กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่10 เททิ้ง

ชื่อตอน : บทที่10 เททิ้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.5k

ความคิดเห็น : 146

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2562 22:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่10 เททิ้ง
แบบอักษร

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของคนที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง แพขนตางอนกระดิกตามเปลือกตาที่ขยุกขยิก ก่อนที่จะค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ และอาการปวดหัวตุบๆก็ตรงเข้าเล่นงานในทันที 

รวิพรรณยกสองมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ พลางนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เหมือนเธอจะจำไม่ได้เลยว่าขึ้นมานอนที่เตียงนี้ตอนไหน จำได้แค่ว่าสั่งอาหาร นั่งจิบไวน์ ไม่ใช่จิบหรอกกระดกเลยต่างหาก แล้วหลังจากนั้น…. 

‘อยากกินก็กินสิ’ เมื่อประโยคนี้ลอยเข้ามาในหัว หญิงสาวก็รีบกระเด้งตัวลุกขึ้นทันที ก้มมองร่างเปลือยเปล่าของตัวเองก็พบคำตอบว่าแอลกอฮอล์ไม่ได้ทำให้ลืมเพียงอย่างเดียว ยังทำให้แรดเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย  

“เฮ้อ…” รวิพรรณถอนหายใจยาวๆ ยกมือขึ้นขยี้ศรีษะของตัวเองไปมา ก่อนจะมองสำรวจไปรอบๆห้อง เพื่อมองหาชายหนุ่มแต่ก็ไม่พบ ครั้นได้ยินเสียงน้ำกระทบพื้นซู่ๆที่ดังลอดออกมาจากประตูห้องน้ำก็ได้คำตอบว่าเขาคงอยู่ในนั้น จึงได้ขยับลุกลงยากเตียง เพื่อหาหยิบชุดคลุมมาใส่ติดกายเอาไว้ 

แกร็ก เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออกมา พร้อมกับร่างสมบูรณ์แบบของศิวะที่มีหยาดน้ำเกาะพราว ยามที่เขาเดินผ่านบานหน้าต่าง หยดน้ำได้กระทบกับแสงแดดรำไรที่ส่องเข้ามาก็ยิ่งหน้ามอง 

“มองแบบนี้ เดี๋ยวไม่ได้ออกจากห้องนะครับ” ศิวะเอ่ยเย้าพลางเดินเข้าไปหยุดยืนด้านหน้าคนตัวเล็กที่ทำให้เขานอนท้องร้องทั้งคืน 

“ทำไมถึงไม่ได้ออกล่ะคะ” รวิพรรณยกสองแขนขึ้นโอบรอบเอวของเขาเอาไว้ และยิ้มเย้ากลับไปอย่างมิได้หวั่นเกรง 

“เพราะว่า…” ศิวะลากเสียงยาวพลางจับสายชุดคลุมของเธอให้ค่อยๆคลายออกทีละนิด ทีละนิด 

“สั่งอาหารเช้าเถอะค่ะ ฉันหิวจะแย่แล้ว” เมื่อสายชุดคลุมกำลังจะหลุดออกจากกัน รวิพรรณก็รีบกำเอาไว้แน่น ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเป็นเรื่องอื่นทันที 

“ก็ได้ครับ งั้นคุณไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวผมสั่งรอ พอทานเสร็จแล้วจะได้ไปสนามบินกัน” ศิวะจำต้องพยักหน้ารับ เพราะเมื่อเช้าตอนโทรไปหาเมฆาเพื่อบอกเรื่องของครอบครัวหญิงสาวที่กำลังติดกับดักอย่างที่เมฆาคาดไว้ กลับได้พบคำตอบว่าเมฆาจะเดินทางมากรุงเทพวันนี้ เขาจึงต้องรีบกลับไปกรุงเทพเช่นเดียวกัน 

“ฉันอยากอยู่ถามเรื่องตะวันก่อน”  

“ไม่ต้องห่วงนะครับ เมื่อเช้าลูกน้องผมโทรมาแจ้งว่ามีรายชื่อตะวันเป็นผู้โดยสารสายการบินที่บินเข้ากรุงเทพฯ ตอนนี้ผมให้ลูกน้องตามต่ออยู่ ได้เรื่องยังไงมันจะคอยรายงานอีกที เรากลับไปรอฟังข่าวที่นั่นดีกว่านะ” ศิวะเอ่ยเรื่องโกหกไปเรื่อย เพื่อที่จะให้เธอยอมกลับพร้อมกับเขา 

