อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

20. ยัยบื้อเอ้ย

ชื่อตอน : 20. ยัยบื้อเอ้ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 308

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 18:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20. ยัยบื้อเอ้ย
แบบอักษร

ฟึด ฟึด ฟึด ~

 

ฉันสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาขณะที่หลับนอน

ฉันค่อยๆเหยียดแขนกางออก บิดขี้เกียจ

 

"อื้อออออ.อ...." เอามือขยี้ตาสองข้างพร้อมๆกัน

ฉันค่อยๆลุกออกออกจากที่นอนลงไปเดินตามหากลิ่น...

 

"......"

 

ฉันค่อยๆเดินไปตามกลิ่นหอมของอาหาร .....

....ฉันเดินจนมาถึงห้องครัว

 

"......"

 

.....ยุนกิ.......ทำอาหาร... . อย่างนั้นหรอ...

 

ฉันยืนมองยุนกิทำอาหารอย่างเคลิบเคลิ้ม เพราะไม่เคยเห็นเขาลุคนี้มาก่อน มันช่างน่าประทับใจจริงๆตอนเขาทำอาหาร เหมือนเขาใส่ใจที่จะทำลงไป ดูตั้งใจ และอ่อนโยน...

 

 

โอ๊ยยยยย..ยุนกิ ได้เห็นนายในมุมนี้มันดีจริงๆนะ ^o^

 

ฉันอยากให้นายอ่อนโยนกับฉันเหมือนตอนทำอาหารบ้าง...

 

เห้ยยยย !!!

 

เดี๋ยวนะ.. เมืื่อวานฉันจำได้ว่า ยุนกิมาช่วยฉันจากชิงฮวา... แล้วก็พากลับมาถึงที่คอนโด...........

 

แล้วววววว..........

แล้วฉันน......

...........

 

"นี่!!! อีตาบ้ายุนกิ" ฉันพูดเสียงแข็งออกไป

 

"อ้าวตื่นแล้วหรอ" ยุนกิหันมายิ้ม

 

อีตาบ้านี่บ้าไปแล้วหรอ มายิ้มให้ฉัน ทั้งๆที่ร้อยวันพันปีไม่เคยยิ้มให้

 

 

"ยิ้มอะไร นายเพี้ยนหรือกินยาไม่เขย่าขวดยะ!!"

ยุนกิอมยิ้มเอียงคอลงทำหน้างงเล็กน้อย

 

"อาหารเสร็จพอดีเลย มากินสิ"

 

"นี่!!! ฟังแล้วตอบคำถามฉันนะ ฉันใส่ชุดนี้ได้ยังไง? ห้ะ!!!!???"

 

"ก็ฉันไปช่วยเธอจากไอ้ชิงฮวากิ๊กเก่าเธอเมื่อคืนไง"

 

"อันนั้นจำได้.... แล้วที่จำได้อีกก็คือเมื่อวานฉันใส่ชุดนักเรียน... แต่จำไม่ได้ว่าฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปตอนไหน?"

ฉันกรอกตานึกคิดไปมาอย่างสับสน...

 

"ฉันเปลี่ยนให้เองแหละ" ยุนกิยกไหล่ขึ้นเบาๆ ด้วยท่าทีพึงพอใจ

 

"แล้วนายเปลี่ยนชุดฉันได้ยังไง?"

 

"อ่าช์! ก็เปลี่ยนให้ปกตินั่นแหละน่า... คงไม่ตีลังกาเปลี่ยนหรอก" - -*

 

"นี่นายกวนฉันหรอ!!!"

 

"อย่าทำอย่างกะว่าฉันไม่เคยเห็น....ของเธอหนะ" ยุนกิปลายตาลามกมองที่ร่างกายฉัน

 

"อีตาบ้า!!! อย่ามาทำสายตาแบบนี่ใส่ฉันนะ" ฉันเอามือกอดปิดตัวเอง

 

"เลิกบ่นแล้วมากินข้าวได้แล้ว" ยุนกิพูดพรึมพรำ พรางยกอาหารมาวางที่โต๊ะ

 

ยุนกิคิดในใจ

'นี่แสดงว่าเธอคงจะจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้สินะ ฉันควรจะบอกเธอดีไหมนะ....ยูอา.."

