สุจารีญา

ฝากนิยายสไตล์"สุจารีญา"17เรื่อง17สไตล์ไม่ซ้ำแบบ ไว้ในอ้อมใจนักอ่านทุกท่านด้วยนะคะ จะทะยอยลงเรื่อยๆจนจบนะคะ ขอบคุณสำหรับแรงสนันสนุนค่ะ(^0^)

ตอนที่ 5 สับสนจน(แตก)ตกใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 สับสนจน(แตก)ตกใจ

คำค้น : หื่น, หวง, เมียเด็ก, หวง, ฮา, โคแก่, หญ้าอ่อน, พี่ณัฐดนัย, น้องใจรัก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 498

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 08:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 สับสนจน(แตก)ตกใจ
แบบอักษร

​ตอนที่ 5

สับสนจน(แตก)ตกใจ

 

 

"ใจรักครับ พี่ณัฐต้องบินไปจีนสามเดือน ใจรักต้องดูแล้วตัวเองดีๆ นะ อย่าทำให้พี่เป็นห่วง"

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา แทนที่ณัฐดนัยกับใจรักจะลงเอยกันและเข้าใจกันด้วยดี แต่กลับไม่ใช่เลย เพราะชายหนุ่มรู้ตัวดีว่าเขาคงหยุดทำอะไรต่อมิอะไรกับเด็กสาวไม่ได้หากไม่คอยอยู่ห่าง

"พี่ณัฐจะไปเมื่อไหร่ แล้วทำไมใจรักไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลยล่ะคะ"

เด็กสาวที่เพิ่งทราบข่าวจากปากคนรักก็เบะปากเสียใจ เพราะแม้ณัฐดนัยจะยังตามรับส่งเธอเหมือนเดิม แต่นับตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา คืนที่เขาและเธอจูบ จูบ และจูบ จูบ จูบกัน ลิ้นน้อยตวัดไล่ต้อนลิ้นใหญ่และลิ้นใหญ่ก็ดูดดึงดื่มกินแลกน้ำลายสมใจปรารถนาของเธอครั้งนั้น

เขาก็ไม่เคยพาเธอไปกอดนอนที่บ้านหลังนั้นอีกเลย ไม่เคยแม้กระทั่งพาแวะทานข้าวเย็นที่บ้านหลังนั้น ไม่เคยสั่งอาหารไว้รอเธอเหมือนครั้งก่อนนั้น และมันก็เนิ่นนานพอดู นานจนเข้าสู่เดือนที่ 5 ที่ 6 เห็นจะได้แล้วด้วย

ใจรักไม่เข้าใจ.....

"พี่มีงานด่วนต้องรีบบินไปดูโรงงานผลิตเครื่องจักรตัวใหม่ที่จีน เพราะที่โรงงานสั่งซื้อไว้นานแล้วแต่ยังไม่ได้ของเลย พี่จะต้องบินไปดูด้วยตัวเอง ใจรักเข้าใจพี่นะครับ"

อันที่จริง ณัฐดนัยไม่จำเป็นต้องบินไปดูด้วยตัวเองเลยเพราะเขามีผู้จัดการโรงงานและทีมวิศวกรที่ดูแลเรื่องนี้โดยเฉพาะอยู่แล้ว

เพียงแต่เหตุผลเดียวที่ต้องไปนั่นก็คือ น้องยังเด็กและคงเด็กเกินกว่าจะรับความรักทั้งหมดจากเขาได้ นั่นแหล่ะคือสิ่งที่เขาสมควรทำ

"ค่ะ ใจรักไม่ได้ว่าอะไร แต่พี่ณัฐอย่าไปนานนะคะ ใจรักคิดถึง"

"ครับคนดี เป็นเด็กดีแล้วก็ตั้งใจเรียนให้มากๆ นะครับ"

