Black Letter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 19 ปาณชัย x นิช

คำค้น : ทำนายทายทัก...ให้รักกับมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2558 16:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19 ปาณชัย x นิช
แบบอักษร

  แฮ่กๆ ผมที่วิ่งตามพิมมาถึงตึกวิทย์ก็ยืนหอบอยู่ตรงบันไดชั้นสอง พิมต้องวิ่งไปชั้นสามแล้วแน่ๆ ทำไมพิมวิ่งไวแบบนี้นะ ปล่อยผมทิ้งไว้คนเดียวเลยดูสิ แถมตึกนี้พอหลังจากบ่ายสามครึ่งคนก็ไม่มีแล้ว เพราะเป็นตึกเก่าที่อยู่ด้านหลังเลยทำให้นักเรียนไม่ค่อยที่จะกล้าทำงานล่วงเวลานัก แค่มองไปรอบๆ ผมก็วังเวงแล้ว

  ผมตัดสินใจที่จะเดินตามพิมขึ้นไปชั้นบนก็ต้องหยุดอยู่กับที่เมื่อได้ยินเสียงคนเดินลงมาข้างล่าง ใช่พิมหรือเปล่านะ

  ตึกๆ ตึกๆ 

  ไม่ใช่ ไม่ใช่พิมนี่นา เสียงเหมือนเดินลงมากันสองคน พวกนักเรียนที่ทำงานล่วงเวลาเหรอ

  โอ๊ะโอ แกดูสิว่าเราเจอใคร

  “นั้นมันน้องนิชไม่ใช่เหรอวะ

  ทันทีที่ผมเห็นว่าเป็นใครก็ต้องรีบก้าวเท้าถอยหลังทันที สองคนนี้เป็นรุ่นพี่ที่อยู่กับรุ่นพี่ที่เป็นแกนนำประท้วงแฟนบอยที่โรงอาหารนี่ ผมจำได้

  วันนี้โชคดีจริงๆ โว้ย เสียดายที่ต้องปล่อยน้องพิมไปให้ไอ้สองตัวนั้นจัดการ ไอ้เราก็คิดว่าจะอดซะแล้ว ไม่คิดว่าจะมาเจอกับน้องนิชที่แสนเรียบร้อยตรงนี้

  หัวใจผมหล่นวูบ ในใจผมเริ่มเป็นห่วงพิมที่วิ่งนำผมขึ้นไปก่อนหน้า มือของผมค่อยๆ ล่วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วคลำหาปุ่มกดที่เป็นเลขหนึ่งซึ่งเป็นเบอร์โทรออกฉุกเฉินที่ผมตั้งไว้ซึ่งเป็นเบอร์ของพี่ปาณ

  มัวแต่พล่ามนะมึง ไปจับมาสิวะ!”

  ผมรีบกลับหลังหันสาวเท้าวิ่งไปที่บันไดฝั่งตรงข้าม ผมคิดว่าตอนนี้พี่ปาณน่าจะรับสายผมแล้ว แต่พี่ปาณจะต้องสงสัยแน่ๆ ที่ผมไม่ได้ส่งเสียงอะไรกลับไป

  คิดว่าจะหนีรอดเหรอน้องนิช

  “ปล่อยผมนะ พี่ปาณ! พี่ปาณช่วยนิชด้วยฮะ!!”

  ผมร้องเรียกชื่อของเขาสุดชีวิตเมื่อถูกพวกรุ่นพี่คว้าตัวได้ และผมก็เชื่อว่าเขาจะต้องได้ยินเสียงร้องของผมแน่ๆ

  “เรียกไปไอ้หมอนั่นมันก็ไม่มาหรอก อย่าลืมสิว่าเราอยู่ที่ไหนกัน มันคงไม่รู้หรอกมั้งว่านิชอยู่ที่นี่

  ผมพยายามแกะข้อมือใหญ่ๆ ที่จับข้อมือผมออก แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงดึงที่ลากผมมาตรงอีกคนที่ยืนรออยู่ตรงบันไดก่อนจะเหวี่ยงผมลงกับพื้น

  เรามาลองเล่นอะไรสนุกๆ กันดีมั้ย ป่านนี้พวกข้างบนคงจะเริ่มกันแล้ว เดี๋ยวเราจะตามไม่ทันกันเอานะ

  “ปล่อยผมนะ!”

  ผมใช้มือตัวเองปัดป้ายร่างใหญ่ที่ขึ้นคร่อมพร้อมกับจับข้อมือของผมทั้งสองข้างกดลงกับพื้น

  ไอ้เวร! มึงจะยืนดูอีกนานมั้ย มาจับแขนให้กูหน่อย กูขอก่อน

  “ไอ้ห่า! ให้กูก่อนก็ไม่ได้

  “ปล่อย! ผมบอกให้ปล่อย!!”

