นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

เชื่อเป็นตุเป็นตะ (อัพครบ)

ชื่อตอน : เชื่อเป็นตุเป็นตะ (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2562 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
เชื่อเป็นตุเป็นตะ (อัพครบ)
แบบอักษร

​หลายวันต่อมา

​ขณะที่รียาไปทำงาน ที่ร้านอาหารของจุ้น หลังเลิกเรียนเธอจะไปทุกวัน ยกเว้นวันศุกร์เธอให้เหตุผลว่า อยากพักบ้างเพราะกว่าจะได้กลับ ก็เกือบสามทุ่ม เธอบอกว่าเหนื่อยแต่ก็มีความสุข และใด้ใช้ภาษาอย่างคล่องแคล่ว 

ยิ่งนานวันเข้าจุ้นเริ่มไม่พอใจ ที่รียาสนิทสนมกับพนักงาน มันก็แปลกและทำไมเขาจะต้องไม่พอใจด้วย ในเมื่อเธอบอกเขาว่าเธอกับเขาแค่เพื่อนกัน หรือว่าจุ้นคิดมากกว่านั้น นานวันเข้าสองคนทะเลาะกัน เพียงแค่เรื่องหยุมหยิม บางครั้งแทบไม่มีสาระอะไร

รียาเองก็ชอบไปตีสนิทกับกุ๊กที่อาเชง เขาอายุมากกว่าเธอเป็น10ปี อาเชงเป็นคนจีนที่ทำอาหารเก่งมาก โดยเฉพาะอาหารจีน ที่เธอแกล้งไปสนิทด้วย ก็แค่อยากรู้ว่าจุ้นคิดอะไรกับเธอ 

มันทำให้จุ้นลืมตัวบางครั้งเกิดอาการหึงหวง จนลามไปถึงมหา'ลัย ทั้งคู่ก็ยังถกเถียงกัน บางวันไม่คุยกันแต่รียาก็ยังไปทำงานเหมือนเดิม พอเลิกงานจุ้นก็มาส่งถึงอพาร์ทเมนต์

คนที่ต้องคอยฟังเรื่องราวของทั้งสองคน คือเบ็กกี้กับคาร์เตอร์ เบ็กกี้จำได้ว่าเฮียคาร์ลเคยพูดว่า สองคนนี้อายุต่างกันไม่มาก เขาจะต้องทะเลาะกันทุกวัน เพราะความไม่ลงรอย และมันก็จริงเธอยังคิดตามว่า คู่นี้จะไปกันรอดหรือเปล่า ซ้ำมาดามแอนแม่ของจุ้น ก็ไม่ชอบรียาเป็นปกติอยู่แล้ว

เบ็กกี้ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ บางครั้งต้องมานั่งระบายกับเจ้ายุ่น ที่เอาแต่นอนฟังแล้วทำตาปริบๆเท่านั้น อยากให้จุ้นบอกสักทีว่า คิดยังไงกับรียากันแน่ ไม่อยากให้เพื่อนมัวแต่กั๊กท่าไว้นาน

สองวันแล้วที่จุ้นกับรียาไม่คุยกัน แต่เธอก็เฉยๆไม่สนใจเขา พอเลิกเรียนก็ไปทำงาน เลิกงานก็กลับซ้ำยังบอกเขาว่าไม่ต้องส่ง เดี๋ยวจะกลับเองเพราะคนเราก็ต้องพึ่งพาตัวเอง ยิ่งทำให้จุ้นโมโหหาว่าเธอปีกกล้าขาแข็งแล้ว แทบมองไม่เห็นหัวเขาเลย

เช้านี้ทั้งพ่อทั้งแม่ ยังไม่เห็นลูกชายลงมาจากห้องนอน เด็กหนุ่มนอนเอามือกุมท้องเหงื่อแตกพลั้ก เขาปวดท้องตั้งแต่ตีสาม คิดว่าตัวเองท้องเสียแต่เข้าห้องน้ำ ก็ไม่ถ่ายแถมยังปวดร้าวไปทั่วืจนนอนไม่ได้

​"จุ้น..ลูกเป็นอะไร พ่อมาดูลูกเร็วลูกเป็นอะไรก็ไม่รู้ จุ้นอย่าเป็นอะไรนะลูก.."ทั้งบ้านโกลาหล เพราะมาดามแอนตะโกนเรียกสามีจนสุดเสียง

​"จุ้น..พ่อจะพาไปโรงพยาบาล อย่าเป็นอะไรนะลูก ไปกับพ่อๆจะพาลูกไปหาหมอ แบรี่คุณหนูปวดท้องเอารถออกเร็ว"

"ครับนาย..."