“ค่ะ” รวิพรรณรับคำ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ 

ศิวะมองตามเธอไปก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ อดนึกเสียดายอยู่ไม่น้อยที่เมฆามาไวกว่าที่เขาคิดไว้ เขาจึงไม่ได้ตักตวงจากเธอให้คุ้มเลย แต่กระนั้นก็ยังรอเวลา รอให้เมฆาจัดการชำระแค้นกับครอบครัวของให้เสร็จสิ้นเสียก่อน ถึงตอนนั้นจะจับเธอมาเป็นนางบำเรอให้สมใจ 

เวลาต่อมา

กรุงเทพฯ บ้านศิวะ

“ทานน้ำกับของว่างก่อนครับคุณเมฆ” ศิวะเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงานของตนที่ชายหนุ่มนั่งรออยู่ ก่อนจะพยักหน้าให้เด็กรับใช้ในบ้านนำน้ำกับขนมมาเสิร์ฟให้ 

“ขอบคุณครับ”  

“แล้วนี่พึ่งมาถึงเหรอครับ เห็นเมื่อเช้าที่โทรคุยกันคุณบอกว่ากำลังจะเดินทางมา แต่นี่มาหาผมเย็นเชียว”  

“มาถึงตั้งแต่ช่วงสายๆแล้วน่ะครับ แต่แวะไปวัดที่เก็บกระดูกคุณอายมา นั่งเล่นคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ขอโทษนะครับที่แวะมารบกวนคุณตอนเย็นๆแบบนี้”  

“ไม่เป็นไรครับ ไม่ได้มารบกวนอะไร ผมถามเพียงเพราะคิดว่าคุณติดปัญหาอะไรหรือเปล่าก็เท่านั้นเอง” ศิวะเอ่ยอย่างแอบนึกเสียดายในใจ ตอนที่เขารีบกลับมาจากเชียงใหม่ ไปส่งรวิพรรณที่บ้านเสร็จก็รีบบึ่งกลับมาที่นี่ พอไม่เจอเมฆา เขาก็ยังแอบคิดว่าชายหนุ่มอาจจะเลื่อนวันมาเสียอีก เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น คืนนี้จะไปรับรวิพรรณมาอยู่ด้วยกันทั้งคืน 

“ขอบคุณคุณศิวะมากนะครับที่ช่วยเปิดทางให้ ผมไม่คิดว่าแผนจะได้ผลไวขนาดนี้”  

“ผมก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากหรอกครับ ครอบครัวนี้กำลังแย่ ประกอบกับโลภมาก เลยพากันมาติดกับง่ายๆ แล้วพรุ่งนี้คุณเมฆจะเข้าไปบริษัทเลยมั้ยครับ”  

“ผมกะว่าจะไปวันมะรืนน่ะครับ ผมได้รับอีเมลของทางบริษัท เห็นว่ามีงานเลี้ยงสานสัมพันธ์ผู้ถือหุ้นพอดี”  

“เข้าใจเลือกงานเปิดตัวนะครับ” ศิวะพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย 

“คุณไปกับผมนะครับ” เมฆาเอ่ยชวน 

“งานนี้ผมขอบายก็แล้วกันนะครับ พอดีผมต้องเคลียร์งานที่ไนท์คลับด้วย ทิ้งมาหลายวันแล้ว”  

“เสียดายนะครับ อยากให้คุณได้เห็นสีหน้าของโรแกนตอนเห็นผมด้วยกัน”  

“ไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะครับ ครอบครัวนั้นยังต้องเซอร์ไพรส์จากเรื่องของคุณอีกเยอะจริงมั้ย ว่าแต่ระวังเมียกับลูกสาวคนสวยของโรแกนหน่อยก็ดีนะครับ รายนั้นใช้มารยาเข้ามาเสนอตัวเก่ง กลัวคุณจะพลาดเสียทีเอา” ศิวะเอ่ยออกไปคล้ายหวังดี แต่ในใจลึกๆอยากจะดักคอเมฆาเอาไว้ไม่ให้เขาไปสนใจรวิพรรณเสียมากกว่า 

“ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องนั้นผมก็อยากให้เกิด เพราะมันก็หนึ่งในแผนของผมเหมือนกัน ผมไม่ยอมทำพลาดแน่ ว่าแต่บอกมาแบบนี้ แสดงว่าโดนเสนอมาแล้วใช่มั้ยครับ”  

