เจ้าแม่ดราม่า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2563 19:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

“แอล! แอล! เฮ้!! แอลตื่นได้แล้วนายจะมานอนตรงนี้ทำไมไม่ไปทำงานทำการเหรอ” ฉันเดินไปปลุกแอลฟ่าที่ตอนนี้นอนหลับอยู่โซฟาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้..

“อื้ออออ...เสร็จแล้วเหรอ” คนตรงหน้างัวเงียขึ้นมาจากการหลับไหล

“ก็ยังไม่เสร็จแต่มันเริ่มดึกละว่าจะพักก่อนหิวข้าวด้วย” แอลพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ว่าแต่กี่โมงละ”

“สี่ทุ่มแล้วมั้ง” ฉันยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาที่ข้อมือแบบไม่เข้าใจว่าหมอนั่นจะถามทำไมในเมื่อตัวเองก็มีนาฬิกาไม่รู้จักดูหรือไงนะ

“ไอ้แม็กยังไม่มาเหรอ” แล้วหมอนั่นก็ถามถึงคำถามที่ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขายังไม่มางั้นเหรอ!!!!

“ถ้ามาคงเห็นแล้วนะ”

“ฮ่าๆ เหมือนเธอกำลังงอนนะ“ งอน?? ฉันเนี่ยนะจะงอนเหอะ!!! ให้ตายเถอะใครจะงี่เง่าขนาดนั้นไม่ใช่ฉันแน่ๆ!!!

“เหรอ...อืม ว่าแต่เธอเสร็จงานแล้วเหรอ”

“ก็ยังไม่ทั้งหมดแต่ว่าฉันจะพักสายตาก่อนละ” แอลพยักหน้าอย่างเข้าใจพร้อมกับดันตัวเองลุกขึ้นจากโซฟา

“งั้นจะไปกินข้าวหรือเปล่าเดี๋ยวพาไปวันนี้ไอ้แม็กคงไม่กลับง่ายๆหรอก” ไม่กลับง่ายๆงั้นเหรอ...หมายความว่าไงกันนะอยากจะถามวุ้ย!!

“อ่า..อืมมม” แต่ปากมันก็พูดไปแค่อ่ากับอืมยัยลิต้าแกเป็นบ้าหรือไงอยากรู้อะไรเยอะแยะหัดเจียมตัวหน่อยสิ!!!

“โอเค” พูดจบแอลก็พาฉันไปที่ห้องอาหารที่แม่บ้านเตรียมอาหารไว้ให้ก่อนหน้านี้แล้วพอทานข้าวเสร็จเขาก็ขึ้นมาส่งบนห้องโดยที่ฉันไม่ยอมให้เขาอุ้มแค่ให้ประคองฉันขึ้นไปก็พอเหมือนฝั่งนั้นก็ไม่เซ้าซี้อะไรมาก..

“งั้นไปอาบน้ำแล้วนอนพักเถอะนะ” ฉันก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้วนะ

“อืม นายก็ไปพักเถอะ”

“เคร...ฝันดีนะลิต้า”

“ฝันดีแอล” แล้วหมอนั่นก็เดินออกไปจากห้องฉันมองตามหลังไปอย่างไม่เข้าใจว่าที่หมอนั่นกำลังทำอยู่ตอนนี้คือต้องการอะไรกันแน่...

“นายกำลังคิดอะไรอยู่นะ....” พูดจบฉันก็ไล่ความคิดต่างๆออกจากหัวก่อนจะพยุงตัวเองไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายของตัวเองกว่าจะเสร็จปาไปชั่วโมงหนึ่งพออาบน้ำเสร็จฉันก็พยุงตัวเองมาที่ห้องแต่งตัวที่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยชุดของฉันแต่บางชุดฉันก็ไม่เคยเห็นมาก่อนนะ...

ฉันหยิบชุดนอนมาใส่ปกติอย่างไม่คิดอะไรแต่จู่ๆสายตาของฉันก็ไปสะดุดกับกล่องอะไรสักอย่างที่อยู่บนชั้นบนสุด...