"จุ้น..ค่อยๆเดินลูก"โทนี่แบกพาลูกชาตัวโตขึ้นหลัง อย่าทุลักทุเลเพราะตัวเอาโตกว่าพ่ออีก 

"จุ้น..เป็นไงบ้างลูก ไหวมั้ยทำใจดีๆไว้นะ"

"ครับแม่ จุ้นปวดท้องฮะ"โทนี่กับมาดามแอนประคองบุตรชายคนเดียวขึ้นรถ แบรี่ขับรถออกจาคฤหาสน์หลังใหญ่ อย่างรีบร้อนเขาเห็นคุณหนูเหงื่อท่วมตัว รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาทันที

"พ่อ..มันปวดมากฮะ รียา รียา"

"รียาทำไมลูกบอกพ่อมา"โทนี่ถามลูกชายตอนนี้หน้าจุนโชซีดเผือด

"เมื่อวานเราทะเลาะกัน รียาบอกว่าจะเสกหนังควายเข้าท้องผม พ่อรียาเสกได้จริงๆมั้ยครับ โอ้ยย..."

"จุ้น..ไม่นะจุ้นอยู่กับแม่ เพราะคุณคนเดียวเอานังปีศาจนั่นมาทำงาน มันทำคุณไสยใส่ลูกเราคุณรู้มั้ย จุ้นๆๆ ฮือๆๆแม่ขอโทษ นังนั่นมันคงจะเกลียดแม่ ที่แม่ด่ามันจิกมัน จุ้นแม่ขอโทษ"มาดามแอนกอดลูกชายคนเดียวไว้กับอก

​"ไม่ใช่หรอกน่า รียาไม่ทำอย่างนั้นแน่ลูก เชื่อพ่อเถอะ ไม่มีทางหรอกเรื่องแม่มดหมอผี พ่อไม่เชื่อเด็ดขาด มันไม่มีแน่ เฮ้ย..มึงขับให้เร็วหน่อยได้มั้ยรถ ถ้าช้ากว่านี้พ่อมึงตายแน่"

​"ครับๆนาย.."

"ไอ้บ้า.."แอนโทนี่รู้สึกหงุดหงิด เพราะข้างหน้ารถเริ่มติดเป็นแพยาวเหยียด

​โรงพยาบาลxxx

​จุนโชถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว ทั้งสามีภรรยาต่างก็นั่งไม่ติดที่ ไม่รู้ว่าลูกชายจะถูกคุณไสยอย่างที่เขาพูดหรือเปล่า แล้วถ้าเรื่องเป็นจริงหมอจะพิสูจน์ได้มั้ย

​"ญาติคนไข้คุณหมอเชิญด้านในค่ะ"

​"ครับผมเป็นพ่อ และนี่ภรรยาผมครับ"

"เชิญด้านนี้ค่ะ"พยาบาลนำสองสามีภรรยาเข้ามา เพื่อพบกับหมอ

​"เชิญนั่งก่อนนะครับ คนไข้ไส้ติ่งแตกถ้ามาช้ากว่านี้ เขาอาจไม่รอดตอนนี้เขาต้องเข้าห้องผ่าตัดแล้ว ช่วยเซ็นต์ที่เอกสารตรงนี้ครับ"

​"หมอแล้วลูกชายผม จะเป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณหมอ"

"ใจเย็นนะครับ ตอนนี้เขามาถึงมือหมอแล้ว หมอจะรักษาเขาให้ดีที่สุดฮะ ขอตัวนะครับอีกราวๆชั่วโมง เขาจะอยู่ห้องพักฟื้นฮะ แค่ไส้ติ่งครับไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง"

"หมอคะ..คือ"มาดามแอนอยากพูดต่อ แต่หมอยกมือห้าม เป็นสัญญาณบอกว่าไม่มีเวลแล้ว"

"ครับ หมอขอตัวนะฮะ"

"ค่ะ.."

สองสามีภรรยาเดินเป็นหนูติดจั่น มาดามแอนอยากพูดกับสามีเรื่องลูกชาย แต่โทนี่ส่ายหัวเขาไม่อยากให้เธอพูดอะไรทั้งสิ้น เพราะเรื่องอย่างนั้นไม่มีใครเชื่อหรอก หรือเมียเขาจะเชื่อเป็นตุเป็นตะก็ตามใจ

​ชั่วโมงต่อมา

​จุนโชถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด เด็กหนุ่มหน้าซีดเผือด เขายังนอนหลับอยู่บนเตียง ยังไม่รู้สึกตัวคงจะอ่อนเพลี จากการผ่าตัดมาดามแอนสงสารลูกชายเหลือเกิน 

โทนี่แอบมองค้อนภรรยา เธอยิ้มแหยๆอย่างลุแก่โทษ แต่โทนี่เหมือนจะมองไม่เห็นที่ภรรยาส่งสายตามาให้ เพราะเธอบังอาจมาใส่ร้ายรียา ทั้งๆที่เขาบอกแล้วว่ามันไม่มีจริง เธอก็ยังไม่เชื่อคิดว่ามันคือเรื่องจริง

