Pee Ming

มาลงไว ตามแรง เม้น แรงกำลังใจ จากรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนนะกั๊บบ จุ๊บๆ ❤️

มิกเซอร์ ❤️ เมอแรง : 11 ฉันยังไม่พร้อมที่จะมี...100%

ชื่อตอน : มิกเซอร์ ❤️ เมอแรง : 11 ฉันยังไม่พร้อมที่จะมี...100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 522

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2562 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มิกเซอร์ ❤️ เมอแรง : 11 ฉันยังไม่พร้อมที่จะมี...100%
แบบอักษร

image


แสงแดดยามเช้าตรู่ไม่ได้ทำให้คนที่นอนหลับบนเตียงรู้สึกตัวแต่อย่างใด มีเพียงการขยับเคลื่อนไหวกายเพียงเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่านอนเพียงเท่านั้น ความนุ่มของผ้าห่มผืนหนากับเตียงนอนกลิ่นสะอาดยิ่งทำให้รู้สึกไม่อยากตื่นขึ้นมา

"ขี้เซา"ร่างสูงใหญ่ที่ตื่นนอนก่อนแล้ว มองร่างบางที่พลิกขยับตัวไปมาไม่ยอมตื่น มุมปากหนายกยิ้มบางเบากับท่าทีเหมือนกับลูกแมวน้อย ช่างแสนน่ารัก เมื่อไหร่นะที่เขารู้สึกอยากจะครอบครองร่างนี้ 

แต่...ตอนนี้ความรู้สึกมันกลายเป็นความจริงเสียที

"ตื่นได้แล้ว"เสียงกระซิบริมขอบหูชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ พอให้รู้สึก แต่เหมือนคนขี้เซาจะยังไม่ยอมตื่นแต่โดยดี มีขยับกายหนีสัมผัสที่โดนก่อกวน

"อื้อ....อย่า"

"ถ้าเธอไม่ตื่นฉันจะทำแบบเมื่อคืนอีก"เขาว่า และไม่ใช่เพียงแค่พูดขยับแขนล้วงเข้าไปใต้ผืนผ้าห่มสีขาวสะอาดสัมผัสกับต้นขาขาวเนียนอย่างละลาบละล้วง จนคนที่นอนหลับถึงกับรีบลืมตาขึ้นมา เมื่อรู้สึกถึงภัยคุกคราม

พรึ่บบ

"นะ...นาย ฉะ...ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ที่นี่ที่ไหน!"พอลืมตา สมองประมวลผลก็รู้ตัวว่าเมื่อคืนถูกทำอะไรบ้าง ใบหน้าขาวขึ้นซับสีแดงระเรื่อมองหนุ่มร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆ อย่างขลาดกลัว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันสั่นระริกจ้องไปยังอีกฝ่ายที่ยังคงยิ้มไม่หุบ

"อืม จะบอกว่ายังไงดี ที่นี่นะเหรอ บ้านฉันเอง"มิกเซอร์ว่าอย่างสบายอารมณ์ ล้มตัวนอนมองคนตื่นตระหนกอย่างนึกขำ พอเสร็จจากเรื่องเมื่อคืนเขาก็พาเมอแรงกลับมาที่บ้านทันที 

"พาฉันกลับไปเดี๋ยวนี้!"เธอว่าอย่างโกรธเคือง โดยเฉพาะเรื่องเมื่อคืนก็ทำให้เธอรู้สึกโกรธจนจะกลายเป็นเกลียดแทบไม่อยากเห็นหน้า

"เสียใจด้วย แต่ตอนนี้คงไม่ได้เพราะเธอต้องอยู่กับฉันที่นี่"

"นี่นาย! ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของนายนะ! ฉันจะกลับบ้าน นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน!"พอได้ฟังแบบนี้ ยิ่งทำให้รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เมอแรงไม่ชอบไม่ชอบให้ใครมาบังคับ

"ใครว่าฉันไม่มีสิทธิ์ เมื่อคืนก็คงบอกได้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกันแล้ว"ใบหน้าหล่อพลันหุบฉับลงเมื่ออีกคนเอาแต่จะกลับบ้านท่าเดียว

"นั่นนายบังคับฉัน ฉันไม่ได้เต็มใจ"ถึงจะรู้สึกเจ็บใจแต่สิ่งที่เสียไปมันเอากลับมาไม่ได้แล้วก็คงต้องทำใจยอมรับมัน

"...."

