ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยอมทุกอย่าง...2

ชื่อตอน : ยอมทุกอย่าง...2

คำค้น : วิวาห์ / เเค้น / ร้าย /รัก / โหด / ทรมาน / ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2562 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมทุกอย่าง...2
แบบอักษร

หลังจากกลับจากบ้านเพียงรักแล้วอาการของอัศวินก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆตามเวลาและยาที่รักษา แต่ในวันที่เดินทางกลับสภาพของอัศวินนั้นแทบจะทรงตัวไม่ไหว พงศกรจึงอาสาพาไปส่งแต่ทว่าสาวเจ้าก็ห้ามไว้เพราะความเกรงใจกลัวว่าจะลำบากเธอจึงอาสาขับรถเอง แม้ว่าจะท้องอยู่แต่ก็ใช่ว่าจะมาเป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิตเสียหน่อย

 “แล้วแม่เราเขาเป็นยังไงบ้างล่ะลูก” แม่บุญธรรมถาม “แม่เขาอยากจะอยู่ที่บ้านเพียงรักค่ะ เขมเองก็ขัดอะไรไม่ได้”

 “ดีแล้วล่ะ เอาที่เขาสบายใจส่วนเราคิดถึงเมื่อไหร่ก็ค่อยไปหา”

 “ค่ะ”

 “อีกอย่างลูก วินเป็นยังไงบ้างล่ะ” 

 “ดีขึ้นแล้วค่ะ อีกสักพักก็น่าจะหาย”

 “แปลกเนอะ ตั้งแต่เล็กจนโตแม่ก็แทบจะไม่เห็นวินเขาป่วยแบบนี้มาก่อนเลย จะป่วยก็นานๆที”

 “เขาจะป่วยหรือสบายดีมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขมแล้วล่ะค่ะ” พรุ่งนี้จะเป็นวันที่เธอจะไปทำเรื่องการหย่าร้างให้มันเสร็จสิ้นเสียที ถ้าปล่อยไว้ให้มันนานกว่านี้มันคงจะไม่ดีนักสำหรับความรู้สึกของเธอ

 คนเป็นแม่ก็หาได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ในเมื่อลูกของเธอนั้นแน่วแน่และเข้มแข้งขึ้นมาก ใจลึกๆเธอก็ดีใจที่ลูกสาวเธอเข้มแข็งขึ้นได้ขนาดนี้ แต่ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้มันก็มีผลมาจากเธอส่วนหนึ่ง หากไม่มีการแต่งงานที่เกี่ยวข้องกันทางธุรกิจ ลูกสาวเธอคงไม่ต้องเจ็บ...


 มือของเขมมิกากำลังจรดปลายปากกาลงที่กระดาษระบุว่าคือใบหย่าร้างของชายหนุ่มและหญิงสาว ใบหน้าของอัศวินในตอนนี้แทบจะหมดอาลัยตายอยาก สายตาเขาทอดมองสาวเจ้าที่นิ่งงันทำราวกับว่าไม่รู้สึกอะไรต่อการจากลาในครั้งนี้เลย

 “เชิญคุณเซ็นด้วยค่ะ” เขมมิกาเซ็นเสร็จแล้ว เธอก็ยื่นปากกาให้กับอัศวินที่นั่งอยู่ข้างกัน

 อัศวินนั่งนิ่งอยู่นาน สมองหนาของเขากำลังคำนวณเหตุการณ์เบื้องหน้า ว่านั้นควรจะทำอย่างไรดี ควรจะเซ็นใบหย่าที่มันวางอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆหรือ เขาควรทำดั่งที่สมองและหัวใจมันคัดค้านจริงๆใช่มั้ย ใช่! และคำตอบมันคือไม่!!!

 อัศวินลุกออกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่อย่างไม่บอกไม่กล่าว ไม่พูดอะไรเลย เขาเดินออกไปอย่างเร็วไวทำราวกับว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด ซึ่งมันผิดกับอีกคนที่ กำลังนั่งเอ๋ออยู่ เมื่อเห็นว่าเขาเดินออกไปทั้งๆที่ยังไม่ได้เซ็นเอกสาร “คุณวิน! คุณจะไปไหน!” เขมมิกาพยายามวิ่งตามเขา มือเอื้อมไปดึงรั้งร่างหนาไว้ แต่ทว่าเขานั้นกลับสะบัดมือของเธอออก “พี่จะไม่มีวันหย่าเด็ดขาด!” เขาหันมาประจันหน้าสาวเจ้า แล้วก้าวเดินออกไปโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆ เขมมิกาก็ไม่วายที่จะเดินตามเขาไปติดๆ

 “คุณวิน! ทำไมต้องทำแบบนี้!”

