yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 เอื้อ(แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 เอื้อ(แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 เอื้อ(แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 25 เอื้อ 

ผมออกมาจากโรงพยาบาลโดยที่หมอยังไม่อนุญาตผมรู้สึกมากเลยครับแต่ผมไม่สามารถอยู่ตรงนั้นนานกว่านี้ไม่ได้แล้วครับเพราะมันจะลำบากต่อตัวผมเองยิ่งเห็นหน้ายังหนูแล้วผมจะยิ่งตัดใจจากเธอไม่ได้... 

ผมเช็ดน้ำตาก่อนที่จะเรียกแท็กซี่เพื่อที่จะกลับบ้านของตัวเองในกระเป๋าผมเก็บข้าวของทุกอย่างมาหมดแล้วจะได้ไม่ต้องวนกลับไปเก็บใหม่ตอนนี่ผมเจ็บที่แผลผ่าคลอดนิดหน่อยครับเพราะได้รับแรงกระทบกระเทือน 

ผมอยากจะอยู่กับลูกนาน ๆ แต่ผมรู้ว่าผมทำไมได้และคงจะไม่มีสิทธิ์..ผมไม่อยากจะทำแบบนี้เลยมันเจ็บปวดมากสำหรับคนเป็นแม่อยากเลี้ยงดูลูกให้เติบโต ทำอาหารให้กิน ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ใจผมไม่อยากให้ลูกต้องกำพร้าแม่เลยแต่คงไม่เป็นไรหรอกยัยหนูยังมีพ่อที่สามารถเลี้ยงดูเธอได้อย่างแน่นอนและมันคงจะแทนที่ผมได้... 

หยดน้ำตาผมไหลอีกครั้งมันห้ามไม่อยู่แล้วครับผมไม่คิดว่าเจ็บปวดได้เท่านี้มาก่อนเหมือนก้อนหินหนัก ๆ หล่นมาทันหัวใจผมเลย ผมได้แต่เช็ดน้ำตาลวก ๆ เดี๋ยวลุงคนขับจะรำคาญเอา 

เมื่อถึงบ้านที่ผมเคยอยู่ผมจ่ายค่ารถก่อนจะเปิดประตัวรั้วเข้าบ้าน ไขกุญแจเข้าไปบ้านยังอยู่ในสภาพเดิมที่ผมย้ายออกไปคิดถึงจังเลยครับ 

ผมทำความสะอาดบ้านเล็กน้อยในส่วนที่ผมอยู่ ผมไปซื้อกับข้าวสำเร็จรูปที่ตลาดมาทานเอาไม่อยากซื้อของสดมากลัวจะเหลือเปล่า ๆ เพราะผมตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้ผมจะกลับไปอยู่กับป้าของผม 

วันต่อมา 

ผมเก็บข้าวของให้เรียบร้อยก่อนจะล็อกบ้านล็อกประตูรั้วผมขับรถมอเตอร์ไซด์ของตัวเองที่ไม่ได้ขี่มานานดีที่ยังสภาพดีอยู่ก่อนจะแวะไปที่ร้านของพี่เกดก่อนที่จะไปที่สถานีขนส่งผู้โดยสาร 

ผมเปิดประตูเข้าไปในร้านก็เจอกับพี่เกดที่ชะเง้อคอมองว่าลูกค้ามาแล้วแต่ก็ต้องชะงักก่อนจะวิ่งมาที่ผมแล้วกอดหมับเข้าให้ 

"คิดถึงจังเลยนึกว่าจะลืมกันซะแล้ว"เสียงพี่เกดเหมือนตัดพ้อผมเลยผมเองก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน 

"คิดถึงเหมือนกันครับ" 

"มานั่งก่อนๆ เป็นยังไงบ้างแล้วทำไมได้สะพายกระเป๋ามาล่ะ" 

"ผมจะกลับไปอยู่กับป้าน่ะครับ" 

"แล้วคุณภพล่ะ ลูกอีกได้ข่าวว่าคลอดแล้วใช่ไหม" 

"ครับน่ารักมากเลยครับ"ผมยิ้มผมยังจำใบหน้าน่ารักนั้นได้เสมอ 

"ทำไมจะกลับไปอยู่กับป้าล่ะ..หรือว่า.."เหมือนพี่เกดจะนึกออกผมได้แค่พยักหน้าตอบผมไม่อยากพูดถึงในตอนนี้ 

