ระเบิดตู้มเป็นโกโก้ครั้นช์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

3 หมดเวลาเล่นตัวแล้วอีเด็กทุน

ชื่อตอน : 3 หมดเวลาเล่นตัวแล้วอีเด็กทุน

คำค้น : โรมัน,ดาว

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2562 16:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3 หมดเวลาเล่นตัวแล้วอีเด็กทุน
แบบอักษร

*Dao talk*

ตลอดหลายวันที่ผ่านมามีหลายเหตุการณ์มากมายในชีวิตฉัน ทั้งโดนพวกโรมันก่อกวนไหนจะเพื่อนในคณะอีก เหอะ ฉันกับพวกเขาเข้ากันไม่ได้จริงๆด้วยสำหรับเขาแค่ฉันจนก็ผิดแล้ว

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งทำงานกลุ่มอยู่คนเดียวใต้ต้นไม้หน้าคณะ ใช่ ฟังไม่ผิดหรอกฉันกำลังนั่งทำงานกลุ่มที่พวกคุณหนูโยนมาให้ฉันทำคนเดียวทั้งๆที่เป็นงานกลุ่มแท้ๆ มันไม่เหมือนที่ๆฉันจากมาเลยที่นี่มันไม่เหมาะกับฉันจริงๆนั่นแหละ

Rrrrrr

“แม่”เสียงโทรศัพท์เครื่องบางแต่รุ่นเก๋ากึกดังขึ้นพร้อมกับโชว์ชื่อแม่บนหน้าจอ

[เป็นไงบ้างลูก] แม่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย ฉันอยากบอกแม่จังว่าฉันไม่มีความสุขเลยแต่กลัวแม่คิดมากเลยได้แต่พูดโกหกออกไป

“สบายดีแม่ที่นี่ทุกคนดีกับหนูมาก”อยากจะกัดลิ้นตัวเองขาดชะมัดเลย ดีกับผีอะไรล่ะ แต่เพื่อแม่เราจำเป็น

[สบายดีก็ดีแล้ว งั้นแม่ไม่กวนดีกว่า ตั้งใจเรียนนะ]

“ค่ะแม่ คิดถึงนะคะ”แล้วฉันก็กดวางสายไป รู้สึกจุกนิดๆแหะเหมือนน้ำตาตกในเลย อยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ การโดนกลั่นแกล้งแบบนี้มันไม่ดีเลย พวกเขาทำเหมือนฉันไม่ใช่คน รังแกนั่นนี่เผลอๆบางวันเปิดล็อคเกอร์ออกมาเจอขยะเต็มไปหมดแถมยังโดนโขกสับอยู่ทุกๆวัน

ปึก!

ลูกบอลกลมๆลอยมาที่โต๊ะอย่างแรงแล้วกระเด็นโดนเสื้อนักศึกษาของฉัน ทำให้งานกลุ่มที่กางไว้อยู่บนโต๊ะกับเสื้อนักศึกษาที่ฉันใส่อยู่เปื้อนไปด้วยโคลนสีดำกับเศษหญ้า เมื่อคืนฝนมันตกน่ะสิแล้วงานฉันล่ะทำใกล้จะเสร็จแล้วด้วย ฮื่ออ ไอ้บ้าตัวไหนวะ

“เฮ้ย! อีเด็กทุนมึงนั่งเกะกะทำไมวะ”โรมันอีกแล้วหรอ ไอ้นี่ ฉันก็นั่งของฉันอยู่ดีๆแล้วแกเป็นบ้าอะไรมาเตะบอลอัดฉันวะ ฮึกจุก! ฉันเอามือกุมหน้าอกของตัวเองไว้อย่างจุกๆ ไหนจะแรงบอลที่อัดมามันไม่ใช่เบาๆเลย

“อึก”ฉันฝืนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงไปผ่านความจุกก่อนจะลุกขึ้นหอบงานที่เปื้อนไปด้วยโคลมตมสีดำ

“อีเด็กทุน มึงจะไปไหน”ฉันฝืนเดินมาโดยไม่สนใจเสียงที่ตะโกนตามหลัง ไอ้บ้า นิสัยเสีย ทำคนอื่นแล้วยังไม่ขอโทษ คิดว่าเป็นเจ้าของมหาลัยแล้วอยากจะเตะบอลที่ไหนก็ได้รึไง แล้วทำไมต้องมาเตะคณะที่ฉันเรียนด้วย จุกเป็นบ้าเลย