“นั้นอะไรนะ” แต่มือฉันไปไวกว่าความคิดฉันพยายามเอื้อมเอากล่องนั้นลงมาแต่ด้วยความที่ฉันก็ไม่ได้สูงอะไรมากมันเลยลำบากนิดหน่อย ขาที่เจ็บกเป็นภาระสุดๆแต่ความอยากรู้อยากเห็นมันทำให้ฉันอดทนจนไม่นานกล่องนั้นก็ตกลงมาโดนตัวเอง...ดีมากเยี่ยม!!! ยัยโง่!!!

เพล้ง!!!!!

รูปภาพมากมายหล่นลงมา ข้าวของต่างๆกระจัดกระจายไปเต็มพื้นห้องฉันหยิบรูปขึ้นมาดูก็ต้องเบิกตากว้าง...

“คุณแม็กกับใครนะ”

Magma

“เอาละขอบใจนายมากนะ ‘อี๋ หย่งสือ’ ที่ร่วมธุรกิจกันครั้งนี้หวังว่าในอนาคตเราอาจได้ทำอะไรร่วมกันหลายอย่างนะ” ผมจับมือกับ อี๋หย่งสือ หมอนี่เป็นรุ่นน้องของน้องเขยผม หรือ พี่นิคนั้นเองเขาแนะนำให้ผมรู้จักหมอนี่เพราะ อี๋หย่งสือคือมาเฟียที่มีอิทธิพลอย่างมากในจีน และ เขาจะเป็นพันธมิตรที่ควรค่าแกการจะร่วมมือมากที่สุด

“แน่นอนอยู่แล้ว แม็กม่า ฉันได้ยินชื่อเสียงของนายที่พี่นิคพูดให้ฟังบ่อยๆ...การร่วมมือกับนายยิ่งส่งผลดีกับทางฉันยังไงก็ฝากตัวด้วยมีอะไรเราช่วยเหลือกันได้อยู่แล้ว”

“นั้นสินะ...งั้นวันนี้ฉันขอตัวกลับก่อนละกันพอดีมีธุระทางบ้านเหมือนกัน” กว่าเราสองคนจะเจรจากันเสร็จก็ปามาเที่ยงคืนละผมอยากกลับบ้านตั้งนานแล้วแต่จู่ๆแจอันก็บอกว่าพี่นิค (น้องเขยผมเอง) โทรมาบอกว่า อี๋ หยงสือ ต้องการทำธุรกิจกับผมจะให้ทิ้งโอกาสแบบนี้ไปก็ไม่ได้ก็เลยต้องออกมาเจอเขาจนถึงตอนนี้ไงละ

“รีบกลับไปไหนฉันว่าจะชวนนายไปที่ผับสักหน่อยเราจะได้รู้จักกันมากขึ้นอีกอย่างเรียกฉันว่าหย่งสือก็พอแล้ว”

“เรียกฉันว่าแม็กได้นะ...ฉันก็อยากไปนะแต่ว่า..” ในขณะที่ผมกำลังจะพูดต่อหย่งาือก็พูดดักขึ้น

“หรือมีคนรองั้นเหรอ” ไอ้หมอนี่ฉลาดแฮะ

“ก็นิดหน่อยนะ”

“แต่ได้ยินมาว่านายไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนนิ”

“ก็นะบางทีข่าวที่นายได้ยินมายังไม่อัพเดทก็ได้...ฉันไปก่อนนะไว้เจอกันอีกที หย่งสือ”

“ฮ่าๆ โอเคๆไว้เจอกันแม็ก” แล้วผมก็เดินออกมจากร้านอาหารที่เรานัดเจอกันรีบเดินขึ้นมารถที่แจอันเตรียมรอไว้แล้ว..

“เป็นไงบ้างครับนาย” ผมรู้ว่าแจอันอยากถามอะไรผมมองหน้ามันนิ่งๆไม่ยอมตอบชอบกวนตีนผมตลอดไงตาผมเอาคืนบ้าง...

