อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

[ Episode 27 ] : เสือซ่อนเล็บ 100%

ชื่อตอน : [ Episode 27 ] : เสือซ่อนเล็บ 100%

คำค้น : the mission sniper 27

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 569

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2562 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 27 ] : เสือซ่อนเล็บ 100%
แบบอักษร

บทที่ 27

​เสือซ่อนเล็บ

 

 

 

 

ความมืดแผ่ขยายปกคลุมโดยรอบเมื่อผู้คุมสั่งปิดไฟ ในห้องขังขนาดเล็กมีร่างนักโทษทั้งสามนอนจับจองพื้นที่ส่วนตัวกันคนละมุม เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำทะเลนอนเหม่อมองออกไปนอกห้องขังในหัวพลางคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาอย่างสงสัย

เรื่องที่อีวานบอกว่าตนมีพี่ชายมันแคลงใจเขามาก

บางทีอีธานอาจจะมีน้องชาย...

นัยน์ตาลีโอเบิกกว้างเมื่อนึกถึงข้อเท็จจริงข้อนี้ได้ แต่ก็น่าแปลก....ทำไมผู้ดูแลอีฟถึงบอกว่าอีธานไม่มีพี่น้อง นอกเสียจากอีฟ มาเดลินจะไม่เคยรู้จักอีวานมาก่อน

สิ่งที่เขารู้คือ อีธานไม่ถูกกับอีวานชนิดที่ว่าส่งน้องตัวเองเข้าคุก ระหว่างสองคนนี้มันมีอะไรกันแน่?

จากการอนุมาน อีวานอาจจะเป็นน้องบุญธรรม? อืมมมมม....แต่ก็ไม่น่าใช่ ถ้าเป็นงั้นจริงโครงหน้าคงไม่คล้ายกันขนาดนี้ หรือว่า....

พ่อคนเดียวกันแต่แม่คนละแม่?

เขาคิดพร้อมตบเตียงดังปังอย่างลืมตัว แม็กที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้ามสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้น ส่วนเปารายนั้นหลับลึกซะยิ่งกว่าอะไร "โทษที ยุงน่ะ" คนพูดแก้ตัวหน้าตาย

เพื่อนร่วมห้องพยักหน้า เอามือป้องปากหาววอดและพลิกตัวนอนหันหน้าเข้ากำแพง

บ่ายวันถัดมาลีโอพยายามมองหาอีวานอีกรอบแต่กลับไม่เจอ ร่างสูงจึงตัดสินใจเดินดุ่มๆเข้าไปถามเพื่อนนักโทษร่วมก๊วนของอีวานแทน ได้เรื่องกลับมาว่าหมอนี่ถูกพัศดีฮาเวิร์ดเรียกตัวไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เขาจงใจทิ้งตัวลงนั่งบนอัฒจันทร์ข้างกรงกลางแจ้งเผื่ออีกฝ่ายจะได้เห็นชัดๆตอนเดินออกมา แต่ทว่าเรื่องที่เขาพยายามเลี่ยงมาโดยตลอดก็ดันเกิดขึ้น

"เฮ้ย ไอ้เผือกหลงฝูง"

"ถ้าแกยังไม่อยากพิการก็ลุกไปซะ อัฒจันทร์นี้พวกฉันคุมว่ะ"

ลีโอพยักพเยิดหน้าให้กับกลุ่มคนผิวสีที่เข้ามา เขาก้าวลงจากอัฒจันทร์แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคิดอะไรดีๆขึ้นมาได้

มันก็แค่ 'วิธีหารายได้เข้ากระเป๋า' เท่านั้นเอง

 

 

"เฮ้ อีวาน" ร่างสูงพิงพักกับขอบห้องขังพลางเอียงหน้าด้านขวาเพื่อส่งเสียงเรียกคนด้านใน ตอนนี้เป็นเวลาอีกชั่วโมงกว่าก่อนที่ผู้คุมจะสั่งปิดประตูและเช็คชื่อเข้านอน เขามาหาอีวานเป็นครั้งคราวเพราะต้องการยืนยันว่าสนใจเรื่องพี่ชายของอีกฝ่ายจริงๆ