จุ้นหลับไปนานมาก พ่อกับแม่ก็ลุ้นว่าเมื่อไหร่จะตื่นขึ้นมา กระทั่งผ่านไปเกือบสองชั่วโมง เด็กหนุ่มกระพริบตาถี่ๆ หรี่ตามองไปทั่วๆ เขาเห็นหน้าพ่อกับแม่เลือนลาง

​"จุ้น..เป็นไงบ้างลูก รู้มั้ยแม่ใจแทบขาด"

​"แม่..ผมยังไม่ตายใช่มั้ย แม่ผมอยู่ที่ไหน พ่อ.."

"ใช่ลูก..พ่อเองไม่มีใครปล่อยให้ลูกตายหรอก ตอนนี้จุ้นหายแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวเขาจะย้ายลูกไปอยู่ห้องพัก พ่อแจ้งเขาไปแล้ว"เด็กหนุ่มนิ่วหน้ารู้สึกเจ็บแปลบท้อง น้ำตาค่อยๆไหลคลอออกมา

​"ผมเกลียดรียา เธอไม่น่าทำผม มีอะไรก็น่าจะคุยกัน เธอคือแม่มดนะพ่อ ผมเกลียดเธอ"

​"จุ้น..ฟังพ่อนะ รียาไม่ได้ทำอะไร เธอไม่ได้ทำอย่างที่ลูกคิด จุ้นเป็นไส้ติ่งหมอผ่าออกแล้ว มันไม่มีจริงหรอกเรื่องแบบนั้นนะ ลูกพักเถอะนะ ป่านนี้สองคนนั้นคงตามหาลูก ว่าทำไมไม่ไปเรียนแล้วเขาจะรู้มั้ย ว่าจุ้นอยู่นี่"

"เบอร์อยู่ในมือถือฮะพ่อ แต่ไม่ต้องโทรฯหรอกครับ รียาคงไม่อยากเห็นหน้าผมหรอก เมื่อคืนเราทะเลาะกัน"

"จุ้นพักเถอะ แม่ว่าลูกอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ"

"ครับแม่"

​มหา'ลัยxxx

​คาร์เตอร์มาส่งเบ็กกี้ที่มหา'ลัย เมื่อก่อนจะ10โมงแต่รียามาถึงก่อนแล้ว เพราะเธออยู่ใกล้กว่า แต่สองสาวแปลกใจมาก เพราะเธอทั้งสองไม่เห็นจุ้น ปกติก็จะมาเวลานี้ แต่รียาก็ไม่ได้แปลกใจ เธอคิดว่ารถอาจจะติด

"มีอะไรหรอ?"

"เราติดต่อจุ้นไม่ได้ค่ะ ปกติจุ้นจะมาแล้วโทรฯไปก็ไม่รับ หรือว่าเธอสองคนทะเลาะกัน"รียาพยักหน้า

"ให้มันได้อย่างนี้สิ อ้อ!วันนั้นพ่อเขาให้นามบัตรเฮียมานะ เดี๋ยวนะหาดูก่อน"คาร์เตอร์ล้วงเอากระเป๋าสตางค์ออกมา เพื่อคนหาบัตร

"อ้อ..เจอแล้วเดี๋ยวเฮียโทรฯให้นะ บางทีจุ้นอาจจะไม่สบาย...คุณโทนี่..ครับผมคาร์เตอร์ฮะ พอดีว่าสองสาวเขามาถึงแล้ว แต่ไม่เห็นจุ้นเลย เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

[ครับ..จุ้นอยู่โรงพยาบาล ผ่าตัดไส้ติ่งตั้งแต่เช้าแล้วครับ วันนี้คงไม่ได้ไปเรียน อาจจะต้องพักอีกหลายวันครับ ยังไงฝากแจ้งด้วยนะครับ]

"ครับขอบคุณฮะ"คาร์เตอร์กดวางจากการสนทนา ก่อนจะหันมาที่สองสาว ที่อยากรู้เรื่องของเพื่อน

"มีะไรคะเฮีย?"

