ราพณาสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 34

คำค้น : เสี่ยหลง ต้นน้ำ หลงน้ำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2562 08:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34
แบบอักษร

​#34 

เมื่อเรื่องเซอร์ไพรส์จบลงก็ได้เวลางานเลี้ยง ทุกคนกำกลังเพลิดเพลินกับการเลี้ยงฉลองให้กับคู่รัก 

พรึบ! //ไฟดับ ทุกคนชะงักด้วยความตกใจ 

จินเฟิง : “Happy Birthday to you” เดินถือเค้กออกมา ทุกคนจึงร่วมกันร้องเพลง 

ทุกคน : “Happy Birthday to you. Happy Birthday, Happy Birthday... Happy Birthday to you. ” 

ต้นน้ำ : น้ำตารื้น ‘เฮียเฟิงหายไปเพราะจะเซอร์ไพรส์ผมนี่เอง’ 

จินเฟิง : “อธิษฐานก่อนเป่านะ” ยิ้มอ่อนโยน 

ต้นน้ำ : “ครับ” ประสานมือ หลับตาอธิษฐานก่อนเป่า “ฟู่วววว” 

ทุกคน : “เย้!! สุขสันต์วันเกิดนะ” 

ต้นน้ำ : “ขอบคุณทุกคนมากนะครับ” ยกมือไหว้ น้ำตาคลอ ‘ผมบอกแล้วว่าวันเกิดปีนี้ผมต้องมีความสุขมากที่สุด’ 

จินเฟิง : “เจ้าของวันเกิดตัดเค้กแจกเลย” 

ต้นน้ำ : “ครับ” ตัดเค้กแจกจ่ายทุกคน “ชิ้นนี้ของพี่ไมค์ครับ” ยื่น 

ไมเคิล : หันมอง เห็นรอยยิ้มสดใส ‘เพราะแบบนี้เองสินะเสี่ยถึงได้หลงนักหลงหนา หึ’ กระตุกยิ้ม “ขอบใจ” รับมา 

ต้นน้ำ : “ขอบคุณที่มาวันเกิดผมนะครับ ผมดีใจมากเลยที่เฮียเฟิงกับพี่ไมค์มา” 

ไมเคิล : “ไม่ต้องดีใจหรอก ฉันไม่ได้อยากมา แต่โดนบังคับมาต่างหาก” 

ต้นน้ำ : “อ้าว! ทำไมล่ะครับ? ไม่อยากมางานวันเกิดน้องเหรอ?” ถามหน้าเศร้า 

ไมเคิล : “ฉันไม่...” 

จินเฟิง : “อ้าวที่รัก ได้เค้กแล้วเหรอ? งั้นเรามากินด้วยกันดีกว่าเน๊อะ” เดินมาโอบเอว ไมเคิลสะบัดหน้าหนี

ต้นน้ำ : งั้นผมไม่กวนแล้วนะครับ” ยิ้ม เดินไป 

จินเฟิง : มองตาม ก่อนหันมองไมเคิล “นายคิดจะทำอะไร?” เสียงเย็น 

ไมเคิล : “ผมไม่ได้ทำร้ายเขาก็แล้วกัน” 

จินเฟิง : “นายทำไม่ได้ต่างหาก เฮียกับฉันจับตาดูนายตลอด นายไม่มีทางแตะต้องต้นน้ำได้หรอก” 

ไมเคิล : “งั้นให้ผมมาทำไมแต่แรก ให้มามองดูคนที่ผมรักมีความสุขกับคนอื่นงั้นเหรอ?” เสียงสั่น 

จินเฟิง : “ใช่ นายจะได้ตัดใจจากเฮียได้ซะที เพราะยังไงเขาก็ไม่มีทางหันมามองนาย” ‘แล้วก็หันมามองฉันบ้างได้แล้ว ฉันที่อยู่ตรงนี้มาตลอดไง’ 

ไมเคิล : ก้มหน้า กลืนก้อนน้ำตา 

จินเฟิง : มองไมเคิลสายตาเจ็บปวด ‘เฮียไม่เคยมองมาที่นายยังไง นายก็ไม่เคยมองมาที่ฉันเหมือนกัน หึ เจ็บเป็นบ้า!’ 

เฟยหลง : มองต้นน้ำเดินมาหา “เกิดอะไรขึ้นกับนายรึเปล่า?” 

ต้นน้ำ : “เปล่านี้ครับ? มีอะไรรึเปล่าครับ?” 

เฟยหลง : “ไม่มี” ดึงเอวบางมาโอบกอด “ฉันชักหิวซะแล้วสิ” 

ต้นน้ำ : “อยากทานอะไรไหมครับ ต้นน้ำจะไปเอามาให้” 

เฟยหลง : “น้ำ” 

ต้นน้ำ : “อยากดื่มน้ำเหรอครับ? งั้นเดี๋ยว...อ๊ะ” จะเดินไปหยิบน้ำให้ แต่โดนดึงไว้ก่อน 

เฟยหลง : “ฉันไม่ได้อยากดื่มน้ำ แต่ฉันอยากกินต้นน้ำต่างหาก” มองสายตาพราวระยับ 

ต้นน้ำ : หน้าแดงก่ำ “คนอยู่เยอะแยะนะเสี่ย ยังจะพูดทะลึ่งๆ อีก” หยิบแขนที่โอบเอวอยู่ 

เฟยหลง : “ก็ฉันอยากกินจริงๆ นี่ รู้ไหมว่ากว่าจะถึงวันนี้ ฉันอดทนมามากขนาดไหน ถึงเวลาที่นายจะทดแทนฉันแล้ว หนูน้อยของเสี่ย ฟอด” ฟัดแก้มเนียน 

ต้นน้ำ : “เสี่ย!” ตีอกแกร่ง มองรอบงาน เห็นสายตาล้อเลียนหลายคู่ ยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม “ต้นน้ำไม่อยู่ใกล้เสี่ยแล้ว” เดินหนี 

เฟยหลง : ยกยิ้มพึงพอใจ มองตามสายตารักใคร่ 

ไมเคิล : มองเฟยหลงสายตาเจ็บปวด ‘ต่อให้พยายามแทบตาย ผมคงไม่มีวันได้รับสายตาแบบนั้นจากเสี่ยสินะ’ 

จินเฟิง : จับคางเรียวบีบแก้มให้อ้าปาก ป้อนเค้กคำโต “อ้ามมม กินของหวานซะบ้าง ชีวิตจะได้ไม่ขมขื่น” 

ไมเคิล : ถลึงตาใส่ แต่ก็ยอมเคี้ยวเค้กในปาก 

จินเฟิง : ยกยิ้มพอใจ ป้อนเค้กให้ไมเคิลอีกหลายคำจนหมด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}