marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 21:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร





image


“คุณจะบ้าหรือไงไม่ให้ฉันไปไหนฉันอยู่แค่ในห้องฉันก็เบื่อนะ” ฉันนั่งเถียงกับเขาแบบนี้มานานกว่าชั่วโมงละตั้งแต่เรื่องเมื่อคืนนี้เขาก็ละเมอเพ้อพกขอโทษฉันจนฉันเผลอหลับไปตื่นเช้ามาก็พาฉันลงไปทานโจ๊กที่เขาต้มให้แล้วก็โทรเรียกหมอมาตรวจข้อเท้าฉัน...สรุปข้อเท้าพลิกห้ามเดินเยอะสักสามสี่วันแต่คนบ้าที่ไหนจะอยู่เฉยๆได้ตั้งสามสี่วัน!!!!

“ไม่ได้เธอเจ็บข้อเท้าอยู่เดินเยอะไม่ได้หมอบอกเธอว่าไงจำได้ไหม” ฉันกลอกตามองเขาอย่างเซ็งฉันไม่ได้ความจำเสื่อมนะ!!!

“แล้วฉันเจ็บเพราะใคร” แต่ฉันมีไม้เด็ดเสมอทุกครั้งที่พูดแบบนี้เขาจะหน้าหงอยทันที

“ก็ขอโทษแล้ววว...โอเคๆงั้นเธออยากทำอะไรก็ทำฉันจะไปดูงานก่อน...อย่าใกล้ไอ้แอลเกินไปละเพราะเธอเป็นของฉันจำไว้” ฉันได้แต่กลอกตามองบนใส่เขาอย่างระอาใจจากเหตุการณ์เมื่อคืนมันทำให้ฉันไม่อะไรกับเขามากแล้วก็เขาขอโทษแล้วนิ...

“ค่ะ...รีบไปทำงานของคุณได้แล้วฉันก็จะทำงานของฉันเหมือนกัน” ถึงจะมาอยู่กับเขาแต่ฉันก็อยู่ในสถานะของลูกหนี้นะเขาก็ระบุชัดเจนให้ฉันปรับปรุงระบบรักษาความปลอดภัยของกาสิโน และ โรงแรมในเครือของเขา..

“อ้อ!! จริงสินะ...งั้นเดี๋ยวฉันจะให้ลูกน้องพาเธอไปที่ห้องทำงานของเธอนะนั่งรถเข็นด้วยละอย่าเดินเสร็จงานแล้วจะรีบมาหา” อีตาบ้า!!!! ทำไมพูดแบบนี้เนี่ย!!! มันเหมือนคนพึ่งแต่งงานกันแล้วสามีบอกว่าเสร็จงานแล้วจะรีบกลับมานะที่รักคิดถึงอะไรประมาณนี้!!! นี่ฉันมโนไปไกลมากแล้วใช่ไหม =^=

“นี่!! เธอเป็นอะไรอ้าปากค้างแบบนั้นแถมหน้าแดงอีกเป็นไข้เหรอ” เอ๊ะ!! ฉันนั่งอ้าปากค้างอยู่เหรอแล้วหน้าแดงด้วยงั้นเหรอ!! ให้ตายสิเพราะแกนั้นแหละไอ้คนหล่อไอ้คนทำอะไรก็ดูดีแม้แต่ตอนที่เขาเอื้อมมือมาแตะหน้าผากฉันเบาๆถึงเขาจะทำไม่ถึงนาทีแต่สำหรับฉันมันคือภาพสโลโมชั่นที่แต่ละวิมันผ่านไปนานมากแววตาที่ทรงพลังของเขาน้ำเสียงของเขา ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับหลุดมาจากเทพนิยายโอ๊ย!!! ไอ้คนหล่อไม่มีที่ติ!!!! อยากจะจูบปากนั้นอีกจริงๆถึงจะโดนเขาจูบอยู่บ่อยๆก็เถอะ!!!

“เฮ้!!! ลิต้า!!! เป็นอะไรน้ำลายฟูมปากขนาดนี้เธอโดนวางยาเบื่องั้นเหรอ!! ลิต้า!! ลิต้า!! เฮ้!!!” เขาใช้สองมือจับไหล่ฉันเขย่าไปมาฉันน้ำลายฟูมปากด้วยงั้นเหรอ!!!!

“กรี๊ดดดดด!!!!!” ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความแรงจนเขาต้องเอามือสองข้างปิดหูไว้ฉันก็รีบตั้งสติเช็ดน้ำลายตัวเองด้วยความอายทันทีพอกลับมาโลกความจริงไม่ใช่เรื่องมโนของฉันความอายก็แล่นเข้ามาให้ต่ยสินี่ฉันเผลอคิดอะไรไปเนี่ย!!!