"ค่ะ เอ่อ พี่ณัฐขา เย็นนี้ใจรักอยากดูหนังก่อนกลับบ้าน เราไปดูหนังกันนะคะ นะ นะ นะ ใจรักอยากดู นะคะ"

ในเมื่อคิดแล้วว่าถึงอย่างไรเขาก็ต้องไป เด็กสาวที่ไม่เคยได้นอนกอดเขาอีกเลยเกือบครึ่งปีก็ขออ้อนออดให้ตัวเองได้ใช้เวลาอยู่กับเขาให้นานที่สุดเสียก่อน

ส่วนต่อๆ ไปจะเรื่องระหว่างเขาและเธอจะเป็นอย่างไร ก็สุดแล้วแต่คนอยากไป เพราะต่อให้รั้งแค่ไหนใครล่ะจะได้ประโยชน์เล่า

รักแท้คงไม่มีอยู่จริง

เด็กสาวคิดอย่างวิตก....

"เอ่อ แต่พี่...."

"เถอะนะคะ แล้วต่อไปพี่ณัฐอยากจะทำอะไร ไปไหน ยังไง ก็สุดแล้วแต่เถอะค่ะ ฮึก ใจรักจะไม่ห้ามไม่ขออะไรอีกแล้ว ฮึก"

เสียงสะอื้นแผ่วเบาแต่คนปลายสายอย่างณัฐดนัยกลับสัมผัสมันชัดเจน น้อยน้องของเขาร้องไห้หรืออย่างไร ปฏิกิริยาตอบกลับของเธอทำให้เขาอยากจะรีบบึ่งรถไปรับสาวน้อยขี้แยเสียตั้งแต่ตอนนี้เดี๋ยวนี้

"ร้องไห้ทำไมเด็กดี ไม่เอาสิครับ พี่ณัฐใจไม่ดีเลยครับแบบนี้อ่ะ"

"ฮึก ฮื้อ พี่ณัฐสนใจใจรักด้วยเหรอคะถึงได้ถามออกมา ฮึก นึกว่าจะไม่สนใจกันแล้วเสียอีก ฮื้อๆๆ"

เมื่อได้รับความห่วงใยจากคนปลายสาย บ่อน้ำตาที่กลั้นอยู่ก็ทะลักออกมาราวกับทำนบเขื่อนแตก เขายังคงห่วงใยเธอและสังเกตความเปลี่ยนไปของเธออยู่สินะ เด็กสาวขี้แยคิด

"พี่รักของพี่ ห่วงหวงคนดีของพี่ แล้วทำไมเรื่องแค่นี้พี่จะสัมผัสถึงไม่ได้ล่ะครับ หื้ม"

"ฮึก ฮื้อๆๆ พี่ณัฐเย็นชา พี่ณัฐเปลี่ยนไป ฮื้อ ทำไมต้องใจร้ายกับใจรักอย่างนี้ด้วย ฮื้อๆๆ ทำไมล่ะ"

ดรุณีสาวร้องไห้โฮอีกนานกว่าทุกความรู้สึกจะเริ่มเข้าที่เข้าทาง ณัฐดนัยเงียบเสียงลงเมื่อเห็นว่าน้องน้อยของเขาคงไม่สามารถนิ่งฟังคำใดเพราะเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด

เนิ่นนานเกือบ 30 นาที...

"โอ๋ เด็กดี คนสวยของพี่ณัฐหยุดร้องไห้หรือยังน๊าาา..."

"ฮึก ฮึก พี่ณัฐใจร้าย ใจรักจะไม่..."

