ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อนุบาลหมีน้อย

ชื่อตอน : อนุบาลหมีน้อย

คำค้น : วาย ฮาเร็ม พี่น้อง ย้อนเวลา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 815

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2562 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อนุบาลหมีน้อย
แบบอักษร

​ถึงเจมส์จะเป็นดาราที่ได้รับความนิยม เป็นลูกหลานคนรวยล้นฟ้า หรือต่อให้เป็นผู้อยู่เบื้องหลังโรงประมูลใต้ดิน  แต่ก็ยังมีสิ่งที่อยากทำอยู่เนื่องๆ สิ่งสวยงามน่ารักที่ช่วยให้จิตใจไม่จมโคลนจากสภาพแวดล้อมภายนอกที่หล่อหลอมจนเกือบเป็นสีเทา 

ตึกสีชมพูหวานแหวว ตึกสีฟ้าสดใส ตึกสีส้มอ่อนพาสเทล ที่สร้างลดหลั่นเป็นชั้นๆ ด้านหน้ามีลานกว้างที่ปูด้วยหญ้าจนหนานุ่ม มีเครื่องเล่นที่ได้มาตราฐานโลกจัดอยู่มุมหนึ่งคล้ายสวนสนุกเล็กๆของเด็กๆอีกด้านที่ิดิดกันมีบ่อทรายขนาดใหญ่ที่ฆ่าเชื้อโรคแล้วอยู่ภายใต้หลังคากันความร้อน  ตัวตึกทันสมัยสีหวานมีการวาดลวดลายเป็นหมี กระต่าย กวาง ม้าโพนี่ ุดูน่ารักเหมาะจะเป็นสถานเลี้ยงเด็กหรือโรงเรียนอนุบาลเอกชนสักแห่ง

"สา วัด ดี ค่า พี่ เจ"

เด็กหญิงหน้าตาน่ารักผิวขาวอวบนิ่มนุ่มในกระโปรงลายสก็อตสีแดงเสื้อสีขาวสะอาดคอบัวยกมือไหว้คุณครูพี่เลี้ยงที่มายืนรับเด็กอยู่ด้านหน้าทางเข้า วันนี้คือวันเปิดเทอมของโรงเรียนอนุบาลหมีน้อย โรงเรียนอนุบาลที่ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีที่สุด เป็นโรงเรียนที่มีคนอยากเข้ามาใช้บริการมากที่สุด 

ด้วยบุคลากรที่ได้รับใบรับรองจากต่างประเทศ ครูสอนภาษาจากเจ้าของภาษาที่ประจำอยู่ หรือแม้แต่ยามที่ไม่รู้ว่าคัดหน้าตามาหรือไง ถึงได้หล่อเหลาคมเข้มเสียยิ่งกว่าดาราบางคน 

บางที่ยังคิดว่าที่นี้คือสถานที่เพราะพันธ์ดาราออกขายเสียมากกว่าที่จะเป็นเพียงโรงเรียนอนุบาล

แต่ทว่าโรงเรียนนี้กับมีนักเรียนไม่มากนัก อาจจะคิดว่าค่าเทอมเรือนแสนแต่อันที่จริงที่นี้เก็บค่าเทอมถูกกว่าโรงเรียนรัฐบาลบางแห่งเสียอีก ที่นักเรียนมีน้อยอาจจะเป็นเพราะกฏการรับนักเรียนเสียมากกว่า 

กฏที่เจ้าของสั่งให้ปฏิบัติตามอย่างไม่มีเงื่อนไข  ผู้ที่จะได้รับการศึกษาจากโรงเรียนนี้จะต้องได้รับจดหมายเชิญจากเจ้าของโรงเรียนเท่านั้น ถึงสามารถเข้ารับการศึกษาจากที่นี่ได้  ในแต่ละปีมีไม่มากเพียง100คนเท่านั้น และส่วนใหญ่เป็นผู้มีรายได้น้อยถึงน้อยมาก