"จุ้นผ่าตัดตั้งแต่เช้ามืด ไส้ติ่งแตกวันนี้คงมาเรียนไม่ได้ และก็คงจะหยุดอีกหลายวันเลยละ แล้วเอาไงจะไปเยี่ยมเขา หรือว่าจะเรียนก่อน"

"ขอเรียนก่อนนะคะ วันนี้สำคัญด้วยงั้นหลังเลิกเรียน เฮียมารับนะคะแล้วเราค่อยไปกัน"

"ครับ..ตังใจเรียนล่ะ"

"คิดถึงจัง.."เบ็กกี้ส่งสายตาอ้อนคนข้างกาย คาร์เตอร์บีบไหล่คนตัวเล็กเบาๆ

"คืนนี้ค่อยบอกกันสองคนนะ ฟอดด"ชายหนุ่มดูแล้วว่าปลอดคน เขาหอมแก้มเมียตัวน้อยฟอดใหญ่ ที่จริงก็ไม่ต้องระวังมากมาย บางคู่ทำมากกว่าหอมแก้ม แต่เขาให้เกียรติเธอมาก เพราะที่สาธารณะ

"งั้นเฮียกลับบ้านไปเถอะค่ะ อย่าลืมมารับล่ะ"

"ครับ เดี๋ยวเฮียโทรฯหานะ บาย.."

"ค่ะ."คาร์เตอร์เดินไปขึ้นรถ ก่อนจะขับออกไป

​"หวานจนมดขึ้น หวานตลอดๆเลย"

​"เฮอะๆอิจฉาเค้างั้นสิเธอ?"

"คงงั้นมั้ง ฉันรู้สึกผิดจังที่เมื่อคืนว่าอีจุ้นไปเยอะเลย ป่านนี้จะเป็นไงบ้างนะ?"

"ทำไมต้องทะเลาะกันด้วนะ คุยกันดีๆไม่ได้หรือไง มีเรื่องอะไรไหนบอกสิ เผื่อฉันช่วยได้"

"เรื่องไร้สาระทั้งนั้น มันหึงฉัน"

"ฮ้า..หึงเธอหรอ?..ฮั่นแน่ ฉันนึกอยู่แล้วเชียว ว่ามันเหมือนจะมีอะไรในกอไผ่ จุ้นมันเป็นลูกคุณหนู แล้วก็ขี้น้อยใจเธออย่าว่ามันนักเลย แล้วตอนนี้มันก็ป่วยควรจะดูแลกันและกัน ถึงจะถูกนะรียา"

"เขาอาจจะมีคนดูแลอยู่มั้งคะเพื่อน?"

"ไม่หรอก นอกจากเธอไม่มีใครเข้าใกล้จุ้นได้หรอก แม่ดุชะมัดแล้วไง เป็นห่วงมันสิท่าใช่มั้ย?"

"ก็นิดหน่อย"

"แต่อาการแบบนี้ เขาเรียกว่าห่วงมากๆ ถึงมากที่สุดย่ะ ไปเรียนได้แล้วเลิกเรียนค่อยไปเยี่ยม"

"โอเค..พูดให้คิดอยู่เรื่อยเลยเธอเนี่ย"

รียาครุ่นคิดมาตั้งแต่เดินเข้าห้องเรียน วันนี้ดูห้องเรียนบางตามาก พวกเขาไปไหนกันหมด แต่ที่ไม่เห็นมานั่งเรียนก็คือพวกที่มามั่ง ไม่มามั่ง ในคลาสหนึ่งก็จะมีพวกที่ไม่เอาถ่าน รวมอยู่ด้วยนั่นก็เรื่องของเขา

"ดูเธอไม่มีสมาธิเลย ไม่ต้องห่วงหรอกน่า อย่างน้อยพ่อแม่เขาก็อยู่นะ คงไม่เดียวดายหรอก ฉันว่าตอนนี้เธอกำลังมีใจห้จุ้น ฉันพูดถูกมั้ย?"

"ไม่รู้สิ ฉันสับสนเหลือเกิน"

ทั้งวันที่นั่งเรียน เบ็กกี้เห็นเพื่อนไม่มีสมาธิเอาซะเลย เป็นครั้งแรกที่เห็นมารียาเป็นแบบนี้  เรียนด้วยกันมากระทั่งปีสาม ไม่เคยเห็นรียาจะวิตกกังวลอะไร เธอแก้ปัญหาเองได้เสมอ เนื่องจากเพื่อนเธอสตรองเกินหญิงสาวทั่วไป ที่มาเรียนต่างถิ่น

​"ไปไม่ต้องเครียด มีอะไรไม่เข้าใจค่อยๆจูนกันเข้าไป คุยกันให้รู้เรื่องเมื่อก่อนฉันกับเฮีย ก็เกลียดขี้หน้ากัน กว่าจะลงตัวก็นานเหมือนกัน"

​"เฮียเขาเป็นผู้ใหญ่ แต่อีจุ้นมันเด็กอ่ะ แล้วฉันควรฝากอนาคตไว้กับมันหรอ?"