"วันนี้จะมาไม้ไหนอีกล่ะ? ฉันยังรอหนึ่งร้อยดอลลาร์อยู่นะพวก" คนถูกถามยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะล้วงปึกเงินที่ม้วนกันอยู่ออกมาเหน็บไว้ข้างหัวเตียงของอีวาน ในนั้นมีทั้งแบงก์ห้าและสิบดอลลาร์ปนกันประปราย กว่าเขาจะหามาได้เลือดตาก็แทบกระเด็น

เจ้าของห้องเลิกคิ้วสูงพร้อมร้องว้าวอย่างประหลาดใจ เขามองหน้าลีโอสลับกับเงินในมือเป็นระยะ พอเห็นรอยฟกช้ำตามลำแขนและหางคิ้วที่เลือดออกซิบๆก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทุกอณู "ฟัดกับหมามาหรอ" คำถามกวนประสาททำเอาลีโอคิ้วกระตุกอยู่พักใหญ่

"เอาเงินพวกนี้มาจากไหนกัน เล่าให้ฟังหน่อยสิ"

ความเงียบคือคำตอบที่เขาเลือกให้กับอีกฝ่าย ทว่าอีวานยังคงเซ้าซี้ไม่เลิก "เล่นพนันกับพวกขาโหดที่โรงอาหาร หรือขโมยมา?" คนพูดจับคางก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีนัย "หรือแกยอมเป็นอีตัวให้พวกเดดวะ ฮะๆๆๆ"

ลีโอเค้นเสียงหึในลำคอ เขามีสีหน้าไม่ยี่หระ "แกต้องสนวิธีการด้วยเหรอ" คนฟังสะอึกน้อยๆ การค้าขายภายในคุกไม่มีใครสนวิธีการ พวกเขาจะสนแค่จ่ายครบตามจำนวนรึเปล่า

พอเห็นอีวานไม่ถามอะไรต่อ เขาก็พรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

อย่างที่เคยบอกไว้ข้างต้นว่าในคุกนักโทษจะสามารถพกเงินได้ตามจำนวนจำกัด เงินจำนวนนี้ได้มาจากญาตินำมาฝากไว้ แต่อย่าลืมว่าเขาไม่มีญาติมิตรสนิทที่ไหนเลยเอาค่าทำขวัญจากพวกที่มาหาเรื่องเขาเล็กๆน้อยๆ แน่นอนว่านั่นรวมถึงเงินที่ต้องจ่ายอีวานด้วยเช่นกัน

"อย่าถ่วงเวลากันหน่อยเลย เล่ามาได้แล้ว"

"เอ~ เริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะ"

"อีวาน"

"ก็ได้ๆ ฮะๆๆๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ตลกชะมัด" รอให้อีกฝ่ายหัวเราะจนพอใจแล้วจึงทิ้งตัวลงบนเตียง มองดูคนนั่งพิงผนังห้องยิ้มกริ่ม

"อยากรู้เรื่องไหนล่ะ?"

"ทั้งหมด"

"ไม่เอาน่า....ถามมาทีละคำถามสิ"

ลีโอทอดถอนใจ เขาพยักหน้าเป็นอันตกลง "ที่บอกว่าโดนพี่ตัวเองจับส่งตำรวจนี่คือเรื่องจริงเหรอ"

"อืม ไม่เชิงจับส่งหรอก แค่โดนหลอกให้เป็น 'แพะรับบาป' ต่างหาก" คนพูดมีสีหน้าไม่ยี่หระเหมือนชินชากับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

"อีธา.....พี่แกเป็นคนยังไง"

เขาเกือบหลุดพูดชื่ออีธานแล้วมั้ยละ!

