สุจารีญา

ฝากนิยายสไตล์"สุจารีญา"17เรื่อง17สไตล์ไม่ซ้ำแบบ ไว้ในอ้อมใจนักอ่านทุกท่านด้วยนะคะ จะทะยอยลงเรื่อยๆจนจบนะคะ ขอบคุณสำหรับแรงสนันสนุนค่ะ(^0^)

ตอนที่ 7 ในความห่างไกล

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ในความห่างไกล

คำค้น : หื่น, หวง, เมียเด็ก, หวง, ฮา, โคแก่, หญ้าอ่อน, พี่ณัฐดนัย, น้องใจรัก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 515

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 08:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ในความห่างไกล
แบบอักษร

​ตอนที่ 7

ในความห่างไกล

 

อันที่จริง ณัฐดนัยไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่เมืองเทียนจินนานถึง 3 เดือนตามแผนเลย เขาเพียงต้องการมาดูไลน์การผลิตเครื่องจักรที่สั่งซื้อ ต้องการศึกษาวิธีการและร่วมกับวิศวกรชาวจีนผู้เชี่ยวชาญในการออกแบบและปรับปรุงแก้ไขจุดบอดบางจุด

โดยบริษัทของณัฐดนัยส่งผู้ร่วมทีมมาจากไทยรวมทั้งหมด 4 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือตัวเขาเองที่เป็นเจ้าของ และตามกำหนดการเดิมเขาจะต้องอยู่ดูงานและช่วยวิเคราะห์แก้ไขเครื่องจักรเป็นเวลา 1 เดือนเต็มเท่านั้นเอง

หลังจากนั้นอีก 2 เดือนเกือบเต็ม ผู้บริหารหนุ่มจะต้องออกเดินทางตะเวนไปทั่วประเทศจีน เพื่อเสาะแสวงหาพาร์ทเนอร์ทางการค้าที่เขาจะต้องขยายตลาดเข้าสู่ประเทศนี้ที่นอกไปจากการสั่งซื้อเครื่องจักรเพื่อการลงทุนเพียงอย่างเดียวเท่านั้นนั่นเอง

เพราะการเป็นเจ้าของกิจการทำให้ณัฐดนัยต้องทำให้ได้ในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นการลงทุนทางสินทรัพย์และปัญญา เขาต้องวิเคราะห์ข้อมูลที่ลงทุนไปว่ามันคุ้มค่าดีหรือสร้างผลกำไรตอบแทนได้ตามเป้าที่กำหนดไว้หรือไม่นั่นแหล่ะ

นอกจากงานบริหารที่ต้องใช้ความรู้ความเข้าใจเป็นหลักแล้ว เขายังต้องเสาะแสวงหาคู่ค้าทางธุรกิจเพิ่มเติมจากต้นทุนเดิมที่พี่ชายปูทางไว้ให้อีกต่างหาก

กิจการส่งออกดอกไม้ไทยไปต่างแดนที่โตมรดูแล แน่นอนว่าช่องทางการตลาดที่มีก็ช่วยให้โรงงานผลไม้กระป๋องของณัฐดนัยได้อาศัยช่องทางเดียวกันสำหรับกลุ่มลูกค้าผู้นิยมพืชผลทางเกตรกรรมไทยได้ด้วย

แต่ความมุ่งมั่นของณัฐดนัยหลายครั้งหลายคราก็ดูจะหนักหนาเกินไปสำหรับคนหนุ่มวัย 27 ปีอยู่เหมือนกัน เพราะใช่ว่าดอกไม้กับผลไม้จะมีกลุ่มเป้าหมายเป็นคนคนเดียวกัน

แต่เมื่อนึกไปถึงความจริงที่กำลังเผชิญ แรงบันดาลใจเดียวของณัฐดนัยนั่นก็คือ การก้าวไปสู่ความเทียบเทียมทางสังคม ซึ่งต้องไม่ทำให้ภรรยาวัยใสในอนาคตอับอายหรือน้อยหน้าใครๆ คนรุ่นใหม่ไฟแรงอย่างณัฐดนัยก็ฮึกสู้ไม่ถอย