"อีกหน่อยมันก็เข้าใจ เพราะอะไรเธอสองคนถึงไม่เหมือนกัน จะบอกอะไรให้นะ เพราะเธอต้องพึ่งพาตัวเอง แต่จุ้นมันมีพ่อมีแม่คอยซัพพอร์ท มันเลยไม่เป็นตัวของตัวเอง ค่อยๆคุยกันเธอก็อ่อนข้อหน่อย"

"ห่ะ..ให้อ่อนข้อให้หรอ?..โอ้ว์..ม่ายจ่ะ มันคงไม่ใช่นิสัยฉันแน่จ่ะเบ็กจ๋า แต่ฉันจะลองดูตอนนี้จุ้นป่วยอยู่ ไว้มันหายดีเมื่อไหร่ ค่อยราวีกับคุณชายเขาใหม่ รู้มั้ยที่บ้านเขาเรียกจุนโชว่าอะไร"เบ็กกี้ส่ายหน้า

​"คุณหนูค่ะ"

​"เฮ้ย..จริงสิ?"

"ได้ยินกับหู ได้เห็นกับตาแม่นแท้ๆ"

"แม่เจ้า..นี่เขาประคบประหงมขนาดนั้นเลยหรอ ตายหละฉันนึกภาพไม่ออกเลย ว่าเธอกับจุ้นใครจะเป็นผู้นำกันแน่"

"ฉันต้องนำสิ เฮียมาแล้วละไปกันเถอะ ว่าแต่เขาจะกินอะไรได้ยัง จะได้ซื้อของเยี่ยมไปด้วย"

"อาจจะได้อาหารอ่อนๆ แต่คงต้องป้อนมั้ง"

​"ผ่าไส้ติ่งย่ะ แขนไม่ได้หักนี่ แล้วทำไมต้องป้อนด้วย"

​"ไหนบอกจะอ่อนข้อไง ทำหน่อยเถอะเผื่อจุ้นจะเห็นความดีของเธอบ้าง"รียาคงต้องยอม ลองดูเผื่อสถานการณ์แห่งความมึนตึง อาจจะดีขึ้นมาแล้วแม่เขาจะปล่อยให้เธอ กับคุณหนูอยู่ตามลำพังหรือ หวงลูกชายซะขนาดนั้น

"ไง..รอนานมั้ย?"คาร์เตอร์ทักทายทั้งสองสาวหลังจากที่ลงจากรถ 

"นานมากกกก.."เบ็กกี้ลากเสียงยาว จนคาร์เตอร์รู้สึกผิดที่มาช้า

"เอาเรื่องจริง"เขาถามย้ำ

"นิดหน่อยค่ะ"

"ค่อยยังชั่ว แสบนะเราทำเอาเฮียรู้สึกผิดมากเลยล่ะ"คาร์เตอร์รั้งคนตัวเล็กมากอดไว้หลวมๆ

"พร้อมแล้วค่ะไปกันเลย คนบางคนจิตใจล่องลอยไปไกล ถึงโรงพยาบาลแล้วละค่ะ"

"เหมือนว่าฉันเลย"

"เปล่าเลย แค่เย้าเล่นย่ะ"

"ชิส์..ชอบประชด"

สองสาวกระเซ้าเย้าแหย่กันเล่น เบ็กกี้รู้ว่าเพื่อนกำลังกังวล เธอก็แค่อยากให้รียาเลิกคิดมาก แล้วถ้ารียารู้ว่าแม่ของจุ้นเข้าใจเธอผิด เรื่องทำคุณไสยใส่ลูกชาย รียาจะทำยังไง แม้แต่จุ้นเองก็คิดเหมือนกัน กระทั่งบอกกับพ่อแม่ว่า เขาเกลียดเธอมาก

​"เดี๋ยวก็ถึงใจเย็นๆ"

​"เปล่าค่ะเฮีย หนูคิดอะไรเรื่อยเปื่อย แล้วเฮียคุยกับพ่อของจุ้นว่าไงบ้างคะ?"เด็กสาวถามเรื่องจุ้นต่อ

"เห็นว่าปวดท้องตอนตีสาม นึกว่าตัวเองท้องเสีย ที่ไหนได้ปวดมากขึ้นๆเรื่อยๆเหงื่อออกเต็มตัว พ่อแม่ก็เลยพาส่งโรงพยาบาล ไม่ต้องห่วงหรอกน่าตอนนี้เขาผ่าตัดแล้ว ไม่แน่หรอกเขาเห็นหน้าเรา บางทีจุ้นอาจจะหายเร็วขึ้นนะ"แต่เธอว่า อาการเขาน่าจะทรุดมากกว่า

"หนูก็หวังให้จุ้นหายเร็วๆ ไม่ใช่เห็นหน้าหนูแล้วทรุดหนักนะคะ"

"เธอนะคิดมาก อย่าเชื่อถ้ายังไม่เห็นหน้าเขาสิ"เบ็กกี้ออกความเห็น

"ตกลงเธออยู่ข้างฉัน หรือข้างอีเผือกนั่นยะ?"