 “เพราะว่าพี่ไม่อยากหย่าไง! ต่อให้เอามาเซ็นสักสิบครั้งร้อยครั้ง คำตอบเดิมก็คือไม่!”

 “......คุณมันเห็นแก่ตัว”

 “พี่ยอมเห็นแก่ตัว ดีกว่าต้องทนมองให้เขมจากไป...”

 “...พี่รักเขมนะ รักแบบไม่มีความแค้นอะไรมาเกี่ยวข้องทั้งนั้น รักทั้งหมดของหัวใจที่มี...” เขารัก รักมาก รักจนชีวิตนี้เขาก็ให้เธอได้

 “คุณวิน...”

 “ขอ...ขอให้พี่ได้ทำอะไรแทนสิ่งที่มันเลวร้ายทั้งหมด แต่อย่าหย่าได้มั้ย...” นี่มันคือพันธะสุดท้ายที่เขาจะรั้งเธอไว้ได้ แม้ว่าจะไม่ใช่ข้างกายแต่เป็นในนามมันก็ยังดี “แล้วถ้าฉันให้โอกาสคุณ สุดท้ายแล้ว...มันจะไม่เป็นฉันเองที่เจ็บใช่มั้ย?” ใช่ว่าไม่อยากจะอยู่เคียงข้างเขา แต่สิ่งที่ทำให้เธอกลัวนั้นคือความเจ็บปวดที่ว่าเขาจะไม่รักเธอเสียมากกว่า เธอกลัว กลัวว่าสิ่งที่เขาทำกับมาทั้งหมดมันคือสิ่งลวง...

 “ไม่ จะไม่มีวันที่ต้องเจ็บอีกแล้ว พี่สัญญา พี่จะดูแลเขมกับลูกให้ดีที่สุด” เขาให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักษาและดูแลเธอให้เท่าชีวิตที่เขามี...อัศวินเดินเข้าไปหาสาวเจ้า เขาสวมกอดเธอไว้แนบกาย แม้ว่าท่าทีที่เย็นชาของเขมมิกามันจะยังไม่ลดละลงไป แต่ทว่าเขาเชื่อว่าเขานั้นสามารถจะทำลายความรู้สึกนั้นให้จางหายไปได้...


 ระหว่างปานธิดาและอัครินนานวันเข้า ชายหนุ่มก็เริ่มตัวติดสาวเจ้ามากขึ้น แม้ว่าเธอนั้นพยายามจะหนีเท่าไหร่ เขาก็จะตามตอแยตลอด บางครั้งก็เข้าไปตีสนิทกับแม่เธอ ทำราวกับว่าเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับแม่อย่างไงอย่างนั้น แวะเวียนมาประจบประเเจงเเม่เธอที่โรงพยาบาลเเทบทุกวัน

 “คุณกลับไปได้ล่ะ”

 “ฉันยังสนุกอยู่เลยนะ แล้วเห็นมั้ยว่าแม่ก็สนุกเหมือนกัน ใช่มั้ยครับแม่” มารดาของปานธิดาพยักหน้ารับ

“คนแก่มันก็อย่างนี้แหละได้หัวเราะสักหน่อยอารมณ์มันก็ดีขึ้นตาม แม่ขอบคุณคุณรินด้วยนะจ๊ะ ที่มาให้เสียงหัวเราะกับแม่”

 “ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ” อัครินยิ้มตอบกลับไป ก่อนที่เขานั้นจะแลสายตาไปหาสาวจ้าที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่

 “แต่...ผมว่าที่นี่คงมีใครไม่อยากให้ผมอยู่ด้วยหรอกครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวนะครับ”

 “จ๊ะ กลับดีๆนะ”

 “ครับ” จากนั้นแล้วอัครินก็เดินผ่านร่างของปานธิดาออกไป แต่ก็ยังไม่วายที่จะทิ้งคำพูดไว้ให้เธอนั้นเจ็บใจเล่น “เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะมารับแต่เช้า ห้ามปฏิเสธ ไม่อย่างนั้นฉันจะ...”