  อาจเป็นเพราะว่าผมอยู่กับพี่ปาณเลยทำให้ผมมีความกล้าที่จะต่อปากต่อคำต่อกรกับพวกรุ่นพี่พวกนี้ ยังไงผมก็ต้องพยายามช่วยเหลือตัวเองให้ได้มากที่สุดจนกว่าพี่ปาณและคุณปรินทรจะมาถึง

  อยู่เฉยๆ นะคนสวย เดี๋ยวพี่จะทำให้รู้สึกดีเอง

  รุ่นพี่คนหนึ่งเดินมานั่งเหนือหัวผมก่อนจะช่วยรุ่นพี่คนนั้นกดแขนทั้งสองข้างของผมลงกับพื้น ส่วนอีกคนที่คร่อมผมอยู่ก็เริ่มปลดเนคไทออกผมออก

  ปล่อยผม!”

  ผมพยายามดิ้นสุดชีวิตแต่คนข้างบนก็แทบจะไม่ขยับ ดูพวกมันกำลังสนุกที่ได้ทรมานผมแบบนี้ ผมอยากจะร้องไห้ แต่ผมก็ต้องตั้งสติเอาไว้ ในใจตอนนี้ผมห่วงพิมที่วิ่งขึ้นไปก่อนหน้าผม ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง ยิ่งคิดผมก็ยิ่งกลัว แต่ถ้าผมไม่เข้มแข็งและตั้งสติพี่ปาณจะต้องเป็นห่วงผมมากแน่ๆ

  แม่ง ผิวขาวชิบเลยว่ะ! หุ่นดียิ่งกว่าผู้หญิงที่กูเอามาก่อนหน้านี้อีก

  “ไอ้เชี้ย! ให้ไวเลย กูเริ่มอยากเหมือนกันนะโว้ย!!”

  “เออ! แม่งเร่งกูจริง

  ผมเริ่มกลัวเมื่อมันก้มลงมาคลอเคลียแถวๆ ซอกคอ แค่จมูกที่สัมผัสผมก็รู้สึกรังเกียจจนน้ำตาไหลออกมาจากหางตา ทั้งๆ ที่พยายามจะไม่ร้องไห้แล้วแท้ๆ แต่ผมก็กลัว กลัวสัมผัสที่ไม่ใช่ของพี่ปาณ

  ฮึก พี่ปาณฮะ พี่ปาณช่วยนิชด้วย ฮือ

  “ชู่ววว~ ใจเย็นๆ นะ ของแบบนี้มันไม่น่ากลัวหรอก เดี๋ยวเธอก็จะรู้สึกดีเอง

  “ฮือๆ ปล่อย

  ผมสะอื้นหนักเมื่อมันลากริมฝีปากมาแถวๆ เนินอกที่พี่ปาณเคยทำเอาไว้ ถึงรอยมันจะจางไปแล้วแต่ผมก็ไม่อยากให้ใครมาทาบทับสัมผัสนี้ ทั้งๆ ที่พี่ปาณบอกว่าอย่าให้ใครมาทำแบบนี้แท้ๆ แต่ผมกลับทำตามที่พี่ปาณบอกไม่ได้

  เข็มขัดกางเกงของผมถูกปลดออก พร้อมกับกางเกงนักเรียนที่ร่นไปอยู่ที่ปลายเท้า แต่ละนิ้วที่สัมผัสโดนจุดต่างๆ ทำให้ผมขยะแขยงจนอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตาย ลิ้นร้อนๆ ที่เลียไปตามร่างกายทำให้ผมองไห้ด้วยความรังเกียจ ผมไม่สามารถทนได้แล้ว ถ้าไม่ใช่พี่ปาณผมคงทนไม่ได้ ฮึก พี่ปาณ

  พี่ปาณ!”

  ผมร้องดังสุดเสียงด้วยความกลัว ร่างกายของผมตอนนี้ไม่มีแรงที่จะขัดขืนแล้ว แต่ก่อนที่คนข้างบนจะดึงชั้นในของผมออก จู่ๆ ร่างกายนั้นก็กระเด็นไปกองอยู่ที่ตื่นบันไดทางขึ้นชั้นสาม แขนทั้งสองข้างของผมก็เป็นอิสระ เพราะพี่ตังเมเป็นจัดการคนที่จับผมไว้ ส่วนคนที่กระแทกเข้ากับบันไดนั้นเป็นฝีมือของพี่ปาณ ซึ่งเขาโกรธมากจนกระทืบร่างที่กองอยู่ตรงบันไดนั้นไม่มียั้งจนผมกลัวว่าเขาจะเผลอฆ่าใครตาย ถ้าผมไม่เรียกไว้ล่ะก็ คนๆ อาจจะต้องตายขึ้นมาจริงๆ แน่