“กูเรียกไม่ได้ยินรึไง”แรงกระชากอย่างแรงที่ต้นแขนทำให้ฉันต้องหันไปมอง

“อย่ามายุ่ง!”ฉันสะบัดแขนออกแต่มันก็ไม่หลุดแรงที่สะบัดเมื่อกี้ยิ่งเพิ่มความจุกมากขึ้นไปอีก จะร้องไห้แล้วนะ ทำไมต้องมายุ่งกับฉันด้วย

“กูก็ไม่อยากยุ่งนักหรอกแต่ทีหลังอย่ามานั่งเกะกะกูอีก”สายตาที่โรมันมองฉันเหมือนโกรธมากๆก่อนเขาจะสะบัดแขนฉันออก ปล่อยดีๆไม่ได้หรือไงมันสะเทือน

“อ่ะ”ฉันกุมหน้าอกตัวเองอีกครั้งหลังจากโรมันเดินไป ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าฉันผิดตรงไหน มาโทษฉันอยู่ได้ ฉันว่าสภาพแบบนี้คงกลับเข้าไปเรียนไม่ได้แล้วล่ะ ฉันเลยโทรไปหาผอ.เพื่อบอกว่าฉันมีเรื่องด่วนท่านคงจะไม่ว่าอะไร ท่านเป็นคนใจดีมากๆเลย

“สวัสดีค่ะท่านผอ.”

[ว่าไง] เสียงทุ้มของท่านดังเข้ามา

“คือหนูมีเรื่องจะบอกท่านค่ะ”ฉันจะบอกยังไงดี บอกความจริงไปเลยแล้วกัน

[มีอะไรล่ะ]

“คือหนูล้มแล้วเสื้อผ้ากับรายงานมันเปื้อนอ่ะค่ะ เลยว่าจะขอลา1วัน”จะบอกว่าลูกชายเจ้าของมหาลัยทำมันก็ใช่เรื่องบอกจริงครึ่งไม่จริงครึ่งแล้วกัน

[อย่างงั้นหรอ งั้นฉันอนุญาตให้หนูลาได้]

“ขอบคุณมากนะคะ”แล้วท่านผอ.ก็กดวางสายไป ฉันจะใช้เวลาที่ลาไปให้มันคุ้มค่าที่สุดด้วยการทำรายงานให้มันเสร็จภายในวันเดียวเนี่ยแหละ ดีนะตอนนี้ยังเช้าอยู่

ฉันเดินออกมาจากมหาลัยแล้วเดินลัดเลาะมาทางซอยๆเล็กๆที่ถัดจากมหาลัยไปเจ็ดบล็อก พูดเหมือนมันใกล้เนาะแต่ไม่เลยมหาลัยตั้งใหญ่โตกว่าฉันจะเดินจากมหาลัยมาถึงห้องไปทำเอาเหงื่อแตกพลั่กๆกันเลยทีเดียวแถมจุกมากขึ้นไปอีก

 ฉันอยากประหยัดช่วยพ่อแม่เลยเดินมา ท่านหาที่พักใกล้มหาลัยที่มีราคาสูงขนาดนี้ให้ฉันมันก็มากพอแล้ว พ่อกับแม่ยืมตังค์ป้าที่ได้สามีฝรั่งมาซื้อห้องให้ฉัน ฉันค้านจนหัวชนฝาท่านก็ไม่ยอมจะซื้อให้จนได้ฉันเลยต้องประหยัดช่วยเผื่อฉัน  จะหาเงินไปคืนป้าได้บ้าง ตอนนี้ฉันก็กำลังหางานทำอยู่  

“เห้ออ เหนื่อยจัง”ฉันถอดชุดนักศึกษาออกแล้วเอาไปซัก ดีที่ห้องมันมีทุกอย่างถึงมันจะเล็กก็เถอะแต่ฉันว่ามันกำลังพอดีเลยสำหรับอยู่คนเดียว

Rrrrr

“คะ?”เบอร์แปลกๆโทรเข้ามาฉันเลยกดรับสายไป ฉันไม่รู้ว่าเป็นใครเพราะเบอร์มันไม่คุ้นเลย  

[ยัยเด็กทุน เธออยู่ไหน ย๊ะ] เสียงแหลมๆเปล่งออกมาทำให้ฉันรู้เลยว่าใคร นานา ลูกคุณหนูที่อยู่กลุ่มกับฉันหล่อนนี่แหละหัวโจกแกล้งฉันในห้องเลย

“อยู่บ้านอ่ะ เธอมีอะไรรึเปล่า”คงจะไม่ตามฉันกลับหรอกใช่มั้ย

[ทำบ้าอะไรอยู่บ้าน แล้วงานกลุ่มอ่ะเสร็จรึยัง]

