ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 40

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2562 18:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40
แบบอักษร

​#40 

วันรุ่งขึ้น 

จินเฟิง : เดินเข้ามาในบ้าน “ฟางซิน เฮียไปไหนเหรอ?” 

ฟางซิน : “น่าจะยังไม่ตื่นน่ะค่ะ เมื่อคืนน่าจะจัดหนักกัน” ป้องปากกระซิบ 

จินเฟิง : “งั้นเหรอ?” หันมองหญิงสาวที่เดินตามมา “วันนี้เราคงมาเสียเที่ยวซะแล้วล่ะมั้ง เฮียยังไม่ตื่นเลย” 

นิวเยียร์ : “แต่เรานัดกันไว้แล้วนะ” 

จินเฟิง : “ก็เลื่อนนัดได้ ให้เฮียได้พักบ้างเถอะ” 

นิวเยียร์ : “อะไรกัน นี่อย่าบอกนะว่าเสี่ยกับเมียเขา...” 

จินเฟิง : “อื้ม ก็ตามที่เข้าใจ” 

นิวเยียร์ : “เฮ้อออ แต่ยังไงฉันก็เลื่อนนัดไม่ได้ คืนนี้ฉันต้องบินไปฝรั่งเศสแล้ว” 

จินเฟิง : “งั้นเอาไงดี อืมมม ฉันโทรหาเฮียก่อนดีกว่า” หยิบโทรศัพท์มาโทร 

@ห้องนอน 

ร่างสองร่างนอนกอดกันอยู่บนเตียงนุ่ม หลับสนิทเพราะสิ้นฤทธิ์จากสงครามสวาทเมื่อคืน แต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังทำให้เฟยหลงต้องตื่นมารับสาย 

เฟยหลง : “โทรมาแต่เช้ามีอะไร?” 

จินเฟิง : //เช้ามากเลยนะเฮียบ่ายโมงเนี่ย รู้ว่าหมดแรงแต่ช่วยลงมาหน่อยได้ไหม นิวเยียร์มาหา// 

เฟยหลง : “นิวเยียร์มา? โอเค ฉันจะรีบลงไป” วางสาย หันไปจุ๊บหน้าผากภรรยาตัวน้อยก่อนลุกไปเข้าห้องน้ำ 

ต้นน้ำ : ลืมตาตื่นขึ้น ‘นิวเยียร์ ชื่อผู้หญิง หรือว่าจะเป็นเธอคนนั้น มาหาถึงบ้านเลยเหรอ?’ หน้าเศร้า 

เฟยหลง : เดินลงมา “อาเฟิง นิวเยียร์” เดินมานั่งโซฟา 

จินเฟิง : “เฮีย ลุกไหวด้วย?” ยิ้มแซว 

เฟยหลง : “ว่าธุระมาดีกว่า” 

นิวเยียร์ : “ดี เพราะฉันก็ต้องรีบไป” หยิบซองเอกสารวาง “ในซองนี่มีเอกสารสำคัญทุกอย่าง เสี่ยไม่ต้องทำอะไรแล้วนอกจากรับเขาไว้ดูแล แต่ยังไงชื่อของพ่อกับแม่เด็กคนนั้นก็คือฉันกับอาฉินอยู่ดี” 

เฟยหลง : หยิบซองมาเปิดอ่าน “สรุปจะให้ฉันเป็นคนดูแล?” 

นิวเยียร์ : “ก็ในเมื่อฉันดูแลไม่ได้ พ่อมันก็ไม่เอา ถ้าเสี่ยไม่รับเลี้ยงก็คงต้องเอาไปบ้านเด็กกำพร้า” 

จินเฟิง : “หรือเสี่ยไม่สะดวกใจ” 

เฟยหลง : “เปล่า แต่ฉันแค่ยังไม่ได้บอกต้นน้ำ” 

จินเฟิง : “อ้าว ทำไมไม่บอกล่ะ?” 

เฟยหลง : “ฉันยังไม่มั่นใจว่าพวกเธอจะตกลงกันยังไงกันแน่ ไม่คิดว่าจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้” 

นิวเยียร์ : “งานของฉันมันเร่งรัดเข้ามาเลยต้องรีบตัดสินใจ ยังไงก็ต้องฝากเสี่ยด้วย รับเป็นพ่อบุญธรรมของเขา แล้วให้เมียเสี่ยรับเป็นแม่บุญธรรมด้วยก็ได้ จากนี้ชีวิตเขาเป็นของเสี่ยแล้ว” 

เฟยหลง : “แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน?” 

นิวเยียร์ : “หลับอยู่ในรถ” 

เฟยหลง : “คนเดียว?” 

นิวเยียร์ : “ผู้จัดการฉันก็อยู่น่ะ ถึงฉันจะไม่ได้ต้องการเขามากแต่เขาก็เป็นลูกฉันนะ” 

เฟยหลง : พยักหน้า ลุกขึ้นยืน “งั้นไปรับเขากัน” เดินนำ จินเฟิงกับนิวเยียร์เดินตาม 

ต้นน้ำ : ออกมายืนริมระเบียบ เห็นรถแปลกๆ จอดอยู่ ‘รถของเธอคนนั้นเหรอ?’ หัวใจปวดหนึบ แต่พยายามไม่คิดฟุ้งซ่าน ทว่า... “นั่น...” 

เห็นเฟยหลง จินเฟิง เดินมาที่รถพร้อมผู้หญิงที่เขาเห็นเฟยหลงควงที่ห้าง หญิงสาวเปิดประตูอุ้มเด็กทารกส่งให้เฟยหลง ร่างสูงรับมา ยกยิ้มบางเมื่อได้สัมผัสเด็กน้อย 

ต้นน้ำ : กายชาวาบ ‘หรือว่า... ลูกของเสี่ยกับผู้หญิงคนนั้น?’ หันหลังให้ระเบียบ เดินเข้าห้องทั้งน้ำตานองหน้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}