“ครับ คุณเมฆคงไม่…”  

“ผมไม่สนใจหรอกครับ ผู้หญิงคนนั้นผมไม่ได้ต้องการตัวอยู่แล้ว ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ ไว้มีอะไรผมจะอัพเดทสถานการณ์ให้ฟังอีกที”  

“ครับ” ศิวะพยักหน้ารับ ก่อนจะลุกเดินออกไปเพื่อไปส่งชายหนุ่ม

สองวันต่อมา

งานสานสัมพันธ์ผู้ถือหุ้นบริษัทโรแกน

“คุณศิวะนะคุณศิวะ มีคุณเมฆาเป็นหุ้นส่วนตัวจริงก็ไม่เห็นบอก ปล่อยให้เราเข้าใจผิดไปเสียได้” อรุณฉายเอ่ยขึ้น เมื่อเมฆามาปรากฎกายแนะนำตัวว่าเขาคือผู้บริหาคนใหม่ของที่นี่อย่างเป็นทางการ นึกแอบเสียได้นิดๆที่เขาน่าจะเข้ามาแนะนำตัวเร็วกว่านี้ ไม่อย่างนั้นคงให้ผู้เป็นลูกสาวกระโดดจับเขาแทนศิวะไปแล้ว 

“ก็เขาแค่จะมาหลอกฟันซันไงคะ” รวิพรรณบอกด้วยความหงุดหงิดใจ คิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เลย เพราะเจตนาของเขาคือการหลอกลวงอย่างชัดเจน

“เอาเถอะน่ายายซัน คุณศิวะก็ไม่ใช่เล่นๆนะ รวยใช่ย่อยเสียที่ไหน ธุรกิจเขาก็ตั้งมากตั้งมาย จับเขาได้เราก็สบายเหมือนกันนั่นแหละ”  

“ธุรกิจสีเทาน่ะเหรอคะคุณแม่ นี่ซันก็พึ่งรู้มาว่าเขามีไนท์คลับที่เปิดไว้ค้าผู้หญิงด้วย ดีไม่ดีจะจับซันไปขายเมื่อไรก็ไม่รู้” รวิพรรณถอนหายใจเบาๆ สองวันมานี่ที่ศิวะไม่ได้ติดต่อหรือมาหาเธอ เธอก็ลองใส่ชื่อเขาค้นดูในgoogle ประวัติของตระกูลขึ้นมายาวเหยียด ซ้ำยังมีข่าวเกี่ยวกับธุรกิจสีเทาตั้งมากมาย เธอเลยชักไม่แน่ใจว่าจะเอาตัวเองไปเสี่ยงกับเขาดีหรือเปล่า 

“ลูกก็พูดไปนั่น เอาล่ะๆถ้าไม่อยากไปยุ่งกับคุณศิวะแล้วก็ไม่ต้องยุ่ง เปลี่ยนมาจับคุณเมฆาแทนก็แล้วกัน”  

“คุณแม่!” รวิพรรณกำลังจะยิ้มที่ไม่ต้องไปตามไล่จับใครตามใจแม่อีกแล้ว แต่ยังไม่ทันจะได้ยิ้มก็ต้องเปลี่ยนมาหน้างอเสียก่อนเมื่อได้ยินผู้เป็นแม่พูดมาจนจบ 

“เอาน่า…คุณเมฆาดูดีจะตายไป ดูสุขุมนุ่มลึกและก็ดูสุภาพ อีกอย่างเขาส่งสายตามาหาลูกตลอดไม่เห็นเหรอ” อรุณฉายยังคะยั้นคะยอลูกสาว 

“สบายทั้งชาติสินะคะ” รวิพรรณเอ่ยน้ำเสียงแกมประชดออกไป เพราเหตุผลเดียวที่ผู้เป็นแม่เคยบอกไว้ก็เพื่อจะได้ใช้ชีวิตสบายๆบนกองเงินกองทองเท่านั้น 

“ใช่จ้ะลูกรัก ทีนี้ก็เตรียมตัวดีๆล่ะ คุณเมฆาเดินลงเวทีมานั่นแล้ว” อรุณฉายส่งยิ้มให้ลูกสาว พลางส่งสายตาไปทางเมฆาที่กำลังเดินตรงมายังที่พวกเธอยืนอยู่ 

“สวัสดีครับคุณอรุณฉาย คุณรวิพรรณ” เมฆาเข้ามาเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มแสนเป็นมิตร 