 

ฉันเดินไปนั่งกินอาหารแต่โดยดีตามที่ยุนกิบอก คิดในใจตานี่คิดยังไงตื่นมาทำอาหารให้ฉันกิน

 

ฉันมองอาหารที่ยุนกิทำอย่างตาโต

 

"โห... นี่นายทำอาหารเป็นด้วยหรอเนี้ย"

 

"รู้จักฉันน้อยไปสะและ" ยุนกิยิ้มอย่างภูมิใจ ยกไหล่ขึ้นเบาๆ

 

ฉันหันไปมองท่าทียุนกิก็เผลอหลุดยิ้มออกมา

 

"นายนี่บ้อยอไม่เบาเลยนะเนี้ย ฮ่าๆๆ"

 

"อ่า.. พูดมากแล้วนะ กินเข้าไป"

 

"ชิ....."

ฉันเบะปากให้ยุนกิเล็กน้อย ก่อนที่จะตักซุปที่ยุนกิทำ

 

 

ฉันค่อยๆตักเข้าปาก O.O

 

"......." ยุนกิมองดูสีหน้าฉัน เหมือนลุ้นว่าฉันจะชอบไหม

 

"โห้.. อร่อยอะ!!!!"

ฉันหันมามองหน้ายุนกิ ทำหน้าตะลึง ทึ่งความสามารถในการทำอาหารของยุนกิ

 

ยุนกิหลุดยิ้มมุมปากเล็กน้อย...

 

"นี่นายไปเรียนทำอาหารที่ไหนมาเนี้ย"

 

"อ่า..เวอร์น่า" ยุนกิยิ้มอย่างภูมิใจที่ฉันชอบอาหารที่เขาทำ

 

"มันอร่อยจริงๆนี่นา ^^" ยุนกิค่อยๆตักข้าวเข้าปากแก้เขิล

 

ส่วนฉันก็ก้มหน้าก้มตากินจนหมดเกลี้ยง....

 

"อ๊าาา... อิ่มจัง..." ฉันเลียปากอย่างมีความสุขกับการกินอาหารมื้อเช้านี้

 

"....." ยุนกิแอบอมยิ้มมุมปากฉันเห็นนะยะ... แหมคงเขิลจะแย่อยู่แล้วละสิ๊

 

"นี่!!.... ที่นายทำเค้าเรียกว่าอะไรหรอ?"

 

"กิมจิซุป" ยุนกิหันหน้าขึ้นมาตอบแบบหน้านิ่งๆ

 

"กิมจิซุป....งั้นหรอ...."

 

"อือ"

 

"วันหลังทำให้ฉันกินอีกน้าาา...ฉันชอบอะ นะๆ"

 

"อ่า... ไม่อะ"

 

"ทำไมล่า ..ฉันชอบอ่า.." ฉันเริ่มงองแงใส่ยุนกิ ที่บอกว่าจะไม่ทำ

 

"กินอย่างอื่นบ้าง" ยุนกิตอบนิ่งๆ

 

"แต่นายทำกิมจิซุปอร่อยนี่นา...."

 

"ฉันทำอร่อยทุกอย่างต่างหากละ"

 

"โอโห... หลงตัวเองชะมัด...".

 

วันนี้ยุนกิดูมั่นใจในตัวเองมาก มากเกินไปอะนะ ฮ่าๆๆ

 

เกิดมายังไม่เคยเห็นใครมั่นขนาดนี้มาก่อนเลย อิตายุนกิเอ้ยยย ฉันละหมั่นใส้นายจริงๆ

 

ฉันเก็บจานอาหารทั้งหมดที่กินเสร็จมาล้างในห้องครัว

 

ยุนกิเองก็ไปอาบน้ำ...

 

ฉันล้างจานเสร็จเรียบร้อยเดินออกมาจากห้องครัว เห็นยุนกิเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูสีขาว ผืนเดียว ที่ปิดท่อนล่างไว้อยู่ ทำให้เห็น ผิวขาวๆ ที่เปียกน้ำ มีหยดน้ำเล็กๆ ไหลอยู่บริเวณลำตัว กับผมที่เปียกหมาดๆ ทำให้ดูเซ็กซี่...