"ห้ามพูดมันออกมา หยุดร้องแล้วหันหลังมาทางนี้สิครับ"

เด็กสาวรีบหันหลังกลับไปที่หน้าประตูโรงเรียนแทบจะทันที ร่างสูงใหญ่ของพี่ณัฐดนัยก็ยืนเด่นเป็นสง่าโดยที่มือขวาของเขายังคงยกโทรศัพท์แนบอยู่กับแก้ม

ใจรักรีบเก็บโทรศัพท์มือถือของเธอใส่ในกระเป๋ากระโปรงนักเรียนทันที สองเท้าว่องไวแต่คงไม่เร็วไปกว่าหัวใจวิ่งตรงไปหาคนของหัวใจ ในขณะที่ณัฐดนัยก็ลดมือถือลงเสมอเอว ก่อนจะอ้าแขนกว้างเพื่อรอรับคนสวยขี้แยอย่างแสนรัก

"อื้อออ พี่ณัฐของใจรัก ใจรักใจไม่ดีเลย พี่ณัฐเปลี่ยนไป พี่ณัฐไม่ยอมนอนกอด ไม่ยอมจูบ...."

"ชู่ เด็กดี เบาๆ ครับ พูดเบาๆ เห็นมั้ยนั่น เพื่อนๆ กับอาจารย์หันมามองเรากันใหญ่แล้วนะครับ"

อันที่จริง ณัฐดนัยก็หาได้สนใจการเมียงมองของใครต่อใครอย่างที่ปากบอกเด็กสาว แต่เขาแค่ไม่อยากให้เธอถูกมองไม่ดี แค่ไม่อยากให้ใครมองเธอเป็นเด็กไม่ดี และพร้อมกันนั้นตัวเขาเองก็เกือบเผลอตัวเผลอใจหอมฟัดแก้มเนียน แถมยังมีความคิดจะจูบเธอต่อหน้าทุกคนที่หน้าโรงเรียนเสียแล้วด้วย ดีนะที่หักใจทัน

"หือ ใจรักไม่สนใจ พี่ณัฐจูบใจรักหน่อยสิคะ"

"หึหึ เซี้ยวนักนะเรา แก่แดดแก่ลมเกินไปแล้วแบบนี้"

"หึ ไม่เป็นไร ไม่จูบตรงนี้เดี๋ยวค่อยไปจูบกันระหว่างทาง เพราะถึงยังไงคราวนี้พี่ณัฐก็หนีใจรักไม่รอดหรอกค่ะ"

"ฮ่าๆๆ โอเค งั้นเราไปต่อกันบนรถนะครับ"

คนที่หนีอย่างไรก็คงไม่รอดมือเธอหัวเราะขำ ก็ไม่รอดมานานแล้วไหม ณัฐดนัยอยากตะโกนบอกเหลือเกิน แต่มือหนาก็คงทำหน้าที่ของเขาเองต่อไป เมื่อประตูรถเปิดและปิดลง คนไม่หนีแล้วก็รีบกลับเข้าประจำที่คนขับและขับรถตรงออกไป พร้อมกับคิดในใจ

'เอาวะ วันนี้ยังไง เขาต้องได้จูบ'

"พี่ณัฐขา จูบลากันสักหน่อยมั้ยคะ"

"อื้ออออ....."

รถยนต์คันใหญ่แล่นไปได้เพียงไม่นานก็ต้องรีบจอดทันทีเมื่อลับตานักเรียน ครูอาจารย์และผู้ปกครองคนอื่นๆ รู้ว่าไม่ควรแต่ใครแคร์ เพราะเขาก็ทำแค่จับ จูบ ลูบ คลำ

อ้า นั่นสิ ตอนนี้เพิ่มการลูบและการคลำ แล้ว วะ ว้าว มันไม่เล็กแล้วจริงๆ จากที่เคยคะเนไว้ด้วยสายตาตั้งแต่แรก!