“สวัสดีค่ะ ตายจริงไม่ยักรู้ว่ารู้จักชื่อดิฉันกับลูกสาวด้วย” อรุณฉายยิ้มร่า ที่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะให้ความสนใจเธอและลูกเป็นพิเศษ 

“รู้จักสิครับ เราเคยเจอกันเมื่อสามเดือนก่อน ที่งานศพของคุณอายลูกสาวบุญธรรมของคุณ” เมฆาเอ่ยต่อ แต่คราวนี้อรุณฉายกลับยิ้มเจื่อนๆ ส่วนรวิพรรณก็อึ้งไปอยู่ไม่น้อย เพราะลุคของเขาในวันนี้ช่างแตกต่างไปจากผู้ชายธรรมดาๆที่อยู่ที่วัดในวันนั้นเหลือเกิน 

“งั้นผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกทีแล้วกันนะครับ ผมเมฆา พิรุนรักษ์ อดีตคนรักของลูกสาวบุญธรรมของคุณ แต่ตอนนี้ เข้ามาเป็นหุ้นส่วนของที่นี่แล้ว หวังว่าพวกคุณจะไม่รังเกียจ และเราจะได้สานความสัมพันธ์ระหว่างกันต่อไปนะครับ”  

“แหม…รังเกียจอะไรกันคะ เป็นเกียรติเสียมากกว่า ยินดีที่จะเข้ามาเป็นครอบครัวเดียวกันนะคะ เอ่อหมายถึงครอบครัวทางธุรกิจน่ะค่ะ” อรุณฉายยิ้มรับ แม้เขาจะเป็นอดีตคนรักของนังอารียา ทว่าเขาก็ร่ำรวย ฉะนั้นเธอเลือกที่จะมองผ่านไปได้เพราะเธอมองเห็นแต่เรื่องเงินๆทองๆเท่านั้น 

“เป็นครอบครัวจริงๆก็ยินดีนะครับ” เมฆาเอ่ยพลางส่งสายตาแพรวพราวไปทางรวิพรรณที่ยืนนิ่งเงียบอยู่นานแล้ว 

“ยินดีสิคะยินดีมากๆ ลูกซันจ๊ะ หนูพาคุณเมฆาไปเดินเล่นหน่อยสิลูกไป พาขึ้นไปชั้นบนดูห้องทำงาน ดูออฟฟิศ ห้องประชุมอะไรก็ได้ ตามที่คุณเมฆาเขาอยากดูน่ะ” อรุณฉายรีบหันไปส่งสายตาให้กับลูกสาว  

“ค่ะ งั้นเชิญทางนี้ค่ะ” รวิพรรณยิ้มรับ ก่อนที่จะพาชายหนุ่มเดินออกจากห้องไป 

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ คุณดูหน้าไม่ค่อยดีเลย” เมฆาแสร้งถามเมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอดูจะออกไม่พอใจอยู่หน่อยๆ 

“ฉันแค่เหนื่อยๆน่ะค่ะ” รวิพรรณคลี่ยิ้มบางๆให้ ที่เธอยอมออกมาก็เพราะทำตามผู้เป็นแม่เท่านั้น ยังไงเธอก็จะไม่สานสัมพันธ์ต่อกับเขา เพราะเธอเกลียดอารียา คงทนใช้ผู้ชายร่วมกันไม่ได้หรอก 

“งั้นนั่งพักก่อนนะครับ ดูเหมือนคุณจะเจ็บเท้าด้วย” เมฆาเอ่ยพลางพาเธอไปนั่งลงยังโซฟาด้านหน้าห้องเลี้ยงรับรอง 

“ไหนขอผมดูหน่อยครับ รองเท้ากัดหรือเปล่า” เมฆานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว แล้วบรรจงถอดรองเท้าให้อย่างเบามือ 

“คุณเมฆา…” รวิพรรณมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ทำไมเขาต้องมาทำอะไรให้เธอแบบนี้ แต่มันก็อ่อนโยนต่อใจดีจัง 

“ผมเห็นคุณเดินไม่ถนัดน่ะ เลยคิดว่าน่าจะโดนรองเท้ากัดแน่ๆ ผู้หญิงชอบเป็นเวลาใส่ส้นสูง”  

“ช่างสังเกตจังค่ะ คงมีผู้หญิงให้สังเกตบ่อยสินะคะ” รวิพรรณเอ่ยเหมือนโยนหินถามทาง จะว่าไปถ้าตัดเรื่องอารียาออก เขาก็เป็นชายหนุ่มที่เพียบพร้อมมากคนนึงทีเดียว 