"เด็กดี วันนี้สอบวันสุดท้ายแล้วใช่มั้ยครับ อือ เหนื่อยมั้ย ทำข้อสอบได้หรือเปล่า"

เสียงเนือยๆ ของพี่ณัฐดนัยทำให้เด็กสาวที่เพิ่งสอบแก็ดเสร็จวันสุดท้ายชะงัก ใบหน้าเหนื่อยล้าแต่ก็พยายามฝืนยิ้มสู้กล้องทำให้คนรอที่อยู่ไทยนึกสงสารจับจิต

ณัฐดนัยดูเหนื่อยเกินไปแล้ว ใจรักรู้ดี ใช่ว่าเธอจะไม่สนใจหน้าที่การงานหรือภารกิจที่เขาเพียรทำ แต่เพราะเขาไม่เคยเอ่ยปากบอกเธอ เป็นเพราะเขายิ้มและตามใจเธอทุกอย่างเสมอมาจนบางครั้งจึงทำให้เธอลืมคิด

ความสุขที่เคยได้รับฝ่ายเดียวตลอดมาทำให้หลงลืมที่จะห่วงใยอีกฝ่ายอยู่เหมือนกัน ซึ่งครั้งนี้ ความห่างไกลกันก็ใช่ว่าจะไม่ดี เพราะนอกจากจะทำให้คนสองคนรักและคิดถึงกันมากขึ้นแล้ว ความห่างกันยังทำให้ใครอีกคนได้ตระหนักและเข้าใจความจำเป็นสารพัดของอีกหนึ่งคน โดยไม่ต้องเอ่ยถามหรือเค้นคำตอบที่อยากรู้

"เหนื่อยมากมั้ยคะ พี่ณัฐขา ใจรักยังอยู่ตรงนี้นะ"

ความห่วงใยที่ส่งผ่านออกมาทางน้ำเสียงและสีหน้าแววตาจากคนรักสาวประดุจหยาดน้ำทิพย์ชโลมใจให้คนเหนื่อยล้าจากการทำงานได้ปีติ

ไม่รู้จะเอ่ยตอบคำไหนดีสำหรับความสุขล้นที่เพิ่งได้รับมา ณัฐดนัยจึงได้แต่ยิ้มหน้าบานด้วยความตื้นตันใจ พร้อมกับที่มือหนาก็เลื่อนโทรศัพท์อันปรากฎภาพสาวน้อยบนหน้าจอเข้ามาใกล้สุดใกล้

"จุ๊บ! ขอบคุณครับคนดี ถ้าได้จูบใจรักสักทีสองทีพี่คงหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งครับ"

เด็กสาวปลายสายยิ้มแก้มปริทันทีที่ได้ยินประโยคอ้อนนั้นของคนรักหนุ่ม พี่ณัฐดนัยของเธอน่ารักมากเหลือเกิน ไม่แปลกใจเลยหากเธอจะมอบหัวใจทั้งดวงให้เขาดูแล เพราะเขานั่นเองที่แสดงออกเสมอว่ามีแต่เธอ รักแต่เธอ รอเพียงเธอและทำทุกๆ อย่างเพื่อเธอ เพียงเท่านี้เธอก็อยากจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขาภาคภูมิใจที่เลือกเธอบ้าง

อืม แฟนเด็กต้องเด็ดและเอาใจเก่ง นิยามของใจรักเป็นเช่นนี้...