"อื้ม ใหญ่จัง อ้า ใจรักของพี่ พี่จะบ้าตายอยู่แล้วทูนหัว"

เด็กสาวหลับตาพริ้มยินยอมล่องลอยไปกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ณัฐดนัยมอบให้

เธอไม่ได้แก่แดดเกินตัวแต่ก็ใช่จะไร้เดียงสาต่ำกว่าวัย การจูบแบบสอดลิ้นเข้าสู่ภายใน การจับลูบและเคล้นคลึงของพี่ณัฐดนัย ที่ถึงแม้จะเป็นการบีบขยำจากภายนอกเสื้อผ้าก็ตาม แต่ความร้อนรุนและฉ่ำแฉะตามจินตนาการก็ทำให้ใจรักรู้สึก

"พะ พี่ณัฐขา ใจรักรู้สึกแปลกๆ"

"พะ พี่ขอโทษครับ พี่ขอโทษ"

เมื่อรู้สึกตัว ณัฐดนัยก็รีบผละออกจากความโอฬารที่ค้นเจอทันที เขาไม่น่าหลวมตัวทำห่ามหื่นอย่างนั้นเลยจริงๆ ไม่น่าคิดเลยเถิดไปไกลขนาดนั้นเลยจริงๆ

อ้า ให้ตายสิ มันคับเป้าจนแทบจะระเบิดอยู่แล้วนะโว้ย

แล้วแบบนี้กูจะต้องทำอย่างไรต่อไป? ณัฐดนัยเฝ้าแต่ครุ่นคิดหมกมุ่น

"พี่ณัฐขา...."

ดวงตาปรือดูฉ่ำวาวซึ่งคิดว่าก็คงจะไม่ต่างอะไรกับช่วงล่างที่กำลังฉ่ำน้ำ ใจรักเบียดร่างเล็กแต่หน้าอกหน้าใจไม่เล็กเข้าหาคนรักทันที

เธออยากได้มากกว่านี้เต็มที ความห่างเหินมานานหลายเดือน การไม่ได้รับบทพิสูจน์ว่ารักกันจากคนรักเลย ทำให้เด็กสาวผู้ไม่เคยเกิดความอยากตามธรรมชาติ

"ใจรัก....."

"พี่ณัฐ......"

แววตาเคลิ้มฝันและสวยงามที่สุดตั้งแต่เขาเคยเจอทำให้ร่างกายแกร่งแข็งเกร็ง ส่งผลให้ความเป็นชายเหยียดขยายใหญ่โตจนแทบปริแตก

ใจรักรสชาติหวานเหลือเกิน เด็กสาวแรกแย้มคนสวยอวบใหญ่เหลือเกิน และตอนนี้เธอดูไม่เหมือนเด็กสาวคนก่อนเก่าเลยแม้แต่น้อย

เซ็กซี่จัง

มันคือคำคำเดียวที่ณัฐดนัยพอจะคิดได้ในเวลานี้...

ครืด

~

ครืด

~

"เออะ เอ่อ ใจรักครับ"

เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือคือตัวช่วยชั้นเยี่ยมของณัฐดนัย เขาสะดุ้งสุดตัวพร้อมกับที่ทั้งเขาและเธอก็หลุดออกจากภวังค์ที่พวกเขาเพิ่งร่วมกันสร้างขึ้น

"เห้ย มึง นี่กูอยู่ที่บ้านมึงในเมือง รีบพาใจรักกลับมาเลยเพราะวันนี้พ่อกับแม่กูท่านจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับ นี่กูก็เพิ่งมาเชิญพ่อใหญ่กับแม่นิดของมึงนะเว้ย แต่เสียดายน้องสาวนางเอกของมึงไม่อยู่ไง น่าเสียดายจริงๆ ว่ะ เออ รีบมานะเว้ยมึง งานเริ่ม 2 ทุ่มนะ"

ขจรนั่นเองที่เป็นคนโทรศัพท์มา เขาไม่ได้ตกใจเลยแม้ว่าเพื่อนรักคนสนิทจะเพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ

เพราะคนบ้านนี้ไม่เคยมีพิธีรีตรองหรือถือยศถืออย่างเลยนั่นเอง ซึ่งการจะบินไปบินมาของขจรจึงไม่จำเป็นต้องจัดสเลี่ยงเดินทางไปรับถึงสนามบินเหมือนลูกคุณหนูบ้านอื่น