 

"มองอะไร" ยุนกิยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเดินตรงมาหาฉัน

 

"คะ..ใครมองนาย..." ฉันรีบหันหน้าหนีไปทางอื่น แล้วถือโอกาสหาจังหวะรีบวิ่งไปหอบชุดนักเรียนที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า วิ่งเข้าห้องน้ำทันที เพราะอีตาบ้ายุนกิ เดินเข้ามาทำหน้าราวกับว่าจะตะคุบฉันอย่างไงอย่างงั้น

 

ฉันถอดเสื้อผ้าออก แล้วเปิดน้ำฝักบัว ปล่อยให้น้ำไหลลงมาผ่านร่างกาย

 

ถูสบู่ ชำระล้างร่างกาย..ทำไมวันนี้มันเจ็บตรงนั้นจังเลย.. (ฉันจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้จริงๆฉันจำเรื่องที่เทคโอเวอร์กับยุนกิไม่ได้)

 

ฉันฟอกสบู่ ล้างน้ำ เสร็จเรียบร้อย ออกมาแปรงฟันตรงหน้ากระจก หื้อออ คอ.. แล้วรอยนี้จะลบยังไงเนี้ย อิตายุนกิฝากรอยคิสมาร์คฉันไว้เมื่อวันก่อน เพื่อกันชิงฮวาให้ไกลออกไปจากฉัน เห้อออ อิตาบ้านี่!!! ชอบทำอะไรให้ฉันอายคนอื่นอยู่เรื่อย..

 

ฉันแปรงฉันด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เสร็จแล้วบ้วนปาก หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัว

 

แต่งตัวชุดนักเรียนสูทสีเลือดหมูกระโปรงลายสก็อต ผูกเน็คไทค์ ยาวๆเหมือนเดิม มัดมวยผม เสร็จเรียบร้อย

 

ปัก ปัก ปัก ! (เสียงเคาะประตู!) อิตายุนกิไงจะใครละ

 

"อะไรของนายอีกเล่า?" ฉันเปิดประตูห้องน้ำออก

 

"มัวทำอะไรอยู่ ช้าจริงๆ ฉันรอนานแล้วนะ"

 

"ใครใช้ให้รอยะ ....."

ยุนกิมองที่คอฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

"คอแดงเถือกขนาดนี้ต้องรูดเนคไทให้มันสูงๆหน่อยสิ" พูดจบยุนกิก็เอื้อมมือมา ดึงเนคไทฉันจนชิดคอ

 

"......" ฉันยืนเหวอ... ตอนนี้ทำหัวใจฉันมันเต้นแรงผิดปกติ? O.O

 

"โอเคแล้ว" ยุนกิยิ้มให้ฉัน อย่างที่ไม่เคยทำบ่อยๆ

 

"......" ฉันมองยุนกิตาค้าง O.O

 

"......" ยุนกิก็อียงคอลงมามองสายตาฉัน ที่กำลังยืนเหวออยู่

 

"ดะ..เดี๋ยวฉันไปหยิบกระเป๋านักเรียนก่อน"

ฉันหลบสายตายุนกิแล้วเดินไปหยิบกระเป๋านักเรียนที่ยุนกิเอามาจัดวางให้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยตรงโต๊ะทำงาน

 

"ปะไปโรงเรียน" ยุนกิจับมือฉัน เดินออกจากห้อง จนเดินเข้าลิฟไม่ปล่อย

 

"......" ฉันยืนมองมือตัวเองที่ยุนกิจับ

 

นายนี่เป็นคนยังไงกันแน่นะยุนกิ.... ทำไมวันนี้นายถึงทำดีกับฉัน....

 

"ปะ ปะปล่อยได้แล้ว"

ยุนกิหันมามอง ทำหน้าซึนใส่ฉันอีกเหมือนไม่สนใจ แล้วไงจะจับอะ

 

พอประตูลิฟเปิด ยุนกิก็ยังคงจับมือฉันเดินไปที่ลานจอดรถคอนโด โดยที่ไม่ได้พูดอะไร..