“ยังเลย ฉันกำลังจะทำ”ใช่สิลืมไปเลย ฉันเกือบจะหลับไปแล้วมั้ยล่ะถ้านานาไม่โทรมา

[ย่ะ รีบๆทำเข้าล่ะ] แล้วหล่อนก็วางสายไป ทำไมเอาแต่ใจจัง ว่าแต่เอาเบอร์ฉันมาได้ยังไงฉันไม่เคยให้เบอร์ใครเลยนะ แต่ช่างเถอะมันคงไม่มีอะไรหรอก

ฉันลากกระดาษแผ่นใหม่ออกมาที่ซื้อสำรองไว้ ฉันเริ่มทำใหม่โดยลอกจากอันเดิมที่ยังพอจะเห็นอยู่ลางๆ

*End Talk*



*Roman Talk*

11.58 น.

ผมกับเพื่อนขับรถไปที่คณะมนุษย์ศาสตร์อย่างที่ทำทุกวันเพื่อไปกลั่นแกล้งยัยเด็กทุน เมื่อเช้าพวกผมไปเตะบอลที่คณะยัยนั่นเพราะรู้ว่ายังไงยัยนั่นก็มามหาลัยเช้าอยู่แล้วแต่ตอนเตะบอลอัดไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ แค่อยากให้ยัยนั่นสนใจผมบ้างแค่นั้นเองก็ยัยเด็กทุนมันไม่แม้แต่จะชายตามองผมเหมือนคนอื่นเลย ผมไม่หล่อรึไงวะ แม่ง รมณ์เสียวุ้ย

“มึงจะไปทำไมทุกวันวะ คิดถึงอาหารข้างนอกชิบหาย”ไบรอันโอดครวญ ก็ผมลากมันมากินข้าวที่คณะมนุษย์ทุกวัน เอาตรงๆผมก็เบื่อแต่ยังไม่ได้เคลมยัยดาวเลย ผมไม่ละความพยายามเด็ดขาดผมต้องได้สี้ยัยนั่น

ผมขอปฏิญาณตนเลยครับ ทำท่าวันทยหัตถ์

“กูได้ยัยเด็กทุนเมื่อไหร่กูพาไปเลี้ยงที่อังกฤษร้านที่มึงอยากไปเลย”ผมยักคิ้วให้มันก่อนมันจะทำตาลุกวาว

“มึงพูดแล้วนะ งั้นรีบลงรถเลยมึง”ไบรอันบอกพร้อมๆกับผมเลี้ยวรถเข้ามาจอดที่หน้าโรงอาหาร

“มึงโว้ย โรมแม่งเลี้ยงว่ะ มันบอกถ้ามันได้ดาวมันจะพาไปแดกBurger and Lobster”เสียงดีใจเกินเบอร์ของไบรอันที่วิ่งไปบอกมาตินอย่างตื่นเต้นจนโดนฝ่ามืออรหันต์ของไอ้มาตินตบเข้าให้ เป็นผมผมก็ตบ ไอ้ห่านี่

“คุณโรมันครับ ไม่เห็นดาว”เบียร์มันวิ่งกระกระหอบเข้ามาหา ผมให้มันมาดูก่อนพวกผมแล้ว แต่เดี๋ยวนะไม่เห็นยัยเด็กทุนแล้วมันจะหายไปไหน ปกติก็มากินข้าวที่โรงอาหารตลอด

“มึงไปหามันที่ตึกรึยัง”ผมขมวดคิ้วถาม มันจะหายไปไหนวะ เมื่อเช้ายังเห็นดีๆอยู่เลย

“ไปแล้วครับ ไม่เจอ”

“เห้ย! ยัยนั่นน่ะ”ผมพยักหน้าให้ไอ้เบียร์ก่อนจะเรียกผู้หญิงที่เดินออกมาจากโรงอาหาร นานาผมเคยได้แล้ว เด็ดจริงแต่ยังไม่ใช่

“โรมันมีอะไรรึเปล่าคะ”ยัยนานาเดินเข้ามาหาแล้วเบียดจนนมชนแขนผม อ่อยจริง แต่โทษทีว่ะผมไม่กินของเก่า

“เห็นอีเด็กทุนมั้ย”ผมถามแต่ไม่ได้สะบัดมือยัยนี่ที่กำลังลูบไล้อกผมอยู่ออก

“โรมันอ่ะ นังนั่นอีกแล้วเป็นอะไรกับมันคะ แค่เด็กทุน”นานาทำหน้าตาไม่สบอารมณ์แต่มือก็ยังลูบอกผม

“มันไม่ใช่เรื่องของมึง แค่ตอบกู”

“มันอยู่บ้านค่ะ!”นานาตอบเสียงกระแทกใส่ พอผมได้คำตอบผมก็ปัดมือยัยนานาออกแล้วบอกเบียร์

“มึงไปหามาว่าบ้านมันอยู่ไหน”

“โรมัน!”