"ฉันไม่เข้าใจแกจริงๆ อยากรู้เรื่องหมอนั่นขนาดนั้นเลยรึไง?" ลีโอไม่ตอบทำเอาคนถามถอนใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเริ่มอธิบายอีกรอบ "หมอนั่นเป็นพวกพูดน้อยต่อยหนัก เย็นชา ชอบทำหน้าเบื่อโลก เป็นพวกขวานผ่าซาก แถมยังดูขี้หงุดหงิดตลอดเวลา" อีวานสาธยายข้อเสียของพี่ตัวเองออกมาเป็นชุด ทุกครั้งที่นึกถึงหรือมีคนเอ่ยชื่อ เจ้าตัวก็อดอารมณ์เสียไม่ได้ เป็นพี่ชายเขาแท้ๆแต่กลับเอาน้องตัวเองมาเป็นแพะรับบาป!

"ฟังดูแย่จังนะ"

"ก็ใช่น่ะสิ ตั้งแต่ฉันเข้าคุกก็ผ่านมาสี่ปีแล้ว หมอนั่นยังไม่เคยโผล่หัวมาเยี่ยมเลยสักครั้ง!" อีวานเผลอขึ้นเสียงอย่างลืมตัว คนฟังยิ้มเจื่อนพร้อมตบบ่าอีกฝ่ายเพื่อให้กำลังใจ

"อ่า...โทษที"

"ช่างมันเถอะ แล้วหมอนั่นชื่ออะไร"

"แกอยากรู้ไปทำไม"

"เผื่อฉันได้ออกจากคุกก่อนแก จะไปจูงจมูกมาให้" ลีโอพูดด้วยน้ำเสียงติดตลกไม่จริงจังมากนัก อีวานขำเสียงแผ่วกับท่าทางทีเล่นทีจริงของเจ้าตัว "ถ้ายังรักชีวิตก็อย่าคิดมีเรื่องกับมาเฟียรัสเซีย"

"หือ? ถ้าพี่แกเป็นมาเฟียรัสเซีย ฉันก็เป็นลูกประธานาธิบดีล่ะวะ"

"นี่ฉันพูดจริงนะเว้ย! 'ไอ้คนเฮงซวย' นั่นน่ะชอบวางมาดใหญ่โต เอาตัวเองเป็นที่ตั้งจนฉันเอือมกับมันไปนานแล้ว" พอได้พูดสิ่งที่อัดอั้นมานาน คำด่าสารพัดคำถูกพ่นออกมาจากปากคนตรงหน้า โดยเฉพาะคำว่าคนเฮงซวย...ตลกชะมัด

ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งของรัฐจอร์เจีย ย่านนครแมคอน มาเฟียหนุ่มจามออกมาเป็นระยะ คนหน้าดุยกนิ้วขึ้นถูจมูกปอยๆ นัยน์ตาดุดันยังคงจับจ้องเอกสารในมืออยู่อย่างนั้น จนโนเอลอดถามไถ่สุขภาพไม่ได้ "ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย บอสรู้สึกไม่สบายตัวบ้างรึเปล่าครับ?" อีธานตวัดสายตามามองทำเอาเลขาหนุ่มยอมสงบปากสงบคำแทบจะทันที

"เรียกตัวผู้ดูแลอีฟให้ฉันหน่อย" เขาวางเอกสารในมือลงพร้อมกับสั่งอีกฝ่าย โนเอลขานรับคำ จากนั้นก็โทรตามอีฟ มาเดลินให้เข้ามาที่ห้องพักในโรมแรมโดยด่วน พอเจ้าตัวรู้เข้าก็รีบเร่งมาหาอย่างไม่ต้องคิดให้มากความ

อีฟยกมือขึ้นเคาะประตูหน้าห้องสามที พอได้ยินเสียงอนุญาตจากด้านในถึงเดินเข้าไป "มีอะไรหรอคะ คุณอีธาน"