“หลายเดือนที่ผ่านมานี่ ก็มีให้สังเกตบ่อยครับ แต่ไม่เคยสนใจใครแบบคุณ” เมฆาเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มหวานให้เธอ 

“ปากหวานจังค่ะ”  

“ผมรู้นะว่าที่คุณยอมออกมากับผมก็เพราะแม่ของคุณ แต่ถ้าคุณต้องลำบากหรือฝืนใจก็อย่าทำเลยครับ มันน่าอึดอัดเนอะ เอาเป็นว่าผมจะค่อยๆจีบคุณเอง คุณจะได้ไม่ต้องหน้างอเพราะโดนขัดใจแบบนี้” เมฆาเอ่ยพลางบีบลงที่จมูกเล็กของเธอเบาๆ แต่นั่นก็ทำให้หญิงสาวตรงหน้ายิ้มออกมาให้เขาได้ 

“ขอบคุณนะคะ” รวิพรรณส่งยิ้มให้ เมฆาดีกว่าที่เธอคิดไว้มาก ขนาดคนที่จ้องจะเอาอย่างเดียวอย่างศิวะเธอยังฝืนตัวเองให้ทำอะไรต่อมิอะไรกับเขาได้ แล้วชายตรงหน้านี้แสนดีกว่าเขาเป็นไหนๆทำไมจะไม่ลองเปิดใจดู 

“ถ้าอย่างนั้นคุณนั่งรอผมตรงนี้สักเดี๋ยวนะครับ ผมจะไปหากล่องยามาทำแผลให้”  

“ค่ะ” รวิพรรณพยักหน้ารับ ก่อนที่เมฆาจะเดินจากไป 

“ยายซัน ยายซัน เป็นยังไงบ้างลูก โอเคมั้ย” อรุณฉายที่แอบเดินตามมาตั้งแต่ต้นรีบเข้ามาหาลูกสาวทันที เมื่อเมฆาเดินออกไป 

“ก็โอเคค่ะคุณแม่ คุณเมฆาดูจะเป็นคนดี”  

“ดีแล้วลูก ลูกซันของแม่เก่งที่สุด จับให้อยู่นะลูกนะ แม่ไปละเดี๋ยวจะเข้าไปหาพ่อเราสักหน่อย จะได้บอกเรื่องคุณเมฆาให้พ่อเรารู้” อรุณฉายลูบศีรษะเล็กของลูกสาวอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะรีบเดินกลับไปในงาน 

“แหมๆๆ….สองแม่ลูกทำตัวเป็นเห็บหมัดเชียวนะ พอสูบเลือดเต็มอิ่มก็ปล่อย พร้อมจะกระโดดไปหาเหยื่อรายใหม่ในทันที” ชายหนุ่มที่แอบซุ่มดูอยู่นานเดินเข้ามาแสดงตนพร้อมถ้อยคำร้ายกาจ 

คราแรกว่าจะไม่มา ทว่าอดใจไม่ได้ ขอมาแอบตามดูหน่อยว่าเมฆาจะทำอะไร แล้วเธอจะมีท่าทีอย่างไรบ้าง แต่พอมาเห็นเธอยิ้มร่าส่งสายตาเชิญชวนให้กับเมฆาก็อดรนทนไม่ไหว จนต้องออกมาแสดงตัวกับเธอแบบนี้ 

“คุณศิวะ!”  

“ตกใจเหรอ ไม่ต้องตกใจ ฉันได้ยินหมดนั่นแหละว่าเธอกับแม่คุยอะไร ก็คงไม่พ้นไปนอนแบให้ผู้ชายเหมือนที่ทำกับฉันก่อนหน้า”  

“หึ คุณก็แอ๊บแตกเหมือนกันสินะ ทำตัวเป็นผู้ดีอยู่ได้ไม่กี่วัน ก็ลบคราบผู้ชายเลวๆไม่ได้อยู่ดี” รวิพรรณไม่ยอมให้เขาด่าเธอปาวๆอยู่ฝ่ายเดียว เธอเองก็ด่าเจ็บๆเป็นเหมือนกันนะ เดี๋ยวแม่จะด่าให้หูชาเลยคอยดู 