  พี่ปาณ ฮือ พี่ปาณ

  ผมยันกายลุกขึ้นนั่งกระชับเสื้อที่ยับยู่ยี่เข้าหาตัวเอง พี่ปาณเตะเข้าที่ร่างนั่นอีกสองสามครั้งก่อนจะวิ่งมาหาผมแล้วกอดเอาไว้แน่น

  ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว พี่อยู่นี่

  “ฮึก

  ผมกอดตอบซุกหน้าเข้ากับแผงอกนั่น แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมต้องรีบผละออก มองไปก็เห็นคุณปรินทรที่มีท่าทีร้อนรนใจยืนอยู่ไม่ไกล ผมต้องรีบบอกเขา ให้เขาไปช่วยพิม

  คุณปรินทร! ห้องวิทย์อยู่ชั้นสามทางขวามือสุดห้องที่สองฮะ รีบไปช่วยพิมสิฮะ

  “ขอบใจนะ กันย์ ตุลย์ ตามฉันมา!!”

  “ครับ!”

  คุณปรินทรรีบวิ่งขึ้นไปพร้อมกับพวกบอดี้การ์ดทันที ผมหันกลับมาหาพี่ปาณก็พบกับสายตาเป็นห่วง แค่เห็นสายตานั้นผมก็อยากร้องไห้อีกครั้ง ผมใช้สองแขนโอบกอดรอบคอของเขา เขาเองก็กอดผมแน่น สภาพผมตอนนี้มันดูแย่มาก สัมผัสที่ขยะแขยงผมยังคงรู้สึก ผมอยากกอดเขาให้นานเพื่อลบสัมผัสนี้ออกไป

  พี่ขอโทษนะที่พี่มาช้า พี่ขอโทษ

  “ฮึก พี่ปาณฮะ นิชไม่ชอบเลย นิชไม่ชอบสัมผัสนี้เลย

  “พี่จะทำให้มันหายไปเอง ไม่เป็นไรนะคนดี

  ริมฝีปากที่ทาบทับลงมาที่กลางหน้าผากทำให้ผมดีใจ ผมชอบสัมผัสนี้ สัมผัสที่พี่ปาณเป็นคนทำ

  พี่ปาณฮะ นิชอยากกลับบ้าน ฮึก

  “โอเค จัดเสื้อผ้าก่อนนะ

  พี่ปาณดันผมออกก่อนจะติดกระดุมให้ทีละเม็ด แค่เขามองกระดุมและเสื่อผ้าที่ยับของผมสายตาของเขาก็ดุราวกับอยากจะขย่ำเหยื่อ แม้กระทั่งกางเกงเขาก็สวมกลับให้ผมอย่างดี หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเขาก็อุ้มผมขึ้นแล้วหันไปสั่งงานให้พี่ตังเมจัดการ

  ส่งรายชื่อพวกมันไปให้อาจาร์ยใหญ่ แล้วโทรบอกไอ้พี่น้องนรกด้วยว่าให้มาเคลียร์เรื่องนักเรียนในโรงเรียนของมันด้วย ถ้าให้ฉันจัดการเองเดี๋ยวโรงเรียนมันจะเสียชื่อเสียงเรื่องที่มีนักเรียนตายในโรงเรียนเพราะฝีมือฉัน

  “ครับคุณปาณ

  พี่ตังเมเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายชื่อที่อยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวขาวข้างในของทั้งสองคนก่อนจะเก็บใส่ลงในกระเป๋า

  พอกลับถึงบ้านแล้วพี่จะจัดการทุกอย่างให้นะ

  “ฮะ

 

  ผมกอดคอเขาแล้วซุกหน้าลงไปกับอกแกร่งให้เขาพาผมเดินลงไปข้างล่างเพื่อพาผมกลับบ้าน และผมก็หวังว่าคุณปรินทรเองจะต้องช่วยพิมได้ทันอย่างแน่นอน

 

**************************************

ทำไมถึงกล้าทำกับลูกฉันเยี่ยงนี้

คนที่สามรถรังแกลูกฉันได้มีแต่คุณปาณนะยะ >_<

นี่นะที่คุณปาณมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นลูกนิชต้องเสร็จมันแน่ๆ

โอ๊ะๆ แอบมาสปอย ตอนหน้ามีฉาก nc ล่ะ

อย่าลืมติดตามกันด้วยนะ >3<

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}