ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 41

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2562 18:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 41
แบบอักษร

​#41 

เฟยหลง : เงยมองระเบียง 

จินเฟิง : “มองอะไรน่ะเฮีย?” 

เฟยหลง : “เหมือนจะเห็นเงาคน สงสัยต้นน้ำตื่นแล้ว ฉันฝากเด็กคนนี้ก่อน” ส่งให้จินเฟิง เดินเข้าบ้าน 

เฟยหลง : เดินกลับมาที่ห้อง เห็นต้นน้ำนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง รีบเดินไป “ต้นน้ำ เกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไม?” 

ต้นน้ำ : “ฮึก อึก เสี่ย ฮึก ต้นน้ำพยายามไม่คิดมากแล้ว แต่มันทำไม่ได้ ฮึก” 

เฟยหลง : “คิดมากเรื่องอะไรหืม” ดึงร่างบางมากอด 

ต้นน้ำ : “ผู้หญิงคนนั้น ฮึก คนที่หอมแก้มเสี่ยที่ห้าง ฮึก วันนี้เธอมากับเด็ก...” 

เฟยหลง : “อ่อ! ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง” ยิ้ม ลูบหัวปลอบ “ผู้หญิงคนนั้นชื่อนิวเยียร์ เป็นแม่ของลูกอาฉินน่ะ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันหรอก” 

ต้นน้ำ : “ฮึก แล้วทำไม...” 

เฟยหลง : “นิวเยียร์อยู่ต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก แก้มแนบแก้มจึงเป็นการทักทายกันรูปแบบหนึ่ง ส่วนเหตุผลที่นิวเยียร์พาลูกของเธอมาที่นี่ในวันนี้...” 

ต้นน้ำ : “...” 

จินเฟิง : “โอ๋เอ๋ๆ ตื่นแล้วเหรอครับเด็กดี” เล่นกับเด็กทารกที่เพิ่งตื่น 

เฟยหลง : เดินจูงมือต้นน้ำเข้ามา 

จินเฟิง&นิวเยียร์ : หันมอง 

นิวเยียร์ : “ไปลากเขามาจากเตียงรึเปล่าเนี่ยเสี่ย” 

เฟยหลง : “ต้นน้ำตื่นแล้วต่างหาก” มองดุ “ขอแนะนำอย่างเป็นทางการนะ นี่นิวเยียร์ แม่ของลูกอาฉิน ส่วนนี่ต้นน้ำ...” 

นิวเยียร์ : “เมียสุดที่รักของเสี่ย รู้แล้วล่ะ” ขัด หันมองต้นน้ำ “ยินดีที่ได้รู้จักนะ” 

ต้นน้ำ : “สวัสดีครับ” ยกมือไหว้ มองเด็กที่จินเฟิงอุ้ม 

จินเฟิง : “อยากอุ้มไหม?” 

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ? ผมไม่...” 

จินเฟิง : “น่าๆ ลองดูหน่อย จะได้ชิน” ส่งเด็กให้ 

ต้นน้ำ : รับมาอุ้มทั้งที่มีเรื่องที่ไม่เข้าใจอยู่ 

เฟยหลง : “เด็กคนนี้ชื่อกานต์ ดนุกานต์ จากนี้จะเป็นลูกบุญธรรมของพวกเรา” 

ต้นน้ำ : “เอ๊ะ? ลูกบุญธรรม? ทำไม...” 

นิวเยียร์ : “ฉันกับเยว่ฉินเราไม่ได้รักกัน วันนั้นเราแค่เมาจนเกิดเด็กคนนี้ขึ้นมา ฉันที่เป็นนางแบบจะหิ้วลูกไปไหนมาไหนด้วยไม่ได้หรอก เยว่ฉินก็ไม่ยอมรับ มีทางเดียวคือหาคนดูแล ซึ่งคนที่จะทำให้เด็กคนนี้เติบโตมาเป็นคนที่ดีและมีความสุขได้ ฉันมองเห็นแค่เสี่ยคนเดียว” 

ต้นน้ำ : หันมองร่างสูง 

เฟยหลง : “เมื่อนวานเราไปคุยเรื่องนี้กันนั่นแหละ แต่นิวเยียร์ยังติดสินใจไม่ได้เราเลยนัดกันวันนี้ ตอนแรกฉันคิดว่าแค่จะมาให้คำตอบ ไม่คิดว่าจะพาเด็กมาเลย” 

นิวเยียร์ : “ถ้างานไม่เร่งฉันก็คงมีเวลาคิดมากกว่านี้ แต่ยังไงเสี่ยก็คือคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุดอยู่ดี ฝากเขาด้วย ดูแลเขาให้ดี คิดซะว่าเขาเป็นลูกของเสี่ยกับเธอก็ได้นะต้นน้ำ” 

ต้นน้ำ : “ลูกของผมกับเสี่ย” หน้าแดงระเรื่อ 

จินเฟิง : “ก็ดีนะ ตระกูลลี่จะได้มีทายาทด้วย อีกอย่างต้นน้ำเป็นแม่ที่ดีได้อยู่แล้ว ห่วงก็แต่พ่อ...” 

เฟยหลง : “ฉันทำไม?” มองดุ 

จินเฟิง : ยิ้มลอยหน้าลอยตา 

นิวเยียร์ : มองเด็กในอ้อมอกต้นน้ำ “ฉันต้องไปแล้ว ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ” ลุกขึ้นโค้ง 

จินเฟิง : ลุกยืน “โชคดีนะ ว่างๆ ก็มาเยี่ยมเขาบ้าง ยังไงเธอก็ยังได้ชื่อว่าเป็นแม่เขา” 

นิวเยียร์ : “อืม” กอดกัน แก้มแนบแก้ม “ฉันไปล่ะ” มองเด็กชาย เดินออกไปน้ำตาคลอ 

ต้นน้ำ : มองตาม “เธอดูรักลูกอยู่นะครับ” 

เฟยหลง : “อุ้มท้องมาตั้ง 9 เดือน ถึงจะไม่รักก็ยังผูกพันบ้างแหละ 

ต้นน้ำ : “แล้วทำไมลี่ เยว่ฉินถึงไม่ยอมรับล่ะครับ” 

จินเฟิง : “ยอมแค่เซ็นว่าเป็นพ่อให้ แต่ไม่ขอรับเลี้ยง อาฉินก็ยังเด็กอยู่ เพิ่ง 22 เอง เขาก็ไม่เหมาะจะมารับผิดชอบชีวิตคนๆ นึงจริงๆ นั่นแหละ” 

เฟยหลง : “เพราะฉะนั้นนับจากนี้เด็กคนนี้คือลูกของเราแล้วนะ” 

ต้นน้ำ : หันสบตา “อ่า ครับ” หน้าแดง ‘มีลูกกับเสี่ย ใครจะไปคิดว่ามันจะเกิดขึ้นได้กัน’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}