“หญิงร้าย...ชายเลว... เหมาะสมกันดีออกนะ คุณเมฆน่ะดีเกินไปสำหรับเธอ อย่าไปจ้องสูบเลือดสูบเนื้อเขาเลย และถ้าอยากจะกลับมาสูบฉันต่อฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ ผู้หญิงที่ฉันเลี้ยงดูมีเยอะแยะ จะเมตตาเลี้ยงเธอเพิ่มอีกคนก็ได้” ศิวะเอ่ยพลางปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า 

“อย่ามาพูดทุเรศๆ ฉันไปสูบเลือดคุณตอนไหนไม่ทราบ ไม่เคยแบมือขอเงินคุณสักบาท เสียตัวให้คุณฟรีๆเสียด้วยซ้ำ”  

“ก็จริงนะ เธอไม่ได้แบมือ แต่แบอย่างอื่น ส่วนคนที่แบมือขอเงินฉันก็แม่ของเธอไง ขอไปสองล้านทั้งๆที่รู้จักกันได้สองสามวัน แบบนี้เรียกว่าสูบเลือดสูบเนื้อได้มั้ยละ”  

“ไอ้!...” รวิพรรณอยากจะด่าแต่ก็ด่าไม่ออก เพราะกลัวว่าผู้เป็นแม่จะไปขอเงินเขามาอย่างที่เขาว่าจริงๆ 

“คิดจะเทฉัน มันไม่ง่ายหรอกนะรวิพรรณ” ศิวะยกยิ้มดังผู้มีชัย 

“เงินนั่นก็คิดว่าเป็นค่าตัวของฉันก็แล้วกัน”  

“มากไปหรือเปล่าสำหรับผู้หญิงร่านอย่างเธอ ผ่านผู้ชายมาเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ แอ๊บนิสัยยังพอแอ๊บได้ แต่รูตรงนั้นน่ะมันแอ๊บไม่ได้นะ” ศิวะยิ้มเยาะพลางไล้ปลายนิ้วไปตามชุดเดรสสวย ก่อนที่จะไปหยุดหมิ่นเหม่อยู่ตรงจุดสำคัญ แต่รวิพรรณก็ปัดมือเขาออกก่อน 

“ไม่มากไปหรอกสำหรับผู้ชายมักมากอย่างคุณ และช่วยรู้เอาไว้ด้วยนะ ว่าถ้าฉันเป็นเห็บหมัด คุณมันก็แค่หมาตัวนึง” รวิพรรณเอ่ยด้วยมือไม้สั่น แทบจะกลั้นความโมโหเอาไว้ไม่ไหว ก่อนจะหันไปเห็นถังขยะใบเล็กที่ใช้ทิ้งขี้บุหรี่อยู่ด้านหน้าห้อง จึงรีบเดินไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความว่องไว 

​“จะเอามาทำอะไร ถังขยะใบแค่นั้นจะเอามาทำอะไรฉันได้” ศิวะยืนไม่รู้ร้อนรู้หนาว ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะทำอะไรเขาได้ 

“..............” รวิพรรณไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแต่ยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะก้าวขึ้นไปยืนบนโซฟา เพื่อที่จะได้อยู่ในระดับสูงกว่าเขา ​

​“ผู้หญิงแรดๆร่านๆอย่างฉันจะเทใครก็ได้รู้เอาไว้! และนี่ฉันก็จะเททิ้ง!” พูดจบก็ยกถังขยะขึ้นคว่ำใส่หัวของชายหนุ่มทันที 

“รวิพรรณ!” ศิวะรีบยกมือปัดออกแต่ก็ไม่ทัน ทำให้ทั้งขี้บุหรี่ ทั้งเศษขยะหกใส่ตัวเขาเต็มไปหมด 

“นี่แหละเททิ้งของจริง! ไอ้เศษขยะ!” รวิพรรณตะโกนใส่หน้าชายหนุ่ม ก่อนจะรีบกระโดดลงจากโซฟาแล้ววิ่งหนีไปทันที 

“กล้ามากนะรวิพรรณ กล้ามาก เดี๋ยวได้เห็นดีกันแน่” ศิวะยืนขบกรามแน่น คิดจะเทเขามันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดไว้หรอกนะ คอยดูความร้ายกาจของเขาได้เลย...


*****************************************

มาแล้ววว น้องซันเทแล้วจ้า เทเต็มๆ555^^ แต่คุณศินี่สิไม่ยอมง่ายๆเหมือนกันค่า เอาใจช่วยน้องซันกันด้วยนะจ๊ะ😊😊😊



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น