แล้วเอาเงินไหนมาจ้างบรรดาบุคลากรคุณภาพเกรดพรีเมี่ยมที่ค่าจ้างก็คงไม่ธรรดา เพราะรายได้ก็ไม่น่าจะทำให้โรงเรียนดำรงค์อยู่ได้ในเมื่อเดือนๆหนึ่งค่าจ้าง ค่าดูแล ค่าอิ่นๆอีกมากมายที่ผ่านงบรายจ่ายประจำเดือนนั้นเกือบห้าแสน กับรายรับที่เข้ามาปีหนึ่งไม่ถึงสามแสน

"พอดีฉันรวย..ไม่รู้จะเอาเงินไปใช้อะไร"

นั้นคือคำพูดของเจ้าของโรงเรียนอนุบาลหมีน้อยอินเตอร์เนชั่นแนล เจมส์ อาร์เนสโตส

"สวัสดีค่ะน้องสาลี่..คิดถึงคุณครูเจไหมค่ะ"

เด็กน้อยหน้าแดงเล็กน้อยด้วยความอาย มือเล็กกำกระโปรงแน่น พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะวิ่งไปกอดขาคุณครูที่ใจดีที่สุดในโลก เจมส์ลูบหัวเล็กน้อยอย่างเอ็นดู

"ไปข้างในนะคะ..ไปทานข้าวเช้ากับคุณครูแอนนาก่อนน้า "

ดวงตาใสแป๋วสีดำสนิทเงยหน้ามองครูเจมส์ รอยยิ้มสดใสและเดียงสาปรากฏทันที ที่ได้ยินว่าอาหารเช้า เจมส์มองร่างของเด็กน้อยที่ดูมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าปีที่แล้ว ผิดกับครั้งแรกที่เจอ

"ขอบใจนะพ่อหนุ่ม ยายก็แก่ลงทุกปี เงินทองก็ไม่ได้มากมาย พ่อแม่มันก็มาตายทั้งคู่ ยังคิดว่ามันคงไม่ได้เรียนหนังสือ  ต้องไปช่วยยายขายขนม  หากยายตายไปก็กลัวว่ามันจะถูกลุงป้าเอาไปเลี้ยงเป็นเป็นหมูเป็นหมารับใช้พวกมัน สายตาของไอ้ลุงเขยของยายที่มันมองนังหนูก็ไม่น่าไว้วางใจ พ่อหนุ่มหากว่ายายเป็นอะไรไป ช่วยมันเอาบุญหาคนดีรับมันไปเลี้ยงทีเถอะ  อย่าให้มันไปอยู่กับลุงกับป้ามันเลย"

ยายจันทร์ที่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงรู้สึกไม่สบายใจ ได้แต่ฝากฝังหลานสาวคนตนให้กับคุณครูที่ดูแลหลานสาวมาหนึ่งปี 

ความรุู้สึกที่ว่าอีกไม่นานตนจะไม่ได้เห็นหน้าหลานสาวอีกแล้ว และก็ไม่รู้ว่าทำไมปากถึงได้ฝากหลานไว้กับพ่อหนุ่มคนนี้  

อาจจะเป็นเพราะความโชคดีกระมังที่สองยายหลานได้เจอกับเขา  คุณครูเจ ในวันที่ต้องดิ้นรนเพราะความยากจนเพื่อปากท้องของสองยายหลานที่เสียเสาหลักไปอย่างไม่มีวันกลับ 

ลูกชายและลูกสะใภ้ที่ตายเพราะความมักง่ายของคนขับรถที่เมาหนัก แต่ยังสร้างความเดือดร้อนให้คนเดินถนนผู้เคราะห์ร้ายดันเป็นครอบครัวของยายจันทร์ สองสามีภรรยาตาย ทิ้งลูกสาววันสองขวบที่บาดเจ็บแขนหัก ให้ยายจันทร์ที่ชราภาพอายุ 68 ปี ต้องรับหน้าที่ดูแลต่อไป  