เจ้าของชื่อเลื่อนแฟ้มเอกสารไปตรงหน้าอีฟ "ท่องให้ได้ทั้งหมดก่อนถึงพรุ่งนี้เช้า เราจะไปเยี่ยมลีโอกัน" เอ่ยคำสั่งเสร็จสรรพก็โบกมือไล่หญิงวัยกลางคนกลายๆ อีฟขานรับคำก่อนจะเดินจากไปทั้งๆที่สีหน้าของเธอปรากฏเครื่องหมายคำถามขึ้นมามากมายแต่ก็ไม่กล้าถามอะไรกับอีธาน

สิ่งที่เขาให้ผู้ดูแลอีฟคือ เอกสารระบุตัวตนใหม่ พวกเขาจำเป็นต้องสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาเพื่อหลบเลี่ยงการตรวจสอบของซีไอเอในเวลานี้

"ให้ผมขับรถไปส่งมั้ยครับ"

"อืม ก็ดี"

"ว่าแต่...เรือนจำในแอตแลนตา คุณอีวานก็น่าจะยังอยู่ที่นั่นหนิครับ"

".........."

"นี่ก็ผ่านมาเกือบสี่ปีแล้ว บอสจะไม่ไปเยี่ยม..."

"คนไม่เอาไหนแบบมัน ไม่มีค่าพอให้พูดถึง" อีธานแทรกขึ้นมากลางคัน นัยน์ตาสีอำพันเสมองออกไปนอกหน้าต่าง โนเอลได้แต่พรูลมหายใจด้วยความเอือมระอา ถึงอีวานจะไม่เอาไหนอย่างที่บอสพูดจริงๆ แต่ก็เป็นถึงสายเลือดเดียวกัน อีธานจะไม่แยแสน้องชายตัวเองหน่อยเหรอ?

 

 

----- 50% -----

 

เสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นที่หน้าห้องขังพร้อมกับผู้คุมเจ้าเก่ายืนเปิดประตูเรียกตัวเขาออกไป "ลีโอ เรนเดล มีคนมาเยี่ยม" สิ้นเสียงเจ้าหน้าที่ เจ้าของชื่อทวนคำที่ได้ยินอีกรอบ

มีคนเยี่ยมเขางั้นเหรอ?

ลีโอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย คนที่ว่านี่คงหนีไม่พ้นอีธาน....

ร่างสูงตามติดผู้คุมทุกฝีเก้าจนมาถึงห้องเยี่ยมญาติเป็นส่วนที่อยู่บริเวณด้านหน้าของเรือนจำ ส่วนจุดที่นักโทษถูกขังจะอยู่โซนหลัง เรียกได้ว่าห่างกันคนละโยชน์ "สิบห้านาที" ผู้คุมกำชับเสียงแข็งก่อนเขาจะเดินผ่านเข้าไปนั่งเก้าอี้ด้านใน

เจ้าของเรือนผมสีอ่อนไล่สายตามองบุคคลที่มารออยู่ก่อนหน้าแล้ว เขาเลื่อนเก้าอี้มานั่งอย่างถือวิสาสะพร้อมเอ่ยทักทาย "มาช้าจังนะครับ" ชายหนุ่มยิ้มอ่อน จากนั้นก็หันไปทักทายผู้ดูแลอีฟที่นั่งอยู่ข้างอีธานตามประสาคนคุ้นเคยกันดี

"นายทำฉันเดือดร้อน ลีโอ" คำพูดเอื้อนเอ่ยราวกับจะตำหนิ ทว่านัยน์ตากลับแฝงไปด้วยความโหยหา

พวกปากไม่ตรงกับใจ...