"ไอ้จรมาแล้วครับเด็กดี เราคงต้องหยุดกิจกรรมอย่างว่าไปก่อนแล้วล่ะครับ

ฟอดด

~

"

ณัฐดนัยนึกขอบคุณเพื่อนรักเหลือเกินที่โทรมาขัดจังหวะเสียชะงัก เขากระชับอ้อมกอดเด็กสาวอย่างนึกโล่งใจพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกออกลึกเพื่อสะกดความอยากที่ยังคงระอุ

"พี่ณัฐขา..."

"เชื่อพี่นะครับเด็กดี อีกนิดเดียว อดทนอีกนิดเดียว ตั้งใจเรียนไปก่อนเชื่อพี่นะครับ จุ๊บ!"

เด็กสาวผู้เพิ่งเคยรู้สึกล้ำอย่างนี้เป็นครั้งแรกก็ทอดถอนใจเช่นกัน เธอรู้ว่าสิ่งที่เขาบอกมันหมายถึงอะไร แต่เธอก็ยังอยากจะได้อะไรๆ สักเล็กสักน้อยเพื่อสร้างความอบอุ่นอยู่ดีนั่นแหล่ะ

อบอุ่นทั้งกายทั้งใจแม้จะอยู่ห่างกันไกล เพียงเท่านี้ ใจรักอยากขอเพียงเท่านี้...

"อื้ออออ....ใจรัก พี่ พี่ อื้อออ...."

"อีกนิดนะคะพี่ณัฐคนดี ใจรักขอแค่นี้ นะคะ"

น้ำเสียงออดอ้อนเว้าวอนของเธอทำให้ณัฐดนัยอ่อนใจ เขาทรมานเหลือเกินแต่ก็ต้องทน เขารู้ว่าเธอเข้าใจแต่สิ่งที่เธอไม่เคยเข้าใจก็คือ เขาก็ไม่ได้จะต้องการ

แค่จูบ!

หรอกนะ

"อ่า คนดี พี่กำลังจะระเบิดแล้วครับ อื้อ อ้า ใจรัก...."

ร่างหนากระตุกเกร็งยกสะโพกสูงสองถึงสามทีก็คลายลง เขารู้สึกผ่อนคลาย ปลดปล่อย แต่ก็ระคนความเขินอายด้วยกลัวว่าเด็กสาวคนรักจะจับความรู้สึกได้

การแตกกระจายต่อหน้าเด็กสาววัย 16 ขวบปลายๆ มันไม่เท่เลย คนหนุ่มวัย 27 ปีคิด

แต่ความโชคดีก็ยังคงเป็นของณัฐดนัยอยู่ดี เพราะกางเกงยีนส์สีเข้มที่สวมอยู่นั่นเอง ที่มันแข็งและหนามากพอ พอให้ใจรักจะมองไม่เห็นความแตกต่างระหว่างก่อนหรือหลัง?

"เมื่อกี้กระตุกทำไม หรือว่า

เสร็จ

แล้วอ่ะคะ นั่นแน่ ใจรักดีใจจัง^^"

".........."

.....................................

อ่ะห๊ะ! อีพี่มันกดดันแทบตาย น้องน้อยใจรักยังจับไต๋คนปล่อยน้ำได้อีกเนาะ อื้อออออ ขอให้อ่านเอามัน มันๆ แบบไม่ต้องคิดมากนะคะ

เรื่องนี้ของดความดราม่าทั้งปวง ไม่ชอบโปรดผ่านเลยไป ไม่ต้องเข้ามาเม้นท์ให้เค้าเสียใจอีกนะคะ นิยายโนดราม่า คอมเม้นท์ก็ขอโนดราม่าด้วย จุ๊บๆ นะยูววววว์

.....................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น