Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 79 ต้องมากขนาดไหน

ชื่อตอน : บทที่ 79 ต้องมากขนาดไหน

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 280

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 12:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 79 ต้องมากขนาดไหน
แบบอักษร

​   จูอี้หลงสะดุ้งลืมตาขึ้นมาเมื่อมีคนเลื่อนประตูรถเปิดออกเสียงดังครืนใหญ่ ผู้ชายในเสื้อโค้ดสีดำตัวใหญ่ที่ซ่อนใบหน้าและศรีษะไว้ภายใต้ฮู้ดและหน้ากากสีดำก้าวพรวดขึ้นรถมาพร้อมกระชากประตูเลื่อนปิดตามหลังแล้วกดล็อค 

เมื่อจูอี้หลงจะเอ่ยปากถาม เขาก็จำสายตาเบื้องหลังแว่นสายตาที่ดูเฉิ่มเชยนั้นได้ คำถามจึงสลายกลายเป็นคำอุทานในลำคอ 

"เหล่าไป๋...?" 

ไป๋อวี่ค้อมตัวลงตามระดับหลังคารถแล้วก้าวเข้ามาคร่อมขาจูอี้หลงไว้ ก่อนที่จูอี้หลงจะทันได้ยันลำตัวลุกขึ้นจากพนักที่นั่งที่ปรับเอนไปด้านหลังจนเกือบจะเป็นแนวราบไป๋อวี่ปลดหน้ากากสีดำกับแว่นออกแล้ววางเข่าข้างหนึ่งลงบนที่นั่งข้างต้นขาซ้ายของจูอี้หลง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าใช้มือทั้งสองกดลำตัวจูอี้หลงลงไป แล้วใช้จูบอันหนักหน่วงทักทายแทนคำพูดก่อนจะโอบกอดจูอี้หลงไว้แน่น 

"ผมคิดถึงเกอจริงๆ เกอคิดถึงผมบ้างไหม" จมูกของไป๋อวี่ชอนไชไปทั่วลำคอของจูอี้หลง กลิ่นเหงื่อไคลบนร่างกายที่ยังคงเต็มไปด้วยฝุ่นโคลนของคนในอ้อมกอดยิ่งกระตุ้นอารมณ์ที่อัดอั้นไว้นานของไป๋อวี่ เขาทั้งบีบเคล้นกอดรัดและสูดดมจูอี้หลงจนเหมือนอยากจะขยี้เขาให้แหลกเป็นผง ปลายลิ้นตวัดเข้าไปในรูหูสร้างความเสี่ยวซ่านจนจูอี้หลงต้องร้องครางออกมาเบาๆ 

แม้จะโดนคุกคามถึงอย่างนั้นจูอี้หลงก็ไม่ได้ปัดป้อง กลับปล่อยให้ไป๋อวี่ลูบไล้คลึงเคล้นตามใจ หัวใจที่สันสนวุ่นวายอยู่ตลอดหลายวันที่ผ่านมาพลันสงบลงเหมือนผิวน้ำทะเลหลังพายุที่เพียงกระเพื่อมตามจังหวะของคลื่นและลมอ่อนๆเท่านั้น 

"อย่าให้ใครเข้าไปใกล้รถ" หลินชิงหูบอกจูไฉ่หง 

"จูเหล่าซือหลับอยู่เหรอ" จูไฉ่หงถามอย่างไม่ใส่ใจจะฟังคำตอบ แต่หลินชิงหูกลับขยับเข้าใกล้มากระซิบข้างหูเธอ 

"ไป๋อวี่" 

แม้จูไฉ่หงจะเก็บอาการบนใบหน้าได้เป็นอย่างดี แต่มือเธอกลับคว้าแขนหลินชิงหูแล้วจิกเล็บลงไปบนเสื้อหนาวขนเป็ดสีน้ำเงินนั้นอย่างแรง 

"เขามากับใคร ฉันไม่เห็นใครในทีมเขาเลย" เธอถาม 

"ฉันจะรู้ได้ยังไง จู่ๆก็มีไอ้โม่งมายืนข้างๆ ถามหาจูเหล่าซือ" 