"อืม ลงไปกินข้าวกันก่อน"ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลย มิกเซอร์ถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา ตั้งแต่เมื่อคืนวานก็ไม่ได้ทานอะไรกันตอนเช้าก็คงจะรู้สึกหิว

"...."

"ตามฉันมา"เห็นอีกฝ่ายยังคงทำสีหน้าบึ้งตึงก็เรียกให้เดินตามมา เมอแรงช่างใจสักพักก่อนจะยอมเดินตามลงไป ใบหน้าหวานขมวดกันเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเจ็บเสียดตรงช่องทางแต่ก็พอทนไหว และถึงแม้จะโกรธที่อีกฝ่ายบังคับฝืนใจแต่การทำร้ายตัวเองไม่ยอมทายข้าวก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

"เงียบจัง"ระหว่างออกจากห้องลงมาชั้นล่างไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียว บ้านหลังนี้ไม่สิคฤหาสถ์หลังนี้ดูสะอาดไม่ได้เก่าจนน่ากลัวเหมือนในหนังผีแต่ความเงียบของมันกลับทำให้รู้สึกเหงา...เหมือนกับบรรยากาศรอบตัวอีกฝ่าย

"เธออยากจะกินอะไร"พอพามานั่งบนโต๊ะอาหารมิกเซอร์ก็ถามขึ้น เธอชั่งใจสักพักก่อนจะตอบออกไป

"อยากกินอะไรก็ได้ที่มันร้อนๆ"

"อืม"ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง โดยเฉพาะเมอแรงที่รู้สึกอึดอัดเพราะอีกฝ่ายเอาแต่จ้องตัวเองไม่ห่างแล้วก็จ้องแบบนั้น พยายามไม่สนใจแล้วก็เถอะจนอาหารถูกส่งมาที่โต๊ะ แล้วก็น้ำเปล่า เมอแรงเลือกที่จะยกน้ำมาหยิบเพราะกระหายพอสมควร

"แต่งงานกัน"

"แค่กๆๆ นายว่าอะไรนะ!"จนกำลังดื่มน้ำสำลักทันทีเมื่อได้ยินคำที่อีกฝ่ายพูด นี่เรื่องบ้าอะไรเธองงไปหมด

"มนุษย์แต่งงานกันก่อนจะมีลูกไม่ใช่ แล้วฉันกับเธอ....."

"พอๆ นายกำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า คนจะแต่งงานกันได้มันต้องรักกัน แต่เราสองคนไม่ได้รักกันสักหน่อยแล้วก็ฉันเพิ่งจะอยู่มัธยมปลายเองนะ!"เมอแรงรีบเข้าห้ามความคิด ก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่หรอกที่มีคนขอแต่งงานแต่มันไม่เร็วไปหน่อยหรือไงขืนที่บ้านรู้มีหวังอกแตกตายกันพอดี

"ยุ่งยากชะมัด"มิกเซอร์ถอนหายใจก่อนจะยกน้ำสีแดงสดขึ้นจิบ พลางมองร่างบางทานอาหารช้าๆ ไปอย่างไม่รีบร้อน

"คิดว่าคนเขาแต่งงานกันง่ายๆ เลยหรือไง"เมอแรงส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้าต่อแล้วก็น้ำ แต่พอยกน้ำขึ้นจะเตรียมดื่มก็ต้องชะงักขนลุกซู่อย่างบอกไม่ถูก แววตาหวาดหวั่นหันไปมองร่างสูงอย่างช้าๆ ความจริงก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะมัวแต่คิดเรื่องอื่นแต่พอไม่ได้คิดเท่านั้นแหละ อาหาร น้ำที่เธอดื่มไปเกือบหมดแก้วมันเต็มแก้วขึ้นมาได้ยังไงแล้วเราอยู่กันแค่สองคน