"อ่า....เรื่องนั้น ผมต้องขอโทษด้วย" ถึงปากจะพูดขอโทษแต่ท่าทางกลับไม่ได้สำนึกกับสิ่งที่ตัวเองก่อแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าอีธานไม่ได้มาเพื่อฟังคำขอโทษ มันก็เป็นแค่การเกริ่นก่อนจะเข้าเรื่องสำคัญต่อจากนี้ต่างหาก

"อีกหนึ่งอาทิตย์ฉันวางแพลนจะไปเที่ยวกับครอบครัว แต่น่าเสียดายที่นายไม่ได้ไปด้วย" มาเฟียหนุ่มในคราบคนรักครอบครัวพูดพร้อมสบนัยน์ตาสีน้ำทะเลไปพลาง ลีโอรู้ความหมายของประโยคนั้นดี อีธานกำลังบอกเขาเป็นนัยว่าอีกหนึ่งอาทิตย์นับจากวันนี้จะมีการขอย้ายตัวนักโทษเกิดขึ้น ซึ่งนั่นเป็นข่าวดี

"9A จำที่นั่งนี้ได้มั้ย เหมือนรอบที่นายไปด้วยไม่มีผิด" คีย์เวิร์ดสำคัญคงหนีไม่พ้น '9A' เขายังไม่แน่ใจนักว่าทำไมต้องเป็นหมายเลขนี้

อีธานหลุบตาลงราวกับใช้ความคิดก่อนจะเงยขึ้นสบอีกรอบ "หลานชายนาย....ฝากบอกมาว่า คิดถึงนายมาก" คนฟังผงะกับประโยคดังกล่าว พอสมองประมวลผลเสร็จพวงแก้มก็รู้สึกร้อนผะผ่าวอย่างบอกไม่ถูก "คิดถึงเด็กเอาแต่ใจคนนั้นทีไร ผมก็รู้สึกอยากออกไปชะมัด" คราวนี้เป็นฝ่ายลีโอพูดขึ้นบ้างหลังจากปล่อยให้คนหน้าดุร่ายยาวมานาน

เจ้าของเรือนผมดำดุจปีกกายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยกับการเล่นลิ้นของลีโอ

เด็กเอาแต่ใจงั้นเหรอ....น่าสนดีหนิ

"หึ จะฝากอะไรถึงหลานหน่อยมั้ย"

"บอกเขาว่า ผมอยากกลับไป 'กอด' เขาจะแย่อยู่แล้ว"

ผู้ดูแลอีฟที่นั่งฟังบทสนทนาของทั้งสองเบือนหน้าหนีพลางยกมือดันแว่นแก้เก้อ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้คนหน้าหนาอย่างพวกเขาเหนียมอายเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังส่งสายตาส่อแววอิโรติกให้กันอีก

เธอชักจะเริ่มเข้าใจความรู้สึกของโนเอลขึ้นมากลายๆ

"อืม จะฝากให้" ลีโอพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะเปลี่ยนท่ามาประสานมือวางบนโต๊ะตามอีธาน "แล้ว น้องคุณ...อีวานเป็นไงบ้าง" พูดพร้อมใช้นิ้วก้อยลูบวนหลังมืออีกฝ่ายไปพลาง คนถูกถามชะงักงันราวกับถูกแช่แข็งไว้ ทว่าอีกไม่กี่อึดใจต่อมากลับตอบคำถามนั้นได้เหมือนกับเตรียมใจมาตั้งแต่แรกแล้ว

"สบายดี" น้ำเสียงที่ถูกเปล่งออกมาเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น เหมือนว่าเขาจะเผลอสะกิดต่อมอารมณ์ของอีกฝ่ายเข้าให้ บรรยากาศรอบตัวดูเย็นยะเยือกลงถนัดตา อีธานจับนิ้วซุกซนของเขาไว้และออกแรงบีบเบาๆเพื่อปราม

คงต้องยกรางวัลพี่น้องดีเด่นประจำปีให้อีธานกับอีวานแล้วล่ะ ทั้งคู่ดูรักกันดี.....ขนาดแค่พูดชื่อยังเป็นได้ขนาดนี้ ถ้าลองมาเจอหน้ากันจะขนาดไหน

"ลีโอ" ในขณะที่เกิดช่องว่างเล็กๆระหว่างบทสนทนา จู่ๆอีธานก็เรียกชื่อเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"หือ?"