"ฉันนะเป็นคนกลาง อยากให้เธอสองคน หันมาคุยกันดีๆ แล้วก็อยากบอกว่า เลิกทะเลาะกันเถอะไม่เหนื่อยหรือไงเล่า?"นั่นสิไม่เหนื่อยหรือไง ทันทีที่เจอหน้า ตั้งแต่จุ้นย้ายมาวันแรก ดูเขาทำตัวเป็นคุณหนูหยิบโหย่ง ไม่แมนเอาซะเลย

​โรงพยาบาลxxx

​คาร์เตอร์ขับรถมาถึงโรงพยาบาล หลังจากหาที่จอดรถได้แล้ว เขาพาสองสาวไปสอบตรงไปยังประชาสัมพันธ์ เพื่อให้แน่ใจว่าจุ้นอยู่ชั้นไหน พอได้เรื่องก็รีบเดินจากตรงนั้นไปทันที

"เฮียขา..แล้วเราไม่ซื้ออะไรเยี่ยมเขาหรอคะ?"

"ยังดีกว่า เรายังไม่รู้เลยว่าจุ้นจะกินอะไรได้ ไปดูเขาก่อนค่อยมาซื้อทีหลังก็น่าจะได้นะ"นั่นสินะจุ้นคงต้องอยู่โรงพยาบาลอีกนาน

​ปิ้งป่องๆ

​"เชิญครับ คุณคาร์เตอร์..เชิญครับจุ้นเพิ่งจะตื่นเมื่อกี้เอง"โทนี่มีท่าทียิ้มแย้ม แสดงว่าอาการของจุ้นคงไม่น่าเป็นห่วงแล้ว

​"นายเป็นไงบ้าง..ค่อยยังชั่วยัง"รียาถามอาการทันที่ที่มาถึง จุ้นยิ้มเนือยๆอยากคว้ามือเธอมากุมไว้เหลือเกิน

​"อืม..ค่อยังชั่วแล้ว ฉันปวดท้องมาก เกือบจะตายแล้วและฉัน ก็บอกแม่ว่าเธอเสกหนังควายเข้าท้องฉัน มันปวดมาก เลยทำให้ฉันคิดมาก/ไอ้บ้า นายเชื่อฉันขนาดนั้นเลยหรอ มันมีที่ไหนล่ะเชื่อเป็นตุเป็นตะ สมัยนี้ยุคit ไม่มีหรอกเรื่องแบบนั้นนะ"

​"ว่าไงนะ..เธอบอกจุ้นหรอว่าจะเสกอะไรนั้น เฮ้อ..เชื่อไปนั่นแน่ะ นี่ซีแอตโทลนะ.."

​"ฉันรู้แล้ว และเมื่อเช้าเรียนอะไร เลกเชอร์มาเผื่อหรือเปล่า ฉันต้องพักอีกหลายวันนะ"จุ้นพูดเสียงกระท่อนกระแท่น

"ไม่ต้องห่วงหรอก นายห่วงตัวเองเถอะ รักษาตัวให้หายเรื่องอื่นค่อยว่ากัน แล้วนายอยากให้รียาเฝ้ามั้ย หรือว่าไม่ต้อง?"เบ็กกี้พูดเสียงเบา เกือบเป็นกระซิบ

​"ถึงฉันอยากให้เขาอยู่ แต่ใจเขาไม่อยากอยู่มันจะมีประโยชน์อะไรวะ บางทีเขาอาจจะอยากไปทำงานก็ได้นี่"จุ้นพูดเหน็บให้รียารู้สึก

​"แต่ที่ทำงาน ถ้าไม่มีนายฉันก็เหงาปากนะ ไม่รู้ฉันจะปะทะคารมกับใคร ตกลงฉันจะเฝ้านายเองบางทีอาการนายอาจจะดีขึ้น ได้กลับบ้านเร็วๆ หรือไม่ก็แย่ลง อาจจะได้กลับบ้านช้า เพราะฉันก็ได้ว่าไงบอกมา อยากให้อยู่ หรืออยากให้กลับ เลือก1หรือ2 ตอบชัดๆไม่ต้องอ้อมค้อม"จุ้นยิ้มอ่อน เขาอยากให้เธออยู่ที่สุด

​"ฉันเลือกข้อ1และจะไม่เลือกข้อ2ตลอดไป"

​"หึหึ..ในที่สุดนายก็ยอมพูด งั้นเราก็กลับกันเถอะนะคะเฮีย คนเขาอยากพูดความนัยกันสองคน เราอย่าอยู่เป็นกขค.เลยนะ กลับเถอะค่ะ"จุ้นหลุดยิ้มออกมา ตั้งออกจากห้องผ่าตัด เขายังไม่ได้ยิ้มเลย แถมพูดยังกระท่อนกระแท่น เพราะสะเทือนที่แผล

​"เอ้า..จะไปไหนกันหรอครับ?"