แถมยังเปิดประตูรถให้ฉันเข้าไปนั่งอย่างที่ไม่เคยทำอีก ...ฉันสงสัยจนทนไม่ไหวแล้วโว้ยยยย

 

"นี่! ถามจริงเถอะ ..นายกินยาเขย่าขวดมาปะเนี้ย!?" ฉันถามด้วยหน้าตากวนโอ๊ยยย คิ้วหมวดชนกัน

 

"เอ้า!! ทำดีด้วยไม่ชอบรึไงห้ะ!! เธอเพี้ยนหรอ" ยุนกิพูดปากยู่ยี้ แหม่มาว่าฉันเพี้ยน!!! นายนะสิเพี้ยนยิ่งกว่าฉันสะอีก ไม่รู้ตัวรึไงยะ!!!

 

"ก็วันนี้นายมาแปลกอะ ต้องการอะไร บอกฉันมาตรงๆ"

 

"เข้าไปเถอะหน่า" ยุนกิไม่ตอบคำถามฉัน แถวยังกดหัวฉันให้เข้าไปนั่งในรถ

 

"อ๊อยยยย!!!" ฉันเข้าไปนั่งแต่โดนดี

 

ยุนกิเดินอ้อมรถไปฝั่งคนขับ...

 

'สงสัยเธอจะจำเรื่องของคืนของเราไม่ได้เลยจริงๆสินะยัยบื้อเอ้ย'

ยุนกิคืนในใจ แล้วสตาร์ทรถออกจากคอนโด

 

บรื๊นนนนนนนน!!!~~~~~~~

 

ยุนกิขับรถมาส่งฉันหน้าตึกเรียนตามเดิม

 

"ขอบใจ" ฉันหันไปบอกยุนกิแล้วปิดประตูรถลง

 

"......." ยุนกิก็ขับออกไป

 

บรื๊นนนนนนนน

 

ฉันมองตามรถของยุนกิที่ขับไกลออกไป วันนี้เขาเป็นอะไรของเขา...

 

เฮ้อออ ช่างเถอะ เขาจะเป็นอะไรมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันยีหัวตัวเองเบาๆ

 

"ยูอา.. อันยองงง~" ฉันหันไปมองเจ้าของเสียง

 

"อ้าววว อันยองง จองกุก วันนี้จะเข้าเรียนไหม"

 

"เข้าสิโด่วววว"

 

"ก็เห็นทุกทีไม่เข้านี่นา ฮ่าๆๆ"

ฉันเดินคุยกับจองกุกขึ้นมายังตึกเรียน ด้วยสายตาสองข้างทางที่ต่างซุบซิบ กันอย่างสนุกสนานเช่นเดิม

 

"เฮ้อออ ฉันต้องชินให้ได้ใช่มั้ยเนี้ย" ฉันบ่นพรึมพรำกับจองกุก

 

"รู้จักกับคนดังก็คงต้องทำใจหน่อยละหน่านะ ฮ่าๆๆ" จองกุกตอบอย่างอารมณ์ดี

 

"จะว่าไป..นายเองก็มีมุมคล้ายยุนกิอยู่เหมือนกันนะเนี้ย" ฉันหันไปมองหน้าจองกุกอย่างมีเลศนัย

 

"ยังไงหรอ?" จองกุกหันมาทำตาโต อยากรู้

 

"ก็หลงตัวเองไงเล่า ฮ่าๆๆ ^o^" ฉันอารมณ์ดีที่ได้กวนประสาทคนสำเร็จแต่เช้า ฮ่าๆ

 

"แต่ตัวเธอเองในตออนนี้ก็คงดังไม่ต่างกันหรอกนะยูอา เพราะตั้งแต่วันที่เธอกล้าชกหน้ายุนกิฮยองกลางโรงเรียนในวันเปิดเทอมวันแรก เธอก็กลายเป็น ทอล์คออฟเดอะทาวน์​เลย"

 

"ฮ่าๆๆ ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ หมอนั่นอย่างมาหาเรื่องฉันก่อนเองทำไม"

 