"หลับตาสิคะ แล้วจินตนาการว่าเราจูบกัน อืม พี่ณัฐขา แลบลิ้นออกมา ใจรักอยากชิมน้ำหวานในปากพี่"

คนที่บอกให้ณัฐดนัยหลับตาแต่ตัวเธอเองกลับหลับตาพริ้มและแลบลิ้นน้อยออกมาแทนเขาทุกอย่าง เด็กสาววาดลิ้นรอบริมฝีปากตัวเองช้าๆ ขึ้นและลงเป็นเส้นวงกลม

หนุ่มหล่อวัย 27 ปีถึงกับหลับตาไม่ลงเลยเมื่อเห็นภาพแบบนั้น และแล้วจินตนาการล้ำลึกก็พุ่งทะยานไกลสุดกู่แม้ไม่ได้หลับตา

มือใหญ่อีกข้างที่ว่างอยู่ค่อยๆ เลื่อนต่ำลงเมื่อเกิดความรู้สึกกระหายอยากในบางสิ่งบางอย่างเข้าให้ บางอย่างที่คงน่าอายเกินไปหากเอ่ยเป็นคำพูดออกมา แต่จนแล้วจนรอดเขาก็หยุดความคิดนั้นไม่เคยได้เนี่ยสิ

"ใจรักจ๋า เลื่อนกล้องลงมาอีกนิดครับคนดี จับนมให้พี่ดูหน่อย นะครับ นะครับ"

เสียงแหบพร่าเร่งปฎิกิริยาให้คนปลายสายทำตามแทบจะทันที ใจรักนึกสนุกอยู่เหมือนกัน เด็กสาวรีบวางโทรศัพท์ลงในตำแหน่งที่เห็นภาพแบบพอดีๆ มือขาวสะอาดเริ่มบีบคลึงความใหญ่โตของตัวเอง เริ่มจากวนขึ้นแล้ววกลงก่อนจะกดบุ๋มตรงกลางแล้วเอ่ยถามเสียงกระเส่า

"พี่ณัฐขา แบบนี้ชอบมั้ยคะ"

คนมองภาพสวยงามอย่างตาเป็นมันถึงกับขบกรามแกร่งแน่น ไม่นึกเลยว่าแค่ท่าทางการบีบจับและกดคลึงของเธอ มันจะมีอิทธิพลทำให้เขาแข็งและแกร่งเกร็งได้มากถึงขนาดนี้

"ใจรักจ๋า อ้า คนดี อืม ใหญ่มั้ยครับ นุ่มมือมั้ย หืม อู้ บีบอีก.."

สะโพกหนั่นยกสอบสลับโยกซ้ายขวาราวกับควงสว่านเป็นวงกลม หากแต่เด็กสาวคงไม่รู้ทันเกม ณัฐดนัยเข้าใจว่าอย่างนั้น

เพราะมือหนายังคงแพนกล้องอยู่ที่หน้าของเขาอยู่นั่นเอง ส่วนด้านล่างกลางลำตัวของตัวเอง ไม่มีทาง ที่ใจรักจะได้เห็นมันเพราะยังไม่ถึงเวลา คนแก่กว่าตั้ง 11 ปีคิด

"พี่ณัฐขา บีบให้ดูสองข้างเลย อืม แบบนี้ดีหรือเปล่าคะ หายเหนื่อยบ้างหรือยัง อ้า..."

เด็กสาวตัดสินใจถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออกจากตัวในเวลาต่อมา บราเซียลูกไม้สีดำซึ่งห่อหุ้มความโอฬารทั้งสองข้างก็อวดความสวยงามให้ณัฐดนัยได้เห็น

"อึก! คนดี ใจรัก อื้ม ตอนนี้อายุกี่ปีแล้วครับ อ่ะ"

คนหนุ่มที่อยู่อีกที่หนึ่งแถบประเทศจีนแทบอยากกระโจนเข้าหาเธอผ่านโทรศัพท์เครื่องนี้เหลือเกิน มันใหญ่โตและอลังการเหลือเกิน ต่อมความคิดติดต่ำเตี้ยเรี่ยดินกำลังจะทำให้เขาคลั่ง

"17 ปี อื้ม พี่ณัฐขา จึงๆ ก็อีก 2 เดือนจะ 17 ปีเต็มแล้วค่ะ"

ปากเล็กจิ้มลิ้มเอ่ยตอบคนหื่นห่ามตามตรง เพราะเธอกำลังจะจบมัธยมปลายและอีกไม่กี่เดือนใจรักก็จะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเต็มตัวแล้วนะ

