เนรันยา/เนตรกวี
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 ผู้หญิงของเจ้านาย (3)

ชื่อตอน : บทที่ 5 ผู้หญิงของเจ้านาย (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2562 20:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ผู้หญิงของเจ้านาย (3)
แบบอักษร

“นะ...น้ำหวานไม่ได้ตั้งใจ...” หญิงสาวลดมือลงมาด้วยอาการสั่นๆ ก่อนที่จะมองร่างสูงด้วยสายตาสั่นระริก

“หึหึ...อย่างนั้นเหรอ...แล้วรู้หรือว่าเปล่าโทษของคนที่ทำร้ายฉันต้องเจออะไร” ว่าจบก็ดึงร่างเล็กเข้าหาแล้วบีบแขนเล็กอย่างแรงจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เพราะข้อมือของเธอเล็กนิดเดียวพอเวลาจับนิดจับหน่อยทำให้เธอเจ็บราวกับกระดูกจะหัก

“ขะ...ขอร้องอย่าทำอะไรน้ำหวานเลย” เสียงหวานร้องออกมาอย่างวิงวอนเมื่อเห็นแววตากรุ่นโกรธของเขาจนแทบจะฆ่าเธอให้ตายไปเลยตอนนี้

“ทำไม...ทีนี้ทำมาเป็นกลัว...ตอนทำร้ายฉันไม่เห็นเธอจะกลัวเลยน้ำหวาน” การถูกผู้หญิงตบหน้าเหมือนการถูกเหยียดหยาม ถ้าใครรู้เข้าเขาคงไม่มีหน้าไปมองใคร และจะไม่มีทางยอมให้เธอมาทำเขาฝ่ายเดียวแน่

แววตาโหดเหี้ยมทำให้นีรดาอยากจะหายไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด และจะไม่เจอผู้ชายใจร้ายคนนี้อีก แต่ถึงกระนั้นตอนนี้เธอไม่สามารถไปไหนได้ เพราะคนของเขาคุมเธอเอาไว้ทุกทางเข้าออก

“จะให้น้ำหวานทำยังไง น้ำหวานขอโทษ” ปากบางสั่นไปหมดก่อนที่จะบิดข้อมือของตัวเองออกจากมือใหญ่แต่กลับไม่ได้ผล เมื่อชายหนุ่มยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้น จนนีรดาทำหน้าเหยเกอีกครั้ง

“ทำยังไงน่ะเหรอ...”

มือใหญ่เปลี่ยนจากข้อมือเล็กเป็นเอวคอดบอบบางทันที จนหญิงสาวถึงกับกลืนน้ำลายเมื่อสิ่งที่ชายหนุ่มพูดมันมีนัยยะแอบแฝง ยิ่งตอนนี้มือของเขาลูบอยู่ตรงเอวเล็กอย่างเย้ายวน นีรดาเหลือบตามองมือของเขาที่ปัดป่ายไปทั่วร่างกายของเธออย่างถือวิสาสะ

“ยะ...อย่าทำอย่างนี้กับน้ำหวาน...” เพราะไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เหมือนเมื่อคืนทำให้เธอร้องแย้งออกมาด้วยความกลัว อีกทั้งไม่ต้องการให้เขามายุ่มย่ามกับร่างกายของเธออีก

“ทำไม...จะหวงร่างกายนี้ไว้ให้ใครเหรอ” ดวงตาคมวาวโรจน์อีกครั้งด้วยความโมโหที่เธอทำเหมือนหวงเนื้อหวงตัว ทั้งๆ ที่มากกว่านี้เขาก็ทำมาแล้ว

“ไม่!!”

“ทำไมห๊ะ ฉันไม่เร้าใจพออย่างนั้นเหรอ” คำพูดที่ทักท้วงของเธอทำให้อารมณ์หนุ่มถึงกับขาดผึง เพราะทำราวกับไม่ต้องการเขาแล้วทั้งๆ มีผู้หญิงมากมายต้องการ

“น้ำหวานไม่ต้องการ...”

ความเจ็บปวดจากครั้งแรกทำให้เธอรู้สึกทรมานราวกับมีเข็มนับพันมาทิ่มแทงร่างกาย จนเธอรู้สึกกลัวกับสัมพันธ์ครั้งนั้น แม้มันมีความสุขปะปนมากก็ตาม

“เหอะ...ปากบอกไม่ต้องการแต่ฉันเห็นเธอร้องเอาอีกเอาอีกไม่หยุด ทำไมห๊ะ!!”

“มะ...ไม่จริง” แม้สิ่งที่ชายหนุ่มจะพูดออกมาทำให้ใบหน้าหวานเห่อร้อนด้วยความอาย เพราะว่าสิ่งชายหนุ่มบอกนั้นเป็นเรื่องจริงที่ยากจะปฏิเสธ

“เหรอ...งั้นพิสูจน์สิว่าเธอไม่ได้คิดแบบนั้น” ว่าจบมือใหญ่เอามาบีบบั้นท้ายงามงอนอย่างแรง จนนีรดาถึงกับตกใจกับท่าทีอุกอาจของเขา แล้วอ้าปากร้องทันที

“อ๊ะ...”