"เธอนี่มันแสบไม่เบาจริงๆเลยนะเนี้ย ฮิ๊ๆๆ" จองกุกหันมายีหัวฉันอย่างสนุกสนาน

 

"ฮ่าๆๆๆๆ ^^"

ฉันกับจองกุกเดินคุยกันจนมาถึงห้องเรียน เข้านั่งที่โต๊ะเรียนตัวเดิมใกล้ประตูหลัง

 

"จีซูไม่มาโรงเรียนอีกแล้วสินะเนี้ย" ฉันมองหาจีซู แต่ก็ไม่เจอ เจอแต่อลิซกับอินแจที่นั่งอยู่ข้างๆหน้าต่างห้อองเรียน

 

ฉันนั่งเรียนกับจองกุกสองคน (ก็เหมือนนั่งเรียนคนเดียว) เพราะวิชาแรกมาถึงจองกุกก็หลับไปจนถึงวิชาสุดท้าย..

 

ตอนนี้เรียนวิชาสุดท้ายก่อนพักเที่ยงคือวิชาคณิต

 

"จอน จองกุก" อาจารย์เรียกชื่อจองกุกที่นอนหลับอยู่ระหว่างเรียน

 

"ค้าบบบบ" จองกุกค่อยๆตื่นเข้ามา

 

"ออกมาที่หน้าห้องสิ" อาจารย์ดึงหน้าดุเหมือนจะทำโทษที่หลับระหว่างเรียน

 

จองกุกขยี้ตาลุกออกไปแบบงัวเงีย

 

"หลับระหว่างเรียนได้ไง ตอบหน้าที่174มา ถ้าตอบไม่ได้ฉันจะหักคะแนนเพื่อนในห้องของเธอทั้งหมด"

 

"ก็ลองดูดิค้าบบบบ" จองกุกพูดกวน

 

"หึ้ย.. อาจารย์เพิ่งจะสอนแค่หน้า140เองไม่ใช่หรอคะ" เพื่อนในห้องทักท้วง

 

"อ่า..." จองกุกหยิบปากกาเมจิกและเขียนลงบนกระดาน อย่าไม่ลังเล

 

....ทำเอาอาจารย์ยืนเหวอ O.O

 

"ถะ ถะ ถะ ถูกหมด..ไปนั่งได้" อาจารย์หน้าเสีย

 

"ครับผม ^^"

 

จองกุกกลับมานอนต่อที่โต๊ะ

 

"นายนี่มันเก่งจริงๆเลยนะ" ฉันกระซิบบอกจองกุก

 

"ธรรมดา..." จองกุกยกไหล่เบาๆ

 

"ร้ายจริงๆ ฮ่าๆๆ"

 

"หมดเวลาแล้วไปพักเที่ยงได้" อาจารย์บอก

 

ฉันกับจองกุกเก็บของแล้วเดินลงไปที่ห้องอาหารเรื่อยๆ

 

"นี่สรุปเธอจะชอบใครกันแน่เนี้ยยูอา" จองกุกหันมาถามฉัน

 

"หมายความว่า..อะไร?"

 

"ก็ฉันเห็นในทวิต คู่ชิปเธอมีเยอะแยะไปหมด"

 

"ก็แค่พวกชอบชิป ชอบจับคู่ให้คนนั้นคนนี้ไปเลื่อย  อย่าไปอินเลย ฮ่าๆๆ"

 

"ฮ่าๆๆ เธอนี่มันจริงๆเล้ยยย" จองกุกบอก

 

"วันนี้พี่ๆนายไปไหนหมดอะ"

 

"ถ้าไม่อยู่ในโรงอาหารก็แปลว่าคงไปอยู่กับสาวๆกันนะสิ"

 

"โล่งอกไปที ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ดีสิ ฉันจะได้กินข้าวอย่างมีความสุข ฮ่าๆๆ"

 

เดินๆอยู่ก็ปวดท้องจี๊ดดดด

 

"โอ๊ยยย ฉันงอตัวอยู่กลางโรงเรียน"

 

"เป็นอะไร..ยูอา"

 

"ไม่รู้สิ... ปวดเหมือนเป็นประจำเดือนวันแรกอะ"