“ไม่ตอบก็ตามใจผมก็ไม่บอกเรื่องของคุณลิต้าเหมือนกัน” ไอ้นี่!!!

“เออ!! ไม่พูดก็ตามใจไม่ได้อยากรู้สักหน่อยเดี๋ยวกลับไปก็เห็นอยู่ดี”

“ปากแข็งมากๆระวังจะเสียใจนะครับนาย”

“คนอย่างฉันไม่เสียใจเพราะผู้หญิงอีกครั้งหรอก....”

“ฮ่าๆ ก็ตามใจครับแต่ผมเตือนไว้อย่างหนึ่งถ้าวันไหนเขาไม่สนใจแล้วอย่าร้องไห้งอแงนะครับ”

“ขับรถไปได้ละ”

“โธ่!! ทำเปลี่ยนเรื่องแต่ผมจะตั้งใจขับให้ก็ได้ฮ่าๆ” แล้วแจอันก็เหยียบคันเร่งรีบขับออกไปโดยที่ผมไม่สนใจสิ่งที่มันพูดแล้วแค่มองออกไปข้างทางที่มืดสนิทรถเริ่มไม่ค่อยเห็นตามทางละ...

‘ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้างนะเยริน...สบายดีอยู่ใช่ไหมเธอยังเฝ้่ามองฉันอยู่หรือเปล่าอย่าห่วงเลยนะฉันสบายดี...’

ทุกครั้งที่คิดเรื่องของลิต้าใบหน้าของหญิงที่ผมเคยหลงรักมันจะแทรกเข้ามาเสมอบางครั้งผมอยากจะบอกลิต้าว่าผมรักเธอแต่ผมแค่ไม่มั่นใจว่าผมรักเธออยากครอบครองเธออยากเป็นเจ้าของเธอเพราะผมรักเธอจริงๆหรือผมแค่เห็นเธอเป็นเยรินอีกคนกันแน่......ถึงใบหน้าจะไม่เหมือนแต่การพูด และ ท่าทางนิสัยของเธอมันเหมือนเยรินมากแม้แต่ไอ้แอลยังสนใจเลยนะสิ....นับวันผมยิ่งสับสนขึ้นมากกว่าเดิม

5 ปีก่อน

โบสถ์โนเทรอะ-ดาม เดอ ลา เมไดย มีรากูเลิซ

“วันนี้ผมได้ทำสิ่งที่เลวร้ายลงไปอีกแล้วครับ...ผมได้ทำร้ายครอบครัวหนึ่งลงอย่างเลือดเย็น” ผมพูดพร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองพึ่งทำลงไปผมคงเปรียบเสมือนมารร้ายที่ไม่มีหัวใจแต่ในขณะที่กำลังนั่งคิดอยู่คนเดียวนั้นจู่ๆก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมานั่งข้างๆผม...

“ไม่คิดเลยนะคะว่าหน้าฝรั่งจ๋าแบบคุณจะพูดภาษาเกาหลีได้” หญิงสาวใบหน้าหวานเดินมานั่งข้างๆพร้อมกับพูดภาษาแม่ของผม...ถ้าเธอพูดได้เธอก็รู้นะสิว่าผมพูดอะไรให้ตายเถอะน่าอายชะมัด

“ไม่เห็นน่าอายสักหน่อยที่คุณพูดเมื่อกี้...” ผมหันไปมองหน้าเธออีกครั้งอย่างแปลกใจที่เธออ่านความคิดผมได้

“เธอไม่คิดว่ามันดูโหดร้ายไปเหรอ” เธอมองหน้าอย่างยิ้มๆ

“คนเราทุกคนมีความปีศาจในตัวมันขึ้นอยู่ที่ตัวเราว่าจะแสดงความชั่วร้ายนั้นกับใครสำหรับฉันมันไม่ได้น่ากลัวหรอกนะเพราะฉันเองก็ไม่ใช่คนดีสักเท่าไรบางครั้งโลกก็ทดสอบเราอยู่เสมอว่าเราจะสามารถอดทนผ่านช่วงเวลาต่างๆไปได้หรือเปล่า” รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของเธอมันมีเสน่ห์อย่างมากมาย....