​"ฮะคุณอา เราสองคนกำลังจะกลับแล้ว แต่มีเรื่องจะคุยด้วย เชิญทางนี้หน่อยครับมาดามด้วยฮะ"

"ดูเป็นความลับนะคะ คุณคาร์เตอร์"มาดามแอนมีสีหน้าสงสัย

"ก็ไม่เชิงหรอกครับ ผมไม่รู้ว่ามาดามคิดยังไงกับรียา แต่เธอเป็นเพื่อนแฟนผม รียาเป็นคนเก่งเรียนหนังสือใช้ได้ เธอเป็นคนไม่ยอมคน ผมไม่รู้ว่ามาดามคิดยังไงกับเธอ แต่จุ้นคงจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ มาดามคิดยังไงฮะ ถ้าไม่ยินดีต้อนรับเธอผมจะพาเธอกลับส่ง ที่อพาร์ทเมนต์และเรื่องงาน ก็คงไม่ให้ทำแล้ว และอีก2-3วันผมจะกลับนิวยอร์ก บางทีรียา อาจจะต้องย้ายออกจากอพาร์ทเมนต์ ไปอยู่กับเบ็กกี้ครับ"

​"คุณคาร์เตอร์..ผมขอร้องละครับ ตอนนี้จุ้นดูมีความสุขเมื่อหนูรียาอยู่ด้วย ผมดูลูกชายผมออก ว่าเขารู้สึกยังไง ผมไม่เคยเห็นจุ้นยิ้ม เอาแต่นอนซม ตั้งแต่ออกจากห้องผ่าตัดแล้ว มาดามคุณดูลูกสิ ว่าลูกมีความสุขหรือมีความทุกข์ เดี๋ยวผมมาคุณคาร์เตอร์ คุณรอตรงนี้ก่อน"

​"ครับ.."โทนี่จูงมือภรรยามาที่ข้างเตียงลูกชาย ทั้งเบ็กกี้กับรียาต้องถอยออกมา แอบมาอยู่ด้านหลังพ่อแม่ลูกคงมีเรื่องคุยกัน

​"จุ้น..หนูรียาเธอจะไม่ไปทำงาน ที่ร้านเราแล้ว และพ่อเพิ่งมารู้ว่ารียา จะย้ายไปอยู่บ้านเบ็กกี้ เพราะคาร์เตอร์จะกลับนิวยอร์ก หนูเบ็กคงไม่มีเพื่อน"

​"แม่ว่าก็ดีนะหนูเบ็กกี้จะได้มีเพื่อน ตอนที่แฟนเธอไม่อยู่"

​"ไม่ได้นะครับพ่อ รียาเธอจะดูแลผมตอนนี้ผมเจ็บ จะมีใครเข้าใจผมมั้ยฮะเนี่ย เธอสัญญาแล้วว่าจะอยู่ที่โรงพยาบาล ผมรู้ว่าแม่ไม่ชอบเธอ แต่ก็ไม่เป็นไรงั้นเมื่อออกจากโรงพยาบาล ผมจะไปอยู่ที่อพาร์ทเมนต์รียา แม่จะได้ไม่ต้องเจอเธอไงครับ"

​"จุ้น..ลูกพูดแบบนี้แม่เขาเสียใจนะ"

"แต่แม่ไม่เคยเข้าใจผมเลย แม่เอาแต่เข้าข้างตัวเองว่าคนนั้นดี คนนี้เลวพ่อให้หมอถอดสายน้ำเกลือเถอะฮะ แค่ลูกคนเดียวแม่ไม่ต้องแคร์หรอกฮะ แม่บอกว่ารักผม แต่แม่ไม่เคยเข้าใจผมเลย ไม่เคยเลย..อึกๆ"เด็กหนุ่มน้ำเสียงสั่นเครือ รียาต้องถลาเข้ามาหา จุ้นร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย

"ชู้ววว์..ไม่เอาไม่ร้อง ลูกผู้ชายที่ไหนเขาร้องไห้กัน จุ้นนายเป็นอะไรหรอบอกฉันหน่อยสิ นะ"จุ้นส่ายหัว เขาคงอัดอั้นตันใจ และเธอเองก็ไม่รู้ว่าพ่อแม่เขาพูดอะไร ทำไมจุ้นถึงได้หัวเสียขนาดนั้น

​"จุ้น..พอเถอะลูก แม่ยอมแล้ว ฉันแพ้เธอแล้วฉันรู้แล้วว่าจุ้นคิดยังไงกับเธอ แม่ไม่ห้ามลูกแล้วถ้าอย่างนั้น คืนนี้ให้รียาอยู่เฝ้าแล้วกัน แม่จะให้แบรี่คอยอยู่ใกล้ๆ เผื่อลูกอยากได้อะไร"

​"แล้วพ่อกับแม่ล่ะ จะกลับบ้านหรอครับ?"