"นะ...นายเมื่อกี้ใครมาหรือเปล่า"เธอถามเสียงเบา ในใจก็เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ อย่างกลัวๆ กับคำตอบที่ได้ยิน

"หึ คิดว่ายังไงหล่ะ"มิกเซอร์ว่าอย่างสบายๆ ยกน้ำสีแดงสดดื่มต่อ

"นี่ ฉันกลัวจริงๆ นะ"

"เธอจะกลัวอะไรอีก อยู่กับฉันทั้งคน"เขาเองก็ไม่ใช่คนเสียหน่อย

"นายน่ากลัวกว่าผีอีก"

"อืม ผี"

"อึก นาย...."คราวนี้จะอะไรก็เหอะ ร่างบางเผลอตัวลากเก้าอี้เข้าไปชิดร่างสูงมากยิ่งขึ้น ถึงแม้จะโกรธจะเกลียดมิกเซอร์มากก็ตามแต่ก็เป็นคนเดียวที่เธอรู้สึกอุ่นใจในตอนนี้

"แล้วนายไม่ทานข้าว"เห็นเอาแต่จิบน้ำแดงๆ ไม่เห็นยอมทานอะไร

"นี่ไงอาหารของฉัน"ร่างสูงมองไปที่แก้วด้วยสายตาว่างเปล่า อย่างกับเรื่องปกติ

"น้ำแดง?"

"ไม่ใช่...."

"....."เห็นสีแดงเข้มสด จะว่าไวน์ก็ไม่น่าใช่แล้วมันคืออะไร?

"เลือด"

ตุ๊บบ!

"นาย....!"คนฟังถึงกับถอยหนียามได้ยินประโยคสุดท้าย มิกเซอร์ไม่ได้สนใจการกระทำดื่มเสร็จจนหมดแก้วแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาต่อ

"นายเป็นตัวอะไรกันแน่"พี่มิดไนท์กับพี่แวมไพม์ก็ไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟังมากนัก ขนาดโวเรนที่เธอสนิทด้วยก็เอาแต่เลี่ยงไม่ยอมบอกอะไร ถึงจะรู้แต่ก็รู้ไม่มาก

"นั่นสิ...."

"แล้วนายอยู่คนเดียวเหรอ"ถึงจะกลัวแต่การที่มีแต่ความเงียบมันน่ากลัวกว่าจึงได้ชวนคุย

"เปล่า อยู่กับน้องสาว"

"แล้วพ่อแม่นาย...."

"....."

"ขอโทษ"

"อืม ตั้งแต่จำความได้ฉันก็ถูกทิ้งให้อยู่ที่นี่กับน้องสาวสองคน"ถึงแม้ว่าจะมีพร้อมทุกอย่าง ถึงแม้จะไม่ใช่มนุษย์ แต่เสี้ยวความรู้สึกเพียงน้อยนิดเขาเองก็อยากจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์เหมือนคนทั่วไปเช่นกัน

"งั้นเหรอ ฉันไม่น่าถามเลย"ถึงว่าบรรยากาศรอบตัวของมิกเซอร์ถึงได้ดูเหงาแบบนี้ ที่ผ่านมาชอบทำตัวร่าเริงแต่ข้างในกลับดูเหงา อยากได้สักคนคอยอยู่เคียงข้างละมั้ง แล้วก็เพราะไม่มีใครสั่งสอนหรือเปล่าถึงได้ทำตัวแบบนี้

หมับบ....