“เธอจะกรี๊ดทำไมเป็นอะไรเนี่ย!! เจ็บหูนะ” เขาขมวดคิ้วพูดขึ้นอย่างไม่พอใจเท่าไหร่แต่แล้วไงละก็เพราะเขานั้นแหละทำให้ฉันเป็นแบบนี้!!!

“สมน้ำหน้า!! รีบไปทำงานได้แล้วค่ะเดี๋ยวฉันก็จะไปทำงานของฉัน” เขามองค้อนอย่างไม่พอใจเท่าไหร่ที่ฉันไม่ตอบคำถามของเขาแต่ก็ยอมทำตามที่ฉันพูดอย่างจำใจ

“ก็ได้...งั้นไปก่อนละเดี๋ยวอินซอนจะเข้ามาพาไปห้องทำงาน”

“ค่ะ” เขาเดินหันหลังออกไปแต่ก็หันมามองฉันเป็นระยะเหมือนกลัวฉันหายให้ตายสิเขาชอบทำให้ฉันใจเต้นอยู่เรื่อยเลยเฮ้อ!!!

หลังจากที่เขาออกไปไม่นานฉันก็จัดการตัวเองใหม่จนคนของเขาที่ชื่ออินซอนมาเคาะประตู...


ก๊อกๆ ก๊อกๆ


“คุณลิต้าผมขอตัวเข้าไปหน่อยนะครับ”

“ค่ะ” ฉันนั่งรอเขาอยู่บนรถเข็นในขณะที่เขากำลังเดินเข้ามาแต่ไม่ได้มาคนเดียว

“ถึงขั้นต้องนั่งรถเข็นเลยเหรอลิต้า” แอลฟ่่ที่เดินตามมาติดๆถามขึ้น

“อื้อ...หมอบอกไม่ให้เดินเยอะนะสามสี่วันก็คงหาย”

“งั้นเหรอ...ว่าแต่จะไปห้องทำงานใช่ไหมพอดีฉันถามอินซอนมานะเดี๋ยวฉันเข็นให้นะ” ฉันก็อยากจะปฏิเสธนะเพราะถ้าคนบางคนรู้คงได้โกรธฉันอีกแน่เพราะทุกครั้งที่มองหน้าแอลมันจะรู้สึกเหมือนโดนคนบ้ามองอยู่ตลอดเวลา

“แต่...” ฉันกำลังจะหาทางปฏิเสธก็ช้าไปเพราะแอลเดินมาถึงข้างหลังแล้ว

“ไม่ทันละ...ซอนนำทางไปสิจะยืนนิ่งทำไม” แอลฟ่าปลดล็อกล้อรถเข็นก่อนละเริ่มดันออกไปฉันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งบ่นพึมพำคนเดียวอย่างกับคนบ้า!!! จนไม่นานเขาเข็นมาถึงบันไดเขาหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะก้มลงล็อกรถเข็นไว้อีกครั้ง..

“เอ๊ะ!! นายจะล็อกทำไม” แอลฟ่าไม่ยอมตอบแต่เดินมาข้างหน้าฉันแทน

“ฉันว่าเธอเป็นคนฉลาดกว่าที่คิดนะแต่บางเรื่องเธอก็ดูไม่ฉลาดเท่าไหร่” หือออ...จากคำพูดของแอลเหมือนหมอนั้นจะหลอกด่าฉันว่าโง่นะฉันเข้าใจถูกใช่ไหม

“นี่!!!”

“ลุกขึ้นได้แล้ว...เธอจะให้ฉันผลักเธอลงบันไดหรือไงถ้าตกไปนี่เธอคงได้กลับโลกเดิมแน่ๆ” แอลพูดพร้อมทำท่าเอามือเชือดคอตัวเองบ่งบอกว่าถ้าตกลงไปตายแน่ๆฉันจำใจลุกขึ้นอย่างที่หมอนั่นบอกทันทีที่ทรงตัวได้หมอนั่นก็ย่อเข่าลงเล็กน้อยแล้วซ้อนตัวฉันขึ้นไปในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งของตัวเองอย่างที่ฉันไม่ทันตั้งตัว

พรึบ!

“อร้ายยยยย!! อีตาบ้า!! นายทำอะไรของนายห้ะ!! ฉันตกใจนะเนี่ย!!” คนตรงหน้าที่ใบหน้าเหมือนบางคนอย่างกับแกะไม่สนใจที่ฉันพูดทำเพียงยักไหล่เล็กน้อยแล้วหันไปพูดกับคุณซอน

“ซอนนายแบกรถเข็นลงมาด้วยนะเดี๋ยวฉันพาเธอลงไปก่อน...”