“แม็ก!! ไปกันได้แล้วคุยกับใครอยู่นะ” แต่ไม่ทันผมจะพูดอะไรจู่ๆไอ้แอลก็เดินเข้ามาเรียกผม...

“แป๊บๆ...” ผมหันไปมองน้องชายนิดหน่อยแล้วหันมาหาเธออีกครั้ง “เธอชื่ออะไร”

“คิมฮเยรินค่ะ”

“ฉันชื่อแม็กม่า ยินดีที่ได้รู้จักนะหวังว่าสักวันเราจะพบกันอีกครั้งนะฮเยริน”

“เช่นกันค่ะ” ผมลุกขึ้นเดินออกมาอย่างเสียดายที่ไม่ได้พูดคุยอะไรต่อกับเธออีกครั้งผมรู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ผมอยากเจอเธออีกครั้งอยากรู้จักเธออีกครั้ง...

ปัจจุบัน

“นายครับถึงบ้านแล้ว” คำพูดของแจอันเรียกสติผมกลับคืนมาหลังจากที่คิดถึงวันแรกที่ได้เจอกับเยริน

“อืม..” ผมรับคำง่ายๆก่อนจะเดินลงจากรถพร้อมกับสบัดไล่เรื่องเก่าๆออกจากหัวที่ผมคิดถึงเรื่องนั้นเพราะลิต้าก็ทำให้ผมรู้สึกแบบนั้นกับเธอเหมือนกัน...

ผมเดินเข้าบ้านที่มืดสนิทเพราะทุกคนคงหลับหมดแล้วหลังจากที่ส่งผมได้ไม่นานแจอันก็ขับรถออกไปผมเดินตรงขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง แต่พอเข้าไปถึงผมก็ยังเห็นไฟในห้องยังเปิดอยู่พร้อมกับร่างอรชรของลิต้านั่งทำงานอยู่บนโต๊ะ...

“กลับมาแล้วเหรอค่ะ” เธอคงได้ยินเสียงประตูละมั้ง

“ยังไม่นอนเหรอ...พักผ่อนได้แล้วลิต้า” ผมเดินเข้าไปหาเธอแต่เธอไม่สนใจผมสักนิดเอาแต่ก้มหน้าทำงานราวกับว่าต้องการให้มันเสร็จเร็วๆ

“...คุณแม็กไปอาบน้ำได้แล้ว”

“เธอก็ไปนอนสิเดี๋ยวฉันไปอาบน้ำ” เธอไม่ฟังสิ่งที่ผมพูดสักนิดมีเพียงความเงียบเกิดขึ้นระหว่างเราปกติเธอไม่เคยเป็นแบบนี้นะ

“ถ้าฉันทำงานนี้เสร็จค่าตอบแทนของฉันเท่าไหร่” จู่ๆเธอก็ถามคำถามนี้ขึ้นมาทำไมนะ

“เธออยากได้เท่าไหร่”

“ฉันวางระบบใหม่หมดแถมแก้จุดต่างๆให้อีกงานนี้ฉันของหนึ่งล้านนะ...” ปกติเธอไม่ค่อยพูดเรื่องเงินกับผมเท่าไหร่นะแต่วันนี้มาแปลก

“ได้สิเดี๋ยวพรุ่งนี้ให้คนจัดการให้”

“ไม่ต้องฉันไม่เอาเพราะฉันจะใช้หนี้คุณ..ไปอาบน้ำเถอะค่ะฉันก็จะนอนละ” เธอพูดพร้อมกับถอดแว่นตากันแสงออกแต่ไม่ยอมเงยหน้ามามองผมที่ตอนนี้ผมกำมือแน่นด้วยความโมโห

“เธอเป็นอะไร!!! อยากไปจากฉันมากหรือไง!!!” ผมอยากจะดึงตัวเธอขึ้นมาคุยให้รู้เรื่องแต่สมองนึกได้ว่าเธอเจ็บอยู่จึงทำได้แค่ตะคอกเท่านั้น

“ค่ะเพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน...” คำพูดราบเรียบของเธอทำให้ผมโกรธแทบครั่ง!!!