 

"เป็นผู้หญิงนี่ลำบากจริงๆเลยน้า"

 

"แหงนะสิ ฉันเบื่อจะตายอยู่แล้ว"

 

"ป่ะเดี๋ยวพาไปห้องพยาบาล" จองกุกพาฉันไปห้องพยาบาล

 

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่ากินยาก็หายแล้ว"

 

"ก็ฉันไม่รู้นี่นะ ไอ้ฉันก็ไม่เคยเป็นเม็นสะด้วยสิ"

 

"อ่า..เดี๋ยวฉันขอตัวแปปนึงนะ"

 

ปวดท้องแบบนี้มันต้องปวดท้องเม็นแน่ๆแหละ ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำในโรงอาหาร หยิบเหรียญออกจากกระโปรงนักเรียน หยอดเหรียญเอาผ้าอนามัยออกมา

 

ฉันเข้าไปในห้องน้ำ ....เป็นจริงๆด้วย ก็ถึงว่าทำไมมันเจ็บตรงนั้นแปลกๆ..? ฉันยังคงเข้าใจว่า ที่เจ็บตรงนั้นอาจเป็นเพราะประจำเดือนมา ก็ฉันไม่เคยไปเทคโอเวอร์กับใครนี่น้า...

 

ฉันใส่ผ้าอนามัยทำธุระเสร็จเรียบร้อย เดินออกจากห้องน้ำมา จองกุกมายืนรออยู่หน้าห้องน้ำ

 

"อ้าววว นายยังอยู่หรอเนี้ย"

 

"แล้วจะให้ฉันไปไหนเล่า..ฉันมารอกินข้าวพร้อมเธอ"

 

"แล้ววันนี้กินอะไรดี"

 

"กินอะไรก็ได้ง่ายๆ"

 

ฉันกับจองกุกเดินไปซื้อข้าว แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะประจำ

 

"วันนี้พี่ๆนายคงไปหาสาวๆกันจริงๆสินะเนี้ย"

ปกติที่โต๊ะประจำนี้จะมีกับครบแก๊ง แต่วันนี้กลับไม่มีใครเลย มีแค่จองกุก

 

"นี่...เห็นถามเป็นครั้งที่สองแล้วนะ เธอรอใคร วีฮยอง? หรือ ยุนกิฮยอง?"

 

"บ้า!!!" ฉันรีบก้มหน้าก้มตากินข้าว ฉันละเกลียดคำถามเจาะจงอะไรแบบนี้ที่สุดเลย ฉันจะไปรอใครกันเล่า ไม่มี๊!!!

 

"ไปนั่งเล่นที่สวนกัน" จองกุกชวนหลังกินข้าวเสร็จ

 

"ไปสิ"

 

ฉันกับจองกุกเดินมาที่สวน โดนแอบถ่ายรูปตามเดิม ไม่รู้จะเอาฉันกับจองกุกไปชิปอะไรกันอีกรึป่าว แต่ช่างเถอะ

 

พอถึงสวน จองกุกเข้าไปนั่งในซุ้ม หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ แล้วพ่นควันออกมา

 

"ฉันขอตัวนึงสิ"

 

"นี่เธอสูบบุหรี่ด้วยหรอ" จองกุกยืนให้

 

"......."  ฉันไม่ตอบ หยิบไฟแชคของจองกุกที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาจุด

 

"เธอไม่คิดถึงประเทศไทยหรอ"

 

"คิดถึงสิ คิดถึงจนอยากกลับไปจะแย่อยู่แล้ว" ฉันน้ำตาคลอ ดูดบุหรี่แล้วพ่นควันออกมา เมื่อจองกุกถามโดนจุด

 

"โอ๋ๆๆ ฉันไม่น่าถามเลย อย่าร้องนะ"

 

"...ฉันโอเค ฉันไม่เป็นไร" ฉันหันไปยิ้มให้จองกุก ที่กำลังทำหน้ากังวลอยู่

 

ติ้งติ่งติ้งติ่ง ติ่งติงติ้งติงงงง~~~

 

เสียงกริ่งขึ้นเรียนเตือน

 