"อย่ายุ่งกับมันมากนัก"

"ทำไมล่ะครับ" ถามพร้อมจ้องเข้าไปในดวงตาราวกับจะควานหาคำตอบ ทว่าคนถูกถามกลับทำเพียงส่งเสียงหึในลำคอ เท่านี้เขาก็พอจะรู้คำตอบแล้วว่าอีธานกำลังหึง

แกรก...

เมื่อเสียงไขกุญแจจากประตูดังขึ้นนั่นคือสัญญาณหมดเวลาเยี่ยม "ผมต้องไปแล้ว" ลีโอหยัดกายลุกขึ้นตามคนตรงหน้าตน อีธานสาวเท้าเข้ามาสวมกอดเขาจากด้านหน้า ริมฝีปากหยักได้รูปกดจูบลงบนขมับอย่างแผ่วเบา ในจังหวะที่ผละออกอีธานยัดบางสิ่งใส่ในมือเขา

สัมผัสมันคือ สร้อยไม้กางเขน...?

ชายหนุ่มเก็บสิ่งนั้นลงกระเป๋ากางเกงอย่างแนบเนียน อีธานกอดลาเขาเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมพูดทิ้งท้าย "ดูแลตัวเองด้วย" เป็นประโยคเรียบง่ายแต่กลับทำให้หัวใจพองโต ไออุ่นแผ่ซ่านลงที่ขมับอีกระรอกแต่ไม่นานก็จางหาย

ผู้คุมเดินเข้ามาคล้องกุญแจมือนักโทษชายพลันความรู้สึกเป็นอิสระเมื่อครู่อันตรธานหาย มันถูกแทนที่ด้วยเครื่องพันธนาการเหล็กที่ไม่อาจสลัดทิ้งราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น

ทันทีที่กลับมาถึงห้องขัง เรนเดลก็สะบัดหน้าขับไล่ความรู้สึกเมื่อครู่ทิ้งจนหมด เขาต้องทำเพียงแค่อดทนรออีกหนึ่งอาทิตย์เท่านั้น ร่างสูงเอนตัวลงนั่งพิงกับขอบเตียงก่อนจะล้วงสร้อยไม้กางเขนที่อีธานให้ไว้ขึ้นมาดู มือทั้งสองกอบกุมมันไว้แน่น

พระเจ้ามีจริงรึเปล่า? อันนี้เขาก็ไม่อาจตอบได้ ทว่าบางสิ่งที่มองไม่เห็นใช่ว่าจะไม่มีเสมอไป...

"เฮ้ย! ลีโอ มาช่วยทางนี้หน่อย" เสียงแม็กดังมาจากหน้าห้องขังเรียกสติให้กลับคืน ดูเหมือนว่าเจ้าตัวคงจะให้เขาไปช่วยจัดกองหนังสือตามเคย ชายหนุ่มขานรับพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นยืน

กึก...

ในขณะที่กำลังดันตัวขึ้น สร้อยในมือก็ร่วงหล่นสู่พื้นดังกึก เจ้าของเรือนผมสีอ่อนหันขวับตามเสียงนั้นทันที "มีอะไรรึเปล่า?" แม็กถามจังหวะเดียวกับที่เขาก้มลงเก็บสร้อยนั้นขึ้นมา

"เปล่า" หัวคิ้วคนพูดขมวดเข้าหากันน้อยๆ ลีโอเอ่ยปากไล่เพื่อนร่วมห้องให้นำหน้าไปก่อนแล้วเขาจะตามไปทีหลัง

ทันทีที่แผ่นหลังนั้นลับสายตา เขาก็ยกของในมือขึ้นมาตรวจสอบโดยละเอียดอีกรอบ เสียงเมื่อกี้....มันเหมือนแท่งสเตนเลสที่มีรูกลวงด้านใน คิดได้ดังนั้นจึงบิดตัวไม้กางเขนออกอย่างเบามือ...