"อ๊ะ เมื่อกี้มีรถของทาง CCTV เข้ามาทำข่าว ยังไม่กลับไปเลยนี่" จูไฉ่หงนึกขึ้นได้ 

"ที่มาทำข่าวเกี่ยวกับทีมงานสร้างฉากกับทีม CG น่ะเหรอ เฮ้ย บอสไป๋จะยอมส่งลูกชายมาหาอาหลงเรอะ เป็นไปไม่ได้" หลินชิงหูติง 

"ก็เป็นไปแล้วนี่ไง" จูไฉ่หงพยักเพยิดไปทางรถวีไอพีติดม่านรอบคันที่จอดอยู่เบื้องหน้า 

หลังการกอดจูบที่มาเหมือนพายุฤดูร้อนได้สงบลงแล้ว ไป๋อวี่พยายามควบคุมลมหายใจที่พลุ่งพล่านของเขา เขาทิ้งน้ำหนักตัวท่อนบนลงทาบทับจูอี้หลง ซบใบหน้าลงด้านข้างใบหน้าของจูอี้หลง เกลือกกลิ้งแก้มของเขากับพวงแก้มกลบฝุ่นของคนที่หายใจหน่วงหนักอยู่ใต้ร่าง 

"เกอไม่โกรธผมใช่ไหม" ไป๋อวี่กระซิบถาม 

จูอี้หลงเกร็งข้อ ผลักไป๋อวี่ขึ้นมา เขาทอดสายตาที่มีทั้งแววตำหนิและโหยหามองดูใบหน้าภายใต้แว่นกรอบสีดำ ไป๋อวี่จ้องมองนัยน์ตาคู่สวยนั้นตรงๆ เมื่อมองเห็นความโหยหาที่ไม่ซ่อนเร้นเต้นระริกอยู่ใต้แพขนตางอน น้ำตาก็พานทะลัก 

"ผมขอโทษ ผมไม่ได้คิดจะทำร้ายเกอจริงๆ ... ผมรู้ว่าเกอไม่ได้รับสินบนใคร ผมมันแค่โง่ ที่คิดอยากจะให้เกอบอกผมด้วยตัวเกอเอง" ไป๋อวี่พูดรวดเดียวในขณะที่มือทั้งสองดึงรั้งชายเสื้อจูอี้หลงขึ้น เขาผลักชายเสื้อเนื้อหนานั่นขึ้นมาจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาว ก่อนจะครางงึมงำ 

"ทำไมเกอผอมอย่างนี้ .... " เขาก้มลงจูบบริเวณรอยแผลเป็นจางๆที่หน้าท้องของจูอี้หลง ตวัดลิ้นฉกชิมเนื้อหวาน ลิ้มเลียขึ้นมาเรื่อยจนถึงยอดอก จูอี้หลงใช้มือทั้งสองกดบีบไหล่ไป๋อวี่ไว้เป็นสัณญานบอกให้เขาหยุด ไป๋อวี่หยุด ช้อนตาขึ้นมอง 

"เกอยังโกรธผมอยู่?" 

"นายมาหาเกอทำไม" จูอี้หลงถามเสียงแผ่ว 

"ผมมาขอโทษ .... แต่เกอก็น่าจะบอกผมนี่นา เกอไม่ได้รับสินบนก็แค่บอกว่าเกอไม่ได้ทำ" ไป๋อวี่ทำเสียงกระเง้ากระงอดพลาง มือก็ควานหาหัวเข็มขัดของจูอี้หลงไปพลาง 

"ถ้านายรักเกอนายก็ควรจะเข้าใจเกอใช่มั้ย" จูอี้หลงถาม 

"ผมรู้ ผมรู้ ผมมันแค่โลภมาก อยากให้เกอ... อยากให้เกอแสดงออกบ้างว่ารักผม" ... ไป๋อวี่ตัดพ้อ มือปลดหัวเข็มขัด ถอดตะขอกางเกงแล้วรูดซิบลงมา... 