คนถูกโอบด้านหลังถึงกับชะงัก เมอแรงเองก็รู้สึกแปลกใจที่ตัวเองกล้าทำแบบนี้กับคนที่ไม่น่าให้อภัยที่สุดเช่นกัน แต่....ร่างกายมันกลับไปของมันเอง

"ความจริงฉันก็ไม่ได้รู้สึกไม่ชอบนายหรอก แต่การกระทำของนายเมื่อคืนมันไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ"พูดไปใบหน้าพลันแดงระเรื่อ มิกเซอร์เพียงตอบรับคำฟังที่เธอพูดต่อ

"ถ้านายชอบฉันจริง นายต้องตามจีบฉัน เออ....ฉันหมายถึงว่าทำให้ฉันรู้สึกดี ทำให้ฉันเห็นว่านายอดทนมากพอ"

"เมื่อคืนเธอไม่ได้รู้สึกดีหรือไง"ก็เห็นท่าทีก็ออกจะชอบอยู่ไม่น้อย?

"เรื่องแบบนั้นเอาไว้ทำหลังตอนที่นายจีบฉันติดก่อนสิ ตอนที่เราเป็นแฟนกัน"ดะ....ดูพูดเข้า ใครเขาทำแบบนั้นก่อนขอเป็นแฟนจะข้ามขั้นเกินไปล่ะ

"ยุ่งยากชะมัด ฉันลัดขั้นตอนเลยไม่ได้หรือไง"มนุษย์ช่างซับซ้อน เผ่าพันธุ์ของเขาถ้าชอบก็ผสมพันธุ์กันเลยก็หมดเรื่องไม่เห็นทำให้มันเป็นเรื่องยุ่งยาก

"ไม่ได้ เรื่องเมื่อคืนถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น นายต้องเริ่มต้นใหม่จีบฉันให้ติดก่อน"

"แล้วตอนนี้ถ้าฉันทำจะแบบเมื่อคืนไม่ได้หรือไง"

"ไม่ได้"เมอแรงว่าห้าม ร่างสูงขมวดคิ้วเป็นปม

"งั้นไม่รับปาก เพราะฉันจะทำอีก"

"นี่!"

"ฉันยอมจะจีบเธอแบบมนุษย์ทั่วไปทำ แต่เรื่องการผสมพันธุ์ฉันก็ต้องการเหมือนกัน"

"นายนี่พูดไม่อายเลยนะ"คนฟังอย่างเมอแรงแทบจะทนฟังไม่ได้ ผสมพันธุ์พูดอย่างกับว่าเธอเป็นสัตว์ตัวเมียไม่ผิด TT

"ทำไมจะต้องอายก็มันเป็นเรื่องปกติของเผ่าพันธุ์ที่จะมีทายาทเพื่อความอยู่รอด"เซ็กซ์กับเลือดคือสิ่งที่ฝังอยู่ในสมองตั้งแต่จำความได้ 

"แต่นั่นก็ต้องรอฉันเรียนจบก่อน"

"ไม่ทันแล้วล่ะ เพราะไม่นานมันกำลังจะออกมาแล้ว"

"หืม...."

"ลูกของเราไง เมื่อคืนก็ผสมพันธุ์ไปแล้ว"เขาว่าเขาก็พูดชัดเจนแล้วนะ

"นะ....นายว่าไงนะ!"คราวนี้ร่างบางเด้งกลับไปด้านหลังเหมือนกับว่าเธอฟังอะไรผิดไปหรือเปล่า

"ฉันก็บอกเธอไปแล้ว เด็กที่อยู่ในท้อง"

"มะ....ไม่จริงใช่ไหม แค่ครั้งเดียวนะ"ไม่คิดว่าทำปุ๊บจะติดปั๊บเลยเหรอ

"แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้น"

"ดะ...เดี๋ยวสิฉันยังไม่..... นาย....ฉัน"อะไรคือสิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจได้อีก ใบหน้าหวานพลันซีดหนักกว่าเดิม

"ไม่เป็นไร เธอใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิม เพราะเด็กคนนั้นก็ไม่ใช่มนุษย์"

"นายฉันไม่ขำด้วยนะ"สมองเริ่มไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ได้แต่บอกตัวเองว่ามันเป็นเรื่องล้อเล่น

"ฉันก็ไม่ได้โกหกเธอ"

"ฮึก นี่แล้วฉันจะทำยังไงต่อไปดี ฮือ"พอทำใจไม่ได้น้ำตาก็พลันไหล แบบนี้เธอจะไปสารภาพกับที่บ้านว่ายังไงดี เธอยังไม่ได้ใช้ชีวิตการเป็นวัยรุ่นให้สุดเลยนะ ไม่เอา....