เป็นดังคาด ภายในมีรูกลวงอยู่จริงๆ เหมือนอีธานจะพยายามบอกอะไรบางอย่างถึงแนบเศษกระดาษที่ม้วนอยู่ด้านในมาด้วย เขาคลี่มันออกพร้อมอ่านข้อความนั้นในใจ 'MUST GIVE HIM' และอีกสิ่งที่ออกตามม้วนกระดาษมามีลักษณะเป็นเม็ดกลมเล็กๆสีดำคล้ายยา

'HIM' ที่อีธานพูดถึงคงหนีไม่พ้นอีวาน...

นอกจากจะทิ้งความแคลงใจให้เขาเป็นอย่างมากแล้วยังปล่อยให้ติดแหง็กอยู่ในคุกจนใกล้จะลงแดงตายอีก

คนๆนี้ น่าปวดหัวจริงๆ

ลีโอยัดของสำคัญกลับเข้าภายใน....จะให้ใครเห็นไม่ได้เด็ดขาด

"ช่วยขนกองนี้ไปไว้ตรงนู้นหน่อย ดิมิทริสจะมาตรวจดูอีกที" แม็กเอ่ยปากสั่งก่อนเขาจะเดินไปขนหนังสือกองใหญ่มาไว้ในลังกระดาษ "โอ๊ะๆ! ฝากจัดหมู่ด้วยนะ" คนโดนสั่งถอนหายใจด้วยความระอาแต่ก็ยอมทำตามโดยดี

อย่างน้อยงานจุกจิกพวกนี้ก็ยังดีกว่าการทำงานกลางแจ้งนั่น

ลีโอเริ่มจัดหนังสือเป็นหมวดหมู่ แยกตามแต่ละประเภท ทว่านัยน์ตาสีน้ำทะเลดันเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งเข้า หน้าปกสีน้ำเงินเข้มตัดกับตัวอักษรทองอร่ามอย่างชัดเจน เขาหยิบมันขึ้นมาหมุนดูรอบๆ จากนั้นก็เหยียดยิ้มมุมปากเมื่อคิดอะไรดีๆออก

"แม็ก" เจ้าของชื่อหันมาพร้อมเลิกคิ้วขึ้น ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ไหลย้อยตามใบหน้าไปพลาง

"เล่มนี้ ยืมได้กี่วัน"

"เห? แกสนใจคัมภีร์ไบเบิลด้วยหรอวะ ลีโอ" มือปืนหนุ่มพยักหน้าแทนคำตอบ แม็กเห็นดังนั้นจึงกลั้วหัวเราะเบาๆ "พรุ่งนี้โลกคงจะแตกว่ะ ฮะๆๆ"

คนฟังทำเพียงพูดปัดป่ายเมินคำล้อเลียนของอีกฝ่าย "เอาเป็นว่าฉันยืม" สิ้นคำก็เดินหันหลังออกไปทันทีโดยไม่สนใจเสียงตะโกนไล่หลัง "เฮ้ย! อยู่ช่วยกันก่อน! นี่! ลีโอ!!"

♜ THE MISSION SNIPER ♜

ไรซินเป็นสารพิษประเภทโปรตีน สกัดได้จากเมล็ดละหุ่ง ปริมาณเฉลี่ยที่เป็นอันตรายต่อร่างกายคนอยู่ที่ 0.2 มิลลิกรัม จัดว่าเป็นพิษที่มีความรุนแรงเป็นสองเท่าของพิษงูเห่า ถ้าได้รับสารพิษโดยการรับประทาน พิษจะออกฤทธิ์ภายในสองถึงสามชั่วโมง ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงให้ลีโอส่งของแทนน้ำใจเล็กๆน้อยๆไปให้อีวาน

