ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มันต้องมีบ้างภาค2

ชื่อตอน : มันต้องมีบ้างภาค2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 91

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2562 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มันต้องมีบ้างภาค2
แบบอักษร

นี้คือภาคต่อของอาการใจเต้นระบำ โดดเด้าสามทีกลางอากาศ​กับการเจอบุคคลที่ทำให้อิฉันเป็นเเบบนี้

เหตุการณ์นี้เริ่มเกิดบ่อยขึ้นเพราะเขามาฝึกงานประมาณเทอมกว่าๆเเละเดือนนิดๆ บอกเลยโคตรทรมาน---

คือตูต้องสงบสติเเละอารมณ์ภายในตลอดเวลาเว้ย เพราะเจอตลอดเเละคนเห็นเหตุการณ์บ่อยสุดคือ"จอบจัง"

คนที่ดีมากๆเห็นเพื่อนกำลังตั้งสตินำเสนองานอย่างเเน่วเเน่เพื่อชิง10คะเเนนมันทัก.........

"เห้ยหมอ!!เฮีย(เรียกเเทน)มาๆๆๆ"

......

คือกูเห็นเเล้วไม่ต้องย้ำกลายเป็นว่างานนำเสนอจำไม่ได้เเละ......หมู่ประชาชีที่ร่วมห้องรู้หมด----เเละเกิดการเเซวหมู่มีเพียงใบหน้าอันนิ่งที่บ่งบอกไม่สนเเต่ภายในอะมันร้องไห้ด้วยความทรมานนำ้ท่วมใจเอ่อล้นเต็มเบ้า เเต่บางทีก็นิ่งไม่ได้เช่นเรื่องนี้

ฉึด!

......

"อะไรว่ะหมอเสียงเมื่อกี้"ทุกคนหันมามองหน้าฉันที่กำลังอึ้งเสียงที่ดังมาจากภายใน

"เสื้อในขาด---"

"ชิบหา--"ทุกคนเริ่มมุงหาวิธีช่วยเหมือนกูพึ่งโดนยิง

"หยุด!กูเสื้อในขาดเฉยๆไม่ใช่ไส้ติ่งขาดอย่าซีเดี๋ยวเข้าห้องน้ำไปดูก่อนเค๊?"เเก้ปัญหาดี ไม่ใช่อะไรหรอกมุงดังมังจะรู้ทั้งห้อง--

"เเล้วหมอไปกะใครละ"ทรายจี้เพื่อร่วมห้องเดินมาถาม

พอสิ้นคำถามทัุกคนหัวควับทำงานต่อมีเเอ๊บคุยงานด้วยมือถือสมุดอังกฤษคุยวิทยาศาสตร์จ้ะ......เเต่มีบุคคลที่เด่นกว่าชาวบ้านไม่ใช่มันทำงานเสร็จหรืออะไรนะ นั่งเอ๋อเฉยๆเขาทำอะไรมันรู้รึป่าวไม่รู้---นั้นคือ"จอบจัง"อีกเเล้ว...

"จอบไปเป็นเพื่อนหน่อยช่วยๆกัน"

"เออๆกำลังได้เลขเด็ดเเล้วเชียว"

"เดี๋ยวๆ--"

ขณะที่กำลังเดิกนลงตึกพวกเราก็เมาท์มอยซอยสิบจากเอเชีย ถึงยุปโรปวนๆไปก็นึกขึ้นได้ว่าห้องหัวมุมบันไดมันห้องเฮียเเกด้วยความเสื้อในขาดเเล้วมันไหลเลยสนใจเเค่เสื้อ พอเดินไปสักพักจอบจังก็ชี้นกชี้เครทื่องบินด้านข้างพอหันกลับไปเเกเดินออกมาจากห้องด้วยปฏิกิริยาภายในทำงานมันจะวิ่ง(เพื่อ?)เเต่ด้วยระยะประชิดจึงเกิดการหยุดชะงักของร่างกายเเละต่อจากนั้นคือเกิดเหตุ.....ลื่น---ดีนะที่เเกลงไปได้ขั้น1เเล้วไม่งั้นอายยันเหลนบวชจนลงโรงนู้นเเหละ

"เฮี้*อยากให้มึงเห็นการกระทำมึงเมื่อกี้นี้มากฮ่าาา"อีคนที่มาด้วยก็เอาเเต่ขำกูจะลื่นกลิ้งตกบันไดเเบบสไลด์เเล้ว

"เปลี่ยนจากหัวเราะกูช่วยกูไหม--"

"โทษๆ"ดึงกูขึ้นไม่ว่าหัวเราะอัดอีก

"ไปๆตอนนี้โล่งไงไม่รู้ ช้ากว่านี้นมยานทำไงละจอบ--"

"โอ๊ย ทุเรศฮ่าๆๆ"ด่าคนอื่นเเต่หัวเราะ....นี้เเหละเพื่อนกูเต็มจนเกินทุกคน

ขณะที่จะโค้งลงบันไดออร่าคนหล่อก็พุ่งสวนขึ้นมา

"อะจะอะ........."ค้างทั้งคู่เเต่คนหนักคือกูไง---

"หมอ.....หมอ.....อิหมอเฝ้าพระอินทร์เเล้วรึ!"เขย่ากูเป็นเซียมซีเชี้ย

"องค์อิศวรละ---"

"ฮ่าๆๆมึงดูหน้ามึงดิ ค้างมาก"

"จะค้างกว่านี้ถ้ามึงไม่ช่วยด้วยการเขย่ากูจนเซียมซีเรียกเเม่เเล้วกลิ้งลงบันได"

"ซอด้วง--"

"ซอรี่ไหมไปนมยานหมดเเล้ว--"

นี้เเหละที่เป็นเหตุการณ์ที่จำเอามากๆในวันนั้นถือว่าเป็นวันที่เจออะไรต่างๆต่างจากวันอื่นซึ่งปกติไม่ค่อยเกิดขึ้น เเต่เเบบนี้ถ้าจอบจังอยู่ใกล้ฮ่าๆอันนี้ไม่ได้เจตนาบอกว่าจอบจังเป็นเจ้ากรรมนายเวรไม่เล้ยยย

ปล.จอบจังก็ยังทำเช่นเดิมเพิ่มเติมคือหน้าตาเวลาเเซวชัดเจนทุกประการ---

ปล.อิจอบ!!!

ความคิดเห็น