงจัง รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อยที่เห็นเลิฟเถียงกลับมาแบบนี้

 

            “ก็มันห้ามไม่ได้นิ”

 

            “งั้นถ้ามึงจะร้องไห้ จะเสียน้ำตาให้เป็นเพราะกูเท่านั้นเข้าใจมั้ย”

 

“ปอเอาแต่ใจว่ะ” เลิฟทำหน้างอปากยื่นใส่ปอ

 

“กูถามว่าเข้าใจมั้ย” ปอว่าแล้วดึงปากเลิฟเล่น

 

“เข้าใจแล้ว...แต่อย่าทำให้ร้องไห้บ่อยนะ” เลิฟว่าอ้อนๆ

 

“กูไม่รับปากอยู่กับกูยังไงมึงก็ร้องไห้ได้ทั้งชีวิต” ปอว่าแล้วสบตากับเลิฟนิ่ง

 

“ง่วงอ่ะ” เลิฟหลบตาลงไปซุกอกปอแน่นเพราะความเขิน

 

“งั้นไปอาบน้ำนอน ถ้าพรุ่งนี้ไปเรียนไม่ไหวก็ไม่ต้องไป”

 

 

“ไม่เอาจะไป”

 

“ตามใจมึง ไปอาบน้ำได้แล้ว” ปอว่า

 

 

“รักปอนะ” เลิฟยิ้มให้ปอบางๆแล้วเงยหน้าขึ้นหอมแก้มสากแรงๆ ก่อนจะลงจากตักปอไปอาบน้ำ เมื่อกี้ปอบอกว่าเขาจะต้องร้องไห้เพราะปอทั้งชีวิต งั้นแสดงว่าปออาจจะรักเขาบ้างสักวันนึงใช่ไหม เขาจะแอบหวังอะไรบ้างได้รึเปล่า ถึงปอจะพูดออกมาแบบไม่คิดอะไรแต่เขาก็ดีใจนะ

 

ปอมองตามหลังเลิฟที่เดินเข้าห้องน้ำไป ก่อนจะส่ายหัวเบาๆแล้วยิ้มกับตัวเอง วันนี้หัวใจเขาทำงานโคตรหนักเลยครับ ปวดหัวฉิบหายขืนเป็นแบบนี้บ่อยคงไม่แก่ตาย

 

สักพักเลิฟก็เดินออกมาจากห้องน้ำปอเลยเดินเข้าไปอาบน้ำต่อ พอออกมาก็เห็นเลิฟนอนหลับไปแล้ว เขาเดินไปหยิบยามาแล้วทาลงบนแผลของเลิฟเบามือ พอตั้งใจมองดีๆตามตัวมันก็มีรอยช้ำเป็นจ้ำๆเต็มไปหมดไอ้เลิฟมันเป็นคนขาวโดนอะไรนิดอะไรหน่อยก็เลยเห็นโคตรชัด

 

 

ปอทายาไปตามแผลบนตัวเลิฟจนเสร็จ เขามองรอยช้ำบนตัวของมันด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำแล้วทำไปทำไม แต่เขามั่นใจได้อย่างนึงเลยว่าไอ้คนที่มันมารับไอ้เลิฟเมื่อตอนเย็นมันต้องเกี่ยว และถ้าไอ้เลิฟไม่ยอมตอบเขาไอ้เหี้ยในรูปนั้นแหละที่เป็นคนต้องตอบแทน

 

 

2 Be Con...

 

+++++++++++++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์

วันนี้เราอัพตรงกับหนดละ ฮิ้ววววววววววว

ตอนนี้หลายอารมณ์เกิ๊นแต่จัดให้ยาวๆนะ

แล้วก็ยังเป็นปริศนาว่าพี่รุตคือใคร (แล้วมันเป็นใคร)

คิดว่ามีบางคนเดาถูกนะ

ส่วนใครที่งงว่า อาร์ต อ้น กร เป็นใคร

มันคือรุ่นพี่ปีสามของคณะปอ

แต่พอดีเขียนถึงพวกมันเยอะมากหลายคนอาจลืม ฮาาาา

ขอให้อ่านแบบมีความสุขนะจ๊ะ

รักคนอ่านคับ ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

             

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}