ในสร้อยไม้กางเขนมีกากที่เหลือจากการผลิตน้ำมันละหุ่งบดเข้ากับแป้ง ทำเป็นยาอัดเม็ดขนาดเล็กให้กินง่าย ทว่าพิษสงของมันกลับร้ายกาจ ถึงปริมาณพิษที่ใช้ไม่ถึงขั้นทำให้ตายในทันที แต่มันก็มากพอที่จะทำลายระบบอวัยวะภายใน อีวานจำเป็นต้องกินมันเข้าไปก่อนถึงวันย้ายนักโทษ ถ้าเจ้าตัวปฏิเสธเรื่องนี้ก็เท่ากับว่า จะไม่มีโอกาสออกมาจากคุกซ้ำสอง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจงใจส่งตัวอีวานให้กับตำรวจ....

เหตุผลที่อีธานเลือกส่งอีวานเข้าคุกเพราะต้องการจะดัด 'สันดานแย่ๆ' เสีย ถึงผลลัพธ์จะไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้อีกฝ่ายทำตัวไร้ประโยชน์ไปวันๆ

ครืดๆ

นัยน์ตาสีอำพันเหลือบมองเบอร์แปลกหน้าที่โทรเข้ามา เขาชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหล" น้ำเสียงเรียบนิ่งถูกเปล่งออกจากริมฝีปากหยักได้รูป ยามนี้ใบหน้าหล่อดูเรียบเฉย ยากจะคาดเดาอารมณ์ (ผมไมเคิลเองนะครับ คุณอีธาน) พอได้ยินชื่อก็หายแคลงใจไปได้เปราะหนึ่ง

ไมเคิลที่ว่านี่ คือ ผู้คุมในเรือนจำที่อีวานอยู่ หมอนี่เป็นคนที่เขาส่งตัวเข้าไปคอยสังเกตพฤติกรรมต่างๆนานาของอีวานมาตลอดสี่ปี

"ทำไมนายไม่ใช้เบอร์เก่า"

(เอ่อ...คือว่า ไม่สะดวกนิดหน่อยน่ะครับ ผมเลยใช้โทรศัพท์ที่เรือนจำโทรแทน) คนฟังเงียบแทนคำตอบ การใช้โทรศัพท์สาธารณะเสี่ยงต่อการถูกคนของทางการดักฟังได้ง่าย ทำไมหมอนี่ถึงได้....

(ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกดักฟังหรอกครับ ผมเปิดคลื่นสัญญาณรบกวนไว้เรียบร้อยแล้ว) อีธานได้แต่เสียงครางเสียงต่ำตอบ ก่อนจะยิงคำถามถัดมา "ได้เรื่องว่าไงบ้าง"

(ยาถึงมือคุณอีวานแล้วครับ คนของคุณ...ใช้วิธีประหลาดมาก)

"หือ" คราวนี้อีธานถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัย เจ้าลูกสิงโตของเขาใช้วิธีไหนกันนะ

ในขณะที่กำลังรอฟังอย่างสนอกสนใจก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นจากฝั่งปลายสาย ยังไม่ทันได้ฟังคำตอบระรื่นหูสายก็ถูกตัดไปก่อน บทสนทนาของเขาเลยจำต้องจบลงเพียงเท่านี้ อีธานวางมือถือไว้บนโต๊ะและเอนกายพิงเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ จากนั้นก็หลับตาลงพลางใช้นิ้วนวดวนที่เปลือกตา

 

 

 

#talk

กลับมาต่อแล้วเน้อ ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ช่วงนี้หมาพึ่งเปิดเทอมบวกกับกำลังเตรียมตัวจะสอบเข้ามหาลัยด้วยเลยยุ่งๆนิดหน่อย TT

แล้วก็ตอนหน้าทุกคนก็พอจะเดากันได้ว่าอีธานจะพาอิน้องหนีละนะจ้ะ เตรียมป๊อปคอร์นรออ่านต่อได้เลยยยยย

ความคิดเห็น