"ใช่..พ่อกับแม่อยากอาบน้ำ ถ้าอย่างนั้นให้รียาอยู่ก่อน พ่อกับแม่จะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วจะกลับมาใหม่แล้วกันนะ"

"ครับ..รีบมานะฮะ"

รียาส่ายหัวให้กับคนเรื่องมาก ที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้ มาดามแอนหันมาฝากฝังจุ้นให้เธอดูแล ก่อนที่สองสามีภรรยาจะเดินออกประตูห้องพักไป บ้านนี้เขาเลี้ยงลูกกันยังไงนะ แม่ก็ไม่เข้าใจลูก ส่วนลูกเองก็ขี้งอนเรื่องมาก

"ฉันว่าท่าทางเธอจะเหนื่อยนะ จุ้นนายเรียนมหา'ลัยปี3หรือเรียนอนุบาล3วะ ฉันเข้าใจว่านายเจ็บแต่ก็เพลาลงนิดหนึ่งสิ นั่นแม่นายนะมีคนเดียวในโลกเข้าใจมั้ย"

"เข้าใจสิ..ฉันน้อยใจนี่แม่พูดอะไรไม่รู้ เหมือนไม่รักฉันอ่ะ"

"เฮ้อ..แม่ที่ไหนไม่รักลูกวะ เขารักนายมากต่างหาก ถ้าเขาไม่รักป่านนี้เขาปล่อยให้นายตายไปแล้ว ไม่พามานี่หรอก ฉันพูดเยอะละกลับแล้วนะ"

"เค..หวัดดีครับเฮีย"

"ครับ..หายไวๆนะ จะได้ไปเรียนหนังสือ"

"ครับผม"คาร์เตอร์จูงมือเบ็กกี้ออกไปแล้ว รียาเพิ่งจะเดินไปส่งเพื่อน ก่อนจะย้อนกลับมานั่งที่เก้าอี้ ข้างเตียงคนเจ็บที่นอนหน้าตูม เหมือนเด็กถูกขัดใจก็ไม่ปาน

"จุ้น.."

"ครับ.."

"ทำไมต้องพูดครับ ฉันไม่ชินอ่ะพูดเหมือนเดิมสินะ"

"ไม่ชอบหรอไม่เพราะหรือไง?"

"มันเพราะ แต่ฉันรับไม่ได้เอาพูดเหมือนเดิมนะจุ้น โอเคมั้ย"

"อืมม..ขอบใจนะที่เธออยู่เป็นเพื่อนฉัน ไม่ทิ้งฉันไปแล้วฉันก็อยากให้เธออยู่ด้วย ตลอดไปไม่จากไปไหนนะรียา"นี่แค่ผ่าตัดไส้ติ่ง อีจุ้นเพียนได้ขนาดนี้เลยหรือไง โอ้ยย!รียาเธอต้องมานั่งเฝ้าคนบ้า หรือไม่ก็เพี้ยนไปแล้ว

"ฉันยังไม่ได้อาบน้ำนะ งั้นฉันอยู่ห่างๆนายแล้วกันเดี๋ยวเหม็น"จุ้นจับมือเธอมาหอม

"ฟอดด ไม่นี่เธอไม่เหม็นหรอก ฉันชอบกลิ่นหอมๆจากเธอ ขยับมาสิจะบอกอะไรให้/โอเคอะไรหรอ?"

"ฟอดดด เธอเป็นแฟนกับฉันมั้ย?"

"บ้า..ไม่หรอกฉันมีแฟนแล้ว"

"มันเป็นใครบอกฉันมารียา"

"นายไม่รู้จักหรอก อยู่ที่เมืองไทยคบกันมาตั้งแต่ประถมแล้ว"รียาเกือบจะหลุดขำในท่าทีของเขา

"ดีเลยถ้าฉันหายแล้วฉันจะไปเมืองไทย ฉันจะไปเจอหน้าไอ้คนนั้น"แล้วจะไปเจอได้ยังไง เพราะเธอยังไม่เคยคบใครเลย อีจุ้นนี่จะบ้าหนักไปแล้ว หลอกคนเจ็บนี่จะบาปมั้ยนะ?...

มารียา (รียา) ทรัพย์แสงบุญ  อายุ21ปี

จุนโช (จุ้น) ฮิลเดอร์บาร์เลย์ อายุ 22 ปี



สงสารจุ้นเถอะ อย่าแกล้งเขาเลย คนเจ็บอยู่นะ เดี๋ยวก็น้อยใจหรอกน่ารักอ่ะคู่นี้มาอัพครบแล้วนะ เจอกันตอนหน้าจ้า??

ความคิดเห็น