“แค่จับแค่นี้ทำมาเป็นร้อง ถ้าสอดเข้าไปจะเป็นยังไงล่ะ” คำพูดชวนหวาดเสียวของชายหนุ่มทำให้นีรดาต้องหลบตาด้วยความเขินอายแต่ก็ต้องปรับสีหน้าให้กลับเข้าตามเดิม เพราะไม่อยากหลงระเริงกับคำพูดของเขาที่จะหลอกล่อให้เธอไปติดกับ

“คุณ!!!”

เอนิวาลฟ์เลิกคิ้วขึ้นก่อนที่จะเอามือหนาของตัวเองรัดรึงร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมอกก่อนที่จะก้มมองสาวในอ้อมกอดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ทำไม...ไม่ชอบเหรอ...แต่ฉันว่ามันกระตุ้นความต้องการดีนะ” ร่างเล็กที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดทำให้อะไรบางอย่างที่อยู่ภายใต้กางเกงผ้าที่ถูกตัดเย็บอย่างดีกำลังลุกชันขึ้นมาท้าทาย

“ไม่เอา...ไม่ชอบ ไม่อยากจะยุ่งด้วยแล้ว”

“ดิ้นเยอะๆ นะ ดิ้นมากๆ ฉันกำลังได้ที่เลย” เสียงทุ้มบอกอย่างครางกระเส่า จนนีรดาเงยหน้ามองด้วยใบหน้างอง้ำ พร้อมส่งสายตาไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด จนร่างกายแกร่งขยับเข้าแนบชิดมากขึ้นก่อนที่จะรับรู้บางอย่างของชายหนุ่มที่กำลังดุนดันบนหน้าท้องแบนราบ

“คุณ...ออกไปนะ” มือบอบบางดันแผงอกกว้างของชายหนุ่มให้ออกห่าง แต่เหมือนมือแกร่งจะโอบรัดร่างเล็กไว้ไม่ห่างจนเธอแทบหายใจไม่ออก

“บอกว่าอย่าดิ้นไง!!” เอนิวาลฟ์พูดพร้อมกับขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิดที่นีรดาทำเหมือนหงุดหงิดใส่เขาตลอดเวลา ไม่เข้าใจเลยว่าแม่นักต้มตุ๋นคนนี้ทำอาชีพอะไรนอกจากหลอกลวงคนอื่นไปวันๆ แถมยังเป็นการหลอกลวงที่ต้องเอาตัวเข้าแลกด้วย แต่สิ่งที่เขาสงสัยคือทำไมเธอยังเก็บความบริสุทธิ์มาจนถึงมือของเขาได้แบบนี้

“ไม่...”

“ไม่ไหวแล้วนะ” เพราะรู้สึกหัวเสียที่ต้องต่อปากต่อคำกับเธอ มาเฟียหนุ่มเลยไม่รอช้าที่จะอุ้มร่างเล็กของหญิงสาวขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็ว ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเสียเท่าไหร่ เพราะตัวเธอเบาราวกับปุยนุ่นที่แสนเบา แต่ความพยศดิ้นไม่เลิก ทำให้ร่างใหญ่ซวนเซเล็กน้อย ตลอดระยะทางที่เดินมาในห้องนอน ก่อนที่เขาจะทุ่มร่างบอบบางลงบนเตียงอย่างแรง ทำให้นีรดาถึงกับจุกไปเลย

“โอ๊ย!!!” แม้เตียงนี้จะหนานุ่มแค่ไหน แต่แรงทุ่มของเขาทำให้เธอเจ็บจุก

“พยศดีนักนะน้ำหวาน งั้นมาลองพยศบนเตียงดู อยากดิ้นก็มาดิ้นบนตัวฉันนี่ เอาที่เธอชอบเลยคนสวย!!!” ว่าจบมือใหญ่ก็ทำการรูดเข็มขัดเส้นใหญ่ของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว จนนีรดาได้แต่ถอยร่นไปพิงกับหัวเตียงด้วยความกลัว

ดวงตาแข็งกร้าวมองร่างเล็กบนเตียงด้วยความสะใจ พอถึงเวลาจริงๆ เธอไม่มีอะไรมาต่อกรเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว และเขาจะทำให้รู้ว่าผู้หญิงอย่างเธอไม่มีทางชนะเขาได้ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม เพราะผู้ชายอย่างเขาคือผู้นำไม่ใช่ให้ผู้หญิงมาบงการ

“ไม่!!”



_______________________

เฮียเอนร้ายกาจเเบบนี้ หนูน้ำหวานก็คงไม่รอดไปตามระเบียบบบบบ อิอิ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น