สองมือน้อยยังคงทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดี แถมมันดียิ่งกว่าเดิมเมื่อใจรักยื่นหน้าอกของเธอเข้าแนบชิดกับจอโทรศัพท์มากยิ่งขึ้น

"อ้าาาา คนดี อีก อ่ะ อีก 3 ปี รอพี่ณัฐนะครับ แค่ 3 ปีก็พอ โอ้ ใจรักจ๋า"

ณัฐดนัยแตกกระจายแล้วคาฝ่ามือของเขานั่นเอง แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะไม่ยอมให้น้องน้อยของตนได้เห็นความน่าอายที่เกิดขึ้นนี้แน่ๆ

เพราะมันยังไม่ถึงเวลา...

"แม่กับพ่ออยากขอให้น้องเรียนจบก่อนจะได้มั้ยจ๊ะ ถ้าณัฐรักและจริงใจกับน้องจริงๆ อีกแค่ 5 ปี แล้วรอน้องรับปริญญาอีก 1 ปี ณัฐจะรอน้องได้มั้ย?"

เสียงอ้อนวอนแกมบังคับของผู้ซึ่งอาบน้ำร้อนมาก่อนตนทั้งสองท่านแว่วกลบความอิ่มเอมที่เกิดขึ้น ณัฐดนัยหลับตาลงด้วยความอ่อนแรง แต่เพียงไม่นานสายตาคมกล้าก็จ้องเขม็งมั่นคงอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรู

บอกน้องไปแล้วว่าให้รออีกแค่ 3 ปี แต่เพิ่งมานึกได้ก็ตอนนี้นี่เอง แน่ล่ะ เพราะเขาถูกร้องขอให้รอน้องนานถึง 6 ปี ก็เรียนหมอมันใช้เวลา 5 ปี ไหนจะรอรับปริญญาอีกตั้ง 1 ปี รวมเบ็ดเสร็จก็ 6 ปี....

โอ๊ย! แบบนี้ก็ได้เหรอวะ? เฉาตายแน่มึง ไอ้ณัฐ

"พี่ณัฐขา แต่ใจรักไม่อยากรอ พรุ่งนี้กลับไทยเลยได้หรือเปล่าคะ"

"อ่า คนดี อย่าพูดแบบนี้ เพราะพี่กำลังจะทนไม่ไหวอีกแล้วครับ อื้ออ...."

ไม่รู้ว่าอนาคตของเขาและเธอจะเป็นเช่นไร เพียงแต่ ณ เวลานี้ ในตอนนี้ ใจรักกับณัฐดนัยจะขอเติมเต็มกำลังใจให้กันและกันไปสักพักหนึ่งก่อน

หากไม่ไหวก็ต้องทนกันต่อไป

ไม่ไหวก็ต้องทน ทนไม่ไหวก็ต้องไหว แต่เล็กๆ น้อยๆ แบบนี้คงจะไม่เป็นไร เดี๋ยวพอกลับไทย เขาค่อยไปคิดบัญชีกับแม่จอมยั่วให้หนำใจ ไม่รอดแน่ๆ

"อื้อออ พี่ณัฐขา ใจรักหิวจัง"

........................................

น่าเอ็นดู(ววววว์) นางขาดพี่ณัฐไม่ได้ เหมือนอิพี่ก็ขาดของนานไม่ได้ เอ๊ย ไม่ใช่ ไม่ใช่ เขารักกันอ่ะเนาะ รอวนไป 3-6 ปี สู้ๆ

ขอบคุณสำหรับการติดตามและคอมเม้นท์จ้า

[ ตอนหน้าจะเริ่มติดเหรียญ ]

ปล. ขอบคุณรี้ดท่านใดก็ตามที่มอบดาวให้นะคะ ดีจอยยยย แบบว่ากรี๊ดๆและปลื้มปริ่มมั่กๆ

.........................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น