“มึงเป็นเหี้ยไร พ่อแม่ไม่รักหรอ”ผมหันไปพูดแรงๆใส่ ผมโคตรเกลียดผู้หญิงทำตัวงี่เง่าหน้ารำคาญเลยว่ะ เพศแม่กูก็ไม่เว้นหรอก

“กรี๊ดด!”ผมไม่สนใจเสียกรี๊ดก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกมา พวกเพื่อนๆของผมไม่รู้มันขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำให้รถคันที่มาตินขับมาต้องให้พวกลูกน้องขับกลับ

“น่ารำคาญชิบ”ผมปลดกระดุมเม็ดที่สามสี่ออก แดดประเทศไทยแม่งก็ร้อนเหี้ยไรนักหน้าไม่รู้ วุ้!

“เมื่อไหร่เราจะเลิกเจ้าชู้วะ”ไบรอันมันพูดขึ้นขณะเท้าแขนกับคอนโซลหน้ารถ แหม๋ทำตาปริบๆ น่ารักมากมั้งไอ้ห่านี่

“มีเมียนู่นมั้ง”มาตินมันกำลังก้มๆเงยๆเล่นโทรศัพท์อยู่ตอบ

“ฝันเอาโลด”ผมพูดสำเนียงไทยติดสำเนียงอีสานตอกหน้ามัน ไม่มีทางอ่ะพวกผมนี่นะจะเลิกเจ้าชู้ ฝันเอาโลดยังวะ เอ้อ ความจริงแม่ผมเป็นคนอีสานและเวลาแม่โมโหแม่จะพูดภาษาอีสานผมเลยซึมซับมา

“ฝันเอาหยังล่ะ”โคตรวิบัติกันไปใหญ่เลย ผมว่าพวกผมพูดไม่คือเลย พูดธรรมดาดีกว่าอายรีด

“อิหยังเกาะว่ะ”มาตินมันเงยหน้าขึ้นมายักคิ้วกวนๆใส่พวกผม

“พอเถ๊อะ กูสงสารภาษาบ้านแม่มึง”ทำไมคำพูดไอ้ห่าไบรอันมันก้ำกึ่งจังวะ เหมือนจะด่าแม่ผมแต่ก็ไม่ใช่

“เดี๋ยวกูจะเป็นระดับพระกาฬให้ดู กูจะไปฝึกกับแม่”ไอ้มาตินขว้างโทรศัพท์ทิ้งแล้วทำหน้าตาที่แม่งโคตรมุ่งมั่น ทีตอนเรียนล่ะอะไรก็ไม่รู้

“แข่งมั้ยๆๆ”ไบรอันมันตบตักตัวเองแล้วกัดฟันมองสบตาท้าทายมาตินทางกระจก

“มาเลยกูบ่อย้านจั๊กหน่อย”ทำยังไงผมจะหลุดจากวงจรอุบาทว์นี่วะ นักใจกับพวกมันจริงๆเลย

“แม่ครับ”ไบรอันมันคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพูด แม่ไหนวะ

[ว่าไงลูก ไบรอัน] เชี้ย เสียงแม่ผม

“แม่ว่างมั้ยครับ”คือตอนนี้มันเปิดลำโพงให้ยินกันทั้งรถไง มันโทรตอนไหนผมยังไม่รู้เลย

[สำหรับไบรอันแม่ว่างเสมอจ่ะ] ทีลูกตัวเองล่ะบอกไม่ว่างๆ หึ๊ย แม่นะแม่

“แม่อย่านะ แม่ต้องคุยกับผมไม่ใช่มัน”ไอ้ห่าไอ้เหวมาตินโผล่หน้ามาแล้วตะโกนใส่โทรศัพท์เสียงดัง กูตกใจ น้องขวัญหล่นลงไปกลิ้งคุรุ่นคุรุ่นอยู่ที่พื้นแล้ว

[อะไรกันลูก]

“แม่ผมจะไปเรียนภาษาอีสานกับแม่ครับ”ไบรอันมันเอาโทรศัพท์ออกห่างจากไอ้มาตินที่ตัวมันจะมาอยู่ข้างหน้าหมดแล้ว