" ..... ต้องมากขนาดไหน?" จูอี้หลงถาม มือยึดมือของไป๋อวี่ที่ล้วงเข้าเกาะกุมมังกรน้อยของเขาไว้แน่น 

"ต้องมากขนาดไหนนายถึงจะพอใจ" น้ำเสียงคนที่นอนสงบนิ่งอยู่ใต้ร่างกลายเป็นน้อยอกน้อยใจแล้ว 

"เกอ ก็เกอ ..." ไป๋อวี่พูดไม่ออก จู่ๆก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอหอย 

"เกอมองผมไม่ต่างไปจากที่เสิ่นเวยมองเลย ที่ยิ้มให้ผมใช่ยิ้มของเกอมั้ย..." ความสงสัยที่หลบเร้นอยู่ในเบื้องลึกถูกขุดขึ้นมาเป็นคำพูด 

"ทำไมเมื่ออยู่กับผมเกอถึงได้สงบอย่างนั่น เกอแค่โอนอ่อนผ่อนตามผม... เพราะเกอมองเห็นผมเป็นจ้าวอวิ๋นหลานงั้นเหรอ... เวลาเกอ... " ไป๋อวี่เกือบหลุดปากชื่อของเผิงกวนอิงออกมาแล้ว เขาอยากจะถามว่า... เวลาเกออยู่กับเผิงเกอ เกอสงบราบเรียบเหมือนอยู่กับผมไหม... แต่ไป๋อวี่ยั้งปากไว้ทัน คำเตือนของแม่ดังก้องอยู่ในหู 

"เพราะเกอรักนายไม่น้อยไปกว่าที่เสิ่นเวยรักจ้าวอวิ๋หลาน" จูอี้หลงบอก เสียงของเขาแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบ ตั้งแต่เขายังพูดไม่จบ ใบหน้าที่ดูเรียบเฉยนั้นก็แดงก่ำไปถึงใบหู คำสารภาพรักที่เบาหวิวจนฟังแทบไม่ได้ยินถูกปิดท้ายด้วยเสียงไอชุดใหญ่ที่เกิดขึ้นเพราะอาการเก้อเขิน ไป๋อวี่อยากจะถามซ้ำให้จูอี้หลงพูดดังกว่าเดิม แต่เขาก็นึกถึงเมื่อเขาพยายามคาดคั้นให้จูอี้หลงกล่าวปฏิเสธเรื่องการรับสินบน แต่เขากลับได้รับแต่ความเงียบงันตอบกลับมา ไป๋อวี่มองใบหน้าที่แดงซ่านนั้น ได้แค่นี้เขาก็ควรจะดีใจมากแล้ว.... เขานึก 

ไป๋อวี่ดึงกางเกงทั้งตัวนอกตัวในของจูอี้หลงลงมา ปลดปล่อยให้มังกรน้อยออกมาผงกหัวสูดอากาศบริสุทธิ์ 

"นายมาหาเกอทำไม" เสียงที่เบาหวิวของจูอี้หลงเปลี่ยนมาเป็นคำถามที่เย็นเยียบ ... ความรักของนายคือการมีเซ็กส์กับคนที่นายรักหรือ .... ภาพของไป๋อวี่ที่ถูกปาปารัสซี่แอบถ่ายตอนที่เขาเข้าไปในห้องพักของหลิวเหมิงเหมิงผุดขึ้นมาในหัว ในหัวที่มองเห็นภาพของไป๋อวี่ถอดเสื้อออกทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องพักของฝ่ายหญิงทำให้จูอี้หลงยึดมือของไป๋อวี่ไว้แน่น เขาดึงมือไป๋อวี่ออกมาจากจุดยุทธศาสตร์กลางลำตัวแล้วเกร็งข้อบิดมือนั้น จนฝ่ายหลังร้องด้วยความเจ็บปวด 

"โอ้ย โอ้ย เกอถามทำไม" ไป๋อวี่ถามกลับ ...ผมบอกแล้วว่าผมมาขอโทษ ผมมาเพราะผมคิดถึงเกอ เพราะผมรักเกอ.... 

"ผะ ผม ผมมาบอกเกอว่าผมรักเกอแค่ไหน....." ไป๋อวี่อยากจะพูดต่ออีก แต่ก็รีบกัดลิ้นตัวเองไว้แน่น ...ผมไม่รู้ว่าเผิงเกอแสดงว่ารักเกอยังไง แต่นี่คือวิธีแสดงความรักของผม... 