 “จะอะไร คุณจะทำอะไร”

 “ไม่บอก” จากนั้นเขาก็รีบเดินหนีออกไปจากห้องนี้ทันที ใบหน้าของอัครินนั้นมันดูระรื่นเป็นพิเศษ แม้ว่าปานธิดานั้นยังจะนิ่งเงียบกับเขาบ้างแต่ตอนนี้เธอนั้นก็ได้เข้ามาทำงานในตำแหน่องเดิมแล้ว เรียกได้ว่าตอนนี้เขามีทั้งเมียและมีทั้งเลขาที่ควบหน้าที่ไปพร้อมๆกัน

 อัครินเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก จนคนอย่างปานธิดานั้นเรียกได้ว่าเสียเปรียบเขาเป็นกองๆ  ยามที่ตกลงว่าจะกลับมาทำงานที่นั้นอีกครั้งก็เพราะวิกฤตช่วงนี้มันกำลังคับขัน แม้ว่าในคราแรกจะไม่ยินยอม แต่เขาก็หาสารพัดวิธีจนทำให้เธอต้องจนมุม ผู้ชายคนนี้มันเห็นแก่ตัวที่สุดแม้ยามที่...เขานั้นต้องกายเธอ


 “ฉันเป็นเลขานะไม่ใช่อีตัว” หันมาตวัดสายตาใส่เขา หลังจากที่มรสุมสวาทเพิ่งจบลงไปหมาดๆ เมื่อเช้าอัครินมารับเธอแต่เช้าดั่งที่ปากพูดแล้วเขาก็แล่นรถเข้าบริษัท ทุกอย่างมันดูดำเนินไปอย่างปกติทุกประการจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน...

 “ฉันไม่ได้เอาเธอมาเป็นอีตัว แต่เอามาเป็นเมีย”

 “ถามฉันหรือเปล่าว่าอยากจะเป็นเมียคนเลวๆอย่างคุณมั้ย”

 “ไม่ต้องถามก็รู้ มีอะไรกันก็ตั้งหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งเธอก็สนุกไม่ใช่เหรอ” เขายียวนกวนกลับมา

 “ก็มันเพราะคุณที่บังคับฉัน คุณขืนใจฉัน ครั้งแรกของฉันคุณก็ขืนใจฉัน!”

 “....ฉัน” เสียงตวาดลั่นของปานธิดามันทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก มันเป็นเรื่องจริงที่ครั้งแรกของสาวเจ้านั้นเขาทั้งขืนใจเธอและกระทำรุนแรงนัก

 ปานธิดาที่กำลังกรุ่นโกธรมากใช้สายตาตวัดมองใบหน้าของเขา ก่อนที่เธอจะยันกายที่เปลือยเปล่าของตัวเองขึ้นโดยที่มีผ้าห่มผืนหนานั้นปกปิดกายไว้อยู่ “ว๊าย!” อัครินคว้ามือของหญิงสาวไว้ทัน แล้วจับดึงลงมาเข้าหาที่อกแกร่งของเขา สายตาทั้งสองดวงประสานกันมือหนาของอัครินรวบกอดกายสาวไว้แน่น “ฉันขอโทษ”

 “แค่คำขอโทษง่ายๆ ใครๆเขาก็พูดได้ทั้งนั้น แล้วคุณคิดเหรอว่ามันจะทวงคืนความรู้สึกฉันกลับมาได้!”

 “ฉันรู้ว่ามันทำไม่ได้ แต่ฉันขอโทษจากใจจริง การที่ฉันเรียกร้องให้เธอกลับมาเธอยังไม่รู้อีกเหรอ”

 “รู้อะไร ฉันไม่ใช่คุณแล้วฉันจะไปรู้อะไรได้”

 “การกระทำของฉัน...คำพูดของฉัน...ทุกอย่างมันชัดเจน ฉันรู้ตัวแล้วว่าตอนนี้...” เขามองหน้าของปานธิดาด้วยแววตาอ่อนโยน

 “...ฉัน...กำลังรักเธอ ฉันรักเธอนะ”

 “คะ...คุณพูดว่าอะไรนะ” เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย เขากำลังบอกรักเธอ...  

 “ฉันบอกว่าฉันรักเธอ”

มาเเล้วจ้าาา

พี่วินเล่นขอร้องเเบบนั้นเเล้ว  อีพี่พร้อมทำยังอย่างเลยนะ​ รีดจะว่ายังไง

อีกคนก็กว่าจะพูดคำว่ารักออกมาได้นี่มันยากมากเลยเหรอคะคุณริน (ยื่นไมค์สัมภาษณ์)

ปล.อย่าลืมเม้นมากันเยอะๆนะคะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น