"เดี๋ยวเรื่องนั้นฉันจัดการเอง"

"นายฉันยังไม่พร้อม"พูดไปก็น้ำตาไหล เดินไปกอดซบอกอีกฝ่ายสะอึกสะอื้น มิกเซอร์เพียงลูบหัวปลอบคนขี้แย ไม่คิดว่าการมีลูกจะทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ มนุษย์ไม่ได้ชอบการมีลูกหรอกเหรอ

"ฮือ นายฉันเสียใจจริงๆ นะ ฉันจะฮิอ.....ทำแท้ง"

"หืม ทำไม่ได้หรอก เขาไม่ได้มีตัวตนเหมือนมนุษย์"ขนาดการทำคลอดยังไม่เหมือนกันเลย

"โฮ"จริงด้วย จะทำแท้งก็คงไม่ได้ก็เด็กคนนี้ไม่ใช่มนุษย์ แล้ว....เมอแรงจะทำยังไงดี ฮือ

"ขอโทษ"มิกเซอร์ว่าพลางกดจูบลงบนหน้าผากมนปลอบใจคนร้องไห้ไม่ยอมหยุด

"ฮือ ฉันไม่อยากหนีตามผู้ชายหรอกนะ"ถ้าหากถูกไล่ออกจากบ้านล่ะ แค่คิดก็กลัวแล้ว

"ฉันจะอยู่ดูแลเธอเองไม่ต้องห่วง"

"เราจะต้องลาออกจากโรงเรียนนะ ต้องมาเลี้ยงลูกแล้วไหนค่านมลูก ค่า....บลาๆๆ ฮือ ฉันไม่มีเงิน"ลำพังแค่ทุกวันนี้ก็จะไม่มีอยู่แล้ว จะทำยังไงกันดี

"ก่อนหน้านั้นฉันจะต้อง....เตรียมพร้อม อืม...ต้องมีอะไรบ้างนะสำหรับคุณแม่มือใหม่...."คนเสียใจรีบเด้งลุกจากโซฟาเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก ควานหาโทรศัพย์เสิร์ชข้อมูลในอินเทอร์เน็ตหาของใช้จำเป็นสำหรับเด็กนู่นนี่นั่นมากมาย มิกเซอร์มองอย่างงงๆ มองคนที่เมื่อกี้ร้องไห้เด้งลุกทำอะไรไม่รู้คนเดียวนานสองนานจนกระทั่งหันมาคุยกับเขาอีกรอบด้วยใบหน้ามุ่งมั่นเต็มเปี่ยม

"ป่ะ ไปห้างกันไปซื้อของให้ลูก"

"......?"

..................................................................................

***NEXT...***✔️

 555+ เมอแรงเป็นคนตลก เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ พี่น้องคู่นี้  ฮ่า

มึคอมเม้นเข้ามาเนาะว่า น้องท้องได้ยังไงทั้งที่ไม่ได้มีอะไรกัน ต้องท้าวความก่อนเลยว่าเรื่องนี้มันเกินวิทยาศาสตร์เป็นแนวแฟนตาซีที่ตัวเอกไม่ได้เป็นมนุษย์ โดยเขาได้ฝังตัวอ่อนเข้าไปในร่างกายของนางเอกก่อนจะทำการผสมพันธุ์เพื่อให้ขั้นตอนเสร็จสมบูรณ์

( 1 เม้น 1 ล้านกำลังใจ เม้นติชมกันด้วยนะ)

ครบ 50 เม้นจะมาลงไวๆ

image

ความคิดเห็น