"โอ้ยยยย ต้องขึ้นเรียนอีกแล้วน่าเบื่อจริงๆ" จองกุกบ่น

 

"อีกแค่วิขาเดียวเองหน่า"

 

"นี่ฉันรู้มาว่า ตอนอยู่ไทยเธอเกลียดการเรียนเป็นที่สุดเลยนะ แล้วไหงอยู่นี่เกิดรักการเรียนขึ้นมา"

 

"ถ้าฉันทำคะแนนดีได้ให้พ่อเห็น พ่อจะได้ให้ฉันกลับไทยเร็วๆ ฉะนั้นอยู่นี่ฉันถึงต้องพยายามประพฤตัวดี เพื่อที่จะได้กลับบ้านไวๆสะที"

 

"อ่อ มันเป็นแบบนี้นี่เองสินะ ^^"

 

"อื้อ มันเป็นแบบนี้แหละ ..ป่ะ ไปขึ้นเรียนกัน"

 

ฉันกับจองกุกขึ้นห้องไปเรียนวิชาสุดท้ายให้จบๆไป

พอถึงเวลาเลิกเรียน... ฉันกับจองกุกเก็บของใส่กระเป๋า

 

"นี่ยูอา..หายปวดท้องยัง" จองกุกหันมาถามฉันอย่างเป็นห่วง

 

"ดีขึ้นแล้ว แต่ก็ยังปวดอยู่นิดหน่อย"

 

"งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งนะ"

 

"ย๊า..ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกน่า"

 

"จะยอมให้ไปส่งดีๆ รึจะให้ฉันอุ้มไปแบบยุนกิฮยองที่อุ้มเธอไปโรงอาหารวันนั้น" จองกุกหันมาทำหน้าตาจริงจัง เออก็ได้วะ!

 

"โห๊ะ นายนี่ก็พอๆกันกับพี่นายจริงๆเลยนะ!!!"

 

ฉันกับจองกุกเดินลงมากำลังจะออกจากประตูโรงเรียน ก็เห็นมีนักเรียนชายคนนึงวิ่งมาหน้าตั้งตรงมาที่จองกุก

 

"จองกุก ฉันเห็นวีฮยองโดนรุมกระทืบอยู่ที่ซอยตันข้างโรงเรียน"

 

"!!!!!!"

 

จองกุกได้ยินอย่างนั้นก็ไม่รอช้ารีบวิ่งไปที่ซอยตันข้างโรงเรียน

 

"นี่ฉันไปด้วย...." ฉันวิ่งตามจองกุกไป

 

"ไม่ต้องตามมา เธอกลับบ้านไปก่อน!" จองกุกหันมาตะโกนบอกฉัน

 

"ได้ไงเล่า!!!"

 

ฉันวิ่งตามจองกุกไปจนถึงที่เกิดเหตุ

ซอยตันข้างโรงเรียน

 

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก" ฉันยืนหอบแฮ่กๆอยู่ข้างหลังจองกุก

 

"ก็บอกว่าอย่าตามมาไงเล่า!"

จองกุกเอียงคอมาพูดกับฉัน

 

...​ใครจะไปฟังนายกันละ นี่วีกำลังแย่นะ!!!!

 

ฉันมองไปที่พวกมันที่อยู่ตรงหน้า พวกมันก็หันมามองทางฉันกับจองกุกเหมือนกัน

 

"ถอยออกไป" จองกุกพูดกับฉันเบาๆ แต่ฉันไม่ไป!

 

ฉันมองพวกมันอย่างเอาเรื่อง ไม่ต่างจากที่จองกุกมอง พวกมันมากัน7คน เป็นเด็กไฮสคูลมาจากโรงเรียนอื่น ตอนนี้มันทำวีน่วมจนหมดทางสู้ ถึงพวกมันไม่มีอาวุธก็จริงเหอะ แต่วีมีแค่คนเดียว ต่อให้เขาจะเก่งสะแค่ไหน ถ้าให้มาสู้กับ7คน มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย!

 

"เก่งแต่หมาหมู่นี่หว่าพวกมึง!!!" จองกุกตะโกนลั่น!!!

ความคิดเห็น