“ครับ” พูดจบเขาก็เดินลงบันไดโดยไม่ถามฉันสักคำว่าต้องการแบบนี้หรือเปล่าเอาแต่ใจทั้งพี่ทั้งน้องจริงๆให้ตายเถอะ!!! แต่ที่แปลกอย่างหนึ่งก็คือพอมองแอลฟ่าจริงๆถึงพวกเขาจะหน้าเหมือนกันมากแต่ฉันกลับไม่ได้รู้สึกเหมือนตอนที่มองคุณแม็กมันคนละฟีลกันจริงๆแอลฉันมองแค่ว่าโอเคหมอนี่หล่อ..หน้าตาดี..แล้วไงต่อละฉันไม่ได้ใจเต้นด้วย...ส่วนอีกคนคือใจนี่เต้นแรงมากบางครั้งน้ำลายนี่เยิ้มไปด้วยอิบ้า!!!!

“พอเธอมองหน้าฉันนานๆแบบนี้ฉันชักจะสงสัยจริงๆนะว่าเธอกำลังคิดอะไร” เขาพูดขึ้นในขณะที่กำลังอุ้มฉันลงไปชั้นล่าง

“จะคิดอะไร ไม่ได้คิดสักหน่อยนายก็เป็นนายจะให้ฉันคิดอะไรด้วยละ” คำตอบของฉันทำให้แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

“แล้วกับไอ้พี่แม็กละเธอคิดว่าไง”

“ถามทำไม...”

“ก็แค่อยากรู้...ว่าฉันจะมีสิทธิ์บ้างหรือเปล่า”

“แอล...นานสามารถหาผู้หญิงที่สวยกว่าฉัน รวยกว่าฉัน เก่งกว่าฉันได้มากมายอย่ามาสนใจฉันเลยตอนนี้สถานการณ์ของฉันมันลำบากกว่าที่คิดนะ”

“ลิต้า...เธอนี่ชื่อตรงกว่าที่คิดนะเธอคงชอบไอ้แม็กมากสินะว่าแต่ตั้งแต่ตอนไหนกันละ” คำถามของเขาทำให้ฉันนิ่งอึ้งคือไม่รู้จะอธิบายมายังไงไม่รู้สิ...

“อย่าทำเป็นรู้ดีหน่อยเลย...ฉันรู้นะว่านายนะอยากเอาชนะเขาจนต้องแกล้งทำทุกอย่าง”

“ถ้าเป็นตอนนั้นคงแกล้งนั้นแหละ...แต่ตอนนี้ไม่รู้สิไม่ได้แกล้งรู้สึกเลยนะแต่มันรู้สึกจริงๆ” แอลฟ่าพูดพร้อมกับก้มหน้าลงมาสบตากับฉันแววตาที่เขามองมามันดูมุ่งมั่น และ จริงจังกับคำพูดตัวเองทุกอย่างแต่ฉันกลับรู้สึกอึดอัดใจจนต้องหันหน้าหนีพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

“รีบเดินได้แล้วฉันมีงานที่ต้องทำ” เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนบทสนทนาของเราจะเงียบลงเหมือนต่างคนต่างคิดเรื่องของตัวเองจนมาถึงชั้นล่างไม่นานซอนก็แบกรถเข็นลงมาได้แอลพาฉันไปวางลงรถเข็นก่อนจะเข็นมาฉันตามซอนไปอย่างเงียบๆไม่มีเสียงพูดคุยของเราทั้งสองคนตลอดทางเดิน...จนมาถึงห้องที่คุณแม็กบอกว่าเตรียมไว้ให้พอคุณซอนเปิดประตูเข้าไปมันก็ดูค่อนข้างพอใจสำหรับฉันมีคอมจอยักษ์ มีอุปกรณ์ทุกอย่างครบอย่างที่ฉันต้องการ...

“ที่บ้านหลังนี้มีจานรับส่งสัญญาณขนาดใหญ่ที่คุณลิต้าต้องการครับถ้าอยากได้อะไรอีกบอกผมได้ครับผมจะหาให้” ซอนที่เงียบมาตลอดทางพูดขึ้น

“งั้นเอาไว้อยากได้อะไรแล้วฉันจะบอกอีกทีเพราะเท่าที่ดูตอนนี้เหมือนทุกอย่างมันพอแล้วนะ”

“ครับ” แล้วเขาก็เดินออกไปทั้งห้องจึงยังเหลือแค่ฉันกับแอลฟ่าที่ตอนนี้ดูอึ้งไๆเล็กน้อย

“นี่เธอใช้ได้ทั้งหมดนี้เลยเหรอ” ฉันหันไปมองหน้าเขาพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อยที่ได้อวดความฉลาดเฉลียวของตัวเอง

“แน่นอนอยู่แล้ว...แค่นี้จิ๊บๆ”

“เธอนี่มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ...ว่าแต่ตอนนี้เธอจะทำอะไรละ” เขาถามขึ้นในขณะที่ฉันกำลังเริ่มเปิดคอมพิเศษขึ้นมา...