ในวันที่ฝนตกหนักสองยายหลานกำลังหาบขนมกลับจากตลาดโดยมือหนึ่งจูงหลาน อีกข้างหาบขนมตากฝนจนเปียกปอน ในเมื่อชีวิตไม่อาจเลือกเกิดได้สองชีวิตจึงต้องดิ้นรนต่อไป

รถสีแดงที่ขับมาด้วยความเร็วไม่สนใจว่าจะมีใครเดินอยู่ข้างทาง เฉี่ยวหาบขนมของยายจันทร์จนหกกระจายเกลื่อนยายจันทร์ล้มลงหัวกระแทกด้วยวันที่ชราแล้วสมองมึนงงลุกไม่ขึ้น ทั้งที่ห่วงหลานสาวตัวน้อยแต่สังขารไม่อาจจะฝืนไหวนอนทอดร่างอยู่บนพื้นถนนท่านกลางสายฝน ได้ยินเสียงหลานสาวที่ร้องไห้อย่างหนัก 

รถคันสีแดงไม่ได้ลงมาดูด้วยซ้ำ ขับหายไปในความมืดท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำในชะตากรรม

แต่ทว่าท่ามกลางสายฝนและโชคชะตา  มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งท่าทางและการแต่งกายประหลาด เหมือนหลุดมาจากหนังจีนกำลังภายใน  เดินถือร่มตรงมาที่หลานสาวที่กระเด็นนั่งร้องไห้อยู่กลางถนน 

ยายจันทร์สายตาไม่ค่อยดีเห็นเพียงเด็กหนุ่มคนนั้นอุ้มหลานตัวน้อยที่ร้องไห้อยู่ แล้วเินมาหาตนเองที่นอนมองการกระทำของเด็กหนุ่มเพราะอาการมึนงงที่ไม่สามารถขยับร่างกายได้

จนกระทั้งเด็กหนุ่มคนนั้นเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้ารูปไข่ดวงตาสีดำขลับใบหน้าที่หวานไปทางผู้หญิง กับรอยยิ้มที่ปลอบประโลมจิตใจผู้คน 

"แม่เฒ่าไม่ต้องกังวน..อีกไม่นานคนผู้นั้นจะมาช่วยเหลือ  เด็กน้อยเอ๋ยเปิ่นหวางขอให้เจ้านับจากนี้น้ำตาที่ไหลจะมีเพียงเพราะเจ้ามีความสุข  ส่วนแม่เฒ่านับจากนี้สิ่งที่เจ้ากังวนจะมีคนมาสานต่อ อย่าได้ห่วงอีกเลย คนผู้นี้เข้มแข็งยิ่งนัก จงรอสักครู่เถอะเขากำลังมา"

ยายจันทร์แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมดแต่เพราะคำพูดและน้ำเสียงที่หนักแน่นนุ่มนวล  ทำให้ดวงตาสองข้างมีน้ำตาคลอในอกที่หนักอึ้งเหมือนถูกยกออกทั้งที่ไม่รู้ว่าที่เด็กหนุ่มพูดมานั้นจะจริงหรือ คงเพราะน้ำเสียงและท่าทางกระมั้งที่ทำให้ยายจันทร์เชื่อ

"มาแล้ว..ขอให้พวกเจ้าโชคดี"

เมื่อแสงไฟจากรถคันหนึ่งส่องมาที่ยายหลาน เด็กชายคนนั้นก็หายไปพร้อมกัยสติที่ดับวูบของยายจันทร์

รถที่มาช่วยคือรถของเจ้าของโรงเรียนอนุบาลหมีน้อย นั้นคือคำพูดของคุณครูเจที่มาเยี่ยมและดูแลค่ารักษาทั้งหมด พร้อมกับใบเชิญให้เด็กน้อยสาลี่ี่  เข้าเรียนโดยไม่ต้องเสียเงินแม้แต่แดงเดียว เพราะนี้คือคำสั่งของ ...เจมส์..


ความคิดเห็น