“ไม่ครับแม่ แม่ต้องสอนให้ผมคนเดียว”มาตินแม่งมันเหมือนหนอนเอาแต่ใจอ่ะ กระดึ๊บๆเอาตัวมาข้างหน้าจนจะเกยตักผมอยู่แล้ว

[ฮ่าๆ โอเคๆแม่สอนให้ทุกคนเลย] สมใจพวกมันแล้วไง ไอ้ห่าพวกนี้

“จริงนะครับ/จริงนะครับ”ทีนี้ล่ะพร้อมใจกันเลยนะ

[โรมลูก อยู่นั่นมั้ย] แม่ถามหาผมหรอ

“ครับแม่”

[วันนี้กลับบ้านมั้ยลูก] อ้อ ผมไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้วครับ ไม่ได้ทะเลาะกับคนในบ้านหรอกแต่ว่าผมจะมาแกล้งยัยเด็กทุนแต่เช้าไงนอนที่บ้านมันไม่อยากตื่น แต่วันนี้แหละผมวางแผนไว้แล้วว่าจะเอายัยเด็กทุนให้ได้

“วันนี้คงยังไม่กลับครับ ผมเคลมยัยเด็กทุนก่อน”

[ห่ากินหัวมึง กลับบ้านกลับซองแหน่!] ผมไม่เข้าใจหรอกครับวานไรท์ขึ้นซับไทยให้ด้วยรู้แต่ว่าแม่ด่า

“ห่ากินหัวมึง กลับบ้านกลับซ่องแน่”ไบรอันมันพูดตามแม่ผมด้วยภาษาต่างด้าวของมัน ผมหมดอารมณ์เลยครับว่าจะลองแปลซักหน่อย

“มึงแย่งกูพูดทำไม”แล้วพวกแม่งก็ผลักหัวกันไปมา เลยเป็นเด็กไปได้

ปึก ปึก

นี่คนละดอก ผมเอาขวดน้ำข้างประตูฟาดหัวพวกมัน ผมว่าแม่น่าจะวางสายไปแล้วล่ะ

“ครับ”ไบรอันตัวลีบเหลืออยู่สองนิ้วส่วนมาตินมันกลับไปนั่งที่เดิมแล้วผิวปากทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“แล้วมึงจะไปไหนเนี่ย ไม่เรียนหรอ”มาตินมันทักขึ้นมา ใช่ครับก่อนพวกมันจะทะเลาะกับไอ้เบียร์มันส่งโลเคชั่นบ้านอีเด็กทุนมาให้ผม ผมเลยจะไปหามันที่บ้าน

“บ้านอีเด็กทุน”

“คิดว่าจะได้เคลมจริงดิ”ขนาดนี้ละ ก็ต้องแบบนั้นดิวะ

“เออดิ กูปล่อยให้เล่นตัวนานละ”เอาจริงๆไม่มีใครที่ผมอยากได้แล้วปล่อยไว้นานขนาดนี้

“แล้วพวกกูกลับไงอ่ะ”

ผลั๊วะ

“ถามโง่ชิบ มึงเห็นรถลูกน้องขับตามมามั้ย”ไว้อาลัยแด่หัวไบรอันที่ทิ่มลงคอนโซล 3วิ

“ทำไมมึงต้องรุนแรงกับกูอีกแล้วอ่ะมาติน”

“โอ้ย ลงไปเลยไปถึงแล้ว”หัวผมจะแตกกับพวกมันแล้ว และนี่ก็ถึงบ้านที่ว่าแล้ว มันไม่เชิงบ้านหรอกเป็นเหมือนอพาร์ทเม้นท์สองชั้นแบบส่วนตัวๆอ่ะไม่ใหญ่มาก

“ขอให้ได้ให้โดนสาธุ”ก่อนจะลงจากลงไอ้ตดหมาไบรอันมันก็จับหัวผมไปจูบแล้วพูดอะไรก็ไม่รู้

“มึงอย่าเยอะ ลงไป”ผมไล่มันอีกครั้งมันก็ยอมลงไป ส่วนไอ้มาตินมันลงไปตอนไหนก็ไม่รู้ ช่างมัน

ทุกคนรอดูปรากฏการณ์อันชั่วร้ายจากผมได้เลย การเล่นตัวของยัยเด็กทุนมันจบลงแล้ว






***หายไปนานป่ะ อิอิ มันหลายเรื่องปั่นไม่ทัน ฮ่ะๆรอกันด้วยน้า***

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}