ไป๋อวี่ทรุดตัวลงนั่งกึ่งคุกเข่ากึ่งยองๆกับพื้นรถ เขานั่งคร่อมส่วนเท้าของจูอี้หลงไว้ ขณะที่เขาปล่อยให้จูอี้หลงบีบรัดข้อมือข้างขวาของเขาจนแน่น เขาก็ก้มซุกหน้าเข้าหากลางลำตัวของนักแสดงรุ่นพี่ ไป๋อวี่ใช้ลิ้นเปียกชื้นฉกสำรวจบริเวณพุ่มขนกดหนา จูอี้หลงสะดุ้ง กระถดส่วนกลางลำตัวหนีโดยอัตโนมัติ สองมือยันที่เท้าแขน พยุงตัวขึ้นสูงเพื่อหนีลิ้นของไป๋อวี่ 

ไป๋อวี่ใช้มือที่ถูกปล่อยเป็นอิสระโอบกระชับบั้นท้ายของจูอี้หลง สองมือกางกระชับรั้งแก้มก้นเนื้อหนั่นแน่นนั้นไว้ไม่ให้ถอยหนีออกไปอีก 

"ผมอยากจะบอกเกอว่าผมรักเกอมากแค่ไหน" ไป๋อวี่ช้อนตาขึ้นมองจูอี้หลงที่มีสีหน้าตกใจ และพยายามจะใช้เท้ายันตัวเองถอยขึ้นไปบนพนักเก้าอี้ แต่ไป๋อวี่กลับรั้งบั้นท้ายเขาไว้แน่น จรดริมฝีปากจูบลูกท้อสีชมพูแล้วตระหวัดลิ้นแล่บเลียพุ่มขนรอบคอมังกร จูอี้หลงครางห้าม อย่า เสียงสั่น ไม่เพียงไป๋อวี่ที่จะไม่ฟังเขา มังกรน้อยของเขาเองก็โผล่หัวออกจากถ้ำเหมือนงูลอกคราบ ผงาดขึ้นทักทายลิ้นเปียกชื้นของไป๋อวี่ 

.......... 

หลินชิงหูยืนกอดอกกางขาหน้าถมึงทึง ทำเอาคนที่จะเดินไปลานจอดรถต้องชะงัก ถอยอ้อมไปทางอื่น จูไฉ่หงเดินกลับมาจากไซท์ถ่ายทำ หัวคิ้วขมวดมุ่น 

"พวก CCTV ยังทำงานอยู่ แต่เห็นว่าจะอยู่ได้ไม่เกินชั่วโมง เดี๋ยวพอจะเริ่มถ่ายทำต่อพวกเขาก็ต้องไปแล้ว ทางโปรดักชั่นไม่อนุญาติให้พวกเขาอยู่ดูการถ่ายทำ เขาทำได้แค่สัมภาษณ์กับถ่ายคลิปถ่ายรูปตอนสัมภาษณ์เท่านั้น ส่วนคลิปประกอบจะไปถ่ายที่โรงทำฉากกับออฟฟิสที่ทำ CG" จูไฉ่หงอธิบาย แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงอ๊าลอดออกมาจากรถ แม้จะเป็นเพียงแค่เสียงที่ลอดออกมาเบาๆ แต่ก็ทำให้จูไฉ่หงตาเหลือก หลินชิงหูรีบคว้าแขนเธอ ลากออกมายืนให้ไกลอีกหน่อย 

"จะฆ่ากันตายหรือเปล่า" เธอถาม 

"จะบ้าเรอะ ยายนี่" หลินชิงหูตะคอกเสียงต่ำอยู่ในคอ 

"แยกแยะไม่ออกหรือยังไง เสียงคนฆ่ากันกับเสียงคนทำอย่างว่าน่ะ" ได้ยินคำพูดของหลินชิงหูเธอก็สะบัดหน้าเดินหนีออกมา ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ ถึงเธอจะตัดสินใจช่วยเหลือพวกเขา แต่เธอก็ยังทำใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซนต์ที่จะยอมรับความสัมพันธ์แบบนี้... 

..... ฉันน่าจะทำอย่างเจ๊ใหญ่นะ ให้คนไปแทงไป๋อวี่ให้ตายๆไปซะ เรื่องจะได้ไม่เกิด... ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่บ้างหรือยังไง.... เธอนึกถึงมาดามจูที่ถึงกับความดันขึ้นจนหน้ามืดล้มลงในโรงพยาบาล .... ทางบ้านสกุลจูก็คงจะรู้สินะ... เรื่องของไป๋อวี่กับจูอี้หลงน่ะ... 

.................. 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}