“หมายความว่าไง!!!”

“มันไม่ใช่ที่ของฉันตั้งแต่แรก” เธอเป็นอะไรว่ะผมงงไปหมดละ

“หยุดพูดแล้วไปพักผ่อนให้หายเร็วถ้าเธออยากใช้หนี้หมดก็รีบพักร่างกายให้หายแล้วเอามาใช้ชะ!!!” ผมอุ้มตัวเธอขึ้นมาแล้วไปวางลงที่เตียงอย่างอ่อนโยนแม้เธอจะไม่ยอมมองหน้าผมแต่ผมรู้ดีว่าเธอร้องไห้ถึงผมผมจะพูดแบบนั้นแต่ผมไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆหรอก!!!

“นอนชะ” พูดจบผมลงจากเตียงเดินไปที่ห้องน้ำรีบอาบน้ำดับอารมณ์ร้ายของตัวเองที่ตอนนี้มันโมโหอย่างแทบครั่งผมไม่เข้าใจว่าเธอเป็นอะไรหรือเธอกับไอ้แอลมีอะไรกันแล้วแต่ไม่น่าใช่เพราะเธอเจ็บอยู่ไอ้แอลไม่ทำแน่แต่มันเพราะอะไรกันที่จู่ๆทำให้เธออยากไปจากผม....

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

บรรยากาศของผมกับลิต้ายังไม่ดีขึ้นตอนนี้เธอสามารถเดินได้ปกติแล้วเธอออกจากห้องตั้งแต่เช้าทุกวันแถมกลับดึกทุกคืนโดยที่ไอ้แอลตามเฝ้าไม่ห่างทีกับไอ้แอลเธอพูดคุยกับมันหัวเราะอย่างสนุกสนานแต่พอกับผมเธอกลับทำหน้าบึ้งใส่ตลอด!!!

“เธอเป็นอะไรว่ะ!!!” ผมถามคำถามนี้กับตัวเองรอบที่ล้านแต่ไม่เคยได้คำตอบคือผมงงมากจริงๆ!!!

“โธ่โว้ย!!!” ผมปาผ้าเช็ดตัวออกอย่างหัวเสียแต่จู่ๆเหมือนมันไปโดนอะไรสักอย่างก็มีรูปหนึ่งตกลงมาตรงหน้าผมอย่างช้าๆผมหยิบขึ้นมาดูทันทีและนั้นก็ทำให้ผมตกใจเล็กน้อย...

“นี่มัน!!” ผมกำรูปในมือแน่นที่เธอพูดวันนั้นเพราะเธอเห็นนี่สินะผมเงยหน้าขึ้นไปดูกล่องรูป และ ข้าวของบางอย่างของเยรินที่ผมเก็บไว้...ผมหยิบกล่องนั้นลงมาอย่างเหนื่อยใจ...

“เธอคงเห็นรูปฉันกับเยรินสินะ...แล้วทำไมไม่ถามดีๆนะทำแบบนั้นใครจะรู้ยัยบ้าเอ๊ย!!”

เอาละอิแม็กกำลังสับสนตอนนี้ก็เผยให้เห็นอีกนิดแล้วว่าทำไมอิแม็กถึงไม่ยอมรับหัวใจตัวเองเพราะมีผู้หญิงอีกคนที่คล้ายกับลิต้าแถมยังเป็นอดีตของนางจะเป็นไงต่อละผู้หญิงคนนั้นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้สองแฝดแย่งกันพักหนึ่งใช่ไหมนะแล้วกับลิต้าจะเป็นไงต่อฝากติดตามด้วยจ้า

ความคิดเห็น