“ก็วางระบบรักษาความปลอดภัยของธุรกิจพวกคุณใหม่หมดไงละ...จะจ้างฉันทำให้มั้ยฉันจะคิดไม่แพงละกัน”

“ขี้โม้จริงๆ...”

“งั้นคอยดูละกัน” พอคอมเริ่มติดฉันก็เริ่มต้นทำงานของตัวเองอย่างจดจ่อทันทีก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของแอลฟ่าถามขึ้นมาบ้างแต่ฉันไม่มีอารมณ์ตอบเพราะต้องใช้สมาธิทำงานอย่างเคร่งเครียดการวางระบบมันไม่ง่ายเลยเพราะฉันต้องทำใหม่หมด....

หลายชั่วโมงต่อมา

“เก่งชะมัด...มิน่าละไอ้แม็กถึงชอบ..” หลังจากที่ฉันนั่งทำงานมาตอนนี้ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วฉันเริ่มแฮกเข้ากล้องวงจรปิดของกาสิโนเขาให้แสดงผลเรียวไทม์มาที่จอยักษ์ตรงหน้าฉันทุกๆที่กำลังแสดงอยู่ตรงหน้าฉัน...แต่ว่าเมื่อกี้ฉันได้ยินอะไรแม็กๆนะ

“เมื่อกี้นายพูดอะไร” เป็นครั้งแรกที่ฉันเอ่ยปากถามแอลหลังจากที่นั่งทำงานมา

“เปล่า..ไม่มีอะไรเธอไม่หิวข้าวงั้นเหรอ”

“ไม่นะ...งั้นฉันทำงานก่อนละกันถ้านายเหนื่อยก็ออกไปก่อนก็ได้ฉันยังไม่เสร็จง่ายๆแน่”

“ไม่เป็นไร...เดี๋ยวฉันรอเธอดีกว่า” เขาพูดพร้อมกับยิ้มทำขยิบตาใส่ฉันแต่ว่าฉันยักไหล่แทนคำตอบว่าตามใจแล้วก็หันมาทำงานต่อ




อีกด้านหนึ่ง




ติ่ง! ติ่ง!


“ตอนนี้สถานการณ์เริ่มรุนแรงขึ้นมากแล้วครับนายเราต้องระวังตัวให้มากขึ้นดูเหมือนเรื่องของคุณลิต้าจะดังมากในหมู่นักฆ่าพวกนั้นกำลังเพ่งเล็งเธออย่างหนัก...” ผมกำลังนั่งฟังรายงานจากแจอันที่กำลังสรุปเรื่องที่สืบมาได้ให้ผมฟังแต่เสียงข้อความของผมก็ดังขึ้นเป็นระยะจริงๆจนตอนนี้ผมเริ่มทนไม่ไหวละ

“เดี๋ยว...แกออกไปก่อนฉันขอเคลียร์ธุระแป๊บแล้วจะเรียก”

“เคลียร์อะไรละครับผมไม่เห็นว่าจะมีธุระอะไรนอกจากเรื่องของคุณลิต้า...งั้นผมรอข้างนอกนะครับ” ไอ้แจอันพูดกวนตีนเสร็จก็รีบเดินออกไปเพราะรู้ดีว่าผมจะด่ามัน

“ไอ้เหี้ยนี่!! จริงๆเลย!! แล้วใครว่ะส่งมากันหนักหนา” ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างหัวเสียแจอีส่งข้อความมาแต่เป็นรูปภาพผมจึงกดเข้าไปดู....รูปที่แสดงตรงหน้าผมเป็นรูปที่ไอ้คนที่หน้าเหมือนผมมากกำลังอุ้มลิต้าลงบันไดแถมมีซอนแบกรถเข็นด้านหลังดูท่าจจะหนักไม่ใช่เล่นนะผมติดลิฟต์ในบ้าสักอันคงดีเหมือนกันสงสัยต้องตกแต่งเพิ่มละมั้ง....แต่เดี๋ยว!!! นั้นไม่ใช่ประเด็น!!!

“ไอ้แอล!!! ทำไมชอบวุ่นวายจริงๆโว้ย!!!”





มาแล้วจ้าฮ่าๆมาๆหายๆไม่มีอะไรหรอกงานรัดตัวอิอิว่าแต่จะเชียร์ใครดีนะแอลหรือแม็กเลือกไม่ถูกอ่ะงื้ออออ

**อย่าลืมกดไลค์กดคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้คนแต่งนะจ๊ะอ่านทุกคอมเมนท์และตอบทุกคนด้วยสามารถแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้จ้าาาา**😘








ความคิดเห็น