"ตินยังมีพี่จ๋ากับจุ๊บแจงอยู่นะ"พี่เกดเข้ามากอดผมอีกครั้งผมกอดพี่เกดแน่นพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลเพราะเกดดีกับผมมากจริง ๆ 

"ครับไว้ผมพร้อมผมจะกลับมาอยู่กับพี่นะครับ" 

ผมอยู่ที่ร้านได้ไม่นานนักกลัวว่าจะไปซื้อตั๋วรถไม่ทันพี่เกดอาสามาส่งผมที่สถานีขนส่งผู้โดยสารรถมอเตอร์ไชด์ผมเอาไว้ที่ร้านไว้ให้พี่เกดใช้ไปส่งขนมให้ลูกค้า 

"โชคดีนะตินมาเยี่ยมพี่บ้างนะ"พี่เกดเข้ามากอดผม 

"แน่นอนครับ" 

ผมลาพี่เกดก่อนจะไปซื้อตั๋วรถที่ช่องขายตั๋วมองมองที่ตั๋วเหลือเวลาอีกสามสิบห้านาทีรถจะออกผมรีบเดินไปขึ้นรถทันทีผมไปนั่งเก้าอี้ที่เป็นหมายเลขที่นั่งของผม 

ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงนิด ๆ ผมก็มาถึงที่หมายของผมสักทีผมไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่ไปเรียนรู้สึกคิดถึงมากเลยครับทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนักผมเดินเข้าไปในหมู่บ้านแทนที่จะนั่งรถรับจ้างเข้ามาแทน 

"แกจะไปไหนมานี่!! " 

"มะ..ไม่เอาาา" 

"แกมันไม่มีประโยชน์อยู่ไปก็เป็นภาระฉัน" 

"แม่..." 

จู่ ๆ ผมก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาผมหยุดฟังเรื่องท่าจะไม่ดีเอาเสียเลยคนเป็นแม่ทำไมต้องทำแบบนั้นกับลูกตัวเองด้วยนะ 

"ฉันจะเอาแกไปขายหน้าอย่างแกน่าจะขายได้เงินก้อนโตอยู่" 

"แม่!!! " 

"!!! "ไม่ได้การแล้ว 

"นี่คุณหยุดนะคุณจะทำอะไรกับเด็ก"ผมเดินเข้าไปยังบ้านหลังนั้นทันที 

"ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉันอย่ามายุ่ง" 

"จะไม่ยุ่งได้ยังไงนั่นลูกคุณนะจะขายลูกกินไม่สงสารเขาหน่อยหรอ"ผมมองเด็กน้อยอายุน่าจะ4-5ขวบยืนข้าง ๆ แม่ของเขาพร้อมกับร้องไห้อยู่ 

"แล้วยังไงคิดว่าฉันจะมีปัญญาเลี้ยงมันหรอแค่นี้ก็จะไม่มีอะไรกินแล้ว!! " 

"แต่นี่ลูกคุณ" 

"ใช่ลูกฉันคนนอกอย่างคุณไม่เกี่ยว"ใช่อย่างที่ว่าแต่ผมสงสารเด็กมีแม่แต่เหมือนแม่จะไม่รักเอาเสียเลย 

"ไปไปได้แล้วฉันจะเอาแกไปขาย"ว่าแล้วคนเป็นแม่ก็เริ่มกระชากแขนลูก 

"ผมไม่ไปนะครับ" 

"ใจเย็น ๆ สิคุณมันมีทางออกเสมอนะ" 

"ไม่มันไม่มีแล้ว ถอยไป" 

ผมเข้าใจอยู่นะว่ามันไม่มีทางเลือกแต่ทำแบบนี้ทันไม่เป็นการเอาเด็กไปทรมานไม่ใช่หรอ ยิ่งพวกชอบมีเซ็กส์กับเด็กแล้วยิ่งน่ากลัวไม่อยากจะนึกภาพเลยว่าจะเป็นยังไงโอกาสรอดแทบจะไม่มีด้วยซ้ำ 

"เดี๋ยวคุณเท่าไหร่" 

"ห้ะ อะไรนะ" 

"ผมถามว่าคุณจะขายเด็กราคาเท่าไหร่" 

"อ๋อที่แท้ก็เป็นพวกแบบนี้สินะ" 

"หยุดความคิดต่ำ ๆ นั้นของคุณซะ"ผมส่ายหัวเชื่อแล้วล่ะว่าจิตใจเธอต่ำจริง ๆ ความเป็นแม่มันไม่เหมาะสมกับเธอเลยจริง ๆ 

"ห้าแสน ฉันขายห้าแสน"ถือว่าเยอะพอสมควรเลย 

"ได้ ห้าแสนแต่คุณต้องทำตามที่ผมบอก" 

"เงื่อนไขอะไรของคุณ"ทางเดียวที่ผมจะช่วยเด็กได้คงเป็นวิธีนี้แหละเพื่อไม่ให้เด็กไปตกระกำลำบากแถมถูกทรมานอีก 

"คุณช่วยไปเตรียมเอกสารทุกอย่างที่เกี่ยวกับเด็กคนนี้มาให้ผมให้ครบ" 

"แล้วฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าคุณจะไม่หลอกฉัน" 

"ผมยืนยันคำไหนคำนั้น" 

"ก็ได้" 

ผมรอแม่ของเด็กเตรียมเอกสารจนครบก่อนจะเดินทางเข้าไปยังที่ว่าการอำเภอที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านนัก ผมเปลี่ยนสิทธิ์ดูแลเด็กให้เป็นผมทุกอย่างที่เป็นชื่อแม่เด็กนั้นเปลี่ยนเป็นชื่อผมทุกอย่างโดยชอบธรรมง่ายก็เหมือนรับเป็นลูกบุญธรรมของผม 

"เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ"เจ้าหน้าที่ยื่นเอกสารมาให้ผม 

"ขอบคุณครับ" 

"เสร็จแล้ว แล้วไหนเงินห้าแสนฉันล่ะ" 

"นี่ครับเช็กห้าแสน"ผมยื่นเช็กให้แต่เธอทำหน้าเหมือนว่ามันเป็นของปลอม ผมอุตส่าห์ใช้เงินเก็บผมเลยนะนั่น 

"ของจริงครับขึ้นเงินได้ทันทีธนาคารอยู่ข้าง ๆ นะครับงั้นผมขอตัวและหวังว่าคุณจะทำตามสัญญา" 

"แน่นอนใครจะไปอยากยุ่งกับไอ้เด็กนี่กัน"ว่าแล้วเธอก็เดินจากไป 

ตอนนี้เหลือแค่ผมกับเด็กน้อยสองคนผมจูงมือไปยังสวนที่อยู่ข้าง ๆ ตึก ในสวนมีเก้าอี้มีศาลาให้ได้นั่งพักซึ่งบรรยากาศก็ดีพอสมควร 

"ชื่อเล่นว่าอะไรครับ"เด็กอาจจะยังไม่ชินผมต้องทำความรู้จักแบบค่อยเป็นค่อยไป 

"เอื้อครับ" 

"ชื่อน่ารักจัง..เอ่อ..น้าชื่อตินนะจะเรียกน้าตินก็ได้" 

"ครับ ขอบคุณครับที่ช่วยผม.." 

"จากนี้เราเป็นครอบครัวเดี๋ยวกันแล้วนะ ไม่ต้องร้องไห้นะ" 

"ฮึก.." 

หมับ!  

เอื้อลุกขึ้นมาแล้วกอดผมพร้อมกับเสียงสะอื้นผมไม่รู้ว่าดีใจหรือเสียใจแต่ผมจะดูแลเอื้อให้ดีเหมือนลูกคนคนของผม ผมไม่ได้มองเขาเป็นตัวแทนยัยหนูแต่เขาเป็นลูกผมแล้ว ผมปล่อยให้เอื้อร้องไห้และกอดจนพอใจก่อนจะพาไปหาของกินในตลาดใกล้ ๆ ก่อนจะกลับบ้านกัน 

ที่บ้าน 

"ป้าครับ" 

"ติน!! ตินลูก"ผมไหว้ป้าก่อนที่จะเข้าไปกอดแบบเต็มเหนี่ยว 

"เป็นไงมาไงเนี่ย มา ๆ เข้าบ้านมาก่อนสิ" 

"คิดถึงป้าจังครับ" 

"ป้าก็คิดถึงตินนั่งพักให้หายเหนื่อยก่อนนะเดี๋ยวป้าไปเอาน้ำมาให้" 

"ไม่ต้องหรอกครับป้าเดี๋ยวผมจัดการเองครับ" 

"แล้วเด็กคนนี้...ใช่ที่ย้ายมาที่เมื่อเดือนก่อนใช่ไหมทำไมถึงได้มาด้วยกันล่ะ" 

"สวัสดีครับ" 

"ตอนนี้เอื้อเป็นลูกผมอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วครับป้า" 

"ห้ะอะไรนะ" 